Ik heb er lang over nagedacht om hier mij verhaal te schrijven maar ik heb veel gehad aan de verhalen die ik hier gelezen heb. Mijn verhaal verscheelt niet veel van andere, ik heb wel een keer ongeveer mijn verhaal verstuurd naar moslima.nl om tezien of andere moslima's ook dit probleem hebben met hun man of vriend, want er stond een verhaal over een moslimse jongen die problemen had met een nederlands meisje omdat ze zich als een slet gedroeg... terwijl ik m'n verhaal heel erg gecensureerd had, kreeg ik een mailtje terug met het verzoek om m'n verhaal aan te passen en op nieuw te mailen, wat moest ik dan aanpassen aan de waarheid? ik heb er niet meer opgereageerd en echt gedacht dat ik de enigste was, terwijl ik toch ergens dacht dat er meer mensen moslima of niet dit mee maakte, en dan zeg ik nu echt niet dat alle moslims zo zijn, want dat geloof ik niet.
Maar het begon dus zo, we waren allebei 19 en hij was helemaal verlieft op mij, ik in het begin helemaal niet zo op hem. Ik gaf dansles en hij kon ook geweldig dansen, zo hebben we elkaar leren kennen in een discotheek, al gauw waren we het paar van de discotheek en hadden altijd veel lol, deden samen dansen, iedereen keek altijd naar ons. Hij vroeg of ik zin had om een keer mee te gaan naar de film of uit eten, dat leek me leuk, toen hadden we dus ja zeg maar verkering. Alles ging goed ik woonde nog thuis, waar ik het ook niet makkelijk had, dus besloot ik op mezelf te gaan wonen onder tussen had ik al een vaste baan en alles ging goed op m'n werk, hij zat nog op school, dus hij kon zich bij mij in schrijven dan kreeg hij meer studiefinanciering, we waren toen 2jaar samen. Hij kwam overdag eigenlijk altijd naar mij toe en bleef steeds vaker slapen, toen begonnen de ruzie's, eerst gewoon onschuldig, hij wou niet meer dat ik uitging, en dat ik dansles gaf, want die jongens kwamen niet om te leren dansen maar om naar mij te kijken. Hij was ziekelijk jaloers, als ik naar de stad ging met een vriendin belde hij om het half uur waar ik was, en later ben ik er zelfs achter gekomen dat hij me deed achtervolgen. Ik moest bonnetjes laten zien van in welke winkels ik was geweest. Een keer waren we uitgegaan, toen vond hij m'n truitje te kort, heeft ie me geslagen midden in de stad, mensen bleven gewoon kijken, dan is er niemand die helpt. En ik maar denken help me toch alsjeblieft, tja meteen daarna was het van dat hij zoveel spijt had en hij hield zoveel van me, dat was de eerste keer dat hij me sloeg, en ik weet nu dat ik dat nooit had moeten pikken. En als ik een winkel vergat dan had ik daar natuurlijk weer iets slechts gedaan. een paar maanden later was ik zwanger, hij wou het niet, ik moest een abortus, anders zou iedereen mij dom vinden en iedereen zou me in de steek laten, als ik een baby had. Ik heb een abortus ondergaan, waar ik nu nog nachtmerrie's van heb. Elke avond was ik aan het huilen, en als ik erover wou praten vond hij dat ik me niet moest aanstellen. Ik kon er niet over heen komen, werd laks met het slikken van de pil en een jaar later was ik weer zwanger, toen ik het hem vertelde is hij een week weggebleven, hij had opnieuw een afspraak gemaakt met de kliniek, we zijn gegaan, en toen ik ervoor stond ben ik weggerend, hij is me achterna gerend, schreeuwend dat dit kind dood moest. Ik ben midden op station gaan staan, dan dacht ik dan zien mensen me tenminste en kun je me niet slaan, ik ben alleen naar huis gegaan. Later kwam hij thuis, ik zei tegen hem dat ik de baby wou houden of hij nou bij me bleef of niet, toen zei hij dat we er maar het beste van moesten maken en dat hij van me hield. De maanden daarna heb ik alles alleen moeten doen meneer is 1x mee geweest naar de verloskundige, niet mee naar de echo, ik moest met 8mnd alleen te voet boodschappen doen, terwijl meneer in een vette BMW rijdt. Want elke avond de hort op en maar dealen, tja want anders hadden we geen geld volgens hem, hij vond zijn studiefinanciering te laag, terwijl ik ook nog werkte 40uur per week, tja ik had een goede baan die ging ik niet opzeggen. 6 weken voordat ik moest bevallen had ik zwangerschap verlof ik dacht pfff eindelijk wat rust, maar ik moest nog een hele baby kamer klaar maken, want hij deed niks, alleen maar alles afkraken wat ik kocht, terwijl ik nooit wat zag van zijn geld. De nacht dat ik weeen kreeg vond hij dat ik maar zeurde hij wou slapen, ik heb buiten wat rondjes gelopen en binnen tv zitten kijken, ik wou hem niet storen, toen zag ik zijn telefoon liggen en ben erin gaan kijken, daar zag ik allemaal smsjes van een meisje, ik heb dat meisje meteen gebeld en heb geconfronteerd, ze zei dat ze verlieft op hem was maar dat er niks gebeurt was, maar dat hij niet had gezegdt dat hij een vriendin had die zwanger was. en ik kon haar ook nog, zat vroeger bij haar op school. Ik was zo boos, hij zei tegen me ik kan er niks aan doen als je me niet gelooft er is niks gebeurt, ik zei waarom heb je niks gezegd tegen haar dat je een vriendin hebt, hij stond op en liep weg naar buiten stapte in zijn auto, ik ging achter hem aan, en vroeg om zijn telefoon om nog eens de smsjes te lezen, dat mocht niet van hem, dus hij had toch wat te verbergen! toen reed hij weg, stond ik daar met weeen alleen, ik heb hem wel 100x gebeld hij had gewoon z'n telefoon uit gedaan. Ik heb m'n beste vriendin gebeld, ze is gekomen en toen eindelijk toen het 's ochtends was kreeg ik hem te pakken, hij is gekomen, ik was flauw gevallen, tja van alle stress en we zijn naar het ziekenhuis gegaan, waar mijn gelukkig gezonde dochter is geboren. toen heb ik het er niet meer over gehad, want ik wou m'n gezin niet kapot maken, ik had dus al 2nachten niet geslapen en was net bevallen, toen we thuis kwamen zei hij ik ga naar bed, ben moe, ik dacht wat je bent moe en ik dan, hij is gaan slapen en ik stond daar helemaal uitgeput, gehecht (want ik was ingeknipt) met m'n baby, heb meteen de kraamzorg gebeld, ik schaamde me zo voor die vrouw, die altijd zei dat ik moest rusten maar ja daar had ik geen tijd voor... ik ben de dag erna zelfs naar het gemeentehuis moeten rijden om haar aantegeven. En zijn moeder pastte op want ja dat kon meneer niet he...
Toen zijn de ruzie's helemaal begonnen, hij was zoiezo al jaloers maar nu werd het nog erger hij was gewoon jaloers op haar, hij kon het niet begrijpen dat ik vroeg naar bed wou als ze ook ging slapen omdat ik er ook nog 's nachts uit moest. Hij vond dat ze alle aandacht kreeg en hij niks, terwijl hij belangrijker was... (ja voor mij dus echt niet) En toen ik weer moest gaan werken want m'n zwangerschaps verlof zat erop, werd het alleen maar erger, ik ging 32 uur werken, hij deed helemaal niks in het huis en ik moest ook nog wennen tja een baby en een huishouden en ook nog eens alles voor hem doen, net alsof ik 2 kinderen had. Hij kon alleen maar zeggen dat ik lui was en dat ik niks deed, hoe dik ik was (ik dik 56 kilo en 1.62m)dat ik nog maar wat meer makeup op m'n gezicht moest doen want ik zag er niet uit. Maar voor sex was ik wel goed genoeg, daar had ik ook genoeg van, en helemaal geen zin meer in! Ik heb nooit bewijs gehad dat hij vreemd ging maar wel altijd het gevoel. In het begin als we ruzie hadden ging ik erop in, maar op een geven moment had ik mezelf geleerd hem te negeren maar dan werd het nog erger dan ging hij voor me staan of hij hield me vast, gewoon voor een uur, zodat ik nergens kon gaan. Hij deed vaak net alsof ie flauw viel alleen maar om meedelijden te wekken. Hij vond het nooit goed wat ik aan had, hij heeft me ook een keer een gat in m'n trommelvlies geslagen, de hele dag hoorde ik suizen, en hij zei altijd dat ik begon, omdat ik een kut karakter had, toen ik naar de dokter ging, keek die in m'n oor en vroeg wat ik in godsnaam gedaan had, ik had gezegd dat ik was gevallen? tja wat moest ik dan zeggen, ik kreeg buisjes, maar hij heeft me nooit gelooft, hij heeft me vaker een bloedlip geslagen gewoon om niks, omdat ik een hoer ben, hij was niet de eerste jongen waarmee ik naar bed ging, maar dat wist hij vanaf het begin. Maar een paar weken geleden hadden we ook ruzie, vaak weet ik niet eens meer om wat, hij zei dat ik vreemd ging omdat ik geen zin had in sex(dat zou ik nooit doen en heb ik nooit gedaan) en dat ik toch al ander sperma in me had gehad, ik was eenhoer, ik zei je bent zelf een hoer ga weg uit m'n leven rot op, hij zei dat ik zijn dochtertje van hem wou houden. Hij heeft me toen gewurgd, een mes gepakt en hij wou me steken, ik heb iemand nog nooit zo boos gezien, het leek wel alsof hij een duivel werd, hij had me alvaker proberen te wurgen of een keer een kussen over m'n hoofd gedaan, maar ik werd bewusteloos. Toen ik weer bij kwam was hij in de badkamer, ik ben naar hem toegegaan, en heb gezegd nu ga je weg en ik wil je nooit meer zien, je bent niks waard. Hij wou natuurlijk niet gaan, ik heb hem zo hard geslagen en alles naar z'n kop gegooid dat hij er van schrok, maar ik ben maar klein wat moet ik met m'n 1.62 tegen een jongen van 1.85. Die ook nog vechtsport jaren heeft gedaan. Ik ben op de wc gaan zitten met m'n mobiele en heb de politie gebeld, voordat hun kwamen was hij natuurlijk weg. Ik heb al zijn spullen weggegooid, maar hij staat nog vaak met de auto hier voor en mailt en smst en belt me ook nog. Ik weet dat ik nooit van hem af kom, als ik kon zou ik wensen dat ik hem nooit had leren kennen. Mijn vriendinnen snappen me niet, maar hij kan ook zo lief zijn soms. En ik ben maar helemaal alleen. Ik ben nog steeds niet bij hem terug, maar ik kan niet met zekerheid zeggen dat ik niet bij hem terug ga... Mijn verstand schreeuwt heel hard hij kan je niet gelukkig maken!!! Maar ik ben ook in een verscheurd gezin opgegroeid en ik wil niet dat m'n dochtertje dat ook heeft, en het is een schande voor een moslima om aleen staand te zijn. Maar voor mijn dochtertje is het ook niet goed dat we bij elkaar zijn! Hij zegt gewoon tegen haar dat ik een hoer ben en een slechte moeder... dat maakt me zo kwaad! Ik ben wel heel blij dat ik deze site gevonden heb, want ik heb al heel veel steun gehad, ik ben nog altijd bang, daarom zet ik m'n hotmail adres er niet op, maar als je wilt msne, reageer dan met die van jouw, dan voeg ik je toe... ik heb niet alles verteld want ik heb nog altijd het gevoel dat hij alles kan zien wat ik doe en ik ben bang dat hij het ooit perongeluk leest, ook al zit ik nu hier achter de pc... volgens mij wordt ik nooit VRIJ wat zou ik dat graag zijn.
hallo lin,
ik schrik best van je verhaal. waarscheinlijk omdat jou verhaal precies op het mijne lijkt.
je zult ondertussen al wel veel verhalen op de site hebben gelezen, en het iedee hebben dat je niet meer de enige bent die dit soort terreur meemaakt. ik kan natuurlijk geen beslissing voor je maken maar denk je zelf niet dat het verstandiger is om samen met je kind bij hem weg te gaan?
toen ik bij mijn ex ben weggegaan ben ik bij stichting slachtofferhulp terecht gekomen, en heb daar mijn lange verhaal kork gehouden, maar de hulpverleenster kon mijn ex met alle gemak beschrijven: dit soort mannen zijn geestelijk heel erg ziek, en vinden zichzelf het aller belangrijkste wat er is, het moet hun goed gaan, en wat daarna komt zien ze dan wel weer. ze vertelde mij dat heel veel vrouwen toch weer terug gaan naar hun partner, omdat ze beterschap beloven, of zeggen dat ze in therapie gaan, waar achteraf nooit iets van terecht komt. want hun doel is dat je terug komt, om vervolgens op de zelfde manier verder te gaan.
ze houden vaak wel van hun partner maar dan wel op hun "manier". je bent slechts zijn bezit.
ik kan me voorstellen dat je bang bent voor de gevolgen omdat je moslim bent, maar als je niet voor je eigen leven kiest en dat van je kindje, doet hij dat ooit op een dag, met alle gevolgen van dien.
je kan ook contact op nemen met stichting slachtoffer hulp of het blijf van me lijf huis, zijn kunnen je helpen.
mocht je weg willen gaan moet je in dit geval toch eerst met een "plan"komen om er zeker van te zijn dat jullie twee in veiligheid gebracht kunnen worden. maar zeg in geen geval dat je samen met je kind weggaat, want vergeet niet dat jou kindje zijn troef is. ik wens je heel veel sterkte toe, en als je eens met me wil mailen verneem ik het vanzelf wel.
dikke kus wilma.
wilma v
11-12-2004 19:28
sorry lin maar soms lees ik iets te snel, er staan ook zoveel treurige verhalen op desite.... je was dus gelukkig al bij hem weg pffff.
ik ben erg vergeetachtig geworden sinds enige tijd, vandaar.
het is niet normaal dat een vader zo verbaal tegen z'n kindje tekeer gaat, ook een kind kan hier geestelijk erg van in de war raken.
blijf toch bij hem weg, want samen met je kind kan je zo veel gelukkiger worden, en heb je meer rust in je leven. probeer te laten zien dat je niet meer bang voor hem bent. er zijn zelfs praatgroepen waar je in contact kan komen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt als jou, kun je horen hoe zij daar mee omgaan, misschien is dit wel een handige tip voor je. nogmaals veel sterkte, en mail gerust hoor. wilma.
bloempje
12-12-2004 16:31
ik kan je niets zeggen waardoor alles anders word maar weet je bent niet alleen ik word ook altijd uitgescholden voor hoer enz maar ook ik wil blijven voor mijn kinderen ik vind het heel knap dat je bent weggegaan ik helaas kan het nog steeds niet maar geef niet op blijf vechten voor jezelf en als je ooit iemand anders ontmoet pik vanaf het begin niets want jij bent de moeite waard om lief tegen te doen ik wens je verder al het geluk van de wereld en ik hoop dat hij je met rust laat zodat jij en je dochter een nieuw leven kunnen beginnen veel liefs bloempje
JUstME
13-12-2004 10:17
Wees astjeblieft sterk,voor je zelf en je dochtertje. Ga niet terug. Ikbegrijp dat het een schande is,...Maar denk eens. Is het geen schande als je ervoor kiest om weer met hem samen te leven en zo een onveilige ,onstabiele omgeving voor je dochtertje te creeeren?!
Heel veel sterkte en ook al voel je je alleen er zijn mensen die hier aan je denken!
Liefs
shoraja
13-12-2004 12:57
Lieve Lin
Wat je voelt en denkt is niet gek,ik heb ook gescheiden ouders.
Ik zei ook iedere keer tegen me zelf ik wil niet dat mijn zoontj dat ook heeft .
Maar in deze omstandigheden wordt je gedwongen tot zo,n beslissing.
Want als hij een goeie man en vader zou zijn was dit niet nodig.
Stel je gaat wel terug bij hem ,je weet dat hij jaloers op die kleine is.
Hij heeft jou een kussen op je hoofd gedrukt.
Stel die jaloezie word erger ,?!!!!
En hij bied een keer aan om op die kleine te passen,je weet het maar nooit!!!!
Dit soort mannen zijn niet te vertrouwen,je weet nooit wat hun laat tikken.
Of waarom ze doen wat ze doen.
Je moet je zelf en je kind beschermen,schande of geen schande.
Wat ga je dan doen,iedere keer sex tegen je zin hebben terweil je weet dat hij vreemd gaat.
Straks is die kleine iets groter en hij begint haar ook te slaan is dat wat je wil???
Je bent sterk genoeg om alles allen te doen, dat heb on om stotelijk bewezen.
GA ZO DOOR !!!!!!!
Veel sterkte en wijsheid toegewenst!
Groetjes Shoraja
Zilva
15-12-2004 22:22
Sterke Lin
Je bent zo ver, is hij het echt waard, dat je terug wilt gaan? Denk je dat het hier bij blijft? En jij bent geen schande hoor, dat is hij die slaat. Kies voor jezelf en je kind, maak niet de zelfde fout als ik toen gedaan heb. Wens je heel veel sterkte, en kracht toe.
Zilva
Lin
22-12-2004 10:33
Hallo iedereen
Het is nu bijna 3 weken geleden dat ik hier m'n verhaal geschreven heb, en wat kan er veel gebeuren in 3 weken. Ik heb veel steun gehad aan mensen hier, en aan hun verhalen IEDEREEN BEDANKT... maar het gaat niet zo goed met me... want nadat ik dus heb gezegd dat ie weg kon gaan, liet hij me maar niet met rust de eerste paar dagen was het nog wel rustig, ik werd alleen lastig gevallen met gebel en hij stond vaker aan de deur, ik kwam er laatst achter dat hij de sleutel nog heeft, want hij zat ineens doodleuk in de woonkamer! ik heb hem maar genegeerd, want over al waar je op in gaat of als ik ga zeggen dat ie weg moet gaan, dat loopt toch weer op drama uit. Ik ben gewoon gaan slapen, in de kamer van m'n dochtertje en toen is ie gewoon in de andere slaapkamer gaan slapen!!! de dag erna begon ik maar voorzichtig te vragen waar hij mee bezig was, hij begon van dat hij van me hield en dat hij zoveel spijt had van alles wat hij gedaan heeft (hoe vaak heb ik dat al gehoord) toen ik zei dat het geen zin meer had tussen ons zei hij niks en toen is ie gaan werken! alsof alles dan maar vergeven en vergeten moet zijn. Ik ben die dag naar m'n zus gegaan want ik had geen zin dat hij weer op de bank zou zitten. Hij belde me op met de vraag waar ik was, en ik heb gezegd bij m'n zus, toen zei hij OK, doei... ik stond helemaal versteld!!! normaal was de hel dan los gebarsten! ik ben bij m'n zus blijven slapen, gelukkig had ik de dag erna vrij, en toen ik thuis kwam zat hij weer op de bank. Ik dacht zeg maar meteen ga weg, maar hij zei niet veel, hij vroeg of ik het leuk gehad had. Ik heb hem genegeerd en gezegd dat ie weg moest gaan, en toen is ie gegaan. Zoiets had ik nog nooit mee gemaakt, maar toch dacht ik er klopt is niet! stilte voor de storm zal het wel zijn, en dat was het ook inderdaad, want de dag erna toen ik ben gaan werken en terug kwam, lag m'n computer in het puin, m'n hele slaapkamer met kleren alles uit de kast gegooid, alles uit de la's inderdaad net alsof er een storm door het huis was gewoed. Hij zat in de slaapkamer, te huilen als een klein kind, hij zei dat ie zo boos was omdat we niet meer samen konden zijn, dat het beter was dat hij zich op het huis had uitgeleefd dan op mij, tja dacht ik bij mezelf dat is inderdaad ook beter ook... maar ja ik werk hard voor m'n spullen. Hij zou alles betalen en hij zou in therapie gaan, want hij zag zelf in dat er wat fout was bij hem. Hij wou natuurlijk meteen hier weer komen wonen. Ik heb gezegd dat dat geen goed idee was, en dat hij beter eerst maar in therapie enkele weken kan gaan. Toen is ie weggegaan. Nog steeds krijg ik nu mailtjes, smsjes, telefoontjes zelfs elke dag een brief in de bus, met dat hij mijn hulp nodig heeft om te veranderen want hij wilt wel zo graag veranderen maar hij kan het niet zonder mij, wat moet ik daar nou mee. Ik wil rust, ik wil niet meer iemand anders z'n probleem oplossen, kennen jullie het niet dat je alleen maar wilt dat je hoofd eens een keer leeg is van de vele problemen en dat je niet altijd oplossingen moet zoeken voor dingen, ik heb het zwaar genoeg met m'n werk, en m'n dochtertje. Maar aan de andere kant ga ik me toch weer schuldig voelen net alsof het mijn taak is om voor hem te zorgen en net alsof ik de enigste ben die hem kan helpen!!!! Want hij blijft maar vragen en hij blijft me maar lastig vallen. En ik zou wel willen hem helpen maar ik blijf altijd in m'n achterhoofd houden dat hij toch niet zal veranderen, tja misschien dat therapie wel helpt? want hij is nog nooit in therapie geweest, weet iemand misschien wat ik kan doen???? GROETJES XXXJES LIN Veel sterkte voor iedereen die ong. hetzelfde mee maakt
-edit- verplaatst door admin
Ilone
22-12-2004 11:29
lieve Lin,
Ik kan zo goed voelen hoe jij je nu voeld.
Ik heb dat ooit zelf zo gevoeld en heb er zelfs nu(jaren later)nog wel eens last van.
Ik ben blij dat je hier op de site meer inzicht en veel steun hebt gekregen.
Voor mij was dat ook fijn te lezen dat het gedrag van mijn ex niet uniek was.
Dat de dingen waar ik mee stoeiden normaal waren in zo'n situatie.
De grote drempel waar wij altijd maar over struikelen is hoop.
Hoop dat het dit keer anders is, dat hij veranderd is, dat hij het nu echt inziet.
Hoop dat je nu gelukkig met hem kunt worden.
Hoop dat je kind niet met gescheiden en rusie makende ouders word opgescheept.
Stel je voor dat hij echt veranderd.
Ik denk dat je dan ook een probleem hebt.
Zodra het stopt kom je in een verwerkingsproces terecht en hij moet er dan ook zijn om je te steunen.
Dat zal moeilijk worden want hij zal zich distangeren van de dingen die hij je heeft aangedaan.
Jij hebt het nodig om er over te praten en dat is moeilijk met degene die het jou heeft aangedaan.
De twijvel van wel of niet weer proberen is groot.
Hij wil in therapie.
Ze grijpen alles aan om jou weer terug te krijgen.
Een paar weken therapie zal echt niet helpen hoor.
Hij heeft gespecialiseerde intensieve therapie nodig en dan nog is het de vraag of het helpt.
Deze jonge heeft een groot probleem met zichzelf en daar ben jij de dupe van.
Het is zo moeilijk om iemand waar je van houd, maar je zo slecht behandeld heeft te weigeren als hij smekend en jankend en zich geheel opofferend voor je werpt.
Alles uit de kast haalt om op jouw gevoel en hoop in te spelen.
Je wilt het zo verschrikkelijk graag geloven, maar er is al te veel stuk gemaakt.
Je krijgt medelijden met hem, want hij wil veranderen en hij geeft jou het gevoel dat niet zonder jou te kunnen.
Dat is de grootste bullshit die er bestaat!
Trap daar niet in Lin.
Hoe graag je hem ook geloven wil.
Laat hem zichzelf eerst maar eens echt goed bewijzen.
Wedden dat hij dat niet lang vol houd.
Het is daarnaast ook eng om opnieuw te beginnen en zonder hem verder te gaan.
Je bent bang voor het onbekende.
Hoe onveilig het ook is bij hem voor jou is dat veilig omdat het bekent is.
Je houd van hem en en denkt steeds aan de goede momenten die jullie samen hadden.
Het is verdomd moeilijk om hem ijskoud aan de kant te zetten.
Zo blijf je in die circel ronddraaien en kom je er nooit uit.
Hoe vaak wil je hem nog een kans geven?
Een relatie hoort gebaseerd te zijn op liefde, respect, vertrouwen.
Waar is zijn liefde voor jou?
Als dat liefde is, wat doet hij je dan aan als hij je haat?
Respect heeft hij niet voor je en je vertrouwt hem ook niet.
Ik schat jullie relatie als kansloos in.
Ik hoop dat jij wel jezelf genoeg lief hebt en jezelf vertrouwt en respect voor jezelf hebt.
Als je dat voldoende hebt dan zal je inzien dat hij jou niet waard is en jij hem al zeker niet.
Kies voor jezelf Lin.
Je zal het heeeeeel moeilijk krijgen, maar daar moet je doorheen.
Dit gaat niet van vandaag op morgen over.
Je hebt liefdesverdriet en je hebt een hoop te verwerken.
Daarnaast zal hij je lastig blijven vallen(stalken)dat heeft een enorme inpact op je leven.
De keus om het dan toch maar weer te proberen ligt voor de hand.
Die onveilige situatie die dan opeens een stuk veiliger lijkt.
Lijkt, want het is het niet.
Het is een kwestie van doorzetten om er na een tijd achter te komen dat je blij bent van hem af te zijn.
Ik kon mij geen ander leven voorstellen als dat met mijn ex, maar ik kan mij nu niet meer voorstellen dat ik ik ooit zo lang bij mijn ex gebleven ben.
Dat ik zo veel heb opgeofferd voor hem.
Nu zie ik in hoe onmogelijk onze relatie was.
Dat kost tijd.
Ik heb nu ook een hele lieve vriend(wat ik mij ook nooit kon voorstellen)en mijn leven heeft een hele positieve draai gekregen.
Als ik die stap destijds niet genomen had dan had ik dat nooit geweten en nooit gevoeld hoe het is als iemand echt van je houd.
Dat gun ik jou ook Lin.
Heel veel sterktemet alles.
Liefs, Ilone
tulp
22-12-2004 11:55
heel veel sterkte ik ken het probleem een beetje mijn ex wil nu hij in hechtenis zit ook ineens therapie. maar denk goed na en vooral aan jezelf en je dochtertje denken jullie zijn de belangrijkste.
Zilva
22-12-2004 19:28
Beste Lin
Kies voor je zelf, ik ben met ook eens met wat Ilone heeft geschreven, ze gaan wel in therapie, dan gaan ze 3 of 4 keer en hebben het wel weer gezien. Niet in trappen hoor, ook dat huilen is theater, hij slaat wel eerst je spulletjes kapot. Als je nu toe geeft aan hem, heeft hij je waar hij je hebben wilt en waarom het meeste gaat zijn zin. En daar gaat het hem vooral om. Blijf je zelf trouw, je was heel goed bezig hoor.
Kracht en sterkte Just me
Silverblue
23-12-2004 19:17
Hoi Lin
Je kunt hem niet helpen, ook al zou je dat nog zo graag willen. Laat andere sloten op je deur plaatsen als je je daardoor veiliger zou voelen. Probeer nu alleen aan jezelf en aan je dochtertje te denken. jullie zijn nu het belngrijkste. Probeer zelf anders ook iets van hulp te zoeken. Niet omdat je moet veranderen, maar omdat je dan je verhaal kwijt kunt. Heel veel sterkte.
Liefs Silverblue
Lin
04-01-2005 09:56
Iedereen bedankt voor jullie reactie's... ik heb er zoveel aangehad!!!! Eindelijk gaat het wat beter met me! DANK JULLIE WEL, EN IEDEREEN VEEL GELUK, LIEFDE, KRACHT EN STERKE TOEGEWENST IN 2005 XXXJES LIN
lin
16-01-2005 12:34
Dag lin,
Veranderen zal hij inderdaad zelf moeten doen. Jij kunt hem waarschijnlijk het slechts helpen. Zelfs al wil je dat, jij kunt dit niet voor hem doen. hij probeert grip op de te krijgen door steeds jou steun te vragen (op te eisen)
Hij is volwassen, ik weet niet of therapie hem helpt, maar je moet dan waarschijnlijk niet in termen van enkele weken denken. dat is veel te kort.Hij heeft waarschijnlijk een serieus probleem, dat moet hij oplossen.
Hij wil je dwingen om het over te nemen, als je dat doet zal hij nooit de stap nemen om zijn eigen problemen op te lossen.Probeer hem(=hem+zijn problemen)los te laten, alleen dan krijgt hij een kans om de verantwoordelijkheid voor zichzelf te nemen.
Lin
12-02-2005 11:12
Ik heb er weer lang over nagedacht om weer wat te schrijven, omdat ik steeds bang ben dat hij dit ooit gaat lezen, en dan breekt volgens mij de hel los, zijn jullie niet bang dat hij jullie verhaal leest en het dan herkent??? Maar toch is het goed om dingen van me af te schrijven ik weet het, maar soms durf ik het gewoon niet...
Maar ik was dus eindelijk van hem af, en ik had een lekker leventje een paar maandjes, hij viel me wel nog lastig maar dat nam ik op de koop af, omdat ik toch vaak naar vriendinnen ging of bij familie hing, dat was gewoon zoals ik altijd was. Ik kon ook gewoon weer mensen advies geven, mensen konden tegen mij zeuren over alles wat ze mee maakten en ik vond het heerlijk om dan te luisteren ook al kon ik niet helpen, en om eens een keer te zeggen als mensen vroegen hoe gaat het met je? om dan echt te menen als ik zei dat het goed ging. Maar vorige week kwam hij weer, hij had zoveel spijt, hij stond te huilen, hij hield zoveel van me en kon niet leven zonder mij. Hij had er alles voor over (al die dingen die ik al zo vaak gehoord heb) en dan lijkt het wel alsof ik aan geheugen verlies leidt, en alle foute dingen vergeet. Ik was nog zo aan het twijfelen en hij zag het ook. Dat was gewoon mijn fout dat ik hem heb laten zien dat ik twijfelde want toen begon hij weer op mijn gevoel te praten, die avond is hij gebleven, en het was echt gezellig we hebben gepraat, net alsof de jongen van vroeger weer terug was. De volgende ochtend deed hij alsof hij hier weer woonde, hij wou dingen gaan doen, ik dacht wacht eens ff want moet alles nu weer zo snel. Toen werd hij weer boos, hij vond dat ik op m'n moeder leek, die hij maar een hoer vond en na weer veel geruzie met trekken en slaan is ie weer vertrokken. Maar ik laat me niet meer slaan, ik sla net zo hard terug heb alles wat ik kon vinden tegen z'n kop aan gegooid, ik heb ook tegen hem geschreeuwd dat als hij me ooit nog zo durft aan teraken ik hem vermoord, hij is volgens mij nog nooit zo geschrokken. Maar ik ben ook zo dom dat ik er weer intrapte want hij verandert gewoon niet! Maar hij heeft nu wel gezien dat ik wel verandert ben! Een paar dagen geleden is me weer wat drama gebeurt (maar dat vertel ik liever niet hier want als hij het leest herkent hij het verhaal misschien?) Hij heeft me wel geholpen maar eigenlijk wil ik dat helemaal niet, hij is die avond ook hier gebleven we hebben gepraat, en hij heeft me getroost toen hij me kustte had ik zoiets van nee die vonk is er echt helemaal niet meer, ik wil niet dat hij me helpt omdat ik dan weer het gevoel heb dat hij iets tegoed van me heeft. Ik weet het ook niet meer, nu is hij weer de jongen van vroeger, praat met me alsof je alles aan hem kan vertellen, alsof hij iemand is die echt te vertrouwen is, maar... ik weet ook wel beter. Want dat is gewoon een masker, en die is gemakkelijk op te zetten als hij hier maar ff is. Was ik hem maar nooit tegen gekomen in m'n leven dan was ik echt een stuk gelukkiger geweest! Maar ik heb het zelf gepikt, maar waarom doen mensen zo tegen andere mensen, ik snap het niet...
-edit- verplaatst door admin
helena
12-02-2005 11:45
Ik herken het, hij was ook een tijdje weg. Niet zo heel lang, maar ik had m niet meer binnen moeten laten....
dillimen
12-02-2005 13:16
ik vind het goed van dat je weet dat hij toch niet veranderd ...
lise
12-02-2005 13:52
maar je bent sterker en je zit er niet meer middenin, probeer te minderen en minderen en minderen, en.. laat hem niet zien dat je twijfelt, bijt op je lip als je er moeite mee hebt het toch te doen, want inderdaad ze ruiken hun kans! en dan doen ze inderdaad de volgende morgen weer lekker of er niets aan de hand is, dat is nou mindfucken en je reinste manipulatie! verzet je tegen zijn aantrekkelijkheid, natuurlijk wil je graag liefde! dat verdien je helemaal na wat er gebeurt is! van hem krijg je het niet, hij is juist degene waarom je nu zo smacht! zi het ciceltje? het is een bodemloze put van pijn...verzet je, je red het wel!!!!
ellen
13-02-2005 17:25
Hoi Lin,
Ik ben ook bang dat mijn (bijna)ex mijn verhaal leest.
Daarom heb ik het ook nog steeds niet geschreven. Ik herken wel bijna in elk verhaal iets en dat geeft me veel steun.
Hij weet denk ik heel goed wat jij nodig hebt en het is moeilijk om dat te weerstaan. ik kon een jaar ellende aan als hij me vijf minuten gelukkig had gemaakt. het is een touwtje waar je mee vast zit. Het andere touwtje is dat je het allemaal rot vind voor hem en dat je hem wilt helpen. je begint er achter te komen dat het toch steeds weer het zelfde liedje is. Mijn ex heeft een contactverbod gekregen en daarom kan ik nu sterk worden en de scheiding doorzetten. Anders had hij denk ik toch weer invloed op me gehad met het ene of met het andere touwtje.Veel sterkte.
cathy
14-02-2005 11:05
Hoi Lin,
Ik ga deze week weg en ik ben er ook bang voor dat ik weer naar hem terug zal gaan. Hij weet dat ik deze week weg ga en is nu veel aardiger tegen mij. Hierdoor is het voor mij niet makkelijker, maar er is geen weg terug meer. Er is gewoon teveel gebeurd en ik weet dat ik niet meer kan blijven. De eeuwige verwijten en het commentaar; het maakt mij kapot. Deze keer zet ik door en ik zie wel wat de toekomst brengt.
Heel veel sterkte.
Lin
10-05-2005 16:57
Ik ben al een tijdje niet meer op de site geweest... maar wil nu toch wel weer ff mijn hart luchten! ik heb me weer ziek gemeld van het werk, ik kan toch niet naar buiten zo... de vorige keer heb ik tegen hem gezegd dat het geen hotel hier is, maar hij wil maar niet luisteren, steeds krijg ik maar te horen dat ik het hem niet welkom of leuk maak hier (omdat ik alles betaal, zou het ook eigenlijk gewoon alleen mijn huis moeten zijn, hij betaalt gewoon helemaal niks!) maar wel alles zoals hij wilt moet er gebeuren, meubels moeten staan zoals hij zegt, er moet altijd opgeruimd zijn maar meneer doet zelf helemaal niks. Ik moet 32 uur werken en voor een kleine zorgen en huishouden, en alle rekeningen betalen. en meneer werkt 38 uur en voor de rest doet ie helemaal niks. Nooit niet eens boodschappen, maar ik moet wel de perfecte vrouw thuis zijn en dan wordt er zondag avond gevraagd of ik zijn blouse ff kan wassen terwijl ik net alle witte was gedaan heb! "dan moet het maar met de hand" wordt er dan gezegd! Volgens mij komt het ook door zijn moeder, die smeerde hem nog zijn boterham, dat vertik ik nu om te doen en dan gaat ie 's ochtends eerst naar zijn moeder... meneer kwam laatst thuis met rozen omdat we ruzie hadden gehad, het was er niet eens zo erg aan toe gegaan hoor... maar ik heb mezelf nu geleerd om hem te negeren dan gebeurt er tenminste niks ja hij wordt wel kwaad maar meestal komt het niet tot klappen. De dag erna had ik alweer iets fout gedaan, zijn kleren lagen door de war (wat men. zelf heeft gedaan maar natuurlijk krijg ik de schuld), maar ik was weer een hoer... ik heb de rozen meteen weg geflikkert, vond dat hij nogal rustig deed, want natuurlijk toen ik ze kreeg werd er ook bij gezegd dat ze heeeeel duur waren (6 lullige roosjes en dat voor alles wat ik voor hem betaal onderdak en eten en alles voor zijn dochtertje) maar de dag erna toen ik aan het poetsen was en zei dat hij ook wel eens wat kon doen want hij zat er weer als een zak aardappels op de bank!!! ging hij het vuilnis weggooien toen zag hij de rozen, nou een geflip meteen!!! ik was een rottige hoer en ik stonk ik was een slet!!! meteen alles weer gehoord, ik heb hem gewoon genegeerd deze keer, want ik ben te moe om er tegen in te gaan, terwijl ik echt niet iemand ben die je zomaar kan uitschelden! ik antwoord nu alleen maar met ja of nee, als ie zegt of er eten is zeg ik nee, ik kook alleen voor m'n dochtertje, mijn eetlust is helemaal voorbij! ik slaap ook op een matrasje in de gang want ik ga echt niet meer naast hem liggen... ik ben echt moe hiervan! wordt er depri van... wil niet eens meer gaan werken! hij vroeg me waarom ik niet ging werken, heb niks gezegd, toen ging ie weg en zei van, ik weet wel waar je mee bezig bent, en ik kom er wel achter, alsof ik vreemd ga, hij zegt ook gewoon tegen mijn dochtertje, je mama heeft geen tijd voor ons die heeft alleen tijd voor haar nieuwe vriendje (omdat hij nou geen sex meer krijgt ga ik vreemd volgens hem) iets wat ik nooit zou doen maarja.... ik probeer steeds maar wat anders, maar weet niet of dit negeren wel werkt? Ik hoop gewoon dat hij vanzelf dan maar weg gaat of het misschien in ziet dat hij fout bezig is, want hem weg sturen werkt alleen maar averechts en ik wil mijn leven niet meer laten leiden door hem, ik zou willen dat hij een keer kon voelen wat ik voelde om al die opmerkingen maar aan te moeten horen, eigenlijk weet ik niet wat ik erger vind het slaan en of het zo vernederd worden voor iedereen (want zelfs in de winkel wordt ik een dom rund of ezel genoemd) zou iemand me kunnen zeggen wat ik als beste moet doen?
-edit- verplaatst door admin
Naam onbekend
10-05-2005 20:03
beste LIN ik was jou brief aan het lezen en barste met een in tranen uit hoe je leven nu er uitzit had ik 12 jaar geleden ik ben geen nederlandse vrouw maar dat maakt verder toch niks uit wij zijn allemaal mensen.ik heb een relatie gehad met een nederlandse man het was een monster hij sloeg mij 'regelmatig en hij mishandelde mij ook geestelijk ik was een hoer en kon nooit wat goed doen ik voelde mij zo mislukkeling ik was gewoon de persoon kwijt wie ik was ik wist niet meer wat ik moesd doen off hoe ''ik heb geen famillie in nederland dus ik kon geen kant op tot de dag dat hij mij bijna doodsloeg toen hoefde ik niet meer na te denken maar vlugten met mijn kind van bijna 8 jaar.ik heb ook nooit wat vertelt aan iemand ik was als de dood voor die vent ik heb nu nog nachtmerries van na 12 jaar en loop bij een pscyhoolog om beter te woorden en alles weer terug te krijgen wat die vent van mij heeft afgepakt. vaak is een keuze maken moeilijker als somigen denken en angst speelt een groete rol als je maar weet jij bent goed zoals je bent mannen die je zoiets aan doen zijn zelf niet tevreden met zich zelf ik hoop dat je heel veel steun krijgt van mensen en dat je leukt een goede keuze te maken want in mijn ogen ben je een hele sterke wrouw jou brief heeft mij zo onzettend gerakt en ik leef echt met je mee daarom reageer ik op je brief .en als je van lezen houd '" raad ik jou het boek van DR. phil aan"" LEER TE LEVEN. weet je naar die 12jaar voel ik mij nog beroerd '"bang en waardeloos ik ben zoveel kwijtgeraakt en het is zo moeilijk om dat allemaal terug te krijgen ik leef nu met allemaal vraagtekens en geloof in niets en niemand . lieve meid het leven is mooi zegt men maar zo kort maak er wat van en behoud jou geluk en de persoon wie je bent ons leven moeten wij niet laten lijden door niemand maar door ons zelf . ik hoop dat je een goede beslissing kunt nemen en wens je heel veel geluk en sterkte bij alles .groetjes van iemand die je niet kent maar wel met je meeleeft.
Twijfelaar
11-05-2005 08:56
Lin,
Je vraagt of iemand je kan zeggen wat je moet doen...ik denk dat je zelf al heel goed weet wat je moet doen. Ik weet ook dat het de moeilijkste beslissing in je leven is maar ook de beste! Met mannen die hun vrouwen mishandelen kun je geen "normale" relatie hebben. Je bent hem nu aan het negeren zeg je....maar ik heb het idee dat zij dat zelfs leuk vinden. Het gaat hun alleen om de macht.....en elke emotie die jij aan hem laat zien, ziet hij aan als macht...of je nou schreeuwt, huilt, terugslaat, negeert....het maakt hem niet uit, als je maar reageert. Het feit dat je zijn rozen wegflikkert geeft hem weer een kans om je jou op je flikker te geven (en dit wist jij eigenlijk van te voren al). Ik begrijp het allemaal heel goed....ook ik ben iemand die terug blijft vechten maar ik ben er nu wel achter dat het allemaal niet helpt. Zolang je niet echt actie onderneemt (en daar bedoel ik mee dat je echt weg moet bij hem) en maar afwacht tot dat een hij een keertje uit je leven verdwijnt kun je lang wachten. Het zijn in wezen bange kinderen die hun eigen tekort komingen botvieren op een ander. En het maakt niet uit hoe die ander, ze doen het bij iedere vrouw waar ze een relatie mee aangaan. De enige vrouwen waar het hun niet bij lukt zijn de vrouwen die na de eerste klap en/of eerste onzinnige woedenuitbarsting hem een prettig leven wensen en verder gaan met hun eigen leven. Het zal in het begin niet makkelijk zijn en hij lijkt me ook iemand die je niet snel met rust zal laten maar daar moet je doorheen. Ook voor je dochter is het belangrijk om haar te laten zien dat een man niet het recht heeft om een vrouw (haar moeder) te behandelen zoals haar vader jou behandelt. Niemand begint aan een relatie om hem weer te beindigen. Iedereen wil geborgenheid, liefde en respect. Maar soms is weggaan het beste wat je voor jezelf en je kind kunt doen.
Het eindigt er echter ALTIJD mee dat ons leven in even grote mate verbetert als waarin wij erin slagen trouwer te zijn aan onszelf
Het is echter zo dat je kunt vaststellen dat je uiteindelijk NIET voor het werken van je eigen genezing gestraft wordt.
Ik hoop dat mijn reactie je een beetje de kracht geeft om de stap te nemen....en dat je het leven krijgt waar iedereen recht op heeft.
Marylene
13-05-2005 08:51
Hoi Lin,
Ik weet hoe je je voelt en eigenlijk hebben we er niks aan om ons leed te delen we moeten gewoon weg bij die mannnen, zowel jij als ik, maar waarom is het zo moeilijk?
Lin
16-05-2005 22:53
ik heb hem nu al een paar dagen genegeerd en ik dacht echt dat hij het dan wel in zou zien, maar het werkt gewoon niet meer, en gisteren dacht ik echt ik moet gewoon gelukkig worden en dit moet gewoon stoppen, dus schrijf ik het maar ff van me af... want alles spookt nu door m'n hoofd...
Gisteravond zei ik, ik heb er geen zin meer in en ik wil dat je weggaat, zijn reactie was ik ga niet weg... m'n dochtertje was al aan het slapen en ik had geen zin in geschreeuw en ruzie, dus ik heb een film opgezet die ik nog wou zien en heb ik de woonkamer geslapen, hij kwam naast me liggen en wou me knuffelen... of hij wou sex beter gezegd, ik ben gewoon stijf blijven liggen en heb hem genegeerd... de ochtend erna ben ik gewoon opgestaan alles opgeruimd om 7 uur was ik op meneer kwam pas om 11 uur zijn bed uit.ik hem genegeerd, toen 's middags weer gezegd ik wil dat je weg gaat... dus hij meteen ga je het zo uitmaken tussen ons, je haalt een gezin uit elkaar, hoer slet bla bla bla...
ik ben gewoon weg gelopen maar dat kan meneer niet hebben dan gaat ie voor mestaan en staan duwen, gewoon het bloed onder m'n nagels vandaan halen, toen heb ik gezegd ja het is over tussen ons en ik hou niet meer van je... en toen ik de woorden zei wist ik al dat de bom zou gaan barsten, ik werd tegen de kast aan gesmeten, op m'n hoofd geslagen, heb hem met een kleren hanger terug geslagen zo hard als ik kon, ik weet niet eens meer hoe vaak, ik weet zeker dat als er een mes in de buurt was, dat ik hem had neergestoken want ik pakte het eerste wat in m'n buurt lag. Hij was er wel van geschrokken daarna ben ik weggelopen... (normaal sla ik wel eens terug maar niet zoals vandaag, ik had ook echt het gevoel ik heb niks meer te verliezen, je kan me bont en blauw slaan, me vernederen hoe je wilt het doet me niks meer) natuurlijk kwam hij achter me aan en ik verwachte nog meer, maar dat bleef wonderbaarlijk weg, hij was alleen aan het schelden... toen heeft hij zeker 2uur op de slaapkamer gezeten...
toen hij eruit kwam begon het met... pesten en irriteren, zeggen dat hij wist dat ik vreemd ging en alles maar pikte (ik zou nooit vreemd gaan, dat is eerder iets voor hem)... dus me zitten strelen terwijl ik 100x zei blijf vanme af, alleen maar om mij uit te dagen... of overal zitten knijpen, en toen leek het wel alsof het ff zwart voor mijn ogen werd, ik weet ook niet meer wat ik heb gedaan weet alleen dat ik er wel helemaal tegen in ben gegaan en alles heb uitgeschreeuwd m;n dochtertje was natuurlijk aan het huilen (en hoeveel ik me er ook voor schaam) ik heb niet eens op haar gelet (erg he) toen dat weer wat gekalmeerd was, heeft hij eindelijk zijn spullen gepakt, ik heb gezegd dat ik de sleutel terug wil,want ik wil rust in mijn huis ja MIJN huis, hij wou op de meest onlogische plekken kijken of er nog spullen van hem lagen zodat hij niet terug zou hoeven te komen en dan zou ik de sleutel krijgen, na dat gedaan te hebben kreeg ik natuurlijk nog niet de sleutel, ik dacht ik moet weg hier want dit gaat weer uit de hand lopen, ik zei ik ga naar mn zus, toen was het weer ik moest hem helpen met zijn spullen en toen weer dat hij niet alles nu mee kon nemen... ik zei dan laat maar hier staan maar geef me wel de sleutel want als je de sleutel niet geeft en je neemt niks mee gooi ik alles weg... ik had geen hart en was weer een slechte moeder en een hoer want ik kon geen man bij me houden, uiteindelijk na veel gezeik heb ik de sleutel gekregen en mee geholpen zijn spullen in te pakken... bij m'n zus ben ik weer een beetje tot rust gekomen... maar toen ik net m'n mail ging bekijken had ik alweer een mailtje van hem dat hij van me hield en bla bla bla... nu weet ik dat ik wel een paar daagjes rust zou hebben maar hoe lang het gaat duren weet ik niet, want hij slaat zo weer om... en dan is ie weer de duivel.. ik wil alleen meer gelukkig zijn is dat zoveel gevraagd?????
-edit- verplaatst door admin
E-tje
17-05-2005 08:10
niet reageren op mail.. geen telefoon opnemen... zwygen in alle toonaarde..
en ja hy zal best kwaad worden.. maar blyf zwygen
Je hebt recht op een goed leven en je dochtertje ook.
Kies voor haar als je niet voor jezelf kan kiezen, doe het dan voor haar.
Als mama niet voor dr kiest wie zou dat dan wel doen?
Je reactie is gewoon menselyk Lin.. soms komt ineens alles eruit en kan je het even niet anders brengen dan in geschreeuw vanuit je tenen.
Zorg dat de politie op de hoogte is.. vraag om een afspraak op locatie..
dat betekend dat als je eenmaal belt dat je alleen je adres hoeft door te bellen als het fout dreigt te gaan.
Dan gaan de bellen rinkelen en hoef je niet steeds je verhaal te doen.
Sterkte meis...
Maar laat hem ondanks al zn lieve woorden niet meer in je leven...
Je bent zoveel meer waard!
Liefs E...
sannie
21-11-2006 10:24
Hoi Lin,
ik herken bijna alles in je verhaal.
Ja, de woordelijke vernederingen zijn vaak nog erger, dat heb ik ook.
Ik vind wel dat je vriendinnen gelijk hebben. Het gevaar is wel dat je dochter later ook bij zo'n man terecht komt, en dat is triest. Geen kind komt onbeschadigd uit zo'n situtie.
Ik heb zelf geen kind, en het feit dat ik ook uitgescholden wordt soms, en vernederd, weerhoudt mij er ook steeds van met mijn vriend in een huis te gaan wonen of aan het nemen van een kind te denken. Ik ben gewoon zo vreselijk bang voor de consequenties. Echt ontzettend bang. Ik vermoed dat als ik mijn onafhankelijkheid weggeef, het allemaal erger zal worden. Dat hij alle macht krijgt. Mijn vriend gaat ook altijd extra lief doen als ik boos wordt om zijn gedrag, en hij gaat ook altijd redenen aandragen waarom hij zo deed, zodat het lijkt alsof hij een excuus had. Doodmoe word ik daar van.
Het lijkt alsof iedere keer als hij zich weer niet heeft kunnen beheersen en zijn onvrede op mij heeft afgereageerd, er een stukje van mijn liefde voor hem afsterft. Maar toch blijf ik bij hem omdat hij ook een hele warme kant heeft. Dat voelt dan ook vaak nep inderdaad. Alsof hij toneelspeelt maar hij me eigenlijk diep in zijn hart veracht, totaal niet weet hoe hij met een vrouw om moet gaan.
Al heeft jouw man je al vier maanden niet geslagen, de angst blijft en de vernederingen en het gescheld zijn misschien nog wel erger.
Ik denk dat als je man of vriend je dit eenmaal een keer heeft aangedaan, je vertrouwen in hem gewoon nooit meer helemaal hersteld kan worden, omdat de angst je hart gaat regeren en je ook altijd voor een stukje boos blijft op hem.
als je bij hem weg wilt, is het denk alleen de angst die je nog bij hem houdt. En misschien ook medelijden.
Maar dat werkt niet.
Ik hoop dat je jezelf en je dochter uiteindelijk de kans zult geven op een beter leven.
Liefs Sannie
sannie
21-11-2006 10:37
en wat ik ook denk: dat het zo nep voelt dat hij zo lief gaat doen: het is ook nep want hij doet het niet uit compassie met jou. hij doet zo omdat hij er zelf beter van wil worden en zijn eigen hachie wil redden. Niet uit echte spijt. dit soort mannen heeft weinig inlevingsvermogen.
Dat is gewoon echt zo.
Mickey83
21-11-2006 10:54
Lieve Lin,
Ik heb net ook even je eerdere verhalen gelezen en ook ik herken heel veel van zijn gedrag.
Mijn ex heeft er ook een handje van om te manipuleren. Door bijvoorbeeld medelijden te wekken, te gaan huilen, dreigen met zelfmoord en als hij dat dan gedaan zou hebben, dat ik er dan verantwoordelijk voor zou zijn... Dat kan natuurlijk niet waar zijn. Maar daar had hij me wel mee. Toen wij net uit elkaar waren, kwam ik erachter dat ik zwanger van hem was. Ik vertelde het hem en meneer kon op slag veranderen (niet dus!). Ik gaf hem de kans, maar hij heeft t nog geen 3 weken volgehouden. Daarna heeft hij zijn hele manipulatie-repetoir opengetrokken, maar ik heb mijn poot stijf gehouden. Dat was hij duidelijk niet gewend...
Ik zag net dat je hem in december 2004 er al eens uitgezet hebt. Ik denk dat hij tijd en kansen genoeg heeft gehad om te laten zien dat het ook anders zou kunnen. Hij heeft dit meermalen verknalt bij jou. Ik denk dat het voor jou ook tijd wordt om je poot stijf te houden.
Bij mijn ex was ik zwak, nu ben ik sterk. Ik heb me zelfs nog nooit zo sterk gevoeld ten opzichte van hem. Tuurlijk ben ik vaak genoeg een wrak, maar niet tegenover hem.
Ik hoop dat jij ook de kracht vind om jezelf weer terug te vinden. Zet hem eruit of ga zelf weg. Kies voor jezelf en je dochter en hou je poot stijf!
Sterkte en liefs,
Mickey
PS: sorry, is een beetje lang evrhaal geworden...
Girl
21-11-2006 15:51
superherkenbaar meid. Dit is precies hoe ik me voelde aan het eind van mijn relatie. Hij had me ook al maanden niet meer aangeraakt. De relatie was verre van oke maar niet zo slecht als ie was. (dat geestelijke vond ik idd ook heeel storend, bijna erger nog wel) Als ie lief was, voelde dat voor mij ook heel nep.En ik durfde er ook echt niet meer met heel mijn hart in te springen. ik was mijn respect voor hem ook totaal kwijt. Overigens had ik gelijk, het was nep, al die mooie beloftes. Toen ik het uitmaakte heeft ie mijn nek dichtgeknepen en me met een kussen geprobeerd te verstikken. Maar ik was geestelijk toen zo veranderd dat ik niet meer dacht "oke, hoe slijm ik dit nu zo voor mekaar dat ik heelhuids uit deze situatie kom". ik kon alleen maar denken "zie je wel, jij bent slecht" en ik ben net zolang blijven zitten totdat het bij hem doorgedrongen was dat ik wegwilde. Dat het geen pressiemiddel was in de hoop dat ie toch nog zou veranderen omdat ik diep van binnen toch nog van m hield. Hij kon hoog of laag springen, ik ging weg. zelfs al zou het noooit meer gebeuren, ik ging weg.
tsja eerlijk, ik zal altijd wel een beetje van hem houden, maar zelfs al verandert ie in de allerbeste modelman ooit, ik blijf weg!
Ik hoop voor je dat je ook op deze weg bent. Mijn leven is veel beter nu.
Girl
21-11-2006 16:30
btw, met aangeraakt bedoel ik dus dingen die blauwe plekken opleverden.
meloen
21-11-2006 22:22
ja heel herkenbaar verhaal.
voordat ik bij mijn e wegging hadden wij ook al lang geen sex meer.
althans niet uit vrije wil.
mijn ex wist ook altijd nadat hij mij mishandeld had hoe hij moest slijmen.
eerst trapte ik er steeds in.
naderhand zag ik in hoe nep hij was.
toen ik de laatste x bij hem weg ging drijgde hij ook weer met zelfmoord en wist ie ook weer mooi te praten. maar ik heb toen in mijn achterhoord gehouden niet naar luisteren, meent ie toch niet. als ik terug ga is alles precies hetzelfde. hij veranderd toch niet. ik wil je veel sterkte wensen. en hoop dat je alle moed verzameld krijg om bij hem weg te gaan. t is geen makkelijke weg, maar uiteindelijk wordt je er zoveel gelukkiger van. althans ik wel.
Lin
22-11-2006 10:08
hallo allemaal, meer als een jaar geleden heb ik hier mijn verhaal geschreven en er is zoveel veranderd in de tussen tijd, maar waarschijnlijk niet genoeg... Want ik ben nog steeds bij hem en het is nog steeds niet gestopt, vaak denk ik misschien overdrijf ik wel of is er iets niet in orde met mezelf... ik weet het ook niet hoor maar als ik diep in mijn hart kijk weet ik dat ik zo niet verder wil leven. Ik heb een dochtertje van 4jr en op zich is ze wel gek op hem maar toch schreeuwt hij vaak naar haar, hij heeft haar nog nooit geslagen en ik denk ook niet dat hij dat ooit zou doen. Hij heeft mij ook niet meer geslagen dat is nu zón 4mnd geleden. Maar het gescheld en het niks goed doen is aan de orde van de dag. Ik heb tegen hem gezegd dat ik bij hem weg ga, end at het echt over is tussen ons.. hij wilt immers niet weg gaan dus dan moet ik maar wat anders zoeken heb me ingeschreven bij de wooninbouw vereniging en meneer weet niet hoe lief hij nu kan doen. Iedere dag thuis komen met kadootjes en lieve berichtjes sturen met hoeveel hij van me houdt. Maar zeg nou zelf dit is toch allemaal NEP!!! zodra ik weer aardig ga doen dan ben ik weer terug bij af, hebben jullie dit ook??? Toen ik vertelde dat ik er echt geen zin meer in had, begon hij te huilen en te zeggen dat het leven voor hem geen zin had, dat hij net zo goed van de flat af kon springen, dat is toch gemanipuleer!!! mijn vriendinnen zeggen allemaal dat ik beter zo snel mogelijk weg kan gaan want wat voor een voorbeeld geef ik aan mijn dochtertje dat het normaal is om zo te reageren tegen een vrouw en dat ze ook maar zón man moet zoeken!! Ik kan hem nu niet meer uitstaan al is hij in een andere kamer, en aan mezitten moet hij nu al helemaal niet doen want ik ben bang dat ik dan helemaal doordraai, dat heb ikhem ook gezegd maar volgens mij wilt hijme nu juist uitlokken zodat hijlekker kan gaan zeggen dat ik degene ben die is begonnen. Hebben jullie ook niet het gevoel dat de psychische vernedering veel erger is dan de klappen die je krijgt??? Als ik jullie verhalen lees hoop ik dat het met iedereen in de toekomst beter zal gaan!! Soms denk ik dat ik zwak ben maar eigenlijk zijn we best sterke vrouwen om zulk soort mishandeling te ondergaan en iemand maar steeds weer te vergeven. Veel liefs LIN
-edit- verplaatst door admin
Lin
23-11-2006 21:02
Dankje wel voor al jullie reactie's, ik weet het ergens diep in mijn hart wel, maar als je het van andere mensen hoort dat maakt het meer werkelijk!!! ik wens jullie sterkte en veel geluk, en ik wil aan de slag gaan met een nieuw leven!!!
de moeder van peggy
07-01-2007 09:09
mijn dochter heeft het meegemaakt met oud jaar hij laat een dochter van 7 en een zoontje van 2 achter zij heeft haar vriend gevonden in de stal ze heeft het nu ook zo moeilijk
happy
07-01-2007 10:22
hollo lin dreigen met zelfmoord is zeker gemanupileer want dat proberen ze op alle mogelijke manieren zodat jij je maar o zo schuldig gaat voelen en dan maar weer blijft Mijn ex heeft dat ook gedaan had een hoop tabletten geslikt en in eerste instantie heb ik tegenover hem gezeten en gedacht zou ik hem kapot laten gaan zover heen was ik al Gelukkig voor me zelf heb ik hem naar t zieken huis gebracht en had hij t overleeft maar jammer voor mij ging de ellende weer door Maar ik zou er niet mee hebben kunnen leven in de wetenschap dat ik hem bewust dood had laten gaan Hij heeft een paar jaar erna toch zichzelf van t leven beroofd maar dat was zijn eigen keuze en voel ik me echt niet schuldig over En als jou vriend meent dat hij van de flat af moet springen zeg je of hij zich wel realiseert hoe hoog dat is die van mij wilde zich altijd ophangen en ik was t zo zat dat ik hem heb gezegd dat ik nog een touw had of ik hem dat moest halen en dat ik t zelf zou vastbinden met de zekerheid dat t ook maar niet kapot ging En wat denk je reactie man doe normaal meen je ik hang me op dus t is alleen maar gemanipuleer en zou hij t toch doen is dat zijn keuze zijn verantwoording waar hij niemand de schuld van kan geven want hij doet t toch uiteindelijk zelef daar dwing je hem toch niet toe hij moet van jou toch niet springen mooi lekker laten geworden want als hij denkt dat hij t daarboven beter krijgt dan hier komt hij van een koude kermis thuis heel veel sterkte en wijsheid v happy
wilma v
26-01-2007 23:15
he meid, zo te lezen zit je nog altijd in een moeilijk pakket. je hebt nog altijd m'n e-mail adres, dus als je er de behoefte aan hebt, ben ik er.
Soraya
05-09-2008 00:06
Sorry, ik heb voor zoveel verhalen begrip maar als ik jou verhaal lees word ik gewoon misselijk van jouw egoisme en dan nog zeggen dat je een sterke vrouw bent terwijl je vol zelfmedelijden zit.
Weet je met wie ik medelijden heb? met jouw dochter! Je doet zogenaamd alsof je alles alleen hebt gedaan en voor haar zorgt enzo maar waarom omdat jij geen alleenstaande moslima wil zijn en bang bent voor scheve blikken van vreemde mensen, laat je haar toekomst daardoor ook maar verpesten. Je kiest eigenlijk gewoon voor de makkelijke weg om maar alles van die loser te pikken en gewoon bij hem te blijven. Ik snap dat je bang bent om alleen te zijn en dat je waarschijnlijk niet meer zoveel familie en vrienden over hebt maar er zijn tegenwoordig zoveel instanties en er is altijd iemand die je zal helpen. Juist uit de hoeken van wie je het niet verwacht maar als je niks doet en blijft waar je blijft zal er niks gaan gebeuren nee. Ik hoop dus echt voor je dat je jezelf bij elkaar raapt en je kracht vind om jou en je kindje uit deze ziekelijke situatie te redden inchallah
wilma
05-09-2008 20:45
voordat je weer zo'n pittige reactie plaatst moet je de volgende x eerst maar eens wat beter lezen........
Pebbles
05-09-2008 21:47
..ik zou graag een iets opbouwendere manier van kritiek geven zien..iedereen heeft recht op zijn eigen mening, maar het kan ook op een andere manier toch..we zijn hier niet om elkaar verder de grond in te stampen ,maar om elkaar te helpen ...
lin
08-09-2008 11:03
Ten eerste is dit een verhaal uit 2006, met mij gaat het inmiddels heel erg goed, ik en mijn dochter wonen samen in een mooi huis!! en je hebt inderdaad niet verder gelezen!!! want ik ben niet meer samen met deze man!!! en voel me nu inderdaad een zeer sterke vrouw, die jouw kritiek voor lief neemt, had je inspanning om een reactie te schrijven gebruikt voor iemand die het nodig heeft en dan wat moed of iets oppeppends te schrijven!!! Zonde van je tijd...