|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Ilone | 06-05-2004 17:42 |
| Hoi Sharon, Ik herken veel van wat je schrijft en weet het andwoord op jouw vraag. Wie doet zoiets? Iemand die respectloos is. Iemand doe gevoelloos is. Iemand die geen inlevings gevoel heeft. Iemand die egoistisch is. Iemand die jou naar beneden moet halen om zich zelf op te hemelen, omdat hij een laag zelfbeeld heeft en dit op die mannier probeert te verbloemen. Iemand die heel erg zielig is. Enz enz. Probeer er boven te staan en hem niet te veranderen. Vergeefse moeite. Het is zijn te kort koming en pas wanneer hij er zelf last van krijgt zal hij misschien willen veranderen. Ik weet wat je door maakt en wens jou en je kind(eren) heel veel sterkte toe. Liefs Ilone | |
| ik | 06-05-2004 22:51 |
| Heb gisteren ookal wat geschreven (ik). Het blijft toch af en toe in flashbacks aan je terugkomen zo'n verleden. Het je 's nachts wakker houden en uren tegen je schreeuwen en maar zorgen dat jij de boosdoener bent en hij het slachtoffer is. Ik ben nu bezig met een rechtzaak die mijn ex tegen mij aan heeft gespannen voor omgang, dat is het moeilijkste. Hij liegt overal om. We hebben niet samengewoond, we zijn niet tot medio 2002 samen geweest en het vervelende is dat ik er mee zit en hij niet. Eigenlijk vind ik het stom van me dat het me zo bezig houdt. Jarenlange manipulatie blijft toch zijn sporen houden, denk ik. Ik was zo bang om hem weer te zien en toen ik hem zag voelde ik me echt erg angstig. Ik kon slecht uit mijn woorden komen en op de dingen die hij gedaan heeft, het blokkeerde gewoon binnenin. Ik kon er echt niet opkomen dat mijn ex mij lastig viel voor de zoveelste keer en dat dat de druppel was die de emmer deed overlopen. Toen is mijn oudste zoon nog banger geworden. Hij kon zijn biologische papa horen schreeuwen door de telefoon en daarna bleef die telefoon maar overgaan en bleef ook de zus van mijn ex schreeuwen door de telefoon. Tuurlijk heb ik opgehangen toen het te erg werd, daarna heeft mijn man de telefoon opgenomen en heeft mijn ex weer gedreigd met 1 van zijn bezoekjes. Hij zei dat hij de politie mee zou nemen, omdat ik de kinderen achter hield. Het ergste is wel de angst van de oudste geweest... Daarvoor wilde hij al dat mijn ex alleen kwam als hij cadeautjes meenam voor hem, andera hoefde hij niet te komen van hem. Ook mijn ex heeft dat laten merken en zei dat hij alleen goed was voor de cadeau's. Nu doet ie of er niets gebeurd is. Hoop dat de Raad van kinderbescherming mijn ex straks door heeft. -edit- verplaatst door admin | |
| Sharone | 06-05-2004 23:21 |
| Dankje voor het snelle bericht Ilone. Leuk mijn eerste naam is Ilona. Moest ik even kwijt. Heb inmiddels nog een bericht geplaatst. Gelukkig is het nu allemaal een stuk makkelijker geworden...voor even (tot de rechtzaak voorbij is en dat begint de ellende weer opnieuw). Normaal gesproken gaat het erg goed met me maar zo nu en dan heb ik even een dipje en laat ik me er te ver in meeslepen. Een rechtzaak kost zoveel geld, angst en moeite. Je mag me ook rechtstreeks mailen als je wilt hoor, naar mijn emailadres. Staan jouw verhalen ook op de verhalenpagina? Sorry dat ik het vraag hoor, maar gisteravond was mijn eerste bezoek aan deze site. Groetjes en bedankt voor je positieve mail. Sharone | |
| Ilone | 06-05-2004 23:40 |
| Hoi Sharon, Het lijkt net alsof ik jouw stukje heb geschreven. Met mij gaat het over het algemeen ook goed, maar beland zo af en toe in een dipje. Bij mij is het nu ook weer even rustig vanaf de kant van mijn ex, maar zoals jij schrijft voor even, want idd ik houd mijn hart vast voor wanneer de rechtzaak weer achter de rug is. Ik had vandaag voor het hoger beroep voor de omgangsregeling moeten verschijnen, maar het is uitgesteld tot 23 juni. Dat betekent langer rust, maar ook langer in spanning. Mijn verhaal staat idd ook op de verhalen pagina. Als jij op die pagina bij: zoeken: mijn naam in typt dan kan je mijn verhaal lezen. Ik herken veel van wat jij schrijft en wil je best mailen, maar via deze site wil dat vaak niet lukken. Als je jouw e-mail adres niet openbaar op deze site wilt maken dan mag je mij ook mailen. Ik hoop dat je net als ik veel aan deze site zult hebben. Een dikke knuf Ilone | |
| Ilone | 06-05-2004 23:48 |
| Hoi Sharon, ik zie net het stukje pas wat je geschreven hebt onder: onbekent. Ik wil nog even kwijt dat er voor je kind hulp is. Ik ben door de kinderbescherming doorverwezen naar een therapie groep voor kinderen die geweld tussen hun ouders hebben meegemaakt. Ook in dit stukje dat jij schreef herken ik weer heel veel(alsof ik het zelf geschreven heb) Ik weet dus goed waar jij doorheen gaat op dit moment. Ik hoop dat ik een steun voor je kan zijn. Mail mij gerust als je vragen hebt of doe het via dit prikbord. Dikke knuf Ilone | |
| Sharone | 07-05-2004 00:11 |
| Heb jouw verhalen gelezen op dat van coke en het opzettelijk bijna doodrijden zijn mijn ervaringen bijna gelijk aan die van jou. Ik heb een tijdje in therapie gezeten, maar ze hadden mij in een jeugdgroep geplaatst. Ze hadden na 2 weken door dat ik daar niet hoorde en hebben me niet veranderd van groep. Heb in al die tijd amper er wat over kunnen vertellen, voelde geen aansluiting en onbegrip waardoor ik mijn mond hield. Nu heb ik af en toe structurele gesprekken, maar nu dat het moeilijker wordt niet meer. Mijn oudste is naar een orthopedagoog geweest, maar er wordt geadviseerd niet te veel het op te rakelen allemaal omdat dat een te grote invloed op hem gaat krijgen. Ze zeggen dat we het beter nog een tijdje kunnen laten bezinken in de hoop dat de klachten van mijn zoon verdwijnen en hij zich weer veiliger gaat voelen. Gelukkig gaat het de laatste tijd goed met zijn spelen en de concentratie, hij is nog maar 3, ook de pedagoog zegt dat. Ze heeft wel geadvisserd geen contact tussen vader en zoon te laten plaatsvinden, omdat hij na een telefoongesprek met mijn ex 9-10 dagen alles heeft laten lopen (ontlasting en urine). Het liefste zou ik naar een ander land verhuizen om overal vanaf te zijn, maar dat is vluchten voor problemen en ik wil en moet dit uitvechten voor de kinderen. Mijn emailadres was volgens mij bekend sharon.s  zonnet.nl of msn: sharone_elnaggarmsn.comHeb een website www.mahersalama.50megs.com maar daar staat niets over mijn verleden en is nog in opbouw. Heb nog niet zo lang geleden een verhaal gelezen in mijn geheim uit de leesmap bij mijn ouders, wat erg veel leek op jouw verhaal. Mijn ex is ook in hoger beroep gegaan tegen de alimentatie-eis van 150 per kind. Hij woont nog bij zijn ouders en verdient 1170 per maand. Als het eruit komt dat hij het wel betalen kan en nog meer, dan ga ik opnieuw de alimentatie vast laten stellen. Is destijds niet met een draagkracht berekening gedaan, het gerecht vond het een heel redelijk voorstel. Hij heeft nooit daarop gereageerd en ging er mee akkoord. Nu gaat ie in hoger beroep waardoor ik enorme rekeningen kijg van de advocaat.Ik hoop dat het afgewezen word. Het punt is dat mijn ex een geboren leugenaar is, hij zit niet voor niets in verzekeringen.Ik ben bang dat de raad en de rechter hem gaan geloven. Hij komt ook geloofwaardig over en verteld in zijn voordeel verdraaide verhalen waarvan er feiten in voorkomen die je denkt dat hij die niet verzonnen kan hebben. Op die manier manipuleerde hij mij vroeger ook. Totdat ik precies op ging schrijven welke uitspraken hij deed en ze daarna weer terug las. Ik hoop zo dat het allemaal goed gaat komen, maar ik weet wel dat ik in het gebouw blijf als de raad het bezoek onderzoekt. Ik verlaat het gebouw niet. Wat een lange reply zeg! | |
| Sharone | 07-05-2004 00:14 |
| mijn ex had trouwens wel een gokverslaving en dronk behoorlijk. Hij heeft nooit wat van de jongste willen weten en heeft pas naar hem omgekeken toen ik getrouwd was met mijn nieuwe man. Toen voelde hij jaloezie, omdat het kind aan mijn man hangt en niet aan hem. | |
| ik | 07-05-2004 00:16 |
| Beste allemaal ineens kwam er weer wat bij me op.... Iets wat ik als erg vernederend heb ervaren. Achteraf probeer ik het te bagetaliseren en zonniger in te zien. Ik had op 13 december de sleutel van mijn nieuwe huis gekregen, een nieuwbouwwoning waarvan ik de eerste bewoner ben. Ik was 36 weken zwanger en had al een zoon van een jaar rondlopen. De afspraak met mijn ex was dat hij wel op bezoek kon komen voor het kind, maar dat ik verder in mijn huis moest. Mijn ouders kwamen me helpen die dag en nog wat familieleden die beneden bezig waren. Mijn woonkamer is op de eerste verdieping en op dat moment was er niks anders als beton en muren met enorme gaten erin. Tevens was er een open trap waarvan mijn 1 jarige zoon makkelijk naar beneden kon vallen. Ik had last van bekkeninstabiliteit dus mijn ex bood me aan om te helpen. Wat deed hij hij pakte een tuinstoel, een krant en een tafel en ging de krant lezen. Hij heeft niet geholpen, niet naar het kind omgekeken en heeft me de hele tijd becommandeerd. Ik moest het kind verschonen ookal was ik druk bezig met de plakken cement van de vloer te schrapen. Hij wilde niet vies worden en denk maar niet dat hij in zo'n stoffige boel kwam helpen en trouwens het was toch niet zijn huis. Omdat ik alle babyspullen had betaald en hij amper een cent aan de oudste had uitgegen, had hij toch al laminaat gekocht. Daarmee was zijn schuld afgelost vond hij (heb hem daar min of meer toe moeten dwingen om laminaat te kopen). Daarna vond hij toch wel dat hij zoveel voor me gedaan had dat hij in mocht komen wonen. Ik had in die tijd de relatie met mijn nieuwe man verbroken, omdat ik nog steeds gevoelens had voor mijn ex (was omdat ik zwanger was van hem). Hij had zo op me ingepraat dat ik hem weer geloofde. Heb hem een kans gegeven om zich weer te bewijzen, maar hij heeft alles weer verziekt. Hij ging niet mee naar de gynaecoloog, hij was niet bij de bevalling en wilde dat ik het kind afstond 4 dagen na de bevalling. Natuurlijk had j=hij bij mijn bijde zonen verlangd dat ik een abortus zou plegen uit liefde voor hem. -edit- verplaatst door admin | |
| ik | 07-05-2004 12:06 |
| zo nu is het volgende aan de beurt... mijn ex stalkte me enige tijd en stond iedere keer bij mijn raam te kijken wat ik deed en of ik bezig was met mijn verloofde (nu man). Ik wil toch even kwijt dat ik mijn man echt erg dankbaar ben dat hij zoveel liefde van binnen heeft en (ondanks dat mijn ex mij zwanger heeft gemaakt tijdens onze relatie) toch een hele goede vader is voor de kinderen en altijd zijn best doet voor ons. Hij heeft zoveel moeten slikken van mijn ex en is zelf ook bedreigd geweest door hem. Ik kan nog niet begrijpen dat hij bij me is gebleven. Ik heb er geen twijfel over dat hij heel erg veel van mij houdt, ondanks dat mijn ex me wijs probeerde maken in zijn dreigende telefoontjes dat mijn man alleen op een verblijfsvergunning uit is. Wat absoluut niet zo is. Mijn ex dreigde mijn vriend (nu man) aan te geven bij de ploitie als illegaal, zodat hij teruggestuurd zou worden naar egypte. Hij zou dat niet doen als ik regelamtig met hem "leuke" dingen met hem zou doen en geen aanklacht wegens bedreiging en ishandeling zou doen. Anders zou hij ook zorgen dat ik ontvankelijk verklaard zou worden doordat ik mijn infuus er uit getrokken heb na de bevalling, waardoor de kamer vol bloed liep en ze het pas door hadden toen er al 2 liter uit was. Dan zou ik ook mijn kinderen kwijt raken en geloofde dat ook door jarenlange geestelijke mishandelingen en manipulaties. Was was ik nog jong, dom, angstig en naief. Het was meer dat ik me zo wanhopig voelde als dat ik zelfmoord wilde plegen. Gelukkig heb ik hem toch uit mijn leven gekregen dankzij dat ik alles aan mijn man heb verteld en mijn man hem duidelijk heeft gemaakt dat hij uit mijn leven moest verdwijnen. Mijn ex had mij zwanger gemaakt (99% zeker volgens huisarts) kort na een epileptische aanval waarvoor de ambulance is geweest en ik naar het ziekenhuis geweest ben. Ik had al tegretol, depakine, stesolid=10mg valium, 2keer 5 mg valium en antidepressivia ingenomen voor ik naar het ziekenhuis ging. In de ambulance heb ik nog een dosis stesolid gehad. Daarna werd ik ondanks overdosis naar huis gebracht door ex en moeder. Moeder hielp me naar boven en heeft me in bed uitgekleed. Daarna zei ze dat ik mijn ex gezegd had weg te gaan en dat zijn bloemen en foto wegmoesten. Hij is de kamer uitgegaan en heeft mijn moeder gezegd bij me te blijven totdat ik sliep. Heb toen hij in mijn kamer kwam gezegd dat hij niet van me hield. Daarna is hij naast me op bed gaan liggen. Heeft zich gedeeltelijk uitgekleed (had een wit t-shirt aan) en is op me gaan liggen. vanaf dat moment weet ik niets meer, want ik was te slap om te bewegen en denk dat ik in slaap gevallen ben. Daarna heeft hij sex met me gehad. En is daarna weggegaan. Mijn moeder heeft wel het bed horen kraken, maar was moe en wat boos en dacht dat ik niet goed bij mijn hoofd was om sex te hebben met hem, nadat hij me zo gestressd had gemaakt dat ik een epileptische aanval had gekregen. Korte tijd later overleed mijn opa. Ik had niet eens in de gaten dat ik zwanger was. Had in die tijd sex met mijn nieuwe vriend en kreeg steeds meer last van nachtmerries en flashbacks die ik niet begreep. Schopte en sloeg zelfs mijn nieuwe vriend van me af, ookal was ik stapel op hem. Hij troostte me als ik daarna hysterisch ging huilen en alles door de kamer heen smeet. Ging daarna altijd douchen met de hete kraan volledig open. Mijn vriend zag dat dan en tilde me onder de douche vandaan en legde me op bed. Troostte me en zette eten en drinken naast mijn bed. Korte tijd na de begravenis van mijn opa merkte mijn moeder op dat ik niet ongesteld was geworden, zelf had ik het niet eens door. Heb een zwangerschapstest gedaan en bleek zwanger te zijn. Omdat ik niet van het vrroval met mijn ex af wist, vertelde ik het aan mijn vriend. Die reageerde zo van dat kan toch haast niet, heb de condooms gecontroleerd nadien en ze waren echt niet lek. Die twijfel heb ik aan mijn moeder verteld en zijn kwam met het verhaal van het krakende bed en dacht dat ik dat wel wist. Ze gloofde me toen ik zei dat ik het echt niet wist. We zijn naar mijn ex gegaan en die hield zich eerst van de domme, daarna gaf hij het toch toe. Hij stuurde er gelijk op aan dat ik asl ik ooit van hem gehouden had toch wel abortus moest doen. Heb dat aan mijn nieuwe vriend verteld en die zei dat we het kind samen groot zouden brengen en dat ik geen abortus moest doen als ik dat niet wilde. Heb het kind gehouden, geprobeerd toch een band tussen mijn ex en de baby te laten ontstaan. Mijn ex wist niet dat ik in die tijd een relatie had met mijn nieuwe vriend, ookal waren mijn ex en ik niet meer samen. Ik durfde het hem niet te vertellen uit angst voor mijn ex en ontvoeringsbedreigingen van de oudste. Bovendien had mijn ex mij psychisch kapot gemaakt.Toen ik het hem 4 dagen na de bevalling verteld werd hij gek en schreeuwde op mij en het kind. Hij begon me te duwen en wilde het kind megeven aan de verloskundige, waar mijn moeder een stokje voor heeft gestoken. Mijn vader en moeder hebben hem de deur gewezen en gezegd dat hij niet welkom was. Daarna heeft hij nog regelamtig gestalkt. Het stomme is dat er geen 100% zekerheid is dat mijn ex de vader is en in de rechtzaak zegt hij dat die er wel is. Waarom heeft hij dan tijden het kind genegeerd? Hij liet hem links liggen. Mijn moeder was bij de bezoeken en als het oudste kind een kado kreeg, kreeg de jongste niets. Hij verschoonde hem niet, gaf hem geen eten en drinken en lette ook niet op hem. Kort voor de rechtzaak, toen hij erachter kwam dat mijn nieuwe man een heel goed contact heeft met de jongste, wilde hij ineens het contact herstellen. Hij heeft nooit voor de jongste gespaard, maar wel voor de oudste. Hoe duidelijk is het dan dat er twijfels zijn bij hem? In de rechtzaak zegt hij dat de jongste met 100% zekerheid van hem is. Dus dat wer bezoeksrecht bestaat. Ik hoop zo dat de raad hem door heeft straks..... n zo kwam ik weer in het ziekenhuis met extreme epileptische aanvallen. Trok het infuus er uit en de mensen van de riagg kwamen en zagen dat het een noodkreet was. -edit- verplaatst door admin | |
| ik | 07-05-2004 12:59 |
| eigenlijk moet ik toch even kwijt dat mijn ex na de bevalling van de oudste wilde dat ik mee ging naar zijn ouders die 4 hoog wonen zonder lift. De verloskundige zei dat als ik dat zou den dat ik dan van binnen openscheurde en dood kon gaan. Dat boeide hem weinig, moest mee. Heb het niet gedaan ondanks wat hij deed tegen mij en de baby. Gelukkig hielpen mijn ouders mee, zodat ik en het kind de deur niet uitgingen. Zijn moeder belde na 16 uur na de bevalling dat als het kind Joël zou heten ze het kind niet zou accepteren en dat we niet meer hoefden te komen dan. Ik vond dat niet erg om niet te komen, ze had me al die tijd toch genegeerd. Maar mijn ex dreigde weer en na een paar weken ben ik toch gezwicht voor de druk. Heb het kind wel als Joël aangegeven, maar ben hem een jaar lang waar hij bij was Dani gaan noemen. Na een jaar durfde ik pas weer en na de geboorte van de jongste begon ik steeds meer lak aan hem te krijgen. Dankzij mijn mannetjes en nieuwe vriend! -edit- verplaatst door admin | |
| ik | 07-05-2004 13:29 |
| als ik denk aan de bevalling denk ik alleen aan de rotte kanten ervan...zal nooit vergeten dat hij wilde dat ik mee ging naar zijn ouders. Ik moest daar half gaan wonen en ben zo stom geweest om nog een campingbedje te kopen ook, was nog van plan het te gaan doen ook. Mijn ex en ik waren al uit elkaar... Hij was boos nadat we op bezoek waren geweest bij zijn ouders, waarom weet ik niet eens meer. Denk dat ik weer wat fout had gedaan of gezegd in zijn ogen. O ja het ging om de naam en dat ik boos was op mijn ex, omdat zijn moeder tegen mij zij dat het kind miredon heette en niet joël. Ik was boos en wilde naar huis, het was al laat en had tegen mijn zin in toch langer daar gebleven dan dat ik wilde. Zijn ouders wilde dat we bleven slapen en ik wilde niet. Daar was hij boos om. Hij bracht me toch al schreeuwend en duwend naar de auto (hele oude skoda, een echte hobbelbak). In de auto schreeuwde hij zo hard dat de baby ging huilen en ging steeds harder en harder ging krijsen. Mijn ex ging steeds harder rijden en reed 80 in een 30 km-zone. De baby ging op en neer in de oude maxicosi en werd rood en blauw van het huilen. Ik stootte bij iedere hobbel in het wegdek keihard mij hoofd en smeekte hem ons eruit te laten. Dat deed hij niet en maakte er een afschuwelijke rit van. Hij ging steeds meer dreigen dat hij het kind mee zou nemen en dat ik het nooit meer zou zien. Hij wist nog niet of hij het mee naar kosovo zou nemen of dat hij het samen met zijn moeder zou verstoppen. Ik zei dat als hij dat deed ik de politie op hem af zou sturen. Ik mocht aan niemand vertellen dat hijmij bedreigde, maar heb het wel aan mijn zwager en ouders verteld. Na een dag of 3-4 zat ik bij mijn ouders in de auto en belde mijn ex me op. Hij begon met dat mijn ouders het kind wilde zien en dat hij hem wel even op kwam halen en dat ik niet mee hoefde te gaan. Dat wilde ik niet en begon weer te dreigen dat hij de baby zou ontvoeren naar kosovo. ik heb letterlijk herhaald voor mijn ouders wat hij mij aan de telefoon vertelde, ze schrokken daar erg van... Daarna ben ik naar een vriend gegaan (later mijn vriend) en voelde me bij hem veilig. Kort daarna werd de situatie steeds onhoudbaarder en moest ik vluchten uit het huis van mijn ouders. Ik heb toen in een noodopvangcentrum in vlaardingen gezeten. Heb hem volgens de plicht....hem zijn kind laten bezoeken in vlaardingen. Hij heeft daarna weer gedreigd met ontvoering en dat hij mij daarbij ook mee zou nemen. Daarna heb ik alles verteld aan een goede vriend en die zorgde er steeds meer voor dat ik me veilger ging voelen. Die goede vriend werd in midden april 2001 mijn vriend en is nu mijn man. Andere verhalen van mij staan onder ik en zijn de laatste 2 dagen op deze site gekomen. Heb nog nooit zoveel verteld als hier... -edit- verplaatst door admin | |
| Ilone | 07-05-2004 15:15 |
| Hoi Sharon, Mijn ex-schoonouders zijn net weg. Ik moet er altijd ff van bijkomen. Meestal valt het allemaal wel mee als ze er eenmaal zijn, maar het legt zo'n druk op mij vooraf als ik weet dat ze komen. Ik weet niet hoe jouw relatie met je ex-schoonouders is, maar ben wel benieuwt. Ik heb het er erg moeilijk mee. Ik behoud het contact omdat ik hen hun kleinkinderen niet wil ontnemen, maar we botsen nogal. Zij houden steeds de hand boven het hoofd van mijn ex. Wat ik best begrijpen kan, maar ze hebben mij nogal een aantal rotstreken geleverd. Mijn kinderen hebben ook nooit zin in ze, en dus zijn de enige voor wie ik dit doe mijn ex-schoonouders. Ondanks dat, krijg ik vaak stank voor dank. Zij hebben net als mijn ex geen inlevingsvermogen. Zijn jaloers en wispelturig. Hoe je het ook doet, je doet het niet goed enz enz. Ze lopen op hun tenen omdat ik hen gewaarschuwt heb. Als zij mij nog een keer wat flikken dan stop ik de omgang. Vb van wat zij gedaan hebben: Mijn ex heeft mijn vriend en mij in bijzijn van de kinderen mishandeld.(hiervoor is hij ook veroordeeld) Zegt mijn schoonmoeder tegen mijn zoon: Wat is het ergste wat je vader je ooit aandeed? Noemt mijn zoon die bewuste mishandeling. Zegt mijn schoonmoeder, Tja ach, maar dat deed hij alleen maar omdat hij jou zo graag wou zien. NOU JA ZEG, daar zakt mijn broek van af hoor. Een van de redenen dat mijn kinderen niet meer naar hun toe willen is angst. Ze hebben mijn kinderen een keer expres geconfronteerd met hun vader. Op een hele smerige mannier. Grrrr, gaan mijn haren van overeind staan. Nou goed dat was wel weer ff genoeg over die mensen. Ik heb op je website gekeken, maar die bestaat niet. ?.?.? Vaak wijzen de sympthomen die onze exen hebben op een of meerdere persoonlijkheidsstoornissen zoals bv borderline. Hierin zijn twee catagoriën. De gene die er zelf last van heeft en dus hulp zoekt, en degene waarbij de omgeving er alleen last van heeft en dus geen hulp zoekt. Met de eerste catagorie valt te leven, maar de tweede is onmogelijk. Al is het niet door een psychiater, psycholoog vast gelegt(omdat hij geen hulp zoekt) ben ik er van overtuigt dat mijn ex meerdere persoonlijkheidsstoornissen heeft. Dat jouw ex gok/drankverslaafd is/was is een veel voorkomend onderdeel van deze psychische aandoeningen. Dat jij niet meer alles weet is normaal hoor. Ik herinner mij nu nog steeds bijna wekelijks weer dingen die ik ergens ver weg gestopt had. Er gebeurt ook zo veel als je met zo iemand leefd. Mijn ex zei altijd, maar het is niet zaai. Nee, dat kun je wel zeggen ja. Ik ben in situaties terecht gekomen door hem waarmee ik zo in het programma van jerrie springer kon. Het lucht idd wel lekker op om alles van je af te schrijven. Als ik het goed begrijp heb jij twee zoontjes. Is de jongste van je man of ook van je ex? Hoe lang zijn jullie al uit elkaar? Mijn ex is ook een meester in liegen. Ik schaam mij dood bij het gerecht en de kinderbescherming. Hij verteld alles presies omgedraaid als mijn verhaal en hij verzint er dingen bij. Iemand die ons dus niet kent, moet er dan achter komen wie er liegt. Je voeld je echt voor aap staan dan hoor. Dat liegen is overigens ook een van de kenmerken van een persoonlijkheidstoornis. Gezien jouw zoontje pas drie is weet ik niet hoe hij behandeld zou moeten worden. Hij vertoond wel tekenen van een getraumatiseerd kind. Mijn kinderen zijn dat ook en hebben hiervoor dus hulp. Nogmaals omdat hij drie is weet ik niet of het ook voor hem geld, maar bij mijn kinderen werd het onderwerp juist wel aangewakkerd. Dit om te verwerken en ze zich te laten uiten. Als je er niets mee doet komt het er later en/of op een andere mannier uit. Hoe dat bij een drie jarige werkt dat weet ik niet. Ik heb je msn nog niet. Wat jij deed met het opschrijven dat wilde ik altijd doen met een tape. Ik durfde alleen nooit en heb zo zijn woorden nooit terug kunnen luisteren, maar ook dit is weer een en al herkenning voor mij. Wat gaat er nu presies bij de raad gebeuren? Ik begrijp het niet zo goed. Krijgt hij daar een bezoekregeling?? Nou ik hoor het wel. Dikke knuf Ilone | |
| Sharone | 14-05-2004 18:38 |
| Beste ilone, Sorry dat het weer even duurde, heb erg veel last van mijn heup gehad. Mijn jongste is waarschijnlijk (99% volgens de dokter) van mijn ex, het verhaal staat tussen de verhalen, zwanger-epilepsie-overdosis medicijnen :even wat trefwoorden. mijn msn is sharone_elnaggar msn.comHet onderzoek van de pedagoog is afgerond en die kan ik je wel vertellen, door wat er gebeurd is heeft hij een erg sterk gevoel van onveiligheid. En hij moet in emdr-therapie als de raad klaar is met het onderzoek. Mijn ex wil dat ze een weekend per 2 weken komen op bezoek. Ik wil geen bezoek meer, wegens de angstklachten van de kinderen. Ze hebben erg veel last van nachtmerries gehad ten tijde van de omgangsregeling. Zelf nu kijkt de oudste continu om zich heen. je kan me ook mailen op msn, ben veel aanwezig daar. Mijn ex valt me nu weer lastig per email, word knetter van hem. groetjes sharone | |
| Sharone | 21-05-2004 11:56 |
| wel een hele erge opmerking hoor van die ouders van hem. Jee. Mijn kinderen zien de opa en oma van die kant niet meer. Ze hebben weinig belangstelling getoond naar hun en ik was meestal degene die naar hun moest komen. En dat is geen goed idee omdat mijn ex nog thuis bij zijn ouders woont. Mijn exschoonouders houden ook altijd hem een hand boven het hoofd, ookal weten ze de helft niet van wat er gebeurd is. Ze wisten niet van het duwen af, eigenlijk niets wisten ze. Mijn ex heeft altijd gelogen en gezwegen daarover tegen anderen. Zijn zus en moeder kwamen vorig jaar wel een paar keer langs, maar dan gaan ze weer eisen stellen en blijven doorgaan over bepaalde onderwerpen. Kan daar gewoon echt niet meer tegen. De verjaardagen moesten maar bij zijn zus gevierd worden en al dat soort dingen, ik kan gewoon niet daar schijnheilig gaan zitten zijn. Kan niet doen of er niets gebeurd is tussen mij en hem en zijn familie. Bepaalde mensen van zijn familie heb ik niets tegen, maar meerendeel houdt zo erg de handen boven zijn hoofd en dat is voor mij erg pijnlijk en op den duur ook schadelijk voor de kinderen. Bovendien was ik de schreeuwpartijen van hem en zijn zus zo beu dat ik er absoluut geen zin meer in had. Ze bemoeiden zich met mijn nieuwe relatie en roepten allemaal gemene dingen over mij en mijn man. MIjn man was niet goewd voor de kinderen en zou alleen uit zijn op een verblijfstitel. Ze zijn heel erg tekeer gegaan tegen mij en mijn moeder, vond dat de maat vol was. Als je ziet dat ik op msn ben mag je best reageren hoor, want ik heb jou niet toegevoegd. Heb jij ook msn? Groetjes Sharone | |
| Ilone | 21-05-2004 15:02 |
| Hi Sharone, Ik heb ook msn, en heb jou toegevoegd, maar jij moet ff accepteren dat je het goed vindt dat ik jou online zie, dan pas zie ik of je online bent en kunnen we chatten. Dus jij hebt ongeveer het zelfde probleem met je schoonouders. Behalve dat die van mij juist wel interesse tonen en de kinderen opeisen. Het vervelende is dat het feit dat ik ze zo kort houd nu al tegen mij wordt gebruikt in de rechtzaak, laat staan dat ik ze hun kleinkinderen helemaal zou ontnemen. Waar ik ook helemaal niet op uit ben, maar ben het schijnheilige mooi weer spelen net als jij zat en wil mij niet voortdurend verantwoorden waarom ik bepaalde dingen doe zoals ik ze doe. Ze begrijpen het toch niet en zien alles van mij als een aanval tegen hun zoon. De broer van mijn ex heb ik al jaren geen contact meer mee, terwijl het contact voordat we mijn ex en ik uit elkaar waren altijd goed was. Hij kent zijn broer als geen ander en hij heeft hem ook veel verdriet gedaan. Het contact werd met mij onderhouden en niet met mijn ex. Ik heb gemerkt dat dit bij mijn ex zijn nieuwe vriendin ook zo werkt. Ik was zo verschrikkelijk teleurgesteld in zijn broer, omdat ik met hem wel mijn leed deelde tijdens de relatie met mijn ex, en dat gebeurde wederzijds. Ze hadden vaak onenigheid, waarbij ik het dan altijd voor zijn broer opnam, omdat mijn ex hem net als mij verschrikkelijk onrechtvaardig en gevoelloos en respectloos behandelde. Zijn broer is erg gevoelig. Toen de knoop was doorgehakt en mijn ex begon met dreigen enz(nota bene waar zijn broer bij was) zei zijn broer dat hij zijn handen er vanaf trok, omdat als er politie en advocaten aan te pas kwamen dat dit hem boven zijn pet ging. Hij kon er niet mee om gaan en liet mij in de kou staan. Dat deed pijn, maar hij bleef ondanks ik met hem via de mail heb geprobeert het uit te praten bij zijn standpunt. Vanaf dat moment heb ik het opgegeven en verder geen enkel contact meer met hem gehad. Vriendschap is een illusie voor mij. Het is idd op den duur schadelijk voor de kinderen. ik heb mijn schoonouders daar ooit mee geconfronteerd. Gevraagt of ze door hebben wat ze mijn kinderen leren door hun hand boven zijn hoofd te houden. Op dat moment al was het twijvelachtig zagen ze het in, om het volgende moment weer gewoon door te gaan. Het punt is dat ze op een of andere manier niet overtuigt genoeg zijn van de daden van mijn ex. Dat merk ik, want ze trekken alles in twijvel of baggitaliseren het. Laats nog begon mijn schoonmoeder over hoe hard ze aan het vechten zijn(wie mag joost weten) om het voorelkaar te krijgen dat wat de vader ook doet/deed, de ontwikkeling van het kind in gevaar brengt of niet, hij ten alle tijden omgang krijgt met zijn kinderen. Ik vertelde haar dat dat onmogelijk is, maar de mannier waarop zij dat zei is alsof ze hoopt dat hij toch ondanks alles nog het recht krijgt. Ik vroeg haar of zij het verandwoord vond de kinderen aan hem mee te geven en ze zei NEE. Toch wil ze het diep in haar hart. Ondanks alles. Dat is frustrerend en daar moet ik dan altijd maar vriendelijk en aardig tegen blijven en mijzelf opofferen om hun hun kleinkinderen te laten ontmoeten. Tja, ik weet dat ik de enige ben die dit kan veranderen, door er gewoon mee te stoppen, maar daar zit het probleem. Ik kan dat niet. Nou ja, ik stop er over. Hoe gaat het nu met je Sharone? Ik vroeg mij nog af of jij geen rechtsbijstand kan krijgen om je advocaat kosten te vergoeden. Dit ligt aan je inkomen. Als je het niet weet, vraag het even na bij je advocaat. Nou meis ik hoop snel van je te horen hoe het gaat. Dikke knuf Ilone | |
| Sharone | 24-05-2004 20:59 |
| Lieve Ilone. Ik heb rechtsbijstand, maar moet ondanks dat toch een flinke eigen bijdrage van nu zo'n 2000 euro betalen. Ik heb dan ook wel 3 rechtzaken nu. Af en toe wordt het echt te veel, maar wie weet hoe de toekomst zal gaan verlopen. Ik heb ook weinig contact met broers en zussen van mijn ex, ik heb het wel geprobeerd. Het vervelende was die eisen die ze stellen, het bemoeien met je priveleven, de beschuldigingen, het baggataliseren van de omstandigheden en dat mijn ex zo tegen ze loog en als ik ze dan de waarheid vertelden dan hielden ze hem de handen boven het hoofd. Ik kon dat echt niet meer. Vooral nadat ik echt merkte dat de kinderen banger werden. Ik kan gewoon niet schijnheilig doen, ben een heel gerechtvaardigd persoon. Het lukt mij niet meer te doen alsof het koek en ei is. Vooral niet na de laatste scheldpartijen van mijn ex en zijn zus. Zijn moeder, ja wat moet ik daar over zeggen, het moet altijd van de ander komen....en het achter je rug om andere dingen zeggen en doen...kan ik niet tegen. Heb geen accepteren gezien...stuur me anders jouw msn....kan ik je hier toevoegen... Dikke knuf Sharone | |
| Sharone | 24-05-2004 21:08 |
| Beste ilone. Ik heb deze emails van mijn ex gekregen, weet niet waarom ik ze aan je wil laten lezen. Denk dat ik het gewoon wil delen met iemand. Eerste email na consultatieplicht: Bedankt voor je toelichting. Gelukkig gaat het goed met de kinderen. Daar ben ik heel blij mee. Ik begrijp niet waarom je er zo'n strijd van maakt altijd. Ik ben heel erg teleurgesteld over jouw uitspraken in de rechtzaak. Ik begrijp dat je wraaklustig bent. Maar waarom ten koste van de kinderen. Kinderen kunnen hier niks aan doen. Volgens mij begrijp je niet dat de kinderen hiervan altijd de dupe van worden. Je hebt mij gewoon in de maling genomen met zoveel dingen, dat jij gewoon niet meer geloogwaardig bent en over komt. Ik behandel de kinderen gelijkwaardig. Wordt nou eens een keer wakker. Haal nou eens een keer die bord voor je kop. Verwijt en beschuldig mij niet elke keer van onwaarheden. Jij weet verdomt goed hoe gek ik op de kinderen ben. En jij weet dat je mij met de kinderen het hartst aanpakt. WAAROM ALTIJD MAAR EEN EEUWIGE STRIJD VOEREN!! BEGRIJP DAT HET GAAT OM KINDEREN. DE KINDEREN WORDEN IN DIT SOORT GEVALLEN ALTIJD DE DUPE. HOE GA JIJ DIT UITLEGGEN AAN DE KINDEREN OF WIL JE ALTIJD BLIJVEN LIEGEN. Ik maak maandag of dinsdag een afspraak met de peuterspeelzaalleidster. Ik zou heel graag de voortgang van de kinderen willen weten. Ik heb het hiervoor niet gedaan om dat ik bang was dat ik weer zou worden beschuldigd van alles en nog wat. Ex Tweede email: Jij hebt echt provisionele hulp nodig. Ik raad jou sterk aan om maar weer eens hulp te gaan zoeken. Je hebt het niet echt op een rijtje. Hoe durf jij mij te beschuldigen van sexuele spelletjes. Ik vindt het niet leuk om jouw jeugd erweer bij te halen, maar jij laat mij geen keus. Ik vindt het jammer dat jij traumatische jeugdervaringen heb meegemaakt, maar jij moet mij niet gaan vergelijken met die gek die jou dat heeft gedaan. Ik heb mijn kind nooit onzedelijk betast. Jullie zetten een kind aan om dit soort dingen te gaan roepen. Hoe gestoord ben je dan wel niet. Ongeloofelijk dat hij dit allemaal kon schrijven, hij is de grootste leugenaar die ik ken.... Wat een perfecte onschuld lijkt het toch. Voor iemand die niet weet wat er gebeurd is is het moeilijk om te geloven dat hij hierover liegt en niet ik. | |
| Vechter | 24-05-2004 22:25 |
| Meisje....ik geloof je wel hoor...Ik ken dat soort types....Was hier een jaar geleden op de site....Gelukkig gaat nu alles goed met mij en mijn dochter...Als het goed is staan mijn verhalen nog ergens....Gelukkig is de strijd van rechtzaken voor mij nu voorbij...Hij laat ons met rust...Ook hij heeft onttucht met kinderen gepleegd..gelukkig ben ik net op tijd weggegaan...Ook hij wou omgang..en kreeg dat in eerste instantie ook(onder toezicht wel gelukkig)...Nu ik jeugdzorg achter me heb staan...en die een dik dossier van ons hebben...weet ik...dat het goed komt...Volgens anderen zit hij nu vast of in een inrichting...ik weet het niet...het belangrijkste is dat ik en mijn dochtertje ons nu veilig kunnen voelen..lieve mensen om ons heen hebben...die alle die hel hebben meegemaakt waar ik doorheen moest...Lieve meid...Ik ken dat soort omdraaiingen bij de rechtbank mar al te goed...letterlijk ziek wordt je ervan...vaak tot overgeven toe..De rechtspraak in Nederland zit ook soms raar in elkaar...hoop snel iets van je te horen...Heel veel suc6 en een dikke kus van Vechter!!!!! P.s de verhalen staan onder vechtertje...omdat momnet woont er een vriendin bij me die ook in een rot situatie zit...vandaar de naam muis erboven...zij zit ook op de site...is ook een hele lieve meid...dag meisje...sterkte... | |
| ik (sharone) | 24-05-2004 22:27 |
| Voel me vandaag weer erg somber en teneergeslagen. Ik heb gewoon geen fut om vrolijk te zijn en naar buiten te gaan. Ik moest wel, dus ben ik wel gegaan. Als ik er aan denk dat ik hem in de rechtzaal ga zien, word ik weer zo bang van binnen. Wat gaat er nu weer gebeuren?.... Wanneer houd het op? Iedere keer weer die flitsen van een verleden die ik niet meer wil zien. Iedere keer weer diezelfde persoon die me gevamgen houdt in een verleden van pijn. Ik wil eruit breken, maar iedere keer word ik weer somber...en verdrietig en het overvalt me nog steeds. Eigenlijk gaat het zo erg goed, alleen met die rechtzaken waarbij ik hem weer moet zien. Ik wil hem niet zien. Straks bedreigt hij me weer, probeert hij de kinderen weg te nemen, doet hij de kinderen wat aan, scheld hij ons weer verloren of god mag weten wat. Wanneer houdt het op? Wanneer laat ik mijn leven niet meer leven op momenten als deze. Waarom nu dat het juist zo goed weer ging. Het is zijn schuld, zo voelt het. Hij wil maar in mijn leven blijven. Gewoon huilen wil ik. Niet bang zijn en kop omhoog steken dat is wat ik doe. Niemand laat ik weten hoe ik me echt voel, alleen dat masker van me zet ik op en doe alsof het me niet raakt. Een masker dat sterk is en niet kan breken, Hoewel het steeds meer scheurtjes gaat vertonen. Toch denk ik vaak dat het aan mij lag, ookal was dat niet zo. Heb ik er echt zo veel schuld aan als ik zelf denk? Wanneer laat hij me met rust? En laat hij ook de kinderen genieten van hun rust. Zonder hem gaat het zoveel beter met ze. Wanneer ga ik eindelijk weg uit Nederland en kan ik rust vinden ergens anders? -edit- verplaatst door admin | |
| Ilone | 24-05-2004 22:33 |
| Hoi Shar, Het is wederom verbazend hoe een gelijkenis onze verhalen hebben. Zo ook dit weer. Mijn ex kon die brieven van jouw ex geschreven hebben. Sommige zinnen zijn letterlijk hetzelfde geschreven als zinnen uit brieven van mijn ex. Even een tipje: Weet niet of je de namen van je ex en je kinderen gefingeerd hebt, maar dat zou ik wel doen. Je kunt ze veranderen door op wijzigen onderaan je prikje te klikken. Het is inderdaad moeilijk voor iemand die de waarheid niet kent om te zien wie er nu liegt. Bij de raad zeiden ze dat ze niet aan waarheidbevinding doen, terwijl je zo graag wilt dat ze het inzien. Uiteindelijk maakte het niets uit wie er loog. Het gaat er om dat het duidelijk was dat er werd gelogen en dat wij dus als ouders kennelijk niet in staat waren op een normale manier met elkaar om te gaan. Wie zijn schuld dat is maakt ze niet uit. Het is niet goed voor de kinderen. Ik denk dat ze dit beroepsmatig doen, omdat ze neutraal willen blijven en alleen kijken naar het kind. Ondanks alle bewijsvoering in de rechtzaak en de rechter die duidelijk op mijn hand was en mij echt geloofde, stond er in de uitspraak waarin de omgangsregeling die mijn ex aanvroeg werd afgewezen dat de rechter beide ouders schuldig acht. Daar heb ik het moeilijk mee. Ondanks ik de zaak gewonnen heb. Ik denk dat je zijn mails wilt delen, omdat je wilt toetsen hoe dit op een ander over komt. Nou, als ik nooit met dit soort types te doen had gehad en dus niet beter wist dan had ik hem geloofd. Als ik daarna jouw kant van het verhaal gehoord zou hebben, dan had ik getwijfeld. Puur omdat ik een leek zou zijn. Nu ben ik geen leek en dit is voor mij zelfs zo herkenbaar dat de zinnen letterlijke lijken overgenomen van mijn ex. Ik kan dus door hem heen prikken, maar ik begrijp hoe moeilijk dat voor buitenstaanders is. Dat is waar wij tegenop moeten boxen en mij zo verschrikkelijk moe en onzeker maakt. Hoewel hij wel bij steeds meer mensen door de mand valt. Ik heb je weer toegevoegd en hoop dat het nu wel is gelukt. Ik stuur je nog een mailtje terug zodat je mij ook op die mannier kunt toevoegen. Liefs Ilone | |
| Sharone | 24-05-2004 23:25 |
| Beste Vechtertje en Ilone Bedankt voor jullie lieve berichten. Vechtertje: ik ben erg blij dat het nu zo goed gaat met jullie. Ilone: ik hoop contact met je te hebben... Veel liefs Sharone | |
| Ilone | 25-05-2004 09:24 |
| Hoi Sharone, Ik las net jouw stukje bij de verhalen en ik word er nu wel een klein beetje eng van hoor. Eng van de gelijkenissen. Jij schrijft presies hoe ik mij voel. Ook dit had ik weer geschreven kunnen hebben. Dat rotgevoel dat je krijgt bij de gedachte dat je weer met hem geconfronteerd word bij de rechtzaak. Die negatieve kriebels in mijn buik. Jak, ik haat het. Wanneer heb jij de rechtzaak? Ik voel het nu ook, krijg meteen pijn in mijn buik en wordt weer misselijk bij de gedachte dat ik hem deze maand weer tegen over mij heb staan. Wil het liefst ver onder mijn dekens kruipen en mij er voor verstoppen. Hij dwingt mij hem te zien door maar steeds rechtzaken aan te spannen. Ik moet er heen, maar heb in mijn hoofd al honderde excuses bedacht om er onderuit te komen. Ik zal toch door die zure appel heen moeten bijten. Het duurd slechts 45 minuten en ik ben er weer vanaf(hoop ik), maar ik ben er al maanden van te voren mee bezig. Het sloopt mij. Als het goed is kun je nu wel zien of ik op msn ben en kunnen we chatten. Knuffie Ilone | |
| Sharone | 27-05-2004 22:44 |
| Beste Ilone. Dat gevoel is vervelend ja.....Ik heb woensdag de alimentatiekwestie gehad. Ik heb dus voor niets 900 euro betaald aan deze zaak, de rechter leek het ook onzin te vinden dat meneer in beroep was gegaan. Op deze manier rusten de gemoederen niet. Ik snap niet dat hij dit heeft doorgezet. Om hem te zien was zo moeilijk. Weer zocht hij de hele tijd oogcontact. Waar ik niet op in ben gegaan. Heb hem niet aangekeken, vond hem het niet waard. Ik weet dat hij me dan weer gaat proberen te bespelen.Ik heb me verscholen achter de rug van mijn advocaat (letterlijk). Mijn advocaat zei dat hij wel door had dat er veel meer gebeurd was dan dat ik verteld had in al die keren bij hem op kantoor. Jij hebt heel wat te stellen gehad met dat mannetje, zei hij. Hij heeft jou heel wat te voorduren gegeven. Succes voor als je de molen van rechtzaken nog in moet. Het valt niet mee. Je hebt echt iemand nodig die je steunt, anders voel je je op bepaalde momenten gek worden vanbinnen. Het vervelende is wel dat je niemand mee mag nemen de rechtzaal in, niemand die je steunt behalve je advocaat. Nu het onderzoek van de Raad van Kinderbescherming nog en de afloop van de omgangszaak......Moet in begin augustus weer verschijnen voor de rechtbank in rotterdam. Goed trouwens die tip van die namen achteraf wijzigen in een bericht die je hier geplaatst hebt. Was per ongeluk gegaan, had zoveel frustraties dat ik er niet op gelet heb. OOk heeft mijn ex weer gelogen over het inwonen bij mijn ouders. Hij heeft nooit ingewoond bij mijn ouders en ook had hij geen spulletjes meegenomen van zijn huis. Hij had de kleding die hij aanhad en kwam soms slapen, maar wonen, nee. Hij is amper bij me geweest na de bevalling van de oudste, na 6 dagen vond hij dat hij me te veel gezien had en dat hij meer tijd bij zijn ouders moest zijn. Maar ik had hem weinig gezien en vond dat hij meer moest komen. Had hem hooguit 8 uur gezien nadien. Achteraf bleek dat hij ook niet bij zijn ouders zat, maar meerendeel bij Holland Casino zat te gokken. Zijn broertje dacht dat ie al die tijd bij mij was, ik vertelde dat ik juist belde om te vragen waar hij was en dat hij zou komen maar voor de derde dag niet op was komen dagen. Hij begreep ook niet waar hij zat. Later kwam ik erachter dat meneer altijd in het casino zat. Snap die leugens niet, waarom altijd dat gelieg van zijn kant. Ziet hij nou echt niet in wat hij hiermee kapot maakt? En maar dat proberen wat mij een hele hoop geld kost. Daar had ik erg veel mee kunnen doen, had ik geen honger hoeven leiden en normaal van kunnen eten de afgelopen 2 maanden..... Groetjes Sharone | |
| Nadia Pravda | 28-05-2004 10:28 |
| Hallo Sharone Goed van jou hoe je gereageerd hebt. Ik herken jouw gevoel helemaal. Ook tussen mij en mijn ex zat altijd mijn advocaat! Onze angst is diepgeworteld. Ook hij probeerde tijdens de zitting steeds oogcontact te maken maar ik negeeerde hem volkomen. Ik zat altijd met fier geheven hoofd recht voor me uit te kijken(maar probeer niet arrogant over te komen!). Ik zag wel dat de rechters en de griffier zagen hoe hij mijn aandacht probeerde te trekken en dan glimlachten ze naar mij, ik glimlachte dan verlegen terug, daar had ik dan binnenpretjes over. Vanuit mijn ooghoeken bekeek ik mijn ex en zag hoe lelijk en oud hij geworden was. Ik vond hem maar een zielig figuur zoals hij daar ineengedoken de slachtofferrol op zich nam! Walgelijk gewoonweg evenals zijn leugens! Daar ergerde ik me niet meer eens over al stond ik vaak nog versteld waar hij dit keer mee op kwam draven. Maar denk eraan de griffier let op jouw gezichtsuitdrukking! Bij zijn leugens keek ik lachend (spottend) naar mijn advocaat en maakte fluisterend hier een opmerking over. Als ik met mijn ex voor de zitting geconfontreerd werd keek ik hem recht in zijn ogen en bleef hem met een strakke ijskoude blik recht aankijken. Echter, ik zat inderdaad nooit alleen in de wachtkamer. Of mijn huidige man of mijn advocaat zat naast mij! Zorg dat je iemand bij je hebt vanaf het moment dat je je huis verlaat totdat je weer terug bent, voor je veiligheid! In feite speel je een machtsspel! Hij wil alleen maar macht over je, laat hem merken dat hij die niet meer heeft. Ik zag mijn ex vaak met een verbeten gezichtuitdrukking weggaan en ik triomfeerde, al was het met knikkende knieën! Ilone veel succes met je komende rechtszaak, ik hoop dat je iets aan onze ervaring hebt! Ik heb er 6 jaar procederen voor nodig gehad, dat wens ik niemand toe! Sharone aan alle ellende komt een einde, het is gewoon stug vol blijven houden! Ook ik heb er over nagedacht om te emigreren, maar ik wilde me niet laten verdrijven van mijn familie en vrienden die dan gegarandeerd de dupe zouden worden. Maar wat is de beste oplossing? Misschien hadden mijn kinderen dan een ander leven geleid, maar dan had ik meteen moeten gaan! Het is jouw keuze! Eindelijk na jaren is er een einde gekomen aan alle rechtszaken die mijn ex maar tegen mij en later mijn kinderen kon bedenken. Hij is volledig uitgetut! Verder laat hij ons nu met rust, al heeft het lang geduurd, mijn kinderen zijn nu volwassen. Mijn respect hebben jullie, sterke dames! Groetjes Nadia | |
| Ilone | 29-05-2004 00:30 |
| Hoi Shar, Het vreemde is dat ik ben opgeroepen bij het gerechtshof samen met mijn huidige partner. Voor mijn advocaat is dit ook nieuw. Hij heeft dit nooit eerder meegemaakt. Hij zegt dat ze mogelijk een fout gemaakt hebben en dat het niet klopt. Ik kan mij niet voorstellen dat dat zo is. Dus als het goed is zit ik niet alleen in de rechtzaal. Ik heb presies zo gereageerd als Nadia tijdens de rechtzaak. Ik hield rekening met het feit dat de griffier alles opschreef en mij en mijn reacties goed in de gaten hield. Ik had binnenpretjes, maar dat was van mijn gezicht niet af te lezen. Ik heb mij ook verschuilt achter mijn advocaat en de parketpolitie was aanwezig. Ik heb mij als een bang vogeltje opgesteld. Telkens als hij zijn stem verhief, keek ik snel de inelkaar gedoken de andere kant op. Zijn advocaat probeerde dit nog tegen mij te gebruiken door te zeggen dat ik het duidelijk te zien was dat ik gespannen was. Snap niet wat hij daar mee wilde bereiken, maar ach. De rechter gaf hem gelijk en voegde er aan toe dat dat niet meer als normaal was in deze situatie. Wat een hoop geld heb je moeten betalen zeg. Ik ben voor iedere zaak steeds 150,-Euro kwijt. Maar als ik gewonnen heb ben ik dat snel vergeten. Heeft je advocaat niet geprobeert de kosten van deze nutteloze zaak op hem te verhalen tijdens de rechtzitting? Als je vragen hebt over de raad, dan hoor ik het wel. Ik weet nu inmiddels hoe het werkt en het is fijn als je daar op voorbereid bent. Wat dat liegen betreft...tja,ons alle wel bekent op deze site. Ze doen het allemaal. Waarom? Goede vraag! Kijk eens op moeilijkemensen.nl Misschien vindt je daar en passend antwoord. Of hij het ziet weet ik niet, maar misschien wel en wil hij juist iets kapot maken. Kon je maar in hun hoofd kijken he? Ik ben er mee gestopt om voor hem te denken en maar antwoord te willen vinden op het waarom. Je weet het toch nooit zeker. En uiteindelijk ben je weer je energie aan het verspillen aan hem. Zonde van je tijd. Ik begrijp wel dat je toch een antwoord zoekt hoor. En er mee bezig zijn is ook onderdeel van het verwerken. Ik heb dat al achter mij en ben nu dus zo ver dat ik het niet eens meer wil weten. Shar, ik wens je heel veel sucses bij de kinderbescherming, en vraag maar raak als je iets wilt weten. Dit is echt heel erg belangrijk. Als je de raad mee hebt, dan zit je voor 90% aan de winnende kant. Wees heel goed voorbereid. Dikke knuf Ilone | |
| Sharone | 03-06-2004 23:32 |
| Hoi Ilone en iedereen die dit leest, Hoe kan ik me goed voorbereiden op het eerste gesprek van de Raad? Ik heb woensdag de afspraak en ook mijn ex zal tijdens het gesprek er zijn. Ik heb al een afspraak met het Riagg gemaakt om het van me af te praten en eventuele tips te krijgen. Ja, het terugvorderen van de bijdrage van het hoger beroep van de alimentatie is denk ik niet mogelijk. Mijn advocaat belt me terug deze week en anders begin volgende week. Volgens de secretaresse is dat niet mogelijk. Ze heeft het wel in een bericht aan mijn advocaat gevraagd. Kan je of kunnen jullie me helpen met het voorbereiden op het eerste gespek met ex en raadsonderzoekers? Ik heb erge moeite met hem zien zonder het schuilen achter een rug van mijn advocaat. Ik weet dat ik me er niet zo druk om moet maken. Het is alleen dat ik bang ben dat ik daarna weer zo'n terugslag krijg net als vorige keer. En ik ben nog steeds bang voor hem. Na de brief van de raad ben ik met ze gaan bellen en hun houden zich aan het standpunt dat ik toch met hem samen daar verschijnen moet zonder advocaat of iemand die met me mee naar binnen gaat en me steunt. Ik weet gewoon dat als ik hem zie ik dichtklap en me niet meer goed kan concentreren op wat ik moet en kan zeggen. Ik kom gewoon niet meer uit mijn woorden. Ik weet gewoon dat ik straks weer een terugval ga krijgen, dat wil ik niet meer. Heb nu weer die flashbacks maar erger dan een maand of 3 geleden. Extreem heet douchen en schrobben tot ik plekken krijg zijn al weer dagelijkse kost. Volgens mijn behandelaar is dat een van de weinige manieren waarop ik me kan uiten doordat ik vervreemd ben geraakt van mezelf en mijn gevoelens. En ik zo bang ben mijn kinderen enigzins te beschadigen door ze op deze manier met verdriet te confronteren, neem ik alles mee in mezelf. Ik heb ook weinig vriendinnen de laatste tijd. Ik heb veel mijn best ervoor gedaan, maar ze doen bijna niets om contact met me op te nemen, alles moet van mijn kant afkomen. Tenzij ik ergens handig voor ben en ik wens niet meer misbruikt te worden door anderen. Mijn moeders en mans idee was het om alles wat er gebeurd is opnieuw op papier te zetten en de bewijzen van lastigvallen e.d. mee te nemen. Wat kan ik doen dat het beter zal gaan.....Ik moet vechten, maar na 4 jaar ben ik het zo zat. Voel me zo rot. Kan je me advies geven? Sharone | |
| ik (sharone) | 03-06-2004 23:54 |
| Beste iedereen. Ik heb net een brief van de raad van kinderbescherming gekregen en ik moet verschijnen samen met mijn ex bij de raadsonderzoeker. Ik zie er heel erg op tegen en tegelijkertijd weet ik dat ik me moet voorbereiden op het gesprek. Maar hoe? Ik voel me zo rot, alles komt weer terug. Maar het allemaal nu opschrijven heeft te veel impact op me en dat kan ik nog steeds niet aan. Ik denk dat ik weer in therapie zal moeten of zo. Ik heb wel weer een afspraak met iemand van de riagg/rno gemaakt. Maar ik heb mijn vertouwen in instanties een beetje opgegeven. De politie doet niets, RNO doet niets, iedereen vind maar dat ik mezelf moet opofferen voor het bezoek omdat het zogezegd in het belang van de kinderen is. Hoe? Ze willen hem niet eens zien. En de oudste is bang voor hem (zo laat hij het aan mij overkomen). De jongste wil niets van hem weten. En daarvoor moet ik me opofferen? Voor zo'n misbruiker van een ex die ook nog (zoals het nu in mijn ogen lijkt) een pathologische leugenaar is. O, wat zal dat in het belang van de kinderen zijn. De flashbacks worden me gewoon te veel. Hoe kan je zeggen dat je gek bent op je kind en voor de ene wel sparen en de ander niet? En liegen over alles wat er gebeurd is. Het is toch ook in het belang van de kinderen dat hij nu eindelijk eens de waarheid gaat vertellen? Sharone -edit- verplaatst door admin | |
| Ilone | 04-06-2004 17:52 |
| Sharone, Ik heb jou in een ander prikje al wat advies gegeven op de site. Weet niet of je dat gelezen hebt. Wat betreft dat jij wel naar dat bemiddelings gesprek moet komen, dat klopt niet hoor. Natuurlijk proberen ze jou te manipuleren om toch te komen, maar je kunt ze gewoon opnieuw opbellen en zeggen dat je het echt niet aan kunt. Het is gewoon standaard proceduren. Ze hebben opgelegt gekregen om een onderzoek dat veel geld kost te vermijden om eerst te bemiddelen. Lukt dit niet dan start het onderzoek. Gewoon weigeren. Het is een kwestie van asseretief zijn. Op je standpunt blijven. Ik proef zo duidelijk de angst en de spanning die jij voeld. Hoe dichter bij je bij woensdag komt hoe sterker dat wordt. Het is geen leugen Shar, jij kunt het echt niet aan. Sta op voor jezelf. Weiger dat gezamelijk gesprek. Het is echt geen verplichting. Ze kunnen je niet dwingen, maar proberen je gewoon uit. Kom je toch dan valt al dat ge blabla over angst wel mee in hun ogen. Kom je niet dan zien ze dat het menens is. Wat weegt zwaarder? Wat het met jou doet of dat je netjes doet wat hun je opdragen met alle gevolgen van dien? Bij mij hebben ze de afspraak laten staan, maar het gesprek alleen met mijn ex gevoerd. Ze zeggen dat het nadelig is als hij eerst zijn zegje heeft kunnen doen, maar dat ging bij mij niet op. Tuurlijk in eerste instantie bouwen ze op het geen hij verteld heeft, maar al snel bleek dit erg tegenstrijdig te zijn met wat ik verkondigde. Dan komen de vraagtekens. Dan zoeken ze het buiten de ouders om. Info van scholen en instanties opvragen en eventueel de kinderen horen. Hij viel al snel door de mand, omdat hij zo stellig is in zijn gelijk ook al adviseren alle instanties iets anders. Of de wel geen inleving in de gevoels en belevingswereld van zijn kinderen. Al die info die jij op wilt zoeken om mee te nemen kan je proberen, maar bij mij bleef die map met bewijsstukken gesloten. Daar begonnen ze niet aan, want als hij dat ook deed dan waren ze alleen maar onze beschuldigingen naar elkaar aan het weg strepen. Zij zijn er namelijk niet om aan waarheidbevinding te doen. Zij kijken naar het pedagogisch inzicht van de ouders en naar de mogelijkheden tot omgang. Hoe zou de vader daar invulling aan geven? De mijne noemde alleen praktische dingen op zoals naar de Efteling gaan. Ja, leuk dacht de raad, maar verder. Nou eh Duinrel. Haha, wat een sukkel. Hij kon echt niets noemen waaruit bleek dat hij echt een vader voor de kinderen zou willen/kunnen zijn. Daarnaast bleef hij maar roepen zelfs tegen de rechter die hem het rapport over de kinderen onder zijn ogen duwde(waarin staat hoe ernstig zij getraumatiseerd zijn) dat hij het nut niet in zag van hulpverlening voor de kinderen. Als ze gewoon weer omgang met hem zouden hebben zijn hun problemen als sneeuw voor de zon verdwenen. Zelfs nadat hij dezelfde vraag al drie keer gesteld gekregen had gaf hij de vierde keer nog het zelfde antwoord aan de rechter. Hoe dom kan je zijn? Hoeveel kansen wil je nog krijgen? Zelfs in het hoger beroep a.s. 23 juni zal hij met dezelfde onzin aangekomen. In het request staat wederom dat de problemen die de kinderen hebben worden veroorzaakt door het feit dat ze hun vader missen. Jeetje wat een oen zeg. Voor mij gunstig natuurlijk dat hij zich zo gedroeg en niet tijdens de rechtzaak vertelde wat zijn advocaat hem influisterde. Overigens is zijn advocaat net zo erg als dat hij dat is. Die is uiteindelijk ook degene die het verzoekschrift schrijft. Die advocaat zei tegen de rechter, Ach mishandeling, waar hebben we het over. Dat gebeurt overal wel eens, moeten we daar nu zo een punt van ,maken? De rechter ontplofte zowat. Wel kan je na afronding van het rapport dingen bijvoegen. Daar kan je je bewijsstukken enz bij mee sturen en dan worden ze aan het rapport toegevoegd. Dit hoeft alleen als de rechter die stukken niet zowiezo al toegestuurd krijgt van je advocaat. Nog een tip om rustig en ontspannen naar het gesprek te gaan of een eventueel ander gesprek. Rescue remedy van Bach is een homeopatisch middel te koop bij reformwinkels. Dit zijn druppeltjes waar je rustig en ontspannen van word. Je voeld de angst niet meer zo door je lichaam gieren. Je word er niet suf van en je kunt gewoon auto rijden. De voorgeschreven hoeveelheid moet je negeren. Neem zo veel als je nodig hebt en zo vaak je wilt. Ik heb bij mijn rechtzaak bijna het hele flesje verorbert. Het werkte steeds 10 minuten en dan begon het weer te gieren door mijn lijf. Tegen de tijd dat ik aan de beurt was had ik het halve flesje al op. Ik heb tijdens de rechtzaak totaal nergens last van gehad. Een super middeltje. Ik weet nu 123 niets meer te adviseren, maar stel gewoon vragen aan mij dan heb ik misschien het antwoord. Dikke knuf Ilone | |
| Anouk | 05-06-2004 20:23 |
| Hi Sharone Weet je dat je bij de raad kunt afdwingen dat je los van je ex gesprekken hebt!!!! Ze kunnen je helemaal niet dwingen om dit eerste gesprek gezamelijk te hebben. Ik heb dit ook gedaan. Ik heb trouwens ook de observatie die ze normaal doen (vader-kind interactie) geweigerd, omdat ik het niet verantwoord vond. Ik wist dat -aan de andere kant- het als ik het wel zou toestaan, het wel gelijk duidelijk zou worden hoe gefipt hij met zijn kind omging, maar heb "gekozen" voor het ingewikkelder traject, psychologisch&psychiatrisch onderzoek. Resultaat: geen omgangsregeling en 1hoofdig gezag voor mij. Heel soms gaat het dus wel goed, misschien kan je hier steun uit putten. En Iloontje, weer toppie zoals je hier en op alle andere berichtjes reageert. Jij zit al wat verder in het proces, zoals ik dat ook heb meegemaakt. Ook ik was altijd eeuwen van te voren ontzettend gespannen, slapeloze nachten, etc. Ik melde me altijd een week ziek, voor en na elke rechtzitting, kon het anders niet aan. Tijdens de rechtzitting: ik hou zelf niet van spelletjes, zoals wel of niet de grifier aankijken, etc. Ik was zo ontzettend bang, dat spelletjes spelen niet nodig was. Gewoon jezelf zijn, en je niet schamen je angst te laten zien, is mijn advies. Bereid jezelf misschien voor om je gevoelens eerlijk, duidelijk, kort en krachtig te verwoorden. Maar wie weet vraagt de rechter je helemaal niets, dat kan ook. Als je erg bang bent, kun je altijd vragen of er pakketpolitie achter de deur staat, bij strafzaken mogen ze pal naast of voor je zitten, bij civiele zaken niet. Tijdens het proces fluisteren met je advocaat kan disrepectvol overkomen op de rechter, je kunt met je advocaat tijdens de zaak communiceren door op een kladbriefje te schrijven (pen en papier meenemen!). Als je vóór de zitting je ex niet wilt tegenkomen kan je vragen of jullie gescheiden kunnen wachten, bijv. jij in de advocatenkamer. Van te voren slachtofferhulp bellen om door te geven dat je bang bent en te vragen of de pakketpolitie voorbereidingen wil treffen! Oh ja, meiden, een goede voorbereiding met je advocaat samen kan wonderen doen. Ik sprak elke rechtzitting met de advocaat door, en vaak maakten we samen de pleitnota's. Dat geeft een wat minder machteloos gevoel, en ... in mijn situatie hebben we praktisch alles gewonnen (maar vooral dankzij mijn superadvocate). Ik hoop dat dat bij jullie ook gaat gebeuren! heel veel sterkte & liefs, Anouk | |
| Ilone | 05-06-2004 20:59 |
| Hoi Nadia en Anouk, Bedankt meiden!!! Fijn dat jullie met ons meeleven. Anouk, Ik had bij mijn vorige civiele rechtzaak(omgangsregeling) Twee parketpolitie's pal achter mijn ex staan. Buiten de deur stonden er nog eens twee die er voor zorgden dat mijn aanhang(vriend)en die van de tegenpartij(mijn ex z'n vriendin)niet bij elkaar konden komen. Mijn advocaat had dit van te voren aangevraagt. Dus niet alleen bij strafzaken komt de parketpolitie binnen de deur staan. Bedankt voor je reactie. Liefs Ilone | |
| Sharone | 07-06-2004 23:14 |
| Hoi meiden Heel lief jullie steun, eigenlijk zou ik jullie graag echt een keer willen bedanken voor jullie support. Ben wat laat met reageren....spanningen....je weet wel....niet ontspannen genoeg om achter de pc te gaan zitten als je straks daar met die L.L in een kamer zit. Ik ga wel naar die afspraak, maar mijn man gaat mee. Als ik het niet red ga ik gelijk weg. Ik heb mijn gevoel al weer uitgeschakeld. Daar ga ik radicaal alles afwijzen zodat hij en hun van de raad weten met wie ze te maken hebben, laat mooi niet over me heen lopen. Van te voren had ik al een gesprek met die vrouwelijke raadsonderzoeker en ze weet al wat er speelt. Dus ik doe het puur en alleen om te laten zien dat ik niet weg loop voor mijn angsten. Ik moet er gewoon doorheen. Na het gesprek heb ik een gesprek met haar en de volgende dag aan de telefoon. Support zoals zij het noemde. Ze was erg vriendelijk en zei dat ze wist hoe hij was en dat ze wel even door zijn gedrag heen zou prikken. Ze heeft me daarna ook een brief gestuurd met de mededeling dat er tijdens het gesprek een hulpverlener voor mij aanwezig is en dat die me gelijk gaat ondersteunen. Ze weet dat hij verbaal erg agressief in de rechtzaal was en heeft maatregelen genomen zodat dit gesprek goed gaat. We hebben een afspraak dat als ik dichtklap weg kan of als ik weg wil dat dat kan. Ik kan gewoon haar aankijken of die hulpverlener en weggaan. Toch ben ik nerveus....Voel me niet goed over wat er daarna gaat gebeuren....ik weet dat het raar klinkt maar iedere keer komen mijn voorspellingen uit en dat geeft me echt de kriebels. Ik krijg een gevoel van binnen en het klopt keer op keer. Ik weet dat er wat aan gaat komen. Ik wil voordat er vader-kind-interactie enigzins aan bod bij hun komt dat ze eerst het onderzoek van de onafhankelijke orthopedagoog lezen en dan zal ik ze even laten merken dat het niet verantwoord is....ze moeten weten dat ik niet met me laat sollen. Als dat niet helpt wil ik onderzoeken. De jongste zal hem gewoon net als altijd afwijzen en nee,nee,nee roepen en gaan huilen. Over hem hoef ik me niet druk te maken. De oudste is het punt van zorgen.Ik ben bang dat als de oudste hem ziet dat hij dan weer lief tegen hem zal doen, ondanks dat hij thuis bang voor mijn ex is. Ik heb gelukkig wel alleen het gezag over de kinderen en, ookal wil hij nog zo graag, hij kan mijn rug op met zijn verzoeken. Ik heb al gerepeteerd voor woensdag wat ik ga zeggen en hoe ik dat ga doen. Als ze me wat vragen geef ik antwoord, zal steeds herhalen dat ik geen omgang wens voor het welzijn van de kinderen en dat het niet in ieder geval goed is om contact tussen vader en kinderen tot stand te laten brengen en dat dit een voorbeeld van zo'n geval is. En natuurlijk dring ik er op aan dat het niet zeker is dat de jongste van mijn ex is, doordat hij misbruik heeft gemaakt van mijn ('ik-hoop-vroegere') ziekte. Volgens de onderzoeker pushen ze hem naar die bekentenis en dwingen een onderzoek bij hem af. Eerst wil ik dat ze navraag gaan doen bij de bekenden van de kinderen (zoals peuterspeelzaalleidsters, mijn ouders, de pedagoog, mijn man en wie weet wie nog meer)en gaan onderzoeken en als het echt niet anders kan daarna pas onder streng toezicht vader-kind-interactie met de kinderen als dat nog daarna nodig blijkt te zijn. Ik ga ook de bankafschriften ter vergelijking meenemen zodat ze zien dat hij onderscheid maakt tussen de twee kinderen. Ik zie ondanks mijn vrij positieve verhaal het nog steeds niet zitten, maar echt iedereen raad het me aan om toch er heen te gaan. Af en toe weet ik het echt niet meer. Ze kunnen zeggen wat ze willen maar na de uitspraak begint mijn leven gewoon weer zoals het nu is. Niemand dwingt mij tot een omgang met een ex die niet spoort. Ze moeten al helemaal niet denken dat ik daarna mee zal werken aan het bezoek.... Succes trouwens met het hoger beroep de 23ste, ilone. Uit welke regio´s komen jullie eigenlijk? Veel liefs en mijn msn is nogmaals sharone_elnaggar msn.com | |
| Ilone | 08-06-2004 01:58 |
| Lieve Sharone, Ik wil jou ook heel veel sterkte wensen woensdag en ik wil je meegeven dat je je goed hebt voorbereid en dat je instelling goed is. Ik hoop dat ze je niet van je stuk kunnen brengen woensdag, waardoor jouw verhaal/mening wankel word. Als jij zo stellig tegen hun bent over dat het onmogelijk is dat jij je kinderen omgang met hem kunt toestaan als dat jij hier op de site doet dan kunnen ze volgens mij niet anders als adviseren om geen omgang toe te staan. Het zou te veel van jou vergen. Dat heeft zijn weerslag op de kinderen. Dat is een reden tot afwijzing. Je laat in je laatste prikje duidelijk zien hoe je als een tijger voor je kinderen vecht. Dat zal ook niet onopgemerkt blijven bij de raad. Ik zal voor je duimen meid. Heel veel sucses en laat je ons snel weten hoe het is gegaan? Over de regio mailen we nog wel. Knuffie Ilone | |
| Sharone | 08-06-2004 10:09 |
| Beste Ilone Ik hoop inderdaar dat ik daar ook voet bij stuk zal houden. Heb me er wel helemaal op ingesteld. Ik heb vandaag een voorbereidend gesprek met de orthopedagoog van mijn zoontje die mij ook begeleid. Ze zei dat ze me wilde helpen met het voorbereiden op het gesprek. Echt een schat van een vrouw die pedagoog. Is is echt oprecht geinteresseerd in je en wil je echt helpen en begeleiden. Ik krijg vaak goede tips van haar om te leren om te gaan met de angstgevoelens van de oudste. Wat ik moet verhalen is dat ik ervoor zorg dat hij veilig is. Zodat hij niet hoeft te denken dat hij zelf voor zijn veiligheid moet zorgen. Bedankt Ilone voor je wijsheid en je oprechte gevoel. Je zou eens moeten weten wat je voor een ander doet. We moeten knokken voor onze kids, ze beschermen en ons hoofd omhoog houden en laten zien dat ze niet met ons kunnen sollen. Wie aan een/mijn kind komt, komt aan mij. Ik heb trouwens die oefening met raakvlakken van nadia geprobeerd en dat helpt best goed. Ik kan het iedereen aanraden. Ik zal jullie laten weten hoe het gegaan is. Ik wilde alleen mijn man meenemen, maar denk er nu aan mijn man en mijn moeder mee te nemen. Zij kan zich goed concentreren als ze verwijten naar haar hoofd geslingerd krijgt, ik niet. Wat denken jullie, wel of niet mee en wel of niet mee de kamer in? Bedankt Ilone, Nadia en Vechter/muis. Graag hoor ik weer wat van jullie. Arme nadia raakte helemaal in de war van al die verhalen. je leest ook zoveel dat je soms niet meer weet bij wie wat hoort. Bedankt Nadia voor die raakvlakkken-oefening. Trouwens degene die kinderen hebben: hebben jullie kind(eren) ook dat ze zoveel bezig zijn met hun geslachtsdeel? Die oudste van mij soms wel 12 keer op 1 dag. Volgens de pedagoog is dit omdat hij ,meerdere voor zijn gevoel, traumatische ervaringen heeft meegemaakt. Hoe gaan jullie daar mee om? Ik laat het jullie weten... Veel liefs Sharone. | |
| Ilone | 09-06-2004 01:55 |
| Lieve Sharone, Nog ff op de valreep lees ik je stukje. Ik wilde eigenlijk afsluiten en naar bed gaan. Ik weet niet hoe laat je morgen daar moet zijn en weet niet of je nog de kans krijgt om dit voor die tijd te lezen. Ik vindt dat er voor en nadelen zitten aan iemand mee naar het gesprek nemen. In principe heb je niets te verbergen en kan iemand een ware steun voor je zijn, maar het kan ook zijn dat iemand iets zegt of zich ergens over uitlaat of reageert op een manier die jij nooit gedaan had. Jezelf heb je onder controle, maar iemand anders niet. Wat als je moeder een mening geeft en zonder dat zij het wil zij jou in een slecht daglicht zet? Sommige dingen kunnen namelijk heel anders overkomen als dat ze bedoeld zijn. Jij zou iets misschien net anders formuleren als zij of dingen niet noemen waarvan jij vindt dat je dat beter achterwege kunt laten(ze zouden een indruk wekken die niet klopt) Jouw moeder zou dit in haar onschuld wel kunnen noemen. Je kunt van te voren niet alles op elkaar afstemmen. Je vergeet vaak veel en je krijgt altijd onverwachte vragen. Het is dus afwegen. Ik denk dat het erg rommelig wordt zo'n gesprek met zo veel mensen. Het draaid uiteindelijk ook om jou en je ex. Natuurlijk heeft jouw man daar ook mee van doen, maar je moeder meenemen kan wat onbehulpzaam overkomen en waarschijnlijk vinden zij dit ook onnodig. Misschien dat zij haar niet eens toelaten bij het gesprek aanwezig te zijn. Ikzelf zou het niet doen, maar doe jij iig wat je gevoel je ingeeft en laat je daarbij niet leiden door angsten. Wat je zoontje betreft, ja dat klopt wel. Dat kan idd vanwege zijn trauma zijn. Ook kan dit te maken hebben met sexuele ervaringen die niet bij zijn leeftijd passen. Mijn zoon heeft dit ook gehad en na het invullen van eensexuele vragenlijst, door mijn kind en door mij bleek dat hij absurd hoog scoorde. Ik schrok daar heel erg van, omdat ik altijd heel erg bang geweest ben voor sexueel misbruik van mijn kinderen. Ik heb ze daarin ook altijd overdreven beschermt en wijs gemaakt. Als de klachten bleven moest hij verder onderzocht worden, maar gedurende de therapie zijn de klachten afgenomen. De conclusie die hier uit getrokken werd is dat het geen sexueel misbruik geweest is, maar dat zijn trauma de oorzaak was. Hoe ik er mee om gegaan ben? Nou, ik heb mijn kind uitgelegt dat het normaal is om deze gevoelens te ervaren(waarbij een snoet trekt van: waar heb je het over, keb niks gedaan)(kinderen hebben niet door dat jij hun in de gaten hebt) Ik heb hem verteld dat het niet netjes is om dat in het openbaar te doen. Als hij de behoefte heeft dan moet hij dat op zijn kamer doen. Dat heeft hij vanaf toen ook zo gedaan. Het is duidelijk aan hem te zien waneer hij van zijn kamer komt en hij heeft het gedaan. Dit komt nu nog zeer zelden voor, terwijl hij dit idd net als jouw zoon heel frequent deed. Ik hoop dat je wat aan dez info hebt Sharon. Het is voor veel moeders een lastig onderwerp. Ik ben altijd heel open en vrij met mijn kinderen en ga geen onderwerp uit de weg(wel op de leeftijd aangepaste uitleg) Ik kan mij voorstellen dat het voor sommige een moeilijk onderwerp is om aan te snijden bij je kind of bij andere mensen. Ik wens je nogmaals heel veel sterkte en sucses morgen en ik blijf voor je duimen. Zet hem op meid. een hele dikke knuffel Ilone | |
| Sharone | 09-06-2004 23:39 |
| Lieve Ilone, Ik heb je bericht niet meer gelezen, maar het is allemaal behoorlijk goed gegaan. Ik heb mijn man en moeder meegenomen naar de wachtruimte en daar zijn ze gebleven. Die raadsonderzoekster kwam mij gelijk ophalen toen ik er was om me mentaal te coachen vantevoren en me te laten klimatiseren in de kamer. Wat er goed geholpen heeft. Mijn ex was wat later gekomen en kwam geruime tijd na me binnen. Eigenlijk is de hele relatie van begin tot bijna het einde besproken. Er zijn nu ook een aantal leugens van hem uit de weggeruimd. Waaronder het 'misschien aanwezigheid van een vaderzoonspelletje met de piemel van mijn oudste', het bij mijn ouders ingewoond hebben, bedreigingen, de manier van zwanger raken en de feiten daarom heen, de datum van de relatiebreuk en dat er wel twijfels zijn rond biologische afkomst van de jongste. En nog een aantal kleinigheden die ik nu even niet zo snel op kan noemen. Wat ik echt niet leuk vond dat hij af en toe zo neerbuigend tegen me deed. Maar iedere keer liet de onderzoekster zien dat ik echt meer dan mijn best gedaan heb voor het bezoek tussen vader en kind(eren). En maar oogcontact zoeken, hij ging express tegenover me zitten, maar ik heb goed laten zien dat ik me niet laat intimideren door zijn gedragingen verbaal en non-verbaal. Een tweede gesprek met mijn ex en de raadsonderzoeksters is nodig en ik weet dat het de volgende keer makkelijker zal verlopen. Ik heb kenbaar gemaakt dat ik na het volgende gesprek geen afspraken samen met mijn ex meer wens. Ik heb haar het onderzoeksrapport na afloop gegeven en die gaan ze inzien. Aan de hand daarvan en gaat het gesprek de volgende keer verder. Tevens was ze het met me eens over het uitstellen van mij van een politieonderzoek met betrekking tot seksueel getinte spelletjes van mijn ex. Dat was volgens haar zeker in het belang van een kind op de leeftijd van 2 jaar. Ik heb gezegd dat ik wil dat er een onderzoek gedaan wordt naar de oudste en daar was ook zij het mee eens. De veiligheid stond voorop en daarna kwam het recht op bezoek. Ik heb gezegd dat het vertrouwen te erg beschadigd is en dat ik hem al zoveel kansen heb gegeven. Dat ik het bij hun neerleg met de vraag of het bezoek nog wel mogelijk is met de bevindingen van de pedagoog. Bij de jongste wordt een Vaderschapstest gedaan en heb daarbij mijn volledige medewerking aangeboden. Tevens heb ik om vader-zoon-interactie gevraagd als blijkt dat dat goed voor de jongste is en een onderzoek. De rechter vond zogenoemde proefcontacten van belang. Ik heb wel gezegd dat ik dat bij de oudste eerst een onderzoek wil om uit te zoeken of dat goed is voor hem, die proefcontacten. Tijdens het gesprek werden we twee keer gestoord door een vriend van hem die zei dat hij bij het gesprek aanwezig zou zijn. De eerste keer zei de raadsonderzoeker dat dat niet nodig was, omdat het redelijk goed verliep en dat ik ook niemand meegenomen had naar binnen ondanks dat het zoveel moeilijker voor mij was dan voor mijn ex. De tweede keer deed die vriend zo van ik ben zijn advocaat en ik wil mijn client helpen (hij was zijn advocaat helemaal niet) en toen zijn mijn ex en 1 van de onderzoeksters naar hem toegegaan en hebben gezegd dat hij moest wachten in de wachtkamer net als de 'steunpilaren' van de tegenpartij. De onderzoekster vond het maar niks dat die jongen zich zo opdrong en liet mijn ex tegen zijn vriend optreden waar mijn man en moeder ook bij waren. Ik ben redelijk goed uit mijn woorden gekomen, maar had een rood hoofd van de spanning. Ondanks de haptonomie-adviessen waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt.....erg nuttig trouwens. Na afloop heeft ze mij en mijn ex bedankt voor de medewerking en mij nog een keer extra omdat ze vantevoren wist hoe moeilijk het is voor mij om hem te zien en met hem in gesprek te zijn. Ik zit nog zo vol van het gesprek. Tijdens het gesprek had ik steeds flashbacks die met enorme snelheid door mijn hoofd gingen. Dat heb ik aangegeven aan de andere onderzoekster die erbij was toen mijn ex even de kamer verlaten had door die vriend van hem. Ik heb nog zoveel niet verteld, maar weet gewoon niet meer wat ik allemaal nog kan en moet zeggen. Ik heb mezelf niet de moeilijkheden ingepraat en heb eigenlijk niet echt iemand in de rede gevallen. Ik had ook netjes vantevoren mijn man en moeder voorgesteld en heb echt het idee dat ik goed over kwam op de onderzoekster. Net wat ze zei ze heeft door zijn leugens heen geprikt, ookal is het maar voor zo'n 70 procent het is een begin. De volgende afspraak is over twee weken op 23 juni, weer met hem erbij. In die tijd zouden ze het rapport doornemen en daarover contact opnemen als dat nodig was met mij of de pedagoog/psycholoog en ze zouden wat onderzoeken gaan regelen. Wat een verhaal zeg..... Ben er nog vol van..... Groetjes Sharone En bedankt voor de support. | |
| Sharone | 10-06-2004 00:22 |
| Hoi allemaal, Ik heb het wel iedere keer over het onderzoek van de pedagoog, maar heb jullie helemaal de conclusie niet laten weten. Informatie vooraf: Bij de intake is .... aangemeld in verband met gedragsveranderingen nadat hij zeer vermoedelijk een grensoverschrijdende seksuele ervaring heeft gehad met zijn biologische vader. De gedragsproblemen zijn zowel in externaliserende zin agressief, driftig en snel gefrustreerd naar moeder, jongere broertje en leeftijdgenoten, als ook in internaliserende zin. Secundaire enuresis, bang voor mannen, moeder claimen en veel zenuwachtig friemelen aan lichaamsdelen. Daarnaast komt dat .... zeker 10 keer per dag masturberend gedrag laat zien. Sinds dat er vanaf november 2003 geen contact meer is met de biologische vader van .... zijn de gedragsproblemen een stuk verminderd. Aangezien moeder zelf een traumatisch verleden heeft waarin ook zij o.a. seksueel misbruikt is, wil moeder te allen tijde voorkomen dat .... haar leven na gaat doen, en zodoende hulp voor .... bij het verwerken van de nare ervaring en hulp voor zichzelf hoe zij om moet gaan met .... zoekt. Gesprekje (n.a.v. anatomische tekeningen) .... vertelt direct bij het zien van de blote mensfiguur dat papa d. aan zijn pipi heeft getrokken. Hij benadrukt dat papa d. hier niet mag komen en dat de deur dan op slot moet. .... vertelt dat hij heel stilletjes was als papa d. aan zijn pipi ging trekken; hij ging niet lachen, want het kietelde en ook niet huilen, want het doet geen pijn. .... vertelt verder dat zijn papa (mijn man) hem kusjes geeft als hij moet huilen. Hij vertlet ook dat oma de liefste is en dat hij met haat gaat trouwen. Aangezien het hele onderzoek typen wat te veel werk is komt hier de samenvatting die de hulpverlener geeft aan het einde. Bij onderzoek 3;4 jarige .... is vrij lang en tenger en iet er redelijk verzorgd uit. In het contact met de onderzoeker is hij vrij en spontaan en zoekt hij veel bevestiging en veiligheid. Hij lijkt zich regelmatig te moeten verzekeren van een lijntje tussen hem en onderzoeker. Zowel oogcontact als lichamelijk contact schuwt hij niet en hij heeft moeite met de afstemming van grenzen. Verbaal en motorisch is .... redelijk onrustig. Hij heeft een goede spraak/taalontwikkeling, maar vertelt vaak chaotisch en raakt de draad nog al eens kwijt. De motorische onrust pas deels bij zijn leeftijd, maar lijkt ook veroorzaakt door gespannenheid en overmatige alertheid op wat er om hem heen gebeurd. .... kan zich voor korte tijd goed concentreren en stelt zich enthousiast en cooperatief op . Zowel positieve als negatieve feedback beleeft hij zeer intens en bijna aanstekelijk. Uit het non-verbale intelligentieonderzoek blijkt dat .... op een gemiddeld non-verbaal intelligentieniveau functioneert, waarbij zowel de performale als redeneervermogens harmonieus ontwikkeld zijn. Uit het persoonlijkheidsonderzoek komt .... naar voren als een gespannen en overmatig alerte jongen, die zich meer dan gemiddeld moet verzekeren van veiligheid. Hij lijkt zich continu bewust van de mogelijkheid overvallen te worden door negatieve aspecten en zoekt gespannen naar een houvast en voorspelbaarheid. Een en ander lijkt wel te koppelen aan negatieve ervaringen m.b.t. zijn biologische vader. De psycoseksuele ontwikkeling komt als leeftijdsadequaat over; behoudens de concrete opmerkingen over het trekken aan zijn plasser, lijken er geen obsessieve of angstige, negatieve associaties te overheersen. Ondanks de angstige, overmatige alerte en gespannen houding avn ...., komen de andere sociaal-emotionele gebieden niet als ernstig verstoord naar voren, maar zeker wel als besmet. Rust en voorspelbaarheid en zich veilig en zeker voelende belangrijke volwassenen uit zijn omgeving heeft .... nodig om zijn gespannen en alerte houding te laten varen en zich meer te richten op leeftijdsadequate aspecten. Mogelijk kan individuele traumaverwerking als emdr hier als ondersteunend aan bijdragen. Sharone | |
| Sharone | 10-06-2004 00:33 |
| Beste Nadia Ik wil je toch nog even apart van het verhaal aan ilone bedanken voor je tip over raakvlakken (haptonomie). Ik heb er zoveel aangehad.....onvoorstelbaar gewoon. Af en toe als hij zo'n erge leugen vertelde moest ik gewoon mij hoofd bij mijn raakvlakken houden en me rustig houden. Echt bedankt, heel goed uitvoerbaar, praktisch en met effect! Bedankt Veel liefs Sharone | |
| Sharone | 10-06-2004 00:49 |
| Hoi ilone Toch nog even wat vergeten.... over het 'kroelen' zoals mijn zoon het noemt. We hebben er nu een tijd op ingesteld. Hij mag iedere dag van 13.00 tot 13.15 masturberen/kroelen in zijn kamertje. Als de wekker af gaat moet hij stoppen. Als het lukt dan krijgt hij een sticker en bij 10 stickers gaan we naar ballorig en pannenkoeken eten. Gisteren is dat heel goed gegaan, vandaag was min tante bij de kinderen en heb er geen erg in gehad over het kwartier te vertellen. Dus heb ik afgesproken dat hij vanavond en morgenochtend het nog mag proberen een sticker te verdienen. Na drie weken kijken we verder om te zien hoe het gaat. Veel liefs Sharone | |
| Ilone | 10-06-2004 10:46 |
| Hoi Sharone, Jeetje meid wat een goed gesprek heb je gehad. Lekker dat het achter de rug is. Wel vervelend dat je nog een keer moet. Toevallig op de dag dat ik de rechtzitting heb. Je hebt ze duidelijk laten zien hoe het zit en bent volgens mij niet over gekomen als een moeder die tegen omgang is, maar dat jij puur naar het belang van het kind kijkt en dat moeten hun ook doen. De rapporten liegen er niet om zeg. Voordat er omgang zou komen hebben jullie nog een lange weg te gaan. Wat een vertonig trouwens van die vriend van je ex. IK BEN ZIJN ADVOKAAT. Hahaha. Ik ben blij voor je dat het zo goed verlopen is allemaal. Heb je er zelf een fijn gevoel over? Wat betreft het kroelen van je zoontje. Ik wil je niet voor je hoofd stoten. Ik weet dat je dit met de beste intenties zo oplost, maar persoonlijk zou ik het niet op deze manier hebben opgelost. Heb je hierover advies gekregen van de pedagoog? Je kunt niet van een kind verwachten dat hij op commando mastrubeert. Als je hem waneer het gelukt is beloond, dan denkt je kind dat het normaal is om tussen 13.00 en 13.15 uur te mastruberen en zal hij denken dat dit zo hoort. Dat iedereen dat zo doet. Beter kun je hem waneer hij de behoefte heeft al is dat 20 keer op een dag naar zijn kamer sturen om daar te kroelen. Je kunt hem niet verbieden deze gevoelens te hebben. Je kunt hem ook niet dwingen deze gevoelens om 13.00 uur te hebben. Ik denk dat als je hem zijn gevoelens laat uiten, maar wel leert dat hij dit op zijn kamer en niet in bijzijn van andere moet doen dat het vanzelf over gaat. Het is iets tijdelijks. Als jij hem leert om dit dagelijks om dezelfde tijd te doen dan word dat een gewoonte. Dan heb je visite of is hij met zijn vriendje aan het spelen. Onderbreekt hij zijn spel om zich een kwartier terug te trekken op zijn kamer. Of vraagt zijn vriendje straks of hij niet ook moet. Erger nog hij vraagt het aan een volwassenen. Ten slotte is dat normaal, doet toch iedereen in zijn ogen. Dat heb jij hem zo geleerd. Vergis je niet in hoe serieus een kind neemt wat jij hem zegt of leert. Het zal niet meteen lukken om hem uit zichzelf naar zijn kamer toe te bewegen waneer hij de behoefte heeft te kroelen. Daarbij moet je hem helpen. Herinner hem telkens waneer hij toch niet op zijn kamer aan het kroelen is er aan dat hij dit op zijn kamer mag doen. Hij heeft een gevoel van ongenoegen en zoekt veiligheid. Het heeft niets met sex te maken en het zal daarom ook weer vanzelf over gaan. Een kind met stickers belonen is pedagogisch gezien een hele goede methode. Dat doe je goed. Je zou deze methoden kunnen blijven handhaven, maar dan b.v waneer hij de hele dag niet in het bijzijn van jou of andere gekroelt heeft hem te belonen met een sticker. Hij moet leren dat zijn gevoelens normaal zijn, maar dat kroelen in het openbaar niet mag. Probeer je in te leven in zijn gevoelens. Stel jij moet iedere dag om een vaste tijd gaan mastruberen. Anders krijg je geen eten. Begrijp je wat ik bedoel? Ik hoop niet dat je het verkeert op vat. Dat ik het anders zou doen betekent niet dat jij het fout doet. Je kunt nu het gesprek nog vers in je geheugen ligt wat notities maken over wat er is besproken en gezegt. Dat vergeet je namelijk snel(je hebt zo veel aan je hoofd) Mochten er dingen in het rapport komen te staan die anders geinterpeteerd zijn dan kan jij je nog herinneren wat je wel gezegt hebt. Dit kun je dan als feitelijke fout of als toevoeging aan het rapport toevoegen. Nou meis, ga lekker bijkomen van de stress. Maak er een mooie dag van. Verwen jezelf met een gebakje, want dat heb je verdiend. Een hele dikke knuffel Ilone | |
| Sharone | 10-06-2004 23:39 |
| Beste Ilone, Ik vond het ook een rare manier dat op commando kroelen en dat 'nu mag het kroelen weer' is de reden waarom het nu al werkt. Vanaf de eerste dag gaat het al goed. Hij heeft nu veel minder de behoefte en is veel actiever geworden in het spelen wat hem zoveel vrolijker gemaakt heeft en dat is drie dagen. Ik vond het een raar voorstel van de pedagoog, maar het werkt wel. Tussendoor heeft hij helemaal geen behoefte eraan, gek genoeg. Tijdens dat kwartier gebeurd het en vraagt hij of hij mag stoppen met kroelen en al dat soort dingen. Ook merkte ik vandaag dat hij wat minder angstig was door zijn vrolijkere gedrag. Ik wou dat ik zelf op het idee gekomen was. Schadelijk gedrag was het wel, anders hadden we er niet voor gekozen om het op deze manier te doen. Hij blijft ook de hele dag aan de gang hij weet echt zichzelf anders niet te stoppen. Mijn tante was er en die liet hem zijn gang gaan en hij heeft het meer dan 2 uur volgehouden tot hij in slaap viel. Dat is echt niet gezond meer. Zijn piemel was, toen ik thuis kwam, nog gezwollen en rood en blauwachtig met hele dikke aderen. Schrok daar toch wel flink van. Het plassen lukte zelfs niet meer. Daarna heb ik de pedagoog gezien en die stelde me dit voor, omdat hij de vorige kroelperiode door ging tot bloedens toe. Dit moest een halt toe geroepen worden. En dit is echt de meest effectieve manier gebleken. Eerder heb ik hem zijn gang laten gaan met gevolg dat hij grensoverschrijdend seksueel gedrag ging vertonen en niets anders meer deed dan kroelen en in het openbaar en thuis alleen maar met zijn piemel speelde. Daarvoor hadden we al geprobeerd om steeds te herhalen dat hij het in zijn kamertje beter kon doen, hielpen hem daarbij en dan bleef hij echt uren in zijn kamer. Ik laat het hem doen wanneer hij gevoel krijgt en dat is meestal smiddags, gister was het rond 12.00 en daarvoor rond 13.30 en dan gaat zijn 15 minuten in. Opmerkelijk vond ook ik het, maar het werkt. Als dit gedrag echt van korte duur had geweest dan haddden andere methoden wel geholpen. We hebben de hele lijst afgewerkt, maar niets heeft geholpen. Alleen maar erger werd het. Bij hem heeft het kroelen met veiligheid te maken. Nu merk ik dat hij veel meer met me komt knuffelen en nu al meer met me deelt. Ben benieuwd hoe het over 3 weken gaat. Heb echt nog nooit een kind zo vooruit zien gaan in zo'n korte tijd. Ja het gesprek ging vrij goed, heb wel wat aantekenigen gemaakt. Meerendeel ging over de relatie met mijn ex en hoe dat verliep. Voor haar was het heel duidelijk wie wel de waarheid sprak en dat liet ze mij en mijn ex goed merken. Morgen ga ik die raadsonderzoekster bellen, dat was de afspraak. Heb trouwens ook nog wat rots gehad gisteren. Mijn zus belde me op om te vragen hoe het gegaan was. Wat ze gelijk zei was: ja maar als de jongste niet van je ex blijkt te zijn van wie is ie dan wel. Toen zei ik: ja van mijn man natuurlijk. Toen zei ze: hij kan toch ook van iemand anders zijn. wij hebben altijd gedacht dat het van E. was, daar lijkt hij veel meer op. Ik zei toen: nee, dat is niet zo ik heb hem leren kennen toen ik 6 maanden zwanger was. dus dat kan niet. Ze zei toen: ja dat zal wel, maar wie zegt dat dat de enige geweest is waar je mee naar bed bent geweest. Ja alleen jij weet het, wij niet. Ik zei: ik weet toch zelf wel met wie wel en wie niet. Je weet toch wat er gebeurd is tussen mij en mijn ex?! zus: nou ik weet het niet hoor. Ik kan haar af en toe wel een schop onder haar kont verkopen. Iemand maakt misbruik mee en dan beschuldig je hem van overspel en van losbandigheid. Ik weet toch dat ik, voor mijn gevoel, alleen met mijn man het bed deelde. Wie is zei om daaraan te twijfelen. Zei hoort me als enige zus te vertrouwen en mijn woord te geloven. Dit is nu de zoveelste keer dat ze dit vraagt en ik heb hier nu iedere keer weer op dezelfde manier geprobeerd een goed antwoord te geven. Ik was altijd met mijn moeder notabene, ga toch geen sex hebben met mijn moeder erbij?!! Wat vind jij daar nou van, ilone. Dit is al de zoveelste keer. Ik weet dat ik haar hier weer op moet confronteren en haar moet vertellen dat ze mij hier erg veel pijn mee doet. Misbruik is niet zo makkelijk als het lijkt om te verwerken, vooral niet als er een kind (waarschijnlijk) uit geboren wordt. en dan worden er zulke dingen gezegd. Echt ongelooflijk. Dit ligt toch niet aan mij he? Wat kan ik nog meer hiertegen doen? Ik heb het er al zo vaak gezegd hoe de vork in de steel zit. Weet gewoon niet meer wat ik nog met haar aan moet. Dit doet ze iedere keer als ik probeer de band tussen mij en mijn zis te herstellen door haar uit te nodigen voor leuke dingen en die ook met haar doe. Groetjes Sharone | |
| ik (sharone) | 11-06-2004 00:24 |
| Verhaaltje over een jonge mama.... Afgemat voelt mama zich. Weer haalde ex in het onderzoek naar voren dat mama zich inbeeld dat ex zijn zoontjes piemel heen en weer gehaald heeft omdat zoontje het leuk vond. Hij zegt dat mama dat doet omdat mama een verleden heeft met grensoverschrijdende seksuele spelletjes. Ja das waar, dan heeft mama juist een extra reden om goed te kunnen handelen en zoontje goed te kunnen observeren en begeleiden met zijn verwerking. Moe wordt mama ervan om iedere keer weer flashbacks te krijgen....weer over de verwekking van jongste zoontje. Wat kan mama ooit zeggen tegen jongste zoontje....denk niet dat mama durft te zeggen 'zoontje je bent verwekt door ex kort na epileptische aanval en overdosis valium waardoor mama niet weet dat ex jou gemaakt heeft, mama sliep'. Gelukkig komt nu de vaderschapstest dichterbij. Nu maar hopen dat dat ook echt gebeuren gaat. En hopen dat jongste zoontje niet van ex is. Mama heeft niet veel kans, 1 procent. Maar de hoop blijft gevestigd, totdat het verlossende woord komt en blijkt dat jongste zoontje van ex is. Wat moet mama dan doen....Geen hoop meer, maar harde realiteit en misbruik. Misbruik op een zeer zwaar verdoofde en slapende jonge mama die niet kon praten en bewegen, ex zegt dat hij niet goed ingeschat had wat de medicijnen met mama deden. Wie ziet nu niet dat je dan geen sex met iemand hebt. Zus van ex werkt notabene in een apotheek. Ze hadden mama kunnen opereren met die dosis valium, mama had niets gevoeld dan. -edit- verplaatst door admin | |
| ik (sharone) | 11-06-2004 00:39 |
| mijn hoofd is bloedrood, en kneuzingen zijn blauw, kans op hoop zal vergaan, maar jouw leugens zullen altijd blijven bestaan. Een misbruikende en stalkende ex verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken. De flashbacks schieten door mijn hoofd. Ik ben op zoek naar werk, maar eigenlijk vraag ik me af of therapie niet beter voor mij zou zijn.... En weer afgemat, mijn overlevingsdrang vind het iedere keer weer van mijn tranen. Vanzelf schakeld mijn gevoel zich weer uit als het me even weer te veel wordt. Om ex zijn hoofd weer te zien met die bepaalde agressieve blikke is zo vreselijk om van te walgen, ik word er misselijk van. Moe ben ik van de emoties en een slaapgebrek is flink aanwezig, maar dit is in het belang van de kinderen....ookal maakt het mij weer verder kapot. Het ging zo goed het gesprek, maar hem zien en alleen al in de buurt zijn....Ik voel me zo vies, kan wel huilen ....en dat doe ik ook. Jij hebt het recht niet om se met mij te hebben. ik heb geen toestemming gegeven...erger nog ik kom erachter dat ik zwanger ben en vraag me af hoe dat kan....Zou het die ene keer kunnen zijn met mijn nieuwe vriend.....waarschijnlijk niet de condoom was heel.....hoe kan het dan dat ik zwanger ben...mam hoe kan dat? Weet je het dan echt niet? Jij kwam terug uit het ziekenhuis, na de aanval tijdens het bezoekuur van ex. ik heb je naar boven geholpen en in bed gelegd. Ik heb je uitgekleed en ex is nog even bij je gebleven. Jij wilde dat ik de foto en de rozen weg haalde. Ex bleef om te kijken hoe het verder met je ging en zou kijken of alles goed met zoontje ging, omdat ik er vroeg uit moest voor zoontje de volgende dag. weet je het dan echt niet...ik hoorde het bed kraken, ik dacht je bent gek....je weet het echt niet he? het bed kraakte, vraag het aan ex...wat er precies gebeurd is nadat ik weg ging. Ex zei dat er niets gebeurd is hij is gewoon weggegaan. Nee, ik dat deed hij niet ik hoorde het bed kraken. Ik is daarna naar ex gegaan en ex heeft bekend...wat nu? relatie verbroken tussen ex en ik. en ik heeft een paar maanden nieuwe relatie met man. Van man mag het kind blijven, maar ex dreigt dat ik het weg moet laten halen. dreigen en schreeuwen tijdenlang. Zoontje gaat ervan huilen, zoontje gaat steeds weer huilen door het schreeuwen van ex. Ik is voor 99 procent zekerheid van ex zwanger, ik's wereld breekt bijna...maar beseft dat ze nog een baby heeft en dat ze daar voor moet vechten. En het blijft toch ik's kind, ik's kind is het en een wondertje. kind lijkt op ik, net als ze zo vaal gesmeekt heeft met haar hoofd smekend op de vloer....laat kind op ik lijken......alsjeblieft.... Ik wil niet dat je weer aan me zit, nee, blijf van mijn plasser af.ik kan niet bewegen en nu ren ik weer weg. nee, blijf van me af. Ik moet alles uit zetten, nee dit gebeurd niet, blijf van me af, nee. Papa is boos op me, hij zag het. sorry papa, sorry. wees alsjeblieft niet boos op me, sorry. papa alsjeblieft hou me vast en zeg dat je niet boos op me bent. bescherm me alleen jij kan dat, haal hem weg. -edit- verplaatst door admin | |
| Nadia Pravda | 11-06-2004 10:15 |
| Hallo Sharone Fijn dat het gesprek zo goed verlopen is en dat jij je hoofd koel kon houden. Ik ben trots op je! Je hebt het helemaal alleen gedaan! Je mag trots op jezelf zijn! Zie je wel, achteraf valt het vaak mee. Er zullen de komende dagen nog veel dingen uit het verleden blijven spoken. Dat is een natuurlijke reactie maar ook een verwerkingsproces. Laat het eruit meid, het komt hard aan maar verwerken is op den duur de beste manier, beter als wegduwen en vluchten voor je emotie. Die flashbacks zijn vreselijk, ik hoop en denk dat ze tijdens het tweede gesprek minder zijn. Ik ben blij dat ik je die tip kon geven en dat het zo goed gewerkt heeft, graag gedaan! Misschien is het een idee om verder met haptonomie te gaan voor je eigen gevoelens van lichamelijk onbehagen. Ook kun je op die manier misschien beter met het misbruik leren omgaan. Informeer eens in je omgeving? Volgens mij valt dit onder het ziekenfonds, alternatief. Vaak zijn enkele lessen al genoeg. Op die manier leer je om beter in je vel te zitten. Wat je zus betreft: het ligt niet aan jou maar aan haar! Dit is geen normale reactie. Misschien is ze er zich zelf niet van bewust maar ligt er een dieperliggende reden achter om jou te kwetsen. Mischien iets uit jullie jeugd? Maar ga niet graven, je kunt haar alleen maar duidelijk maken dat het jammer voor haar is dat ze je niet geloofd maar dat het de waarheid is. Als ze dit niet wil geloven is dat HAAR probleem. Je kunt haar duidelijk maken dat je het erg jammer vindt en dat je van je enige zus meer steun en vertrouwen had verwacht en dat het pijn doet zoals zij reageert. Ga niet met haar in discussie, je hoeft je niet tegen haar te verdedigen! Wat je zoontje betreft: ik ben blij dat hij tenminste goede begeleiding heeft en geloofd wordt. Dit was bij mij niet het geval. Mijn dochter werd bij de hulpverleners afgedaan als een kind met teveel fantasie en vaders leugens werden geloofd. Wat dat bij haar kapot gemaakt heeft, daar kan ik alleen maar naar gissen. Hierna is ze dichtgeklapt en heeft het vertrouwen in alle volwassenen verloren inclusief in mij en mijn huidige man. Dat laatste is wel een beetje hersteld maar zal waarschijnlijk nooit meer helemaal goed komen. Dit is vreselijk om mee te maken, je bent machteloos en hulpeloos. Ik ben blij dat jouw zoon geholpen wordt op welke manier dan ook, als het maar helpt! Hij heeft vertrouwen in jullie en zijn hulpverleners en daarbij ook nog baat erbij. Vertrouwen is heel belangrijk! Als ik me niet vergis is 23 juni voor jou en voor Ilone een belangrijke dag. Ik zal in gedachten bij jullie beiden zijn. Een dikke knuffel Nadia | |
| Sharone | 12-06-2004 00:39 |
| Lieve Nadia Heel erg bedankt voor je lieve reply...Jij en ilone weten niet half hoe belangrijk jullie berichten voor me zijn....echt het doet veel met me...zoveel dat ik ineens dagelijks op de site kijk of er al wat gepost is. Terwijl ik dat eerder niet deed. Thanx en als ik wat voor je terug kan doen....name it! Veel liefs Sharone | |
| Ilone | 12-06-2004 10:17 |
| Sharone en Nadia, Lieve Nadia, Nogx bedankt voor je steun en ik mail je binnenkort terug, maar ben momenteel erg druk met ons nieuwe gezinslid pup Luna.(slapelose nachten Gaaaaaap) Liefs Ilone Lieve Sharone, Ik las je stukjes net bij de verhalen. Goed dat je het van je af schrijft. Ik herken het wel. Daarom zie ik ook zo tegen de 23ste op. Jeetje meid, ik had niet begrepen dat het kroelen zulke ernstige vormen had aangenomen. Dat was bij mijn kind gelukkig anders. Ik begrijp nu beter dat je op deze manier op moet treden, en gelukkig met goed resultaat. Bijzonder trouwens dat ze bij de raad toch graag achter de waarheid willen komen. Normaal doen ze niet aan waarheidsbevinding. Dat is wel heel prettig, omdat jij je bewijzen kunt overleggen en die wilde ze bij mij niet inzien. Wat je zus betreft wil ik mij bij Nadia aansluiten. Ik denk dat je zus niet genoeg inlevingsgevoel heeft. Zij kan zich waarschijnlijk niet voorstellen dat wat jou overkwam kan gebeuren zonder dat je het merkt. Ze zal al een tijd met vraagtekens rondlopen en i.p.v het jou eerlijk te vragen heeft zij haar eigen antwoord bedacht. Dat is jammer. Jammer dat ze jou niet vertrouwt op je woord en jammer dat ze i.p.v het op de man af te vragen haar eigen invulling aan het gebeuren heeft gegeven. Ik hoop dat jullie dit een keer goed uit kunnen praten. Ik zou haar vragen waarom zij haar vermoeden van vaderschap van E. nooit heeft uitgesproken. Waarschijnlijk durfde zij dit niet, maar zie wat er van komt. Haar vermoede is een eigen leven gaan leiden. Ik wens je heel veel sterkte met alles. Liefs Ilone | |
| Sharone | 14-06-2004 22:25 |
| Hoi Nadia eerst....wat rot voor je dochter trouwens en dat moet erg moeilijk zijn. Ik heb ook eens het vertrouwen kwijt geraakt en dat heeft jaren geduurd. Vertel haar wel dat je deur open staat voor haar en dat ze altijd met je kan praten. Wijs haar niet af (niet dat ik denk dat je dat zal doen hoor). Laat goed merken dat jij haar wel geloofd en geeft haar af en toe wat opmerkingen waar dat uit blijkt. Sharone Lieve Ilone Ja, ik had in het begin ook niet door hoe erg het was. Toen ik zag dat het bloed eruit kwam schrok ik erg. Ik had al contact gehad met die raadsonderzoekster en haar laten weten hoe bepaalde dingen gebeurd zijn. Daarna heeft zij getracht de waarheid (deels) boven water te halen. Naar bewijsstukken vragen ze niet, maar die kan ik wel laten zien als dat nodig is. Het verslag van het onderzoek van de pedagoog hebben ze zelfs extra gekopieerd voor de rechter, dus ik neem aan dat het van belang is. Mijn ex heeft ook een exemplaar gekregen en ik hoop dat hij nu eens ziet dat hij niet het slachtoffer moet spelen, maar dat veel schuld bij hem ligt. Ik hoop dat hij het voelt. Ja mijn zus. Ja ze heeft wel vaker deze beschuldiging overlegd, maar toen heb ik ook verteld hoe het zat. Maar mij geloven ho maar. Na het bewijs wat ik voor mijn vorige verhaal, die zij niet geloofde, heb overlegd moet ze nu maar eens weten dat ik de waarheid spreek en sprak. Als ik haar weer zie wil ik het er wel met haar over hebben, maar ik ga haar er niet voor bellen of opzoeken. Bij mijn zus krijgt alles een eigen draai. Vroeger al dacht zij dat ik geen epilepsie had en zelfs met e.e.g. had ze moeite met het geloven ervan. De seksueel getinte spelletjes van mijn neef op mijn derde geloofde ze eerst ook niet, tot mijn vader het bevestigde wat ik gezien had en er nog meer over vertelde. Ik weet af en toe niet meer wat ik er nog mee aan moet. Vroeger vond ze dat ik meer aandacht kreeg dan zij en al dat soort dingen. Ik was het zieke kind en dat vraagt tijd. Zij werd naar mijn mening goed gecompenseerd in de tijd dat ik ziek op bed lag te slapen. ze beseft niet dat als ik herstelend van een aanval was, ik vaak alleen op bed lag ogen open, maar de kracht niet had om van bed te komen. Ik kon weinig spelen, ik was altijd moe. Zij heeft dat niet gehad en misschien is het dat wel geweest. Maar zij had zoveel meer...en dat beseft ze niet. Ik kan alleen blij zijn dat ze het nu een stuk beter getroffen heeft (denk ik) en dat ze een leuk huisje heeft en dat alles er op is en er aan. Rotgevoelens naar haar heb ik niet. Jammer dat ze zo doet, maar ben er na jaren wel aangewend. Soms heb ik nog hoop dat dat weg zal gaan, maar die heb ik ook nu wel laten varen. Zij verandert niet, ik ben wel veranderd op dat gebied. Sharone | |
| Nadia Pravda | 17-06-2004 11:14 |
| Hallo Sharone en Ilone Bedankt voor je lieve woorden en je raad. Mijn dochter is momenteel 21 jaar en alles wat er gebeurd is ligt al een lange tijd terug. Ik geloof ook wat ze allemaal verteld heeft al zullen we de waarheid nooit achterhalen. Ook bij mijn jongste dochter (nu 19) heb ik twijfels of er iets gebeurd is maar zij weet van niets meer, dus laten we het er verder bij in hun eigen belang. Maar een korte tijd hebben zelfs mijn huidige man (we zijn alweer 15 jaar getrouwd) en ik door toedoen van de hulpverleners getwijfeld, maar dat heb ik haar gelukkig niet laten merken. Mijn oudste dochter heeft helaas het karakter van haar vader geerfd en inmiddels is de diagnose bordeline gesteld. Iets wat ons heel moeilijk valt om mee om te gaan, want ze dreigt zo gemakkelijk met akelige dingen naar ons toe als haar iets niet bevalt. Het enige wat ik kan doen is haar laten merken dat ik zoiets niet accepteer! Ze woont nu sinds een half jaar weer thuis en dat gaat redelijk goed. Maar het is alsof de duvel ermee speelt, de goede hulp heeft ze nog steeds niet en ze zoekt ook niet meer. Na al die jaren in de hulpverlening heeft ze totaal geen vertrouwen meer in hen. Ze heeft wel een groep op msn met andere bordies (zoals zie zich noemen) waar ze veel steun aan heeft. Daarom ben ik zo blij dat jullie (Ilone en jij) wel de juiste hulp voor jullie kinderen hebben gevonden!! Er is blijkbaar toch iets veranderd de laatste jaren al is het van geval tot geval weer anders. Maar we zijn allemaal vrij goed uit een zinloze strijd gekomen. Mijn dochters en zoontje uit mijn tweede huwelijk weten wat ze aan ons hebben. Het heeft veel energie en vaak ook verdriet gekost maar we zijn er gekomen. Ze weten dat hun vader niets voor hen over heeft, hoe pijnlijk moet dit voor hen zijn! Voor ons is de strijd gestreden en het heeft ons sterk gemaakt. Ik probeer altijd het positieve uit de dingen des levens te halen en dat is gelukt. Ik ben een sterke vrouw geworden en niet verbitterd geraakt. Ik geloof ergens nog steeds in het goede van de mens al zijn er mensen die weinig goeds in zich hebben. Die laat ik dan ook links liggen. Mijn verhaal is een boek geworden van 345 pagina's. Maar het schrijven ervan, iets wat twee jaar heeft geduurd, was de moeite waard. Met het boek heb ik een streep onder het verleden kunnen zetten. Nu gaan we verder met ons eigen leven en hoop ik andere mensen met mijn ervaring te kunnen helpen. Jullie komen er ook vast en zeker uit als een heel sterke persoon. Alles in jullie verhalen wijzen erop. Voor Ilone: nog gefeliciteerd met jullie pup. Ik vindt het fijn dat ze een positieve invloed heeft op jullie gezin! Dikke knuffel Nadia | |
| Sharone | 17-06-2004 22:00 |
| Beste Nadia.... jee wat een verhaal, ben er helemaal van onder de indruk. Ik ben ook erg blij dat in ieder geval de oudste erg veel aan de kinderpsycholoog/pedagoog heeft gehad en misschien nog zal hebben. Ik heb ook erg veel steun aan haar en ben erg bij met haar. Als ik het goed begrijp...dan dreigt je dochter vaak zelfmoordpogingen. Of heb ik het mis? Pas daar goed mee op. Mijn nicht is het gelukt en is nu bijna 4 jaar dood. Zei dreigde ermee en dat is uiteindelijk gelukt. Met de meesten is het toch een schreeuw om hulp. Zelf weet ik maar al te goed wat het inhoudt. In mijn familie missen we een bepaalde stof in de hersenen, waardoor zelfmoordneigingen nog vaker voor komen en enstige depressies. Door trauma's wordt dat alleen nog maar meer versterkt. Als ik eerlijk ben heb ik het zelf vroeger ook gedaan, vanaf mijn negende af aan. Toen slikte ik te veel anti-epileptica en ben 10 dagen in coma geweest zonder dat ze het door hadden door mijn epilepsie. Na een aantal jaren waren het meer schreeuw om hulp pogingen met af en toe een echte poging. Wat je boek betreft hoop ik dat je een bestseller zal hebben, heb je wel verdiend. Veel liefs en het beste | |
| Reageer |