Partnermishandeling

Voor en door slachtoffers van huiselijk geweld

dilemma

Partnermishandeling / thuisgeweld

dilemma

Berichtdoor anoniem24 » 01 jul 2015, 12:53

Zoals veel mensen weet ook ik niet wat ik moet doen.

Hij heeft me meerdere malen geslagen met als gevolgen blauwe plekken, gekneusde vingers/hand/pols/ribben etc. en het hoogtepunt was toen ik dacht dat hij mijn neus had gebroken (ik had hem alleen maar gekneusd achteraf). Maargoed. Ik heb hem ook geslagen of geduwd als ik kon (hij was veel sterker). Ik vind van de ene kant dat het mijn eigen schuld: ik wist dat hij een kort lontje heb maar maakte toch ruzie met hem. Ik zei toch gemene dingen. Dus wat ben ik dan ook voor idioot als ik weet dat mijn vriend me slaat?! Dus ik geef mezelf de schuld, niet hem. Ik weet niet of ondanks alles een man een vrouw nooit mag slaan, ik hoor het van alle kanten, maar ik weet niet zo goed wat ik ervan moet denken. Ik heb namelijk flink wat nare ervaringen gehad dus ik weet niet of dat nu domheid, pech of eigen schuld is van mijn kant.
Ik heb op mijn 17 eerder een vriend gehad die me sloeg en heb me altijd voorgenomen om dit nooit meer te doen.
Nu is het bijna normaal. Zo normaal dat ik het gewend ben en het eigenlijk niet meer zo erg is. Het zijn maar blauwe plekken denk ik dan. Die gaan wel weg denk ik dan. Ik dacht nadat we naar de dokter zijn gegaan voor mijn neus (hij ging mee) dat het ophield maar niet dus. Hij sloeg me wel maar richtte niet per se op mijn neus. Ik vind het raar omdat ik merk dat ik het goed probeer te praten omdat ik het gevoel heb dat het mijn schuld is. Daarnaast is dit de 2e vriend al waarmee dit soort dingen is gebeurt; ligt dit aan mij? Of heb ik de meest vreselijke keus in mannen?

Nu zijn we afgelopen zondag uit elkaar gegaan. Hij heeft zijn biezen gepakt en de buren hebben de politie gebeld.. Ik heb uiteraard tegen de politie gelogen. Ik wilde hem geen problemen geven. Ik wilde hem beschermen. Hij is Duits en is naar Duitsland gegaan; naar zijn familiie. Ik zit met alle shit; ik heb een jaarcontract van een huis waar ik niet onderuit kan en die ik niet kan betalen. In Limburg waar ik niks of niemand heb. Ik ben bijna klaar met mijn studie maar heb geen werk of niks. Ik heb een autolening voor hem op mijn naam afgesloten terwijl ik zelf geen rijbewijs heb. Allemaal leningen en schulden die ik niet kan betalen. Ik heb al het geld dat ik had gespaard voor mijn rijbewijs in de webshop die we samen zouden beginnen gestopt. Ik heb bijna geen geld meer. Mijn ouders willen het voor me oplossen maar ik ben 24 en ik ben laaiend dat hij overal mee weg komt.. Ik ben het zat dat hij over de grens kan gaan en dat ik van de verhuurder hoor dat ik het dan maar moet betalen en dat ze anders m'n spullen pakken. Ik heb een afspraak bij het juridisch loket en ik heb de wijkagent teruggebeld met de melding dat hij weg is. Ik heb verder niks gezegd. Alleen dat er inderdaad het 1 en ander was gebeurt maar ik ben er niet op in gegaan verder. Hij vroeg er ook niet naar. De legale zaken zijn niet wat mij op dit moment bezighouden.. die los ik wel op. Dat komt wel goed. Ik zoek gewoon een baan en betaal wat ik moet betalen en dat is dat. Het is mijn ex, mijn gevoelens. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik heb zo'n dubbel gevoel: ik wil hem alles vergeven, hem met open armen ontvangen en hem nooit meer loslaten. Ik hou zoveel van hem.. Van de andere kant heeft hij me zoveel pijn gedaan Fysiek is niet eens het ergste, het zijn de dingen die hij over mijn lichaam heeft gezegd die mij zo hebben geraakt. En van de andere kant is hij weggegaan en zei bij het laatste gesprek (2 dagen geleden inmiddels) dat hij me terug wilde en toen niet en toen waarom ik hem niet kwam halen en dat hij naar me toe wilde komen en dan weer niet etc. etc.

Mijn ex is niet bereikbaar met zijn telefoon (kreeg direct voicemail) en heeft geen Facebook en weet niet waar hij is. Heb een vermoeden (bij zijn moeder), maar heb geen adres telefoonnummer of niks. Nu staat mijn wereld op zijn kop want ik was zo zeker: ik zou nooit meer bij hem terug gaan. Ik ben nog steeds tot over mijn oren verliefd op hem; met hem wil ik ondanks alles oud worden want hij maakt mij - gek genoeg - ondanks alles gelukkiger dan ik ooit ben geweest. Ik wilde met hem trouwen. We hadden vreselijke momenten maar we hadden ook de beste momenten. Daarneest leefden wij leefden supergezond qua eten enzo; geen alcohol, geen drugs, geen roken, weinig junkfood.. We sloten ons wel af van de buitenwereld, maar volgens mij doen veel mensen dat in zulke situaties? Nu kreeg ik net de volgende email: ''Hey I just wanted to let you know that I left the phone charger in [ .. waar wij woonden] and that my name phone is dead just so you don't think that I ignore you or so. If you want to let me know about something just send me an Email.''

Ik was zo sterk, stond op het punt van aangifte doen - voor mezelf, want ik weet dat er niks tegen hem gedaan kan worden; hij is immers in Duitsland en blijft daar omdat zijn familie daar woont. En daar had ik vrede mee; hij komt nou eenmaal overal altijd mee weg. Zo is het. Zo is het altijd. En ik was allemaal plannen aan het maken voor wat ik dan met mijn leven ga doen (het staat behoorlijk op zijn kop nu). En nu is alles anders. Ik heb dus toch nog hoop, ik heb dus toch nog de wil om bij hem terug te gaan. Ondanks alles. Ondanks dat ik dondersgoed weet dat dit waarschijnlijk niet gaat veranderen, ik weet wat de verstandige keus is, Maar het is mijn hart. Mijn hart doet zo'n pijn. Alles in mij verlangt naar hem. Alles in mij wil hem. Nu lijkt niks meer belangrijk. Ik wil het allemaal best accepteren want ik kan de pijn wel aan. Ik ben een sterke meid. Niet fysiek, maar ik kan de pijn wel aan bedoel ik. Het is niet zo erg.

Ik blijf maar doorgaan. Ik weet het gewoon niet meer. Ik kan niet naar mijn hart, hoofd of instinct luisteren want ze vertellen me beide dingen dus. Dus ik vraag wat ik moet doen aan jullie. Ik vraag hoe andere mensen eruit zijn gekomen of terug zijn gegaan. Is het goedgekomen? Is het niet goedgekomen? Ik heb serieus advies nodig.
Ik heb eraan zitten denken om een hulplijn te bellen maar krijg steeds maar te horen dat ik met een dokter moet gaan praten maar dan stort ik in. En ik kan niet instorten want ik weet niet of ik sterk genoeg ben om weer op te staan op een gegeven moment. Het is teveel allemaal. De liefde van mijn leven doet deze dingen en hij is weg.. Ik kan niet ademen.
anoniem24
 
Berichten: 2
Geregistreerd: 01 jul 2015, 11:57

Keer terug naar Huiselijk Geweld



Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group • phpBB.nl Vertaling
Theme created by StylerBB.net
cron