Schrijf in het verhalenboek

Verhalenboek

Mededeling: Gebruik het verhalenboek (de naam zegt het al) alleen voor het schrijven van je levensverhaal! Het prikbord is bedoeld voor de rest (vragen, oproepen, updates over jezelf, toevoegingen etc). Anders wordt het verhalenboek erg vol en onoverzichtelijk.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 > >>
Zoeken:
 Top 100 Verhalen: 
 Linda  (259) 
 Helena  (244) 
 Mug 40  (236) 
 Ik ben er weer in  (196) 
 Japke  (189) 
 Mickey83  (180) 
 E-tje  (155) 
 Kreeftje  (133) 
 Patsy22  (133) 
 Jeannette  (130) 
 Tamara  (120) 
 Godislove  (115) 
 Abbygail  (114) 
 Sammie  (113) 
 Sannie  (112) 
 -streepje  (107) 
 Blue eyes  (98) 
 Dilimmen  (95) 
 Wilma v  (95) 
 Kimyajax  (93) 
 Nienke  (92) 
 Nathalie  (89) 
 Bianca  (89) 
 Tomatje  (84) 
 Rampje  (80) 
 Tries  (78) 
 Hellepie  (76) 
 Qq  (74) 
 Madeliefje2  (69) 
 Meggie  (68) 
 Butterfly1980  (65) 
 Joanne  (65) 
 Daan  (64) 
 Coco  (63) 
 Ingridje7  (63) 
 Ina  (59) 
 Pluis  (56) 
 Meloen  (55) 
 Odilia  (54) 
 Cathy  (53) 
 Chiara  (51) 
 Romy  (50) 
 Ikke  (49) 
 Ik (sharone)  (48) 
 Marit  (48) 
 Roosje  (47) 
 Najat  (47) 
 Nada  (46) 
 Xxx  (46) 
 Jenny22  (46) 
 .....  (46) 
 Anja  (45) 
 Madeliefje1/Madel  (45) 
 Hulya  (45) 
 Meneer  (45) 
 Zonn  (45) 
 Camel123  (44) 
 Rachel  (44) 
 Lin  (41) 
 Anoniem  (40) 
 Marjolein  (39) 
 Suzie  (39) 
 Just-mii  (38) 
 Ellen  (38) 
 Serina  (38) 
 Cassandra  (38) 
 Bobo  (38) 
 Rose  (35) 
 Lady2  (34) 
 Chanel  (34) 
 Pricilla  (33) 
 Bloedend hart  (33) 
 Moeder  (33) 
 Aafke  (33) 
 Sanne  (32) 
 Pebbles  (32) 
 Els (sola)  (32) 
 Lady  (32) 
 Agirl  (32) 
 Dinah  (31) 
 Christa  (31) 
 Barbara  (31) 
 Anne  (31) 
 Visje  (31) 
 Ellis37  (30) 
 Anoniempje1980  (30) 
 Elv  (30) 
 Indiaan  (30) 
 Patries  (30) 
 Moira  (29) 
 Mayo  (28) 
 Mariek1981  (27) 
 Madeliefje  (27) 
 Moria  (27) 
 Carli  (26) 
 Kris  (26) 
 Just me  (25) 
 Senna  (25) 
 Jaidy14  (25) 
 Sarah  (24) 
geitje14-07-2010 18:03
 
bah wat een verhalen allemaal hier, verschrikkelijk wat die mannen ons aan hebben kunnen doen. Hoop dat wij vrouwen mede door sites als deze en de steun deze mannen niet meer de macht geven ons op deze manier te kunnen behandelen.
Ik ook ben mishandeld in mijn relatie en ben het op dit moment aan het afsluiten ik weet dat ik het deze keer volhoudt.
Het rare is dat ik het altijd heb goedgepraat voor hem dat ik zelf ook niet de makkelijkste was en ik waarschijnlijk toch ook wel heel irritant was.
Totdat zo een 1,5 week ik lag te slapen en meneer thuis kwam om 2 uur s'nachts en me begon uit te schelden door een roddel die niet waar is maar hij mij niet geloofde. De spullen vlogen in het rond en hij heeft mij die nacht geprobeerd te wurgen terwijl die me voor hoer en weet ik het wat uitschold. Bij de voordeur heeft ie me bij me haren over de grond gesleurd me hyves facebook alles werd gechecked en facebook gedelete hij heeft kennissen bedreigd als ze me gedag zouden zeggen etc.
Uiteindelijk ben ik uit huis weggekomen eerst auto mr hij heeft de sleutels eruit getrokken en toen ben ik op me blote voeten naar buiten gerend zo een 3 km totdat de politie me zag lopen in me hemdje (gelukkig wel nog een broek aan kunnen trekken) en op blote voetjes. Gelijk mee nr bureau waar ze me hebben opgevangen en mij vroegen hoe ik aan de blauwe plekken in me hals kwam en schouders armen etc.
Toen heb ik een deel van me verhaal verteld maar nog steeds geen aangifte gedaan ik ben nr huis gebracht en dacht dat hij inmiddels wel gekalmeerd zou zijn.
Maar nee was mijn schuld dat roddels in de wereld kwamen ik was in het verleden te amicaal met mensen geweest ( degene die de roddel op de wereld had gebracht heeft mij 5 jaar geleden voor het laatst gesproken en meer dan dat ook niet maar dat terzijde). En voordat ik het wist had ik alweer een klap gekregen waar me lip een beetje van openging ik ben naar buiten gelopen heb de politie gebeld en heb laten meenemen.
rare van dit verhaal is dat dit bij lange na niet de ergste ruzie was maar ik dit keer pas inzag dat het echt niet mijn schuld was.
Ik heb mezelf die 2 jr altijd wijsgemaakt dat het ook mijn schuld was.
Hij heeft me bont en blauw geslagen ik heb op de ehbo gelegen met een gat in me hoofd wat dichtgehecht moest worden, heb een dag niet meer kunnen lopen op een been door een trap en nog veel meer. Ben denk ik wel 6 x weggegaan bij hem en elke keer beloofde hij beterschap we zijn nr therapie geweest nieuw huis genomen ga zo maar door.
Die mannen veranderen niet ook nu plaats hij zichzelf in de slachtofferrol want hij is zo zielig hij moet waarschijnlijk zitten of werkstraf en mijn leven gaat door zegt ie dan.
Ik was zo in de war na het politieverhaal omdat ik eindelijk realiseerde dat het niet mijn schuld was dat ik 2 dagen daarna slaappillen heb genomen met wijn.
Ambulance gekomen, denk dat ik een engeltje heb want pilletjes waren niet gevaarlijk waardoor me maag niet leeggepompt hoefte te worden. Anders had ik waarschijnlijk in een coma gelegen.
Ik had me ex een sms verstuurd en een mms toen is de ambulance ingeschakeld.
Ik schaam me diep dat ik dit 2 jaar heb laten gebeuren want je hebt het zelf in de hand maar ik schaam me nog meer voor mijn actie.
Maar mijn ogen zijn eindelijk open en ik begin vol goede moed aan mijn nieuwe leven zonder hem.
jeetje klinkt het zo dramatisch ben niet het type wat mezelf in slachtofferrol wilt of laat plaatsen maar denk niet dat iemand dat ooit uit vrije wil doet.
Sterkte en veel liefde aan iedereen die in een soortgelijke situatie zat of zit.
Er zijn 4 reacties   Reageer


Helena11-07-2010 02:21
 
Het is nu ruim 2,5 jaar over, en nog steeds zijn de geestelijke littekens diep, zeer diep. Het lijkt wel de dag van gisteren... Ik ben nog steeds niet in staat om een gezonde relatie te onderhouden, val nog steeds op de verkeerde mannen, en heb er totaal geen vertrouwen meer in. Ben nu al zo ver dat ik heb besloten nooit meer een relatie te willen. En hij...hij heeft een nieuwe vriendin, waar hij volgens zijn zeggen meer van houdt dan dat hij ooit van iemand gehouden heeft (hup, geestelijke klap in mijn gezicht) en die hij NOOIT zo zou behandelen als dat hij mij behandeld heeft. Waarom mij dan wel klootzak? Waarom ik wel, en zij niet? Weer een bevestiging dat ik niks ben...

Ik gun hem zijn geluk niet, het vreet me op. Hij heeft dat deel van mij dat kan houden van en vertrouwen kapot gemaakt...en gaat nu vrolijk verder. Dat is zo onrechtvaardig...zo ontzettend onrechtvaardig...
Er zijn 8 reacties   Reageer


mell13-04-2010 19:33
 
Ik weet niet eens waar ik moet beginnen.
Ik ken mijn huidige vriend nu 3 jaar waarvan we 1 1/2 jaar samen zijn. Voordat ik met hem was was ik heel gelukkig en had ik alles wat mijn hartje begeerd. Ik heb mijn ex vriend voor mij huidige vriend gedumpt. Hij was zo lief, grappig, behulpzaam en begreep mij altijd. Ik DACHT dat hij de ware was. Toen we pas samen waren leek het wel alsof ik droomde ik was zo gelukkig ik had nooit iemand zoals heb ontmoet. Maar niet is minder waar. Na ongeveer 2 maanden trok hij al bij mij in. Het ging goed en we wilde samen zijn. Maar naar een tijd begon hij te veranderen. Ik kan me zijn eerste klap nog goed herinneren we hadden ruzie om iets stoms. Hij gaf me een klap op me oor zo hard dat me trommelvlies gescheurd was. Ik dacht dat het niet meer zou gebeuren en hij had zijn excuses aangeboden. Maar het werd steeds erger als ik niet deed wat hij wilde kreeg ik ze. In het begin sloeg ik terug! Ben best wel dominant en koppig maar uiteindelijk besefte ik dat als ik terugsloeg dat ik ze nog harder kreeg. Als ik hem wakker maak dan krijg ik geschreeuw en verwijten. 1 keer heeft in allebei me armen blauw geslagen omdat ik hem had wakker gemaakt. (door het lopen in huis.) In het weekend blijf ik weg zodat hij niet wakker wordt en om geschreeuw en klappen te vermijden!Soms pakt ie een stok om mee te slaan! Hij wil ook al het geld beheren zo niet dat krijg ik klappen. als ik niet naar de sportschool ga krijg ik klappen. En het grappige is nog dat ik een mooi lichaam heb ik ben slank heb flinke borsten en een dikke kont en me buik is plat. Wat wil een man nog meer? Ik heb zoveel klappen gehad dat ik niet eens meer weet wanneer waarom en hoe. Laatst zei hij tegen mij dat ik hem met respect moet behandelen zo niet dan zal hij wel mijn gezicht gaan verminken!!!
Vandaag zei hij tegen mij dat als ik niet doe wat hij zegt dat hij me DOOD gaat maken.
Ik ben pas 23 jaar en heb nu al een kutleven alles wat ik had heeft hij van me afgenomen. Zo erg dat ik niet eens meer weet wie ik ben ik kan mezelf niet eens meer in de ogen aankijken.
Soms ben ik het zo zat dat ik zelfmoord wil plegen. Maar weetje hij is het niet waard!
Hij mishandeld me niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk, beledigen,verlagen, uitschelden noem maar op.
Ik ben moedeloos geworden en heb nergens meer zin in dankzij hem.
Ik heb geen vrienden meer dankzij hem! deze man heeft mij alles afgenomen.

Ik weet dat ik weg moet gaan maar t is zo moeilijk.
Als je er eenmaal inzit is het moeilijk om eruit te komen.
Maar ik weet zeker dat ik er op een dag uitkom en een mooi leven tegemoet zou gaan.

Ik moest me verhaal even kwijt aangezien ik niemand meer heb bij wie ik terug kan.
Er zijn 7 reacties   Reageer


klein_meisje01-04-2010 02:21
 
Geestelijk verwaarloosd door mijn ouders, lichamelijk mishandeld en seksueel misbruikt door mijn vader, seksueel misbruikt door mijn broer en lichamelijk verwaarloosd door mijn moeder. Gevolgd door agressieve vriendjes en uiteindelijk gestrikt door een loverboy.

Het is zo vreemd. De man die mij altijd uitschold en me dwong vanalles en nog wat te doen om hem naar zijn hoogtepunt te brengen, was ook degene die me stiekem eten toestopte als mn moeder me weer eens weigerde eten te geven. Daardoor raakte ik afhankelijk van hem. Als kind van 8 zie je het gevaar wel, maar kun je je er nog niet voldoende tegen weren. Mijn broer en vader maakten daar allebei gebruik van.

En nu, zoveel jaren later, ben ik jong volwassen. Woon op mezelf, in een totaal andere woonplaats dan mijn ouders. Heb een goede baan, ik houd van mijn werk, en volg de bijbehorende opleiding. Ik bouw aan mijn toekomst, maar het verleden haalt me in. Naast mijn werk en mijn opleiding, draag ik de zorg voor mijn 2 schatten. Mijn zoontje is 6 jaar oud en zijn vader is mijn vader. Mijn dochtertje is 3 en haar vader is de man die mij voor hem liet werken.

Een gemiddelde dag bij mij ziet er zo uit:

06:30 uur - opstaan en douchen
07:00 uur - A. en Y. aankleden enzo
08:00 uur - Y. naar school brengen
09:00 uur - huiswerk maken
10:00 uur - therapie
11:30 uur - Y. ophalen van school
12:45 uur - Y. terugbrengen naar school
13:45 uur - het huis op orde maken
14:45 uur - Y. ophalen van school
16:30 uur - eten met de kids
17:00 uur - naar werk gaan
02:00 uur - klaar met werken en naar bed

Het breekt me op, maar het is de enige manier om een leven op te bouwen. Twee ochtenden in de week gaat A. naar een oppas. De ene ochtend daarvan ga ik naar school, de andere ochtend heb ik een verlengde therapiesessie.

's Nachts heb ik nachtmerries over alles wat me aangedaan is, overdag ben ik bang dat mijn vader, broer of exvriend me zullen vinden, dat ik weer moet verhuizen. Gelukkig ben ik terechtgekomen in een erg fijn bedrijf. Mijn bazen staan achter me en bieden me bescherming. Eén avond heeft mijn vader in het restaurant gestaan. Vijf minuten later was hij weer buiten. Eruit gezet door mijn leidinggevende. Langzaamaan begint mijn vertrouwen in mensen weer te groeien, maar de haat tegenover mijn vader zal nooit meer afnemen. De relatie met mijn moeder word langzaamaan beter. Ze is gevlucht voor mijn vader en ik besef dat zij niet anders kon dan doen wat hij van haar vroeg. Ze had geen opleiding en geen baan, was compleet afhankelijk van hem. Inmiddels heeft ze haar diploma's gehaald en heeft ze verschillende opdrachten als freelance docente.

Wat ik van de toekomst verwacht, weet ik nog niet. Wat ik er van wil? Veiligheid en vrijheid. En een goed leven voor mijn kinderen. NIEMAND komt aan mijn kinderen en NIEMAND mag ze pijn doen. Kinderen moet de vrijheid hebben te spelen en te leren. Ze moeten niet in slaap vallen huilend, omdat ze bang zijn voor wat kan komen.

Mijn kinderen zijn te klein om te beseffen wat er om ze heen gebeurt en heel bewust probeer ik alles zover mogelijk bij hen vandaan te houden. Ze zien niet dat de sneeën op mijn arm er altijd zitten en dat de wallen onder mijn ogen daar niet horen. A. is nog te klein om te beseffen dat het speeluurtje iedere ochtend alleen voor haar een speeluurtje is. Dat wanneer zij met de beren en poppen speelt, ik mijn verleden naar boven moet halen om ermee om te leren gaan.

Het liefst wil ik alles opgeven. Van een brug springen en van alles verlost zijn. Maar zo werkt het niet.

Hoe moeilijk alles ook is. Ik klamp mezelf vast aan de belofte dat het leven beter word.
Er zijn 6 reacties   Reageer


Kristien30-03-2010 11:40
 
Ik vind het allemaal zo erg wat hier staat. Ik ben nog maar vijftien jaar, maar alles wat ik hier lees is heel confronterend. Mijn papa is agressief. Heel agressief. Momenteel heb ik weer blauwe plekken, en tegen iedereen vertel ik altijd smoesjes dat ik gevallen ben enzo. Maar elke keer als mama niet thuis is begint hij weer. Hij sleurt mij aan mijn haren de trap op en schreeuwt dat ik een stom onnozel kind ben. Gisteren was het weer van dat. Mama was weg en ik was alleen thuis met hem. Weer die angst. Altíjd die angst ;-( hij begon te stampen en met zijn vuist op mijn gezicht te slaan. Mijn hele kaak ziet blauw en mijn ogen zijn opgezwollen .. Hij heeft ook een stok genomen en op mijn rug en hoofd geslagen. Het doet zoveel pijn, maar hij zegt dat het allemaal mijn schuld is dat hij zo doet, ik kan niks goed doen en haal hem het bloed van onder zijn nagels. Dat zal dan wel zo zijn .. Ik wil dood, ik haat het om altijd te blijven liegen dat alles goed gaat thuis en dat ik gewoon maar gevallen ben en daardoor onder de blauwe plekken zit. IK WEET NIET WAT IK MOET DOEN, ik ben zo bang van papa! Maar als ik iets zou gaan vertellen gaat hij mij kapotslaan heeft hij gezegd. Ik ben nog maar vijftien en mijn kindertijd is nu al verpest ... ik haat hem.
Er zijn 8 reacties   Reageer


Esme20-03-2010 15:16
 
Ik weiger


Ik weiger door de knieeen te gaan,
ik geef niet toe aan de angst
al zal je me nog een keer slaan
eerlijk en open duur het langst

ik weiger op de vlucht te slaan
ook al kost het met al m’n kracht
al zal je me weer bedreigen
ik geef me niet over aan jou macht

ik weiger te vertrekken
mijn gezin maak je niet kapot
al je geweld ben ik meer dan zat
mijn hart, mijn liefde, gaat op slot

ik weiger weg te lopen
omdat jij liefde niet begreep
in jou hoofd zitten de demonen
die houden je in je greep

ik weiger weg te rennen
voor jou zieke geest
ik sta rechtop en hou me sterk
daaraan heb ik het meest

Ik weiger me over te geven
aan de angst die je gaf
de kinderen leren meer
van lef hebben dan laf

Ik weiger me te onderwerpen
aan jou onzekerheid
ontstaan in je jeugd
waaronder je al jaren lijd

Ik ga niet weg, ik blijf
angst is nu overwonnen
Ik sta sterk en geloof in mezelf
Ik heb kracht uit m’n eigen bronnen
Er zijn nog geen reacties   Reageer


weggecijferd10-03-2010 08:34
 
Ik weet niet goed waar ik moet beginnen. Ik voel me mezelf niet meer. Ik ben bang iets verkeerd te doen, te zeggen of te kijken. Hij houdt van me, dat weet ik zeker maar toch.. Het lijkt alsof hij een masker opzet zodra hij zich ergens onzeker over voelt. Zo van schiet voordat je geschoten wordt. Hij intimideert met agressieve woorden en stelt torenhoge eisen. Alles waar hij zich onzeker over voelt mag ik niet meer doen. Zo mag ik bijvoorbeeld niet buitenshuis werken of andere mannen niet aankijken. Alles wat ik verkeerd doe in zijn ogen wordt opgeblazen en beheerst de hele dag of dagen. Preken, preken ellenlange preken. Tot ik inzie en toegeef wat ik verkeerd heb gedaan en begrijp waarom hij het als een probleem zie. Zelf ziet hij wel dat hij ergens ook een probleem heeft maar ik creeër dat bij hem of mensen uit zijn verleden en zo blijft hij het slachtoffer.

Op momenten dat ik die spanningsveld zat ben en ik verandering eis dan stopt hij met eten en duurt dat een paar dagen dan begint hij over zelfmoord en duurt dit een paar dagen dan praat hij zichzelf helemaal onderuit. "Ik ben slecht", "ik verpest iedereens leven", "je bent beter af zonder mij" "jij bent de laatste vrouw waar ik voor ga en nu hoeft het leven niet meer" enz.. Hij is ook echt in staat om zelfmoord te plegen. Hij heeft er al meerdere pogingen opzitten voor mijn tijd. Zo zit ik dus op het einde van de cirkel hem peptalks te geven om hem op te laten houden zo over zichzelf te praten terwijl ik me nog steeds klote voel. Door alle drama cijfer ik mezelf steeds weg.

Dan gaat het weer een tijdje goed en dan begint de geestelijke mishandeling weer van voren af aan alleen altijd met meer eisen van zijn kant en dus minder vrijheid voor mij. Dit was mijn verhaal. Heeft iemand raad?
Er zijn 12 reacties   Reageer


an108-03-2010 07:42
 
Het is een grote stap voor mij om dit verhaal op te schrijven. Het maakt het extra lastig want ik zit er nog middenin.

Ik ben nu 3 jaar samen met mijn vriend. het eerste jaar was super, we hadden het leuk samen en gezellig en dden leuke dingen. Na 1 jaar besloot ik bij hem in te trekken, want hij had al zijn eigen huisje. Dit leek mij super, aangezien het thuis bij mijn moeder ook niet al te best ging.

Langzaam is hij veranderd. Hij heeft me vaak buiten de deur gezet, de deuren dan op slot gedaan en ik kon het huis niet meer in en stond in de kou buiten. Hij heeft me aan mijn haren getrokken meerdere malen, me geslagen, geschopt, geduwd, op me gespuugd(wat ik nog het meest heeft vernederd) me voor alles en nog wat uitgescholden, me vernederd. Op een avond hadden we zulke heftige ruzie dat hij mijn mond en neus dicht kneep en zei dat hij me zou laten stikken. Dit was echt heel eng. Ook heeft hij veel gedreigd dat hij me gaat vermoorden en als ik bij hem weg ga dat hij me zal achtervolgen en me zal vinden waar ik ook heen ga. Ik heb geen idee of hij dit ook echt gaat doen, maar aangezien ik ook nooit had gedacht dat hij dit allemaal zou doen, verbaast niks me meer.

Er zijn veel erge dingen gebeurd en kan hier nog heel veel over opschrijven, maar wat mij vooral pijn doet is dat ik het allemaal toelaat. Ik begrijp het gewoon niet. Ik leuke vrolijke meid, goede opleiding, zeker niet dom en die laat dit gewoon toe. In het begin zei hij veel sorry en had hij heel veel spijt. Wilde zelfs in therapie samen gaan(dit is er nooit van gekomen). Ik ben zelfs twee keer weg gegaan en wilde vaker weg gaan maar die keren probeerde hij zelfmoord te plegen(of in ieder geval zo moest het voor mij lijken denk ik) en toen ben ik toch maar gebleven. Ook de keren dat ik echt weg ben gegaan snap ik niet dat ik terug gekomen ben bij hem.

Ik ben helemaal op en kapot en ik weet niet wat mijn lichaam nog aan kan. Maar hoe kan het toch dat ik er elke keer in blijf geloven?? Zelfs als hij mij de schuld van dit alles geeft en dat ik het verdien. Ik snap mezelf gewoon niet!

Fijn dat ik niet de enige ben!
Groetjes An.
Er zijn 6 reacties   Reageer


tweeling7919-02-2010 00:38
 
Leef je dromen en droom niet je leven.......

Een motto geleerd van een vriendin waarvoor ik door het vuur ging
Heb het opzij gezet en wilde je veranderen
Paste mij geheel aan aan jouw beleving
en liet het varen deze verandering.

In dit huidige jaar leerde ik een site kennen,
bij het lezen van alle verhalen wist ik dat ik niet de enige was,
en leerde ik de verhalen van anderen kennen,
Waarna ik richting jou heb aangegeven dat ik voor een verdere relatie pas.

Mijn gedicht eindigde als volgt:
Mijn trouw- en verlovingsring gooi ik lachend van geluk op de grond,
En onvoorstelbaar, want alles wat ons ooit bond
Lag daar op die koude vloer,
Ik voelde mij er goed bij en was er aan toe. Jij was na al mijn passieve gedrag in shock,
En na 11 jaar ellende barste ik tegelijkertijd in huilen en lachen uit en droop jij scheldend af.
Ik heb mij werkelijk nog nooit zo goed gevoeld. Adieu, het ga je goed, maar niet langer samen met mij……

Ik heb dit gedicht in zijn geheel doorgestuurd aan mijn man
en hoewel er mijns inziens geen verzoening meer mogelijk is en het licht blijft branden heeft hij zich uit eigener beweging aangegeven bij de politie en is hij nu onder behandeling.
Verzoening is m.i. absoluut geen optie maar ik wil op dit forum een uiting van dankbaarheid plaatsen naar de mensen die mij uiteindelijk over de eindstreep hebben geholpen: S68, Ingridje07, Eindelijk, Mug 40 en Manon, jullie lieve berichten, de support en het feit te weten dat ik niet de enige ben hebben bij mij op dat moment mijn ogen geopend. Een op het oog simpel bericht kan zoveel voor iemand betekenen en dat heeft jullie berichtgeving gedaan. Jullie als vreemden zijnde hebben mij de uiteindelijke eindfinish over geholpen en daar ben ik jullie zo ontzettend dankbaar voor.

Bedankt!

Liefs
Er zijn nog geen reacties   Reageer


Pluisje198709-02-2010 23:26
 
Het begon als een goede relatie, vertrouwen zat goed.

Langzaam begon zijn manipulatieve houding vat te krijgen op mijn leven,

na de eerste keer slaan dacht ik; "Het zal wel eenmalig zijn, dit zal wel niet meer gebeuren".

Toen was het al te laat, ik zat in een sociaal isolement, mijn familie en vrienden zag ik niet meer,

en ik was bang geworden voor de jongen met wie ik samenwoonde, in een andere stad, anderhalf uur van mijn familie vandaan.

Ik zat gevangen, er hoefde maar iets te gebeuren en zijn stemming sloeg om.

Hij mishandelde mij niet alleen lichamelijk, ook geestelijk en seksueel,

ik moest dingen doen waar ik niet achter stond, en nog steeds vind ik het erg moeilijk om daarover te praten.

Hij was zo jaloers op mijn ex vriendjes, hij controleerde ze op bijv. Hyves, en telkens als hij dat deed werd hij weer kwaad op mij.

Hij heeft mij 2x totaal van de wereld geslagen, aan een oor ben ik doof en mn neus is gebroken,

ook had ik vaak een blauw oog, of een dikke wang.

Hij kneep mijn keel dicht, zo hard, dat de volgende dag blauwe striemen op mijn keel stonden.

Hij liet mij heel minderwaardig voelen, ik had geen respect meer voor mezelf.

Ook de seksuele mishandeling was vreselijk, hij wilde graag anale sex, ik stond daar gewoon weg niet voor open.

Daar was hij zo boos over, dat hij in een kwade bui mijn broek uit trok, en probeerde anale sex met mij te hebben.

Als dat niet lukte, pakte hij een stok (achterkant van een dweil), hij smeerde daar vaseline op, en stopte hij kei hard erin.

Ik ben erachter gekomen dat angst mensen hele gekke dingen laat doen;

Een kat in het nauw maakt rare sprongen, ik heb gedacht aan zelfmoord, heb een keer 's nachts met een mes boven hem gestaan,

ik ben zelfs een keer zonder kleren aan naar buiten gerend, zo bang was ik voor hem.

Het ergste was dat hij zich niet schuldig voelde, het was altijd mijn schuld, ik deed dit zelf, en ik maakte hem zo agressief.

In het begin sloeg ik nog wel eens terug, maar naar een paar keer kwam ik erachter dat dat toch geen zin had.

Ik kroop in elkaar en hoopte dat hij snel klaar was.

Dagelijks moest ik dingen doen, waar ik niet achter stond.

Hij maakte misbruik van mijn vertrouwen; alle persoonlijke dingen die ik tegen hem had verteld, werden tegen me gebruikt.

Ik was een h**r, was niks waard, en mocht blij zijn dat ik zo'n vriend kon krijgen.

Mijn moeder begon steeds meer argwaan te krijgen.

De dag na moederdag heb ik alles verteld tegen mijn moeder, dit was moeilijk, want als hij erachter zou komen, zou de hel los barsten.

Ze zei dat ze niks zou zeggen of doen.

Daarna ben ik ook naar mijn tante geweest, die was erg boos, diezelfde dag hebben mijn ouders, tante, oom en 3 agenten (Op advies van steunpunt huiselijk geweld) mij bij hem weggehaald.

Dit was een enorme opluchting. Ik mocht geen aangifte doen, dit kon mij alleen nog maar meer schade aanrichten.

Hier ben ik dan, 22 jaar, 8 maanden lichamelijk, seksueel en geestelijk mishandeld.

Heb een zware postraumale depressie, en hij kan gewoon zijn gang gaan.

Als ik er op terug kijk, ben ik blij dat ik uiteindelijk alles heb verteld, ik was zo bang dat hij mij een keer dood zou slaan!

Ik heb moeite om mensen te vertrouwen, gelukkig heb ik een lieve nieuwe vriend gevonden, die ontzettend lief voor mij is!
Er zijn 6 reacties   Reageer


tweeling08-02-2010 00:31
 
Wederom verschuil ik mij achter een masker van pijn en verdriet,
Vrienden genoeg maar wil niet dat iemand het ziet,
Ik sterk en kan alles aan zoals ik dacht
Totdat ik wederom ineengedoken op de volgende klap wacht.

Onze vriendschappen en families beschermen want stel je voor dat iemand het weet
Wederom een weekend waarin je zegt dat het je speet,
Wederom van een zorgeloos leven zonder schaamte en pijn dromen
Wederom weer van een koude kermis thuiskomen

Alles is mijn schuld, de verwijten vliegen mij om mijn hoofd,
De slagen zo hard, mijn hele lijf is verdoofd,
Beterschap heb je al zo vaak beloofd
Echter niemand meer die daar in gelooft.

Vanavond geen klappen maar enkel verwijt,
Ondanks alles zeg je dat het je spijt,
Ineens krijg ik een ontzettend raar gevoel,
Ondanks alles snap jij niet wat ik bedoel.

Opeens voel ik mij ontzettend verlicht en lach je uit om je agressieve gedrag,
Jij wordt nog kwader en gaat niet overstag,
Ik besef nu, geen klap kan mij meer vormen dan mijn huidige gevoel,
Er is een knop omgegaan als iemand begrijpt wat ik überhaupt bedoel.

Ik zie weer toekomst, ik zie perspectief,ik voel me al vrij
Niet langer meer met jou, maar houd enkel de mensen die echt van me houden bij mij,
Geen klap kan mij nog langer van dit gevoel scheiden
Richting jou wil ik hier verder weinig woorden aan wijden,
Je hebt mij mishandeld, gekwetst, vernederd en de grond in geboord,
De hele relatie was voor mij als een evenwichtsoefening op een heel dun koord

Ik ben destijds de uitdaging aangegaan
Maar vanavond is bij mij het licht aangedaan,
Mijn trouw- en verlovingsring gooi ik lachend van geluk op de grond,
En onvoorstelbaar, want alles wat ons ooit bond
Lag daar op die koude vloer,
Ik voelde mij er goed bij en was er aan toe. Jij was na al mijn passieve gedrag in shock,
En na 11 jaar ellende barste ik tegelijkertijd in huilen en lachen uit en droop jij scheldend af.
Ik heb mij werkelijk nog nooit zo goed gevoeld. Adieu, het ga je goed, maar niet langer samen met mij……




Er zijn 3 reacties   Reageer


Lizzelien17-01-2010 02:43
 
Het begon allemaal toen we net samen waren .. een half jaar verkering... alles ging erg goed... stapel verliefd... todat ene moment!
We waren samen aan het logeren bij zijn ouders... dat deden we vaker en altijd was het erg gezellig... ik zag niet de dingen die ik nu herken...de puzzel stukjes zijn als waren op z'n plaats gevallen.Mijn ex man had een woordenwisseling met zijn moeder over mij... ik zie het moment nog voor me...helaas na 5 jaar kan ik het nog steeds niet vergeten en speelt het als een film voor mijn ogen af telkens weer als ik er aan denk.De woordenwisseling ging over mij....zijn moeder wilde dat ik op mijn vrije dag bij hun zou schilderen en ging er gewoon van uit dat ik dat maar even deed zonder me te vragen...ik had mijn ex gezegd niets zeggen maar voel me er niet happy onder... toch ging hij naar zijn ouders... de ruzie ontstond en zijn vader kwam boven...wit in zijn ogen...boos... heb nog nooit zo iets gezien...ik zat in een andere kamer...ze stonden voor mijn deur die open stond... ik was op de pc bezig...Zijn vader vloog hem aan! in totaal 3x... bijten, vloeken, tieren... ik was zo bang..wist niet wat me overkwam... mijn ex deed niets...niet terug slaan niets...zijn vader beet hem in zijn arm..volle gebit en erdoor heen... zijn handen waren kapot...ik kon het niet begrijpen...de vader bleef maar doorgaan en was niet te stoppen... zelfs niet toen het kleine broertje van 10 in tranen uitbarstte en snikte stoppen papa stoppen...het zusje kwam er tussen en trok met alle kracht haar vader van mijn ex af...weg van hem.Daar stond ik dan met een bloed doorweekte handdoek van mijn vriendje... in tranen en bang o zo bang...mijn ex belde de politie, heeft maar een aantal korte nood kreten kunnen geven...toen was de lijn verbroken... de moeder had het snoer er uit getrokken...gelukkig kwam de politie toch... ze namen de vader mee onder de woorden "..., dit was het einde van ons gezin"...de moeder zei tegen me toen de vader werd afgevoerd "..., waarom huil je nou er is toch niets gebeurd?!"deze opmerking doet me nog steeds pijn... hoe kan iemand dat nou zeggen terwijl haar zoon pijn heeft...ik snap het niet...mijn ex en ik bleven bij elkaar...allebei appart naar psycholoog...de mijne hielp me echt maar heb het nooit echt kunnen verwerken...we groeiden als waren lang elkaar... ik zag het toen niet... de relatie werd nooit meer zo als het was...na 3 jaar werd ik het slachtoffer...hij verhuiste en kwam als ware in een zekere negatieve cirkel terecht... hij sloeg me naar mijn hoofd... duwde me aan mijn haren op de grond... sloeg mijn hoofd op de grond... en kleineerde me en kwetste me... de woorden hoer en slet kwamen vaak naar boven... ik praatte mezelf alvast maar naar beneden want dan zou het minder pijn doen...ik huilde veel..bang...ik hield mijn mond dicht..vertelde het aan niemand...zei wel es hij slaat me maar mensen dachten och zal wel...ik speelde immers een toneel spel...lachte en deed... 2 leven...maar daar achter werd ik steeds ongelukkiger... we gingen trouwen... ik dacht"ach het houdt wel op als we getrouwd zijn"
maar 4 maanden voor het trouwen kregen we een huis... veelklus werk en ik maakte mijn eigen jurk...die jurk was niets in zijn ogen ik moest maar werken in het huis...de jurk heeft de waarde voor mij verloren...de bruiloft was voor mijn een nachtmerrie... ik was op... heb niet kunnen genieten en werd geleeft...als je mij vroeg wil je die dag over doen is mijn antwoord "nooit weer"
we waren getrouwd en het ging ff paar maandjes goed... maar toen ging het goed mis.. ik deed niets voglens hem...ik was slecht... een hoer...
werd weer geslagen naar mijn hoofd..mijn bril heb ik meerdere maken moeten laten maken.... op mijn werk had ik het aangegeven dat ik geslagen werd..maar wimpelde elke hulp af... totdat ik erg ziek werd....zwaar depressief... kon niet lopen niets meer...onder de medicijnen... ik was op ..gebroken..hij begreep me niet en bleef maar doorgaan..."het zit in je hoofd"
ik ging eten en kwam aan... maatje 46
voelde me steeds meer ongelukkig... liep op mijn tenen om me heen en ging midner werken om ff tijd voor mezelf te kunnen hebben..maar het ziek zijn werd steeds erger... heb aand e
ijssel gestaan..maar heb niet doorgezet gelukkig...
toen kwam het moment dat hij me weer aanraakte... ik was naar boven gevlucht... hij drukte me op het bed en omdat ik zo hard huilde drukte hij mijn mond en neus dicht... ben nog nooit zo bang geweest...ik kon geen adem meer halen en heb letterlijk afscheid genomen vanmensen...dingen flitsten voor mijn ogen.. dacht echt nu is het voorbij...
ik vocht terug...ook al kon ik het niet... hij liet me plotseling los... en liep weg...
maar toch was er na elke mishandeling de opmerking "je zult er wel om gevraagd hebben, je zult het wel verdient hebben!"

toen was het moment dat ik het in zag wat er mis was...ik lag in bad en luisterde naar een liefdes liedjes op mijn telefoon...een opname vand e bruiloft... het klopte niet wat er werd gezongen in vergelijking met mijn huwelijk.. toen belde ik mijn moeder op... vertelde alles..en dan ook alles... ze schrok... daarna ging alles in snel trein vaart...ben gevlucht...ondergedoken
etc... zo pijnlijk allemaal...
na 4 maanden kreeg ik weer contact met mijn ex...was er blijkbaar nog niet klaar mee en nog steeds blind... we kwamen
weer samen en hadden huwelijks therapie... ging goed 6 maanden lang... toen kwam hij terug in zijn negatieve cirkel.. om een fles wijn ging het mis...die had ik per ongeluk meegegeven aan de postbode..had ff geen geld in huis om hem te bedanken... dit alles was de dag voor kerst jongsleden...
normaal iemand baalt even en zegt "ach , schat we kopen wel adnere fles"
maar nee hij ging maar door en begon me te kleineren..manipuleren...als jij nu niet die fles terug haalt dan vertel ik mijn ouders wat voor stoms je gedaan hebt (ben als de dood voor die mensen, door het verleden)
ik ging er tegen in en liet me niet klein praten... ik voelde angst op komen en liep naar het raam achteruit toen hij de kamer in kwam...ik was bang...hij gooide wasmiddel bakje naar mij hoofd... ik zei "dit accepteer ik niet"hij kwam uiteindelijk zijn excuus aanbieden...maar heb het niet geaccepteerd... was me weer te veel voor gebeurd...
ik ben weg gegaan de stad in boodschappen doen...ik ging onderweg terug onder uit....ik was de week ervoor ziek geweest...ook dit kon hij niet accepteren...want ik was weer es ziek..dus zwak...
ik was ff naar bed gegaan om uit te rusten..hij kwam lief naast me liggen en viel in slaap..toen hij wakker werd had ik de laptop uitgedaan en weg gelegd.. wilde nog ff liggen... hij wilde dat ik mee ging naar beneden. hij zou koken... ik zei nee..roep me maar ik ga nog ff liggen...
hij was boos en wilde me mee hebben...hij wilde de laptop pakken...ik zei nee, beneden ligt er nog eentje pak die maar... en daar ging meneer weer...woedend... hij gooide de stekker naar mijn hoofd van de laptop...
ik ging naar beneden met hem en zei weer.. ik wil neit dat je dit doet, doe normaal en wordt rustig...
hij liet eten vallen..ik raapte het op en toen kreeg ik een schop tegen mijn been... ik werd bang...tranen vlogen in me ogen maar heb me groot gehouden... hij sloeg me in mijn gezicht... heel hard.... ik werd steeds banger..hij liep naar de woonkamer..ik wilde hem rustig krijgen en duwde hem van me af op de bank...en zeggent dat hij het huis uit moest, afkoelen...
hij pakte me beet duwde me aan me haren opde grond langs de salon tafel...drukte me aan mijn haren op de grond... ik probeerde te vluchten maar hij duwde me voor een laatste keer tegen de tafel aan op de punt van de eetkamertafel... ik ben naar boven gevlucht..stoel voor de deur en mijn oduers gebeld...hij ging uiteindelijk zelf weg...maar dit was voor mij letterlijk een hel!
de scheiding is nu aangevraagd, hij is weg uit het huis... maar heeft de nachtsloten er afgehaald..me telefonisch bedrijgt etc.... er is nu aangifte gedaan en hoop dat ik zsm van hem af ben...
ik heb nu de tranen weer over mijn wangen lopen...het doet pijn... ik wilde iedereen zo waarschuwen... pas op...gebeurd het ga weg...ze houden niet op.. en praat met mensen..geef het aan...
mijn ex heeft me letsel bezorgd...blauwe plekken over mijn gehele benen... hij moet me vaker hebben geraakt.. maar dat weet ik geen eens meer.. mijn heup was blauw en gekneust.. en mijn armen zaten zijn vingerafdrukken in...en mijn middel vingers was ook blauw..dit deed voor mij de deur dicht en heb hem de deur uitgezet... voor mij is 3 jaar mishandeling genoeg..ben er klaar mee..

mensen zoek hulp!!!laat je niet kennen en vecht terug!

liefs Lizzelien
Er zijn nog geen reacties   Reageer


Tweeling13-01-2010 23:50
 
Lieve allemaal,

ontzettend bedankt voor jullie lieve reacties. S68 ik wil graag contact met je houden.Hoe gaan we dat doen? Zullen we een chatdatum plannen? Mijn man heeft inmiddels zelf (zonder enige druk van mijn kant) contact gezocht met justitie en met een psycholoog. Juist door mijn wantrouwen in justitie ben ik destijds de advocatuur in gegaan. Tsja je wilt de wereld verbeteren maar ondanks dat het mijn werk is blijkt recht soms heel sterk onrecht te zijn.
Wellicht stom om bij hem te blijven maar ben toch heel benieuwd wat er nu gaat gebeuren. Je hoort verhalen van jaloezie etc. terwijl mijn man geen enkel probleem heeft met mijn mannelijke vrienden waardoor je toch in het verleden denkt dat dit anders is en niet aan het "standaard" profiel voldoet.
Mijn man heeft een hele zware jeugd gehad en lijkt op 1 of andere manier wel of ik hem "wil redden".
Wel is bij mij na het incident met kokend water en aangifte bij de politie voor het eerst sinds al die jaren daadwerkelijk een knop omgegaan. Heel raar. Zie hem op dit moment enkel als een externe partij waarvan ik qua gevoelens heel goed afstand kan nemen. Voel op dit moment compleet niets voor hem. Een sexuele relatie is er niet op mijn verzoek en bij de gesprekken die we voeren, voelt het voor mij alsof ik met een kennis aan het praten ben. Hoe hard hij nu ook zijn best doet, ik ben er op dit moment als partner absoluut niet voor hem. Zit emotieloos naar hem te luisteren en geef hem adviezen alsof ik zelf in de psychologie ben afgestudeerd. Wellicht vreemd, maar voel me ontzettend goed bij deze emotionele afstand.

Er zijn nog geen reacties   Reageer


Trotsemoeder12-01-2010 14:13
 
Ik ben 7 jaar lang mishandeld, op allerlei fronten.
Lichamelijke mishandeling, geestelijke mishandelijk en sexsuele mishandeling.
Ik ben nu een half jaar bij hem weg, en mijn kracht daarvoor is het geen wat mij het aller dierbaarste is: ''Mijn dochtertje van nu 1 jaar oud!''
Zij is eigenlijk mijn redding geweest, had ik haar niet gehad, dan had ik nu waarschijnlijk nog steeds in die hel van een relatie gezeten. Maar goed, daar later meer over.
Ik ga nu proberen wat punten te beschrijven over onze relatie, als ik dat kan, want het is emotioneel heel erg zwaar voor mij.
Onze relatie begon toen ik 15 jaar was.Hij was 5 en half jaar ouder als mij.
Dus in de bloei van me leven, en zoals elke puber heel makkelijk beinvloedbaar.
Ik was zo verliefd op hem, en dacht zoveel van hem te houden.
Het eerste half jaar was alles leuk en aardig, ik was zijn meisje waar hij trots op was (althans dat dacht ik)
In dat eerste half jaar is het al begonnen, met kleine dingen, die ik nu pas inzie.
Het begon ermee, dat ik niet alleen op stap mocht, geen hoi mocht zeggen tegen jongens die ik kende,
en niet meer met vriendinnen om mocht gaan die hij niet leuk vond.
Mja ik als verliefde puber zocht daar natuurlijk niks achter, en deed dat dan maar voor hem.
Toen hij nog bij zijn ouders thuis woonde, is het al begonnen.
Het begon met mij te duwen, vast te houden als ik weg wou , of me flink aan me arm vast houden, en om de kleinste dingen.
En daarna was het altijd sorry, en was hij weer super lief voor me, zodat ik maar bij hem bleef.
Na een half jaar, was het duwen over, en werd het gewoon super hard duwen zodat ik op de grond viel,
en waren de eerste klappen al gevallen.
Op den duur ging hij opzich zelf wonen, want ja hij was al 21, dus mooie leeftijd om het huis uit te gaan.
Daar werd alles nog veel erger! Toen kwam er ook de geestelijke mishandeling en sexsuele mishandeling bij.
Het was niet meer alleen klappen krijgen, nee hij schold me ook uit voor alles wat maar te bedenken valt,
en hij kleineerde me in alles. Ik was niks, ik was niemand, ik was stom, was niks waard, kon niks goed doen.
Ik moest alles doen zoals hij wilde. Ik moest zelfs met andere mannen van hem na bed.
En dan moest ik doen alsof ik er van genoot, en die mannen wisten natuurlijk niet dat ik dat tegen me zin in deed.
Nee elke keer als het klaar was, dan voelde ik me weer zo vernederd, en kon ik onder de douche gaan uithuilen.
Ik had ook sex met hem tegen me zin in, want oooh wee als ik geen zin had, dan wist ik al wat er ging komen..klappen natuurlijk!
En al liet ik het toe, dan moest ik nog maar uitkijken dat ik naderhand geen ruzie en klappen kreeg,want ik mocht niet
laten merken dat het zeer deed, en ik moest maar doen alsof ik genoot, en dat allles ging zoals hij wil, deed ik dat niet, dan
barste daarna de bom alsnog los.
Op den duur is hij in het criminele circuit terecht gekomen, omgaan met de verkeerde mensen, handel, wietplantages.
Ik woonde toen net met hem samen ( ja vraag je niet af waarom je gaat samen wonen met zo iemand, dat weet ik zelf ook nog steeds niet echt,
het is toch elke keer de hoop dat het normaal gaat worden, en dat hij je niet meer slaat zoals hij elke keer beloofd)
Vanaf dat moment, was het gewoon een grote horror film voor mij, we woonde ergens achteraf, dus je kon eigenlijk
niet ver weg, alleen met de auto.
Over die tijd heb ik alleen maar nare herinneringen. Ik woonde toen dus bij hem,
en ik mocht zelf niet werken van hem, want ja dan had ik sociale contacten en dat mocht niet van hem,
of hij was bang dat ik er met een ander vandoor ging....
Nou ik werkte dan niet, maar dat was niet mijn eigen keus. Maar ik moest gewoon maar zijn slaafje worden in huis.
Ik moest koken, wassen, strijken, stoffen, stofzuigen, dweilen, zorgen dat de boodschappen goed aangevuld werden.
Oke dat doet een huisvrouw, en geloof me, ik werkte me uit de naad om alles in orde te houden ,bang voor de klappen
die ik anders zou krijgen... maar nog was het niet goed! Altijd vond of zocht hij wel iets waardoor hij maar
weer ruzie met me kon zoeken, over de kleinste dingen, echt niet normaal.
En ik maar weer me excuses aanbieden en hem smeken of hij alsjeblieft rustig wou blijven.
Hij sloeg me altijd zo hard, met vlakke hand tegen me gezicht of hoofd, zo hard dat ik echt elke keer op de grond viel.
Stond ik op dan had ik er meteen weer een te pakken, dus op den duur blijf je maar liggen in de hoop dat hij dan niks doet.
Kon hij me niet tegen me hoofd slaan, dan schompte of stomte hij me wel. Ik heb flink wat blauwe plekken gehad, en heb ze altijd
moeten verbergen, mja gaat natuurlijk niet altijd, als je bijv een blauw oog hebt.
En mensen kijken toch ook raar op als je met een mooie zomerse dag, met lange trui en broek loopt.
Toen ik in dat huis met hem samen woonde, is er vaak iets gebeurd, maar een ding staat me echt zo op me netvlies gebrand.
Dat was een keer in de ochtend, en waarover de ruzie ging weet ik al niet meer, maar zal wel geweest zijn
dat ik geen zin had in sex ofzo, ik weet nog dat ik na beneden liep terwijl hij dat niet wou,
mja ik ging toch na beneden toe, en ging rustig op de bank zitten.
En ja hoor.... daar komt hij naar beneden gestormd! Hij komt de kamer inlopen, ik zie die dodende blik in zijn ogen,
en dan ineens lijkt alles in slowmotion te gaan.... hij komt denderend op me af, pakt me bij me haren,waardoor
ik op de grond val, en hij trekt me aan me haren na boven, over de vloer van de kamer, door de gang, de trap op
en zo de slaapkamer in, het is echt een vlaag voor mij, maar kon me nog goed de pijn ervan herinneren...
dat brandende gevoel, alsof al je haren er uit getrokken worden.... daarboven aangekomen, is hij even flink
bezig geweest op me, met me te stompen , slaan etc...
en daar lig je dan helemaal stil op dat bed, sprakenloos en niet echt beseffend op dat moment wat er precies allemaal gebeurd is.
Uurtje later komt ie dan weer na je toe, en bied hij zijn excuses aan, en het enige wat je dan kunt doen
op dat moment is ja knikken met de tranen in je ogen, bang dat hij anders weer uit zijn vel schiet.
En zo zijn er zoveel momenten die ik kan beschrijven wat er allemaal gebeurd is en wat hij allemaal heeft gedaan, maar ja
dan ben ik over een paar dagen nog bezig met typen.
Maar goed, na iets meer als een jaar in dat huis gewoond te hebben gingen we verhuizen, want hij werd
bedreigd door kampers, dus we moesten zsm weg daar, zodat ze niet wisten waar we woonde.
(dat is ook weer iets waar ik flink wat verhalen over kan vertellen, over de kampers waar hij mee om ging, en dat we bedreigd werden en dat we op de vlucht zijn geweest)
Maar goed, daar gaan we het nu maar niet over hebben.
Het is al een behoorlijk verhaal geworden, en probeer het zo kort en krachtig mogelijk te houden, ik zou gewoon een heel boek vol kunnen schrijven.
Maar goed, we waren dus verhuisd, aan de ene kant was ik opgelucht, weg van dat huis waar ik geen kant uit kon
en waar al die nare herinneringen zaten.
Maar in dat andere huis ging het natuurlijk weer als vanouds verder, wekelijks barste de bom en krijg ik het weer flink te voortduren.
Was het niet lichamelijk dan was het wel geestelijk. Want ik was niks, kon niks, was dom stom lelijk etc.
Totdat ik op den duur zwanger was ( natuurlijk niet gepland met zo iemand) Mja ergens ben je toch heel erg blij, en heb je dan weer zo'n
hoop van, nu dat ik zwanger ben en hij vader word zal hij me heus niet meer slaan.
Maar kwam er al snel achter dat ik dat fout had, zwanger of niet de nodige klappen die vielen. En nog altijd mocht ik zijn slaafje in huis spelen.
Zelfs met 38 weken zwangerschap heeft hij me nog kei hard tegen de grond aangeslagen.
Ik geloofde het zelf gewoon niet.
Maar goed, ons dochtertje werd geboren, en de eerste 2 dagen waren natuurlijk perfect, ik dacht echt , wow hij is veranderd door het vader zijn!
Hij was een super vader... ja de eerste 2 dagen!
Toen was het al over, hij ging weer werken, en als hij thuis kwam verwachte hij weer precies hetzelfde als altijd...
huis schoon eten op tafel!
Ik was net 3 dagen bevallen, had bekkeninstabiliteit kon niet langer als 5 min staan of lopen...
mja je doet het wel, bang voor de gevolgend, en nu niet alleen voor jezelf ook nog eens voor dat kleine onschuldige meisje.
Hij deed helemaal niks met haar, niet eten geven, niet in bad, niet troosten, niet de luier verschonenn helemaal niks. Ik moest alles doen,
en ja natuurlijk dat doe je met heel veel liefde, maar snappen jullie wat ik bedoel... hij is toch ook vader.
En langs me handen vol hebben aan me dochtertje moest ik ook nog eens alles tip top in orde houden.
En ze was de eerste maanden snachts een hele moeilijke baby, ze kwam heel veel snachts wel zon 5 tot 6x per nacht, en nooit
is hij er een keer uit geweest voor haar, en oohh wwee als hij wakker werd van haar gehuil, dan was er weer ruzie.
Een keer was het zo, dat hij wakker werd van haar gehuil omdat ik haar niet stil kreeg, want ze wou geen voeding etc. Nou ja kan he een baby
kan ook wel eens krampjes hebben... weet je wat er toen was...IK MOEST NA BENEDEN VAN HEM MET ONS DOCHTERTJE, want hij kon
niet slapen van haar gejank! Ik kon me oren niet geloven, ik moest met dat kleine babytje naar beneden , de kou in
omdat meneer niet kon slapen. Dus ik met dat kind voor haar en mijn veiligheid naar beneden en ben ik maar met haar
op de bank gaan liggen.
Dit is gewoon al erg, maar het kon nog erger!
Hij sloeg me zelfs als ik haar vast had... het kon niet waar zijn dacht ik.
Ik kan me de eerste keer nog erg goed herinneren.
Ze was 8 weken oud toen. Het was in de ochtend, ik zat op bed om haar de fles te geven, terwijl hij nog sliep.
Plots word hij wakker, hij kijkt me aan en ik zie gewoon aan zijn gezicht al dat hij chagarijnig is,
dus gewoon uit het niets, begint hij me te stompen tegen me armen en benen, en te slaan in me gezicht.
We hadden die avond van te voren wel wat woorden gehad, maar verder was er niks voorgevallen.
Dus blijkbaar moest hij het van gisterenavond toch nog even kwijt.
Maar ik had dus zijn 8 weken oude dochter op me armen, die ik aan t voeden was.
Maar toch gaat hij me gewoon slaan en schoppen. Ik had hem een paar keer gezegd dat hij op moest houden,
en dat hij normaal moest doen, hij had haar gewoon kunnen raken, of ik kon haar laten vallen omdat
hij zo bezig was.
Dus omdat hij zei dat hij ermee moest stoppen,kregen we natuurlijk ook weer eens woorden.
Ik was zo bang en benauwd, dat gevoel dat dan in je zit, onbeschrijfelijk.
Ik denk er moet nu iets gebeuren voordat hij haar ook iets doet!
Dus hij ging gelukkig even beneden na de wc, in die tussentijd, heb ik snel me moeder gesmsd, dat ze moest komen
omdat hij weer bezig was.
Was maar goed dat ik dat in die tijd snel even gedaan heb, want toen hij boven kwam,
pakte hij mijn telefoon af, en stopte die in zijn zak.
Ik was zo opgelucht dat ik wist dat me moeder elk moment binnen kon komen.
Want hij was weer goed nijdig, en waartoe hij dan allemaal in staat is, is te gek voor woorden.
Dus de ruzie ging nog even door, en had nog wel wat klappen gehad, maar toen kwam me
moeder gelukkig binnen.
Nou het is toen te hevig voor woorden geworden, hij heeft de hele boel kort en klein geslagen..
voor de ogen van zijn 8 weken oude dochtertje, dat meisje was helemaal overstuur, huilen niet normaal.
Die blik die ik toen in haar ogen heb gezien, die gaat nooit meer weg.
Hij heeft gaten in de deuren geslagen, glas uit de deuren geslagen, dreigde mijn moeder
er tegen te slaan , en ging toen met een klap de deur uit, maar hij had eerst nog de autosleutels opgeist,
want ja die had ik ondertussen al in me zak gedaan, omdat die auto van mij was.
Maar ik was zo bang voor hem toen hij voor me stond dat ik meteen die sleutels heb gegeven
zodat hij opgehoepeld was, want hij had een pistool!
Ja hij had blijkbaar al een flinke tijd een wapen waar ik niks van wist.
Dus hij is met dat geladen pistool de deur uit gegaan, en ik was zo bang voor de veiligheid van me dochtertje
dat toen hij weg was meteen de politie heb gebeld,( iets wat ik nooit eerder heb gedurfd, maar ik had die blik van me dochtertje gezien, en daardoor kon ik dat)
dat ze alsjeblieft zo snel mogelijk moesten komen,
want ik was bang dat hij echt helemaal door zou draaien en hier terug zou komen met dat pistool
en dat het dan helemaal uit de hand zou lopen....
Dus de politie was er vrij snel gelukkig, ze hebben meteen flink wat politie auto's in gezet, en zelfs een helikopter
om hem op te sporen.
Nou de politie heeft mij en me dochtertje en moeder in veiligheid gebracht bij mijn moeder thuis.
En naar hem waren ze nog druk opzoek,want ja hij had dus wel een geladen pistool op zak.
Even later belde hij mij dat hij de huissleutel van huis moest hebben,want die had hij niet bij.
De politie was nog steeds bij mij,dus dit was de kans om hem te pakken.
We lieten hem naar het huis van me moeder komen, en voordat hij de auto uit kon stappen
werd hij omsingeld door politieauto's, die met getrokken pistolen naar hem toe kwamen gelopen.
Hij is geboeid en afgevoerd!
Af en toe lijkt het net een film of boek vind ik zelf, er zijn zoveel dingen in mijn leven gebeurd
dat je haast denkt van dit gebeurd alleen in een film of boek.
Maar goed, de volgende dag was hij alweer op vrije voeten... dat is toch niet te geloven!
Opgepakt met een geladen pistool, mij mishandeld terwijl ik zijn dochter vast had, en de boel thuis kort en klein geslagen.
En hij mag alweer gaan, het is echt gewoon niet normaal meer in Nederland.
Nou paar maanden later moest hij voorkomen voor dit alles, en je raad het nooit hij heeft er echt bijna GEEN straf voor gekregen.
Voor de mishandeling van mij helemaal niks, en voor het geladen pistool een paar werkuurtjes. Het is te ziek voor woorden!
Maar goed, dat was een heel klein stukje uit mijn leven van de mishandeling.
Ik ben gelukkig nu van hem af ( nou ja tot op zekere hoogte) Ik ben nog als de dood voor hem, en doe alles wat hij van me vraagt.
Bang dat hij naar een advocaat gaat om een omgangsregeling te treffen voor onze dochter!
Want als ik iets niet doe wat hij wilt, dreigt hij daar meteen mee.
Ik zal er alles aan doen, en vecht voor mijn dochtertje, dat zij nooit , maar dan ook echtnooit alleen met hem is.
Al is het me laatste adem!
Voor haar, heb ik de kracht en moed gehad, om bij hem weg te gaan. 7 jaar lang heb ik in een hel geleefd!
Krijg op het moment wel hulp om het te proberen een plekje te geven, maar ik ben er nog lang niet,
en vooral omdat hij nog steeds op een bepaalde manier in mijn leven is.
Ik voel me ook zo schuldig tegenover mijn dochtertje dat zij zon vader heeft, mja daar kan ik niks aan doen!
Ik snap niet dat ze zulke mensen niet voor de rest van hun leven opsluiten
ze zijn gewoon een gevaar voor de samenleving.
Het is een man met 2 gezichten, hij doet zich perfect voor en heeft altijd zijn praatjes klaar.
Mislijkmakend gewoon... ze zouden eens moeten weten hoe hij is.
Nou sorry dat het verhaal zo lang geworden is, en het is echt pas een heel klein stukje.
Willen jullie meer weten, ofheb je vragen, stel ze maar aan me!
Ik ben blij dat er zo'n site is, dan heb je toch het gevoel niet alleen te zijn, en zijn er wel mensen die je begrijpen....
Er zijn 5 reacties   Reageer


tweeling01-01-2010 18:24
 
Kapot. Kapot van de strijd en hopen dat het beter wordt.......Na een relatie waarbij ik bij de eerste klap meteen mijn spullen heb gepakt en ben weggegaan kwam ik een nieuwe man tegen. Lief, verzorgend, althans dacht ik.(Lijk het wel aan te trekken)
Een relatie van 11 jaar en inmiddels getrouwd. Een jaar of acht gebeurde het voor het eerst. Meneer kwam dronken thuis en schijnbaar zei ik iets van hem niet beviel. Klappen en keel dichtgeknepen. Hierna is dit nog een aantal keer gebeurd waarna hij e.e.a. leek in te zien en jaren is gestopt met drinken. Geen enkel probleem meer. We waren gelukkig. Toen toch weer een biertje. 1 biertje werden er twee en ga zo maar verder. Ging weer mis. Collega informeerde naar mijn groen uitgeslagen gezicht en ik kwam ervan af met de smoes dat ik tijdens het slaapwandelen tegen de deur was gelopen.Weer aantal jaren gestopt met drinken en weer niets aan de hand. Toen weer naar de kroeg en de afspraak (onder protest) dat ik rustig kon aangeven wanneer het genoeg was. Dat ging precies 2 keer. Daarna was het mis. Schelden en slaan. Wederom gestopt met drinken tot een aantal maanden geleden. Afgelopen weekend ging het mis. Hij kwam dronken uit het cafe. Ik stond net thee te zetten. Pak de waterkoker en hij trekt hem uit mijn handen met de mededeling dat ik hem wilde ondergieten. Giet vervolgens zichzelf onder, trekt mij aan mijn haren naar het bed en begint met de vuist te slaan. Pakt de waterkoker en giet het kokende water over mijn rug. Ik gilde van de pijn waardoor de buren godzijdank de politie hebben gebeld (inmiddels een bont en blauw gezicht en drie brandblaren verder). Op bureau aangifte gedaan. Hij heeft alles erkend en ik werd door de politie thuis gebracht met de mededeling dat ik er maar iets aan moest doen. Hij doet nu weer vreselijk zijn best en als ie niet drinkt is het een supervent maar sta met rug tegen de muur. Weet het niet meer. Als justitie het onvoldoende vindt om er iets mee te doen en mij thuis afzet met de mededeling "ga daar toch weg, sterkte verder mevrouw" wie ben ik dan.............Is het straks mijn eigen schuld als er iets ergers gebeurd..........?
Er zijn 5 reacties   Reageer


s24-12-2009 20:16
 
Ik moet dit even kwijt.Ben vanmiddag bij mijn keel gegrepen en meerdere malen hardhandig weg geduwd. Nu wat krassen in mijn nek blauwe plek op mijn rechteronderarm, beide schouderbladen blauw en op mijn twee bovenarmen lichte striemen.
Dit is geen gezonde relatie.....
We hebben nu 9 jaar verkering.....
Dit is de derde of de vierde keer dat het zo extreem uit de hand loopt. Hij roept wel vaker om dat hij moordneigingen krijg en datzelfde gevoel roept hij tegelijkertijd ook bij mij op. Ik ben zelf ook een felle tante in woorden.... hij in daden tot het kidnerachtige toe ooit.
Ik ben zo de verhalen hier aan het lezen en herken ik mezelf....
vraag mezelf af wat ik met deze situatie moet, wat is wijsheid en kan het veranderen, kunnen wij veranderen.
Als het puntje bij paaltje komt dan vergeef ik ieder ding van hem en wil het altijd meteen goed maken, een heel naieve meid.
Op het moment dat het gebeurde was hij in de douch en we kregen een beetje woorden over een avond van te voren.
Kreeg weer dreigementen van moet je eens opletten wat er gebeurd waarop ik natuurlijk weer iets op zei en vervolgens tegen het douchgordijn aansloeg. Dat had ik dus niet moeten doen. Hij stormd uit douch en jaagd me naar achteren met zijn handen tegen de muur op ons bed waarop ik nog tegentrapte. Toeb ik tegen de muur werd geduwd greep hij me bij mijn keel met twee handen en kneep me wel zo hard dat ik ff geen adem kreeg,ik beruste me op dit moment en ik dacht verder helemaal niets, zo raar.
Later besefte ik wat er was gebeurd en steeds meer voel die handen nog steeds aan mijn keel. Help?
Er zijn 3 reacties   Reageer


nada18-12-2009 10:42
 
hai allemaal,

ik heb hier wel eerder mijn verhaal verteld.
a.s. zondag is er bij de Ikon in het programma 'het vermoeden'een interview met mij te zien over o.a. het onderwerp huiselijk geweld bij hoger opgeleiden en het gevolg van huiselijk geweld.

ik deel het met jullie, hoewel ik het wel eng vind:-) maar ik weet uit ervaring hoe fijn het kan zijn om naar het verhaal van een ander te luisteren, even een spiegel voorgehouden te krijgen.

zie hier de link:

http://www.luxmagazine.nl/


zo te zien kun je t niet aanklikken :-( ok ik weet niet hoe dat moet:-)

hoop dat jullie iets hebben aan de uitzending.


hugssssssssss

Er zijn 2 reacties   Reageer


annelies3410-12-2009 09:52
 
Hallo mensen,

Ik heb een tijd terug een verhaal geschreven over: huiselijk geweld, tijdelijk weer terug bij ex. Heb daar een aantal reacties op gehad, en in die tussen tijd zijn mijn eigen ogen ook open gegaan.
Heb gekozen voor inderdaad mezelf en mijn kids, hoe zwaar het op sommige momenten ook is, het voelt voor mij nou als de juiste beslissing. Ik heb nog wel contact met hem via sms, maar ben heel afstandelijk. Het valt hem ook op, en hij probeert nu steeds op mijn schuldgevoel in te praten. Hij is veroordeeld en moet een bepaalde straf doen. Nu krijg ik steeds smsjes met de vraag hoe het met mij gaat. Ik reageer dan: gaat goed met me, ben blij dat ik weer rust in mijn leven heb, en rustig aan aan mijn eigen toekomst kan bouwen. Hij praat dan vol zelfmedelijden dat hij het zo zwaar heeft, en dat ik me eens in zijn schoenen moet verplaatsten en ga zo nog maar even door. Heb tegen hem gezegt: dat ik me niet schuldig ga voelen omdat ik mezelf weer aardig goed voel, dat ik daar geen zin in heb. Ik merk dat ik veel sterker ben geworden, ik kan weer lachen, en ik heb momenten dat ik echt heel veel plezier heb. Tuurlijk heb ik mijn terugvallen nog wel, en dan denk ik hoe hij voor die mishandelingen was, maar dat is vaak maar van korte duur. Want als ik me dan bedenk wat hij allemaal bij mij heeft gedaan, dan slaat dat gevoel al snel weer om in een misselijkmakend gevoel in mijn buik. Herkend iemand dit???.. Ben nu bezig om weer te gaan werken, en een eigen huis te krijgen voor mezelf en mijn 2 kids. Ik voel dat ik weer op de juiste weg zit, en dat ik er vele malen sterker door ben geworden ( al ben ik er nog niet ).
Doet me goed.

Liefs Annelies34
Er is 1 reactie   Reageer


gippy03-12-2009 01:45
 
21 jaar ben ik nu getrouwd vorige maand "gefeliciteerd"zei hij nog.Ik dacht waarmee ? dat ik zolang mijn leven heb vergooid?.
Na veel gesprekken en begrip van mijn kant en na veel : je hebt gelijk ik moet veranderen word ik nog altijd gekleineerd.
Hij kan uit het niets boos worden ,en met dingen gaan smijten of dingen kapot maken.
Als het hem niet zint is het mijn schuld en ben ik een rot..., kut....enz.
Mij slaan durft hij niet meer,heb hem verteld dat hij dat niet overleefd. Maar hoe verander ik zijn gedrag, hoe kom ik hiervan af.
Word er zo moe van , zou eigenlijk graag willen scheiden maar ja wat dan.
Heb "gelukkig "geen kinderen al had ik die met een normale man graag gehad.Wou het de toekomstige kinderen ook niet aan doen om zo`n vader te krijgen.

Maar wat nu? heeft iemand een tip.
Word niet in elkaar geslagen maar, loop wel elke dag op mijn tenen

HELP
Er zijn 7 reacties   Reageer


annelies3427-11-2009 13:30
 
Vorig jaar hebben we elkaar leren kennen, ik zat toen in een scheiding, maar die relatie liep al 6 jaar niet, maar om de kids zijn we bij elkaar gebleven. Toen kwam ik deze man vorig jaar tegen, het klikte gewoon heel erg goed. Goede gesprekken, veel lol en plezier, kortom voor mij het ideale plaatje. Begin dit jaar ben ik bij hem in gaan wonen, het liep gelijk al niet heel erg lekker. Hij begreep niet dat ik moeite had om te wennen aan een nieuwe situatie en woning. Maar ik had wel degelijk die tijd nodig. Een paar maand later heeft hij mij voor de 1e keer mishandeld. Van achter mijn keel dichtgeknepen. Heb daar niks mee gedaan, omdat ik van mening was dat een eenmalige actie was ( niet dat dat goed te keuren is ), maar na die tijd begon hij psychisch me te mishandelen. heb zelf het gevoel dat het door zijn schuldgevoel kwam dat hij me mishandeld had. Maar hij ging op alle slakken zou leggen, liep continu te fitten, en altijd was er wel weer iets. Heel frustrerend om zo´n moeilijk denkend persoon voor je te hebben staan, hij werd ook heel erg harteloos. En ik was als de dood voor weer een escalatie, dus bleef alleen maar rustig, en heel beleefd, met als gevolg dat ik helemaal op mijn tenen ging lopen. Kon niet meer slapen, niet meer eten ( veel afgevallen ). Afgelopen zomer ben ik door hem voor de 2e x mishandeld. Hij stond voor me neus aan neus, en zei dat ik aan de kant moest omdat hij agressief was. Ik vertelde hem dat ik niet bang voor hem was ( ik wou dat namelijk niet tonen, maar was wel degelijk bang voor hem ), hij maakte een vuist, en sloeg me op m´n kaak. Het ging niet hard, maar hij raakte me wel. Ik keek hem aan, en zei: nou dat was de eerste klap. En gelijk daarna greep hij me bij mijn hoofd met 2 handen en smeet me op de grond. Ik krabbelde overeind, en wou het huis uit, bij de achterdeur greep hij me met 2 handen bij mijn keel. Ik schrok hier heel erg van. Ben even weg gegaan om rustig te worden, toen ik weer terug kwam, dook hij bijna gelijk weer op me, en hebben we echt letterlijk liggen worstelen. Had mijn oren kapot, en mijn vingers ( gewrichten ) zijn kapot gebogen ( niet gebroken, maar zit een zware beschadiging in ), heb daarop gelijk 112 gebeld. Hij is mee genomen, en is veroordeeld, en heeft hij inmiddels hulp gekregen. Nu woon ik daar niet meer, maar hij wil me heel graag terug, en hij belooft me dat het nooit meer gebeurd, en hij weet ( voor zijn gevoel) zeker dat het ook nooit weer gebeurd. Ik sta nog heel gevoelig in het verhaal omdat ik nog wel gevoelens voor hem heb. Maar ik ben zo vreselijk bang dat als ik er toch weer in mee ga, dat het weer mis gaat!!!! Kan iemand mij hier advies in geven????... Ik heb echt even een oog opener nodig.

Er zijn 5 reacties   Reageer


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 > >>
Laatste 100 reacties:
 najat  29-07 19:34 
 Helena  29-07 19:31 
 geitje  29-07 19:28 
 geitje  29-07 15:26 
 geitje  26-07 13:47 
 bloempje  22-07 09:34 
 Diana  18-07 22:09 
 geitje  18-07 22:01 
 Diana  18-07 12:54 
 Kristien  14-07 16:58 
 Kristien  14-07 16:58 
 Helena  13-07 16:54 
 Helena  13-07 11:06 
 Helena  12-07 19:08 
 Helena  12-07 18:26 
 Helena  12-07 18:04 
 Helena  12-07 18:01 
 Helena  11-07 10:44 
 bianca  29-06 14:54 
 Ron  25-06 14:57 
 bianca  23-06 21:57 
 mell  07-06 18:48 
 Mickey83  30-05 21:01 
 Hulya  27-05 22:53 
 pukkie  25-05 19:18 
 pukkie  25-05 06:37 
 klein_mei  25-05 03:50 
 gippy  22-05 11:00 
 mell  13-05 19:18 
 an1  13-05 14:52 
 mell  12-05 18:02 
 mell  12-05 10:09 
 Kristien  09-05 02:47 
 klein_mei  09-05 02:31 
 Kristien  09-05 02:24 
 najat  03-05 22:32 
 najat  03-05 22:31 
 najat  03-05 11:22 
 najat  02-05 18:24 
 najat  02-05 17:25 
 najat  02-05 13:18 
 najat  02-05 12:49 
 Kristien  30-04 04:13 
 najat  30-04 03:51 
 Kristien  28-04 08:28 
 Kristien  21-04 10:32 
 mell  20-04 21:49 
 mell  16-04 19:52 
 mell  13-04 21:38 
 najat  13-04 11:17 
 klein_mei  08-04 23:20 
 klein_mei  06-04 19:29 
 klein_mei  01-04 22:09 
 klein_mei  01-04 19:17 
 an1  30-03 23:56 
 an1  30-03 23:22 
 Kristien  30-03 21:46 
 ellen  28-03 19:57 
 ellen  28-03 12:38 
 ellen  28-03 12:38 
 najat  24-03 13:51 
 weggecijf  21-03 22:22 
 an1  21-03 22:14 
 weggecijf  18-03 20:09 
 weggecijf  18-03 08:01 
 weggecijf  18-03 02:46 
 weggecijf  16-03 23:23 
 weggecijf  16-03 14:52 
 najat  15-03 20:16 
 najat  15-03 17:18 
 weggecijf  13-03 16:23 
 weggecijf  13-03 11:06 
 weggecijf  11-03 18:08 
 weggecijf  11-03 09:29 
 weggecijf  10-03 19:09 
 weggecijf  10-03 10:50 
 an1  08-03 20:21 
 an1  08-03 12:00 
 xxx  08-03 11:35 
 Trotsemoe  02-03 14:44 
 Pluisje19  19-02 00:30 
 Pluisje19  17-02 18:06 
 Pluisje19  13-02 23:47 
 Pluisje19  11-02 23:58 
 tweeling  11-02 13:11 
 Pluisje19  11-02 13:08 
 Pluisje19  10-02 22:02 
 tweeling  09-02 23:31 
 tweeling  08-02 11:49 
 Trotsemoe  28-01 22:17 
 sas  27-01 09:47 
 Mug 40  16-01 00:28 
 Mug 40  14-01 19:08 
 Mug 40  14-01 11:48 
 Mug 40  13-01 10:06 
 Mug 40  13-01 10:06 
 Trotsemoe  12-01 20:55 
 Trotsemoe  12-01 14:47 
 Trotsemoe  12-01 14:42 
 Mug 40  10-01 23:51