helena13-01-2005 22:08
Ik haat hem, laat ik daar maar mee beginnen! Ik haat hem meer dan ik ooit iemand gehaat heb. Ik haat hem zo erg dat het me van binnen opvreet....
Hij ligt nu weer straalbezopen op de bank en ik zit hier met tranen en een pijnlijk hoofd. Ik ben zo moe.... Hij was aan het spelen met mijn dochter, toen ze ineens naar achter viel, omdat hij dronken was kon hij haar niet opvangen. Toen ik hier iets van zei werd hij woest, beweerde dat hij geen verminderd reactievermogen had. Ik kon hem sussen en we gingen eten, maar de spanning was om te snijden. Daarna ging ik achter de computer zitten om een spelletje te doen, dat doe ik wel vaker de laatste tijd, dan hoef ik niet met hem te praten. Als je niks zegt, kun je ook niks verkeerds zeggen heeft hij me vaak genoeg toegebeten. Nou prima, dan praat ik niet meer met hem! Maar natuurlijk zinde hem dat weer niet en de rotopmerkingen vlogen weer door de kamer. Ineens was er iets tussen hem en onze dochter, ze had hem op zijn hoofd voor de grap een tikje gegeven, ze ziet hem dat ook zo vaak bij mij doen. Hij vond het nodig om haar terug te slaan. Ik pikte dat niet, van mijn kind blijf je af! Dus kwam hij op mij af. Na een hoop woordewisseling begon ik bang te worden. Ineens ging het heel snel en stond ik aan de andere kant van de koffietafel. Ik probeerde bij hem uit de buurt te blijven door door de kamer te lopen en sorry te zeggen (voor wat?). Maar hij kreeg me toch te pakken en begon in mijn gezicht te knijpen en sloeg me tegen mijn hoofd. Nadat hij me in een hoek gedreven had sleepte hij me aan mijn arm eruit en draaide mijn arm zo om dat ik op de grond terecht kwam. Hij stond voor me en ik was bang dat hij me in mijn gezicht zou schoppen. Dit deed hij niet, maar het zat er niet ver vanaf! Ik heb tegen mijn dochter gezegd, die stond erbij te huilen, dat ze haar pyjama aan moest trekken en dat ik haar naar bed zou brengen. Ik heb haar twee verhaaltjes voorgelezen, terwijl hij in de keuken stond te roken. Daarna ben ik naar de woonkamer gegaan en hoorde ik hem naar mijn dochter lopen, ik hield mijn oren gespitst maar hij zat alleen maar bij haar te slijmen. Zij was allang blij dat hij weer normaal deed. Toen kwam hij weer in de woonkamer en begon tegen mij een verhaal waaruit zou moeten blijken dat het allemaal mijn schuld zou moeten zijn. Ik keek hem recht in zijn ogen en zei, voor de eerste keer op die manier, "het is niet mijn schuld dat je mij slaat"...! En geloof het of niet, hij sputterde alleen wat en liet me daarna met rust. Nu wil ik dat hij vertrekt. Ik wil nog geen dag langer met hem in een huis wonen. Maar dit zal niet zo makkelijk gaan. Ik zal heel voorzichtig moeten zijn. Ik kan hem er wel uit zetten, maar hij trapt zo de deur in als ik slaap. Dat heeft hij al eens eerder gedaan. Ik moet wachten tot mijn dochter vakantie heeft en dan kan ik in ieder geval een tijdje weg, zodat hij de eerste woede al heeft gehad als hij mij ziet. En met een beetje geluk, voor mij dan, heeft heel snel een andere vriendin...
Ik haat haat haat haat haat haat haat haat haat haat hem....
Hij heeft van mij van een leuke gelukkige spontane humoristische meid, een zielig zwak onzeker hoopje mens gemaakt.
Ik MOET hem weg zien te krijgen!


Laatste 20 reacties:
 hurt(v)  08-09 01:00 
 hurt(v)  07-09 21:19 
 hurt(v)  07-09 21:08 
 hurt(v)  07-09 08:38 
 hurt(v)  06-09 22:35 
 hurt(v)  06-09 19:31 
 hurt(v)  05-09 23:19 
 bianca  04-09 23:34 
 madeliefj  04-09 23:31 
 Dinah  03-09 21:49 
 madeliefj  02-09 21:19 
 madeliefj  02-09 16:36 
 madeliefj  02-09 16:34 
 bianca  01-09 21:21 
 Helena  31-08 01:00 
 najat  30-08 17:43 
 najat  30-08 12:59 
 tweeling  29-08 11:30 
 geitje  24-08 12:39 
 Helena  18-08 17:33 
244 reacties:
helena13-01-2005 22:44
God wat zit het me hoog! Dit is al zo sinds begin vorig jaar, en dit was nog een van de mildere keren... Ik heb klappen gehad op mijn nieren, stompen in mijn maag, hoofdschudding geslagen gekregen, haren uit mijn hoofd getrokken, talloze blauwe plekken over mijn hele lijf, tand door de lip, bij mijn strot gepakt, hij heeft mij zelfs weleens bij mijn hoofd (!) opgetild, mij onderuit geschopt en meer van dit alles, meerdere malen...
Ik hoor hem nu snurken en word al zenuwachtig bij de gedachte dat ik hem wakker moet maken! Ik zou hem nu zo kunnen vermoorden, ik zou hem nu zo zijn schedel in kunnen slaan. Maar wat als hij wakker word? Ik doe het zoiezo niet, wat moeten mijn kinderen dan? Vader dood en moeder zit vast! Ik weet het niet meer, ik weet het gewoon niet meer... En niemand die wat weet, ik heb weleens verteld dat hij me sloeg, maar hoe vaak en hoe ernstig weet niemand. Iedereen denkt dat het een paar ruzietjes waren. Ik schaam me, dat ik me laat slaan, niemand zou het van me verwachten. Ik heb een grote bek en was niet onzeker. Maar nu wil ik de helft van de tijd mijn polsen doorsnijden. Maar wat moeten de kinderen dan? Hoe ben ik hier in beland, hoe heeft het zo ver kunnen komen? Ik heb sinds maandag een heel ander gevoel ineens, eerst hield ik van hem, maar nu niet meer. Het is op!
Hoe kom ik van hem af, hij heeft een eigen huis, maar wil er nooit heen. In principe woont hij bij mij en heeft ook de sleutel. Ik zou hem er dus uit kunnen zetten, maar hoe? Want hij gaat echt niet zomaar, dat weet ik nu al. Sterker nog, dat weet ik uit het verleden....

-edit- verplaatst door admin


ilone13-01-2005 23:44
Herkenbaar hoor.
Dat je hem ziet liggen snurken en je walgt van hem en je bedenkt hoe je het gaat doen, maar het toch maar niet doet.
De gevolgen zijn niet te overzien.
Het geeft iig aan dat de koek echt op is.
Als je naast je partner ligt te bedenken hoe je hem om gaat leggen is het echt tijd om hem er uit te schoppen.
Ook als het de volgende dag wel weer leuk gaat tussen jullie.
Jouw vraag is hoe?
Als hij niet bij jou staat ingeschreven dan zorg je dat er andere sloten op je deur komen en je zet zijn spullen buiten.
Er rustig over praten zal denk ik geen optie zijn.
De politie op de hoogte brengen zodat zij er snel zijn mocht het uit de hand lopen.
Alleen het idee al boezemd je waarschijnlijk angst in, maar wat wil je dan, je leven lang uit angst bij hem blijven?
Je moet een keer de knoop door hakken.
Hoe eerder hoe beter.
Zijn reactie daarop zal vandaag niet anders zijn als over een, twee jaar.
Uiteindelijk gebeurt het toch een keer.
Waarom uitstellen?
Omdat je bang voor hem bent, dat begrijp ik, maar ben je over twee jaar minder bang?
Zonde van je tijd.
Het zal niet makkelijk zijn, maar uiteindelijk zal je blij zijn de knoop toch doorgehakt te hebben.

Heel veel sterkte, groetjes Ilone


hotspot14-01-2005 09:19
ik ben het eens met ilone. Zet een ander slot in de deur. ik neem aan dat hij niet bij jouw staat ingeschreven omdat hij een eigen huis heeft. en inderdaad zijn spullen buiten zetten. inderdaad moet je mensen om je heen wel waarschuwen, dat alleen maar voor je eigen veiligheid. en de politie kan je ervan op de hoogte stellen. heb je wel eens aangifte gedaan?? misschien is het nu wel eens verstandig om dat te gaan doen. dan sta jij alleen maar sterker. en denk eens aan je kinderen, wat moeten die niet allemaal meemaken.
meis ik wens je sterkte toe en wees niet bang.
liefs hotspot


hotspot14-01-2005 09:24
ooo meisje wat heb ik met je te doen zeg. ja hoe je hem eruit kan krijgen.doe allereerst aangifte van mishandeling, je staat dan sterker. Dan kan je via de advocaat veel dingen regelen. ik weet niet of je getrouwd bent. maar dan kan er een voorlopige schikking getroffen worden over het huis ,en jullie kind. meestal in de regel is dat naar de moeder. dan zal hij er wel uit moeten en een ander onderkomen moeten zoeken. misschien dat hij bij vrienden terrecht kan. je kan dat natuurlijk ook zeggen, dat het niet zo lekker gaat en dat jullie tijdelijk uit elkaar gaan. hij hoefd niet te weten dat het dan definitief is..
en als je er niet uit komt lijkt het me verstandig om hulp te zoeken via verschillende instanties, die kunnen je ook helpen zoals slachtofferhulp,rechtswinkels,enz
sterkte meid
liefs hotspot


tulp14-01-2005 10:14
hoi

ik ben het helemaal eens me de andere reacties. als hij niet ingeschreven staat op jou adres, laat andere sloten in de deur zetten, maar ligt wel de politie in over wat eraan de hand is, dan kunnen zij een aantekening maken in de computer en dan kommen ze sneller als je belt. vraag desnoods of ze wat vaker langs kunnen rijden. en vraag het maatschappelijkwerk anders om advies, dan kun je je verhaal kwijt en misschien is er bij jou in de buurt wel een meld en steunpunt van huiselijk geweld. die kunnen ook naar je luisteren en je tips geven hoe je het allemaal het beste kunt aanpakken.

heel veel sterkte. tulp


tulp14-01-2005 10:22
hoi

ik denk dat je misschien eens met de politie kunt gaan praten, zij kunnen je ook verder helpen er zijn in nederland verschillende steun en meldpunten voor huiselijkgeweld. dan kun je je verhaal kwijt en hun kunnen je tips geven. en een advocaat inschakelen is heel handig, ik weet niet of je getrouwd bent of samenwoond. maar je als je de eerste stap zet en eens gaat informeren zul je merken dat het oplucht. heel veel sterkte meid!! en denk aan jezelf en je kind, jullie verdienen rust en een veilig leven. groetjes tulp


j+s+m14-01-2005 11:28
We hebben het erg met je te doen! en je moet naar de politie gaan! en tegen iemand je problemen vertellen, meschien weet die gene wel raad en dan weet je meschien wel wat je moet doen maar dit moet stoppen, geef hem maar aan. we hope je tenminsten een beetje geholpt te hebben. groetjes en veel succes J+S+M (we wille graag anoniem blijfen.)


helena14-01-2005 13:39
Het verhaal dat bove de mijne staat is ook van mij, was alleen vergeten mijn naam erboven te zetten.
Heel erg bedankt voor de reacties alvast, ik weet dat ik iets moet doen....


syllie14-01-2005 22:06
hee

ik weet zelf ook hoe erg het kan zijn ik heb hel vaak zat gezien en gehoort van mijn vriedin en andere mensen en ik vind het ook niet normaal wat mensen in dit land doen dat slaan en sgoppen ik lees net al die verhalen en ik srik hier van ik wist dat dit er was maarik wist niet dat het zo erg was en ik wil je heel erg steunen en ik wens je veel geluk als je hem uit het huis gaat gooien

veel gr en steun syllie


helena15-01-2005 12:33
Nou...ik heb het gezegd tegen hem, dat hij zo snel mogelijk zijn huis op moet knappen en dat hij er dan heen moet. In ieder geval als hij drinkt. Langzaam wil ik hem losweken, maar dat gaat niet in een keer, want dan gaat hij tegenstribbelen. Hij was gisteren weer normaal, en had natuuuuuurlijk zoveel spijt! Ja ja... Ik heb hem een pets tegen zijn heefd gegeven, om voor te doen wat hij bij mij deed. Maar niet hard natuurlijk, dat durf ik niet. Daarna hebben we sex gehad, omdat hij er al dagen om loopt te zeuren, en ik heb geen zin meer in dat gechagerijn omdat hij zogenaamd iets te kort zou komen.
Gisteren viel alles dus mee, maar vandaag gaat het weer mis, ik weet het zeker. HIj werd net al weer gepikeerd omdat hij een broek niet kon vinden. Die ligt blijkbaar in was? Ik weet het niet, heb m niet gepakt. Maar wie krijgt weer de shit? Juist ik, en zo gaat het met alles. Ik ben het zo zat om zijn pispaaltje te zijn, waar hij verbaal en fysiek alles op af kan reageren....
Ik wil nog best normaal contact met hem, maar niet meer met hem samenwonen, want ik kan niet meer tegen dat gechagerijn van hem. 99% van de tijd heeft hij namelijk een pesthumeur en loopt op alles te schelden, daar word ik zo doodmoe van! Hij kan nooit normaal iets tegen me zeggen, het moet altijd met schelden en met zo'n boze toon. Ik wou dat hij gewoon normaal tegen me kon praten. Het is moeilijk uit te leggen, maar het is zo vermoeiend als iemand al kwaad en chagerijnig word als de afwas een keer niet gedaan is! Dan heb ik echt zoiets van: wat doe je moeilijk man, de wereld vergaat niet!
Ik wil gewoon van al dat gezeur en gedwing en commentaar af. Altijd die commentaar bij alles wat ik doe! Ik heb vaak het gevoel dat ik geen stap kan verzetten zonder dat hij daar wel een k*t-opmerking over heeft. Daar word ik zo doodzenuwachtig van.... Ik ben gewoon op, mijn geduld is op, alles is op....

-edit- verplaatst door admin


Abigail15-01-2005 16:55
Daar ben ik ook eens geweest - wil je mij e-mailen? Mijn (schrijftelijk) Nederlands is niet echt goed, maar ik kan alles goed verstaan, en ik wil je helpen.


roosje15-01-2005 20:10
hoi
ja ik ken dat , wordt ie s ochtends wakker gaat naar beneden en de melk is op.
Gelijk met olifanten poten door het huis heen lopen en alles en iedereen de schuld geven.
het zijn idd van die kleine dingen die egt niet nodig zijn om ruzie of gedoe om te maken.
maar je wordt er heeeeeeel moe van.

hey sterkte en ik hoop dat het je lukt
liefs roosje


helena18-01-2005 02:05
Nou geloof het of niet, maar ik heb de relatie zojuist beeindigd... Ik kwam terug van sporten en was in een goei stemming. Mijn vriendin kwam nog even mee naar binnen, op verzoek van mijn vriend. Hij wou weten hoe het met haar vriend was. We zaten gezellig te kletsen, zij en ik, terwijl hij steeds meer dronk en steeds vervelender werd. Eigenlijk had hij m al behoorlijk hangen tegen de tijd dat ik thuis was gekomen, maar het kon blijkbaar nog erger. Op een gegeven moment wou hij geld hebben. Ik zei nee, het was mijn laatste geld tot vrijdag! Hij bleef maar zeuren en vervelen, en ik bleef maar nee zeggen. Mijn vriendin, niet bang uitgevallen, zei op een gegeven moment dat hij respectloos en ziek bezig was. Maar hij was te ver heen om zich er iets van aan te trekken! Uiteindelijk pakte hij mijn portemonnee van de tafel en pakte mijn geld eruit, zonder zich ook maar iets van mij aan te trekken. Ik werd kwaad en wilde mijn geld terug. Maar hij bleef weigeren en kwam ineens dreigend op me af. Ik dook in elkaar....en dat was precies wat hij wou. Mij in mijn eigen huis waar mijn vriendin bij was, in elkaar laten duiken als een bange hond! Hij wou me gewoon vernederen. Na een tijd ging hij weg, mét mijn geld. Maar natuurlijk kwam hij weer terug, mijn vriendin was er ook nog, maar na de film ging ze weg helaas. Toen waren we alleen en begonnen de "sorry's" en de "ik hou van jou's"....om te kotsen! Ineens interesseerde het me niet meer, ik wilde alleen maar dat hij weg ging. En dat zei ik ook, dan sloeg hij me maar, het kon me niks schelen, als hij maar ging! Hij dreigde nog wat, gaf me een zachte "waarschuwingsklap" in mijn gezicht en ging toen zijn jas aan doen. Want ik bleef het zeggen, ik wil dat je weg gaat! Hij treuzelde nog wat, kon zogenaamd van alles weer eens niet vinden....! Maar nu is hij weg. En ik zit in de stress dat hij terug kan komen alsnog, want zo makkelijk laat hij zich niet wegjagen, dat weet ik zeker!
Maar nu is hij dus weg, ik hoop dat ik het volhoud en hem niet weer uit angst terug laat komen....
Ben best een beetje trots op mijzelf!

-edit- verplaatst door admin


helena18-01-2005 02:39
Shit! Ik heb net ontdekt dat hij de sleutels van mijn huis mee heeft genomen.... shit! Nu slaap ik dus de hele nacht niet....

-edit- verplaatst door admin


dilimmen18-01-2005 11:58
heb je nog een beetje geslapen vannacht ,, ik hoop het wel voor je en dat ie ook niet meer is geweest.


Naam onbekend18-01-2005 11:59
je mag ook zker trots zijn op je zelf,, dat je hem heb weg gestuurd , dan beseft hij ook wel van , hey ze pikt het niet meer . ga zo door zou ik zeggen


helena18-01-2005 13:40
Nou, hij is niet meer geweest. Ik belde net een gezamelijke vriendin op van ons en daar was hij aan de deur geweest. Ze heeft m niet binnen gelaten, en later is hij door een andere vriend, die in dezelfde flattenblok woont, slapend voor zijn deur gevonden! Terwijl zijn eigen flat in het blok ernaast ligt!
Net had ik hem aan de telefoon. Ik zei dat ik niet meer verder met hem wilde, maar het dringt niet door. Hij bleef maar sorry zeggen en zeggen dat we gasten hadden vanavond, maar eerlijk gezegd heb ik daar gewoon schijt aan! Jammer voor de gasten. Hij wilt zometeen met me praten.....Ik weet al meteen waar dat op uit draait als hij zijn zin niet krijgt. Nou ja, ff doorbijten....

-edit- verplaatst door admin


Jonnepon18-01-2005 14:45
Hoi Helena,

Zoals ik lees wil je je los weken,maar nu ga je als een Speer,echt Helena je mag trots op jezelf zijn.
Gelukkig heb je steun aan vrienden nu,en als ik je Een Advies mag geven,ga NIET meer met Het in gesprek,in welke vorm dan ook!
Geef Het GEEN KANS MEER!
Verander direct,de sloten op je deur,en Berging/Kelderdeur.
Neem Nu een nieuw Geheim telefoon nummer(vraag desnoods of je vriendin je even hierbij helpt),zodat Het je ook niet meer lastig kan vallen in je huis.
Dit geeft Rust!!
Echt Helena geloof wat Het zegt allemaal niet,dit zijn zwakke/zieke personen,ik bedoel maar zo een vrouw slaan,schoppen enz.dan ben je toch niet wijs!
Als Het wat zegt DRAAI het dan om,b.v.ik hou van je.....dan weet je dat het niet zo is.
Ik heb spijt dat ik je geslagen heb....dan weet je dat Het dat niet meent.
Want zeg nou zelf kijk en lees op onze site,het is keer op keer ellende en mishandeling.
Dit SOORT moeten ze op een onbewoond eiland zetten,en weg laten rotten.
Zoals je leest zit ik ook(nog)behoorlijk met Woede!
Ik ben n.l.in Augustus '04 door zwijntje=ex,keihard in elkaar geschopt waar mijn zoon van 13jaar bij was.
Gelukkig gaat het nu beter met mijn zoon en mij.
Er is Nu Rust in mijn huis!
Ik heb nog veel pijn iedere dag nu(na 5maanden)is het nog blauw.
Maar godzijdank weet ik door naar een andere huiarts te gaan(Second Upinion)dat dit geen blijvend letsel is.
Ik wou eerst geen aangifte doen dacht ach so what laat maar,maar Nee GEEN laat maar,maarrr Doe maar!!
Helena ik weet niet of jij aangifte hebt gedaan of gaat doen,Weet i.i.g.dat als je dat doet dat het je sterkt!!
Mij heeft het ontzettend gesterkt in het verwerkings-proces.
Plus je hebt/krijgt bescherming van politie,die je dan serieus neemt.
Het zwijn heeft mij op 23 April 2001 mishandeld.
Dwars door mijn voorraad kast gegooid,Het zei .....euh ik heb nog nooit een vrouw geslagen(dwars door een kast heengooien hoor zeker niet bij slaan)...mishandelen.
Ik heb Het toen een kans gegeven,zodat hij zich heeft gemeld bij De Waag=DADERTHERAPIE.
Nou geloof mij ik dacht eerst dat het had geholpen,maarr je ziet 3jaar later schopt het mij bijna het leven uit!
Net wat jij zegt IK HAAT(mannen)nu.
Dit probeer ik om te buigen in positieve dingen voor mezelf!
Echt dat soort figuren zijn Ziek in hun Hoofd en weggooiers!!
Uiteindelijk hebben ze dit zelf BEWEZEN!!
Gelukkig woonde Het hier niet in Mijn HUIS,maar ik heb toch voor het geval dat...mijn sloten veranderd.
Even een tip,je kan ook een andere cinlinder in je slot laten zetten,dit is goedkoper dan een Heel nieuw slot,en is zo gepiept.
Hey meis ik hoop dat je het ook gaat lukken,en denk aan je dochtertje.
De kinderen van mij,nu 15jr en 13jr,heb ik een voorbeeld gegeven,van dat je van dit soort nooit/niet iets moet nemen!
Je kan ook mijn verhalen lezen.
Als je wilt kan je mij ook mailen.
Helena Hou Vol he!!!


Liefs en een dikke knuffel,

Jonnepon


wilma.v18-01-2005 19:05
ik denk dat het tijd wordt voor andere sloten........maak je huisje weer lekker je eigen, en weg met die vent! geef hem niet de kans om jou weer verdriet te doen, door je thuis door hem op te laten wachten, als hij weet dat hij er niet meer in kan weet hij dat je het echt meende.

veel liefs en sterkte wilma


wilma v18-01-2005 19:13
negeer hem gewoon, laat hem er niet in!
het is geweest nu...


roosje18-01-2005 19:17
sterkte
en ik weet zeker dat het je zal lukken.
je weet wat je wilt en daardoor zal je sterker in je schoenen staan



Ellen18-01-2005 19:34
Dag Helena, geweldig wat je gedaan hebt. dit moet wel heel goed voelen.
Hou vol,en zorg dat hij jou een poosje niet spreekt.Ik heb mijn stap(een paar maanden geleden) waarschijnlijk alleen vol kunnen houden omdat mijn man een contactverbod opgelegd heeft gekregen. Anders was hij al lang weer terug geweest teruggeweest. Nu ben ik wel zover dat ik hem, en alles wat daar kennelijk bij hoorde, nooit meer terug wil. Zorg er voor dat je veilig bent en blijft.Veel geluk en sterkte.
ellen.


helena19-01-2005 00:13
Hoi, op de een of andere manier lukte het me net niet mijn verhaal te plaatsen...
Maar in het kort: Hij is weer binnen, helaas. Hij had de sleutel en heeft gewoon net zo lang gewacht met komen tot er bezoek was. Dan word "praten een beetje moeilijk! Maar vertel morgen verder, hij loopt hier rond nu...

-edit- verplaatst door admin


hotspot19-01-2005 19:50
hoe lang hou je dit nog vol?? ik denk niet lang meer.. je moet nu voor jezelf gaan kiezen, een pesthumeur om tegen aan te kijken is ook niet alles
sterkte
liefs hotspot


hotspot19-01-2005 19:56
laat je gewoon een ander slot in de deur zetten, kan hij er niet meer in , heb ik ook gedaan.
liefs hotspot


hotspot19-01-2005 20:02
ik vind je dapper, en ja het is moeilijk om dat vol te houden dat besef ik nu ook wel. maar vecht voor jezelf.
je mag best trots op jezelf zijn hoor.
liefs hotspot


hotspot19-01-2005 20:04
even door de zure appel heen bijten, maar je komt er.
liefs hotspot


wilma v19-01-2005 20:21
je moet hem echt gewoon wegsturen, bezoek of geen bezoek. op dat moment gewoon ff lak aan hebben, hij moet gewoon weten dat het over is nu, en als dat niet op de gewone manier kan, zul je wel wat harder moeten optreden. hij zet jou toch ook voor schut terwijl er anderen bij zijn.
op deze manier, hoe hij nu bezig, is niets anders dan zich weer in jou leven te wringen.
wees sterk, liefs wilma


helena20-01-2005 10:37
Hij is er nu eindelijk een keer niet! Werken. Maar goed...
Ik wil hem eigenlijk niet hier hebben, maar hij is er toch vaak jammer genoeg. Ik weet dat ik hem er helemaal uit moet flikkeren en niet steeds een paar dagen hier moet laten slapen, maar je...dat durf ik nog niet helemaal. Hij is hier dus toch vaker dan ik wil, veel vaker. Ik zou eigenlijk willen dat hij hier maar 2 a 3 dagen is, om onze dochters te zien. Als ik geen kinderen had zou ik hem er waarschijnlijk allang uitgegooid hebben, maar ja, ik heb ze dus wel. En hij laat zich echt niet bij zijn kinderen wegjagen! De sfeer is helaas vaak niet fijn hier, ik kan het op mijn beurt ook niet opbrengen om echt aardig tegen hem te doen, hoeveel hij ook zijn best doet. Ik ben gewoon zo kwaad op hem! En terecht natuurlijk.
Ik hoop dat hij niet al te moeilijk doet als mijn ultimatum (februari) om te vertrekken is aangebroken. Ik wil nog wel dat hij zijn kinderen ziet, maar niet dat hij hier woont. Gewoon makkelijk: Als hij uit zijn werk komt dan kan hij hier komen, hier ook eten evt. maar niet hier drinken en hier ook niet te vaak slapen. Ik wil hem hier niet meer hebben als hij drinkt of chagerijnig is (de dag nadat hij gedronken heeft is hij niet te harden namelijk!). Maar of dat zo makkelijk te doen is?

-edit- verplaatst door admin


helena21-01-2005 09:40
Vanmorgen weer ruzie...
Hij wilde perse dat ik zijn brood smeerde, omdat hij het zelf verrekte om 10 minuten eerder op te staan en het zelf te doen! Ik was chagerijnig omdat ik slecht geslapen had, en ik hoefde voor de kinderen pas een uur later op. Gun me dat uurtje dan...! Maar nee hoor, net zo lang etteren en vervelen tot ik opstond (in die tijd had hij allang zijn brood kunnen smeren). En maar om me heen hangen en kusjes willen geven. Ik had er geen zin in, boos en moe. Maar hij kon dat niet accepteren en begon te zeiken dat ik chagerijnig was. Ik zei: "dat komt omdat ik betwijfel of jij hetzelfde voor mij zou doen, eigenlijk!" Hij begon ineens te schreeuwen en stompte me heel hard op mijn schouder. Ik weer in tranen en hij maar schelden en dreigen en me de hoek in drijven... Er kon niet eens een bedankje vanaf, niks!
De reden dat ik het eigenlijk niet wou doen is dat ik twee weken geleden een heel pijnlijke blaasontsteking had. Hij had vakantie nog, maar mijn oudste dochter moest naar school en allebei de kinderen moeten toch eten sochtends, natuurlijk. Ik was echt ziek van de infectie (heb er te lang mee gelopen, voelde het zelfs in mijn rug) en doodmoe van de medicijnen. Maar denk maar niet dat "meneer" het nodig vond om op te staan. Hij bleef lekker liggen en draaide zich nog even lekker om in ons warme bedje. Met zo'n overdreven tevreden kreun, gewoon om mij te etteren. Hij kwam pas rond de middag uit zijn nest, terwijl ik ziek en al zat te ploeteren met de jongste. En de oudste heb ik ook naar school moeten brengen, terwijl het vroor, met een blaasonsteking! Ik kan nog wel meer vertellen, maar dan ben ik uren bezig.... Laten we het erop houden dat hij er voor gezorgd heeft dat ik nauwelijks bij kon komen van de onsteking. Zoals oa "ineens" de gangkast opruimen en er op staan dat ik de spullen ging uitzoeken. Die gangkast is al 1,5 een klerebende, maar precies toen "moest" ie perse opgeruimd worden. Etterbak! (is ook voor mijn vriend het goeie woord!)
Nou dat soort dingen dus, totaal niet voor mij zorgen als ik echt ziek ben, maar wel eisen dat ik zijn brood smeer sochtends. Want "dat is zo gezellig"...nou wat gezellig! Ik weer overstuur, heb een half uur gehuild nadat hij weg was, en toen was het tijd om de kinderen uit bed te halen. Want dat is ook weer zoiets, de kinderen hoeven dan nog niet op, dus ik ben echt voor niks wakker!
Klootzak, met zijn gemep en gescheld... Ik heb vanochtend wel naar zijn mobiel gebeld, over de telefoon kan ik tenminste een keer wat zeggen zonder dat hij me kan slaan.... Alleen hangt hij vaak op als ik iets zeg wat hem niet bevalt, en neemt dan ook niet meer op....

-edit- verplaatst door admin


wilma.v21-01-2005 13:20
hallo helena,
ik heb al jouw vorige berichten gelezen, en daar kan ik uit opmaken dat je eerst de realtie had beindigd, je wou niet met hem verder... nu is hij weer "binnen"omdat hij nog een sleutel had, en je had nog gasten ook op dat moment. vervolgens scrhijf je dat hij eventueel eens mag blijven eten, en niet te vaak blijft slapen.

ik kan me voorstellen dat je van hem af wil, gezien de mishandelingen.
toen ik je eerste stukje las, dacht ik van "zo die is goed bezig" weer een vrouw die voor haarzelf op durft te komen!
maar als je je iegen stukjes goed leest, kun je zien dat je aan het afdwalen bent. alsof je nu al weer stukje bij beetje, zijn gedrag aan het tolereren bent.

wees a.u.b sterk, en kom op voor jezelf.
liefs wilma v


ellen21-01-2005 18:32
dag Helena, het valt zeker niet mee om hem weg te krijgen en zeker niet om hem weg te laten blijven. Het lijkt er op als je ze een vinger geeft, ze even later de hele hand pakken. Het is een patroon wat steeds terug keert. Sorry het spijt me echt, heel aardig zijn tot je er weer in gaat geloven. (en we willen er zo graag in geloven) en even later weer het oude liedje. Volgens mij helpt het niet om uit elkaar te gaan als hij wel bij jou komt eten. Als je geslagen bent en je weet dat hij sterker is, kun je volgens mij niet anders dan toegeven. Je weet wat er anders gebeurd.Dan wil hij weer langer blijven, iets drinken enz. Ik weet hoe moeilijk het is om de beslissing te nemen om echt uit elkaar te gaan.Helaas ben ik door schade en schande wijs geworden, nu denk ik had ik tien jaar geleden de knoop maar doorgehakt, dan had ik mezelf maar vooral ook mijn kinderen heel veel verdriet bespaard.
Gek dat we er zo mee bezig zijn of het voor hem niet te moeilijk, beschamend of zielig is.Zelf zijn we ijzersterk en kunnen alles aan.probeer in de komende periode eens uit of je iets te vertellen hebt, houd hij zich aan afspraken die jullie maken. Als hij dat niet doet, waarom doet hij dat niet.Waarom zou dat straks dan anders zijn. Ik wens je heel veel sterkte, je hebt misschien nog een lange weg te gaan,maar je zult er wel uitkomen. Je moet alleen achter komen hoe zijn spelletje werkt. Want het is een spelletje waarbij hij steeds wil winnen
en hij weet precies hoe hij het moet spelen. als je er eenmaal achter bent hoe het werkt, dan win jij.


odilia22-01-2005 21:15
bedankt helena voor je reactie ,heel lief.
ik hoop toch zo voor jou dat het goed afloopt,en dat je er snel van af bent.
ik zou ook echt met de politie gaan praten ,de andere meiden hebben gelijk.
heel veel sterkte en geluk meid groetjes odilia


Lin23-01-2005 00:53
Hoi Helena
IK las je verhaal en herken meteen mijn ex erin, zo iemand verdient jouw niet! en eigenlijk zou je hem meteen de deur uit moeten schoppen, maar ik weet dat dat gemakkelijker gezegd is dan gedaan! Maar blijf vooral in jezelf geloven en je komt er wel, ik heb er ook lang over moeten doen, maar op een dag moet het afgelopen zijn anders ga je er zelf helemaal aan onder door, veel sterkte Lin


selma24-01-2005 22:06
ik vindt het zo erg voor ik weet hoe je voelt logisch je bent bang en dat en dat begrijp ik.waarom doe je geen aangifte of uit het huis schuppen en niet meer binnen laten komen ook al biedt hij zijn zijn exeuses aan niet binnen laten laat de mensen maar lekker lachen en denk aan je toekomst.veel sterkte en laat nog iets van je horen


malika25-01-2005 00:30
he helena ik vindt heel rot voor je maar je moet echt iets doen en zo snel mogelijk .van mij apart schup je hem deruit en niet meer binnen laten ook al biedt hij de hele dag zijn exeuses.niet naar hem luisteren maar aan je toekomst denken.en aan je kinderen .veel sterkte


verdriet25-01-2005 16:35
ik wordt ook door me man mishandelt maar weet ook niet hoe ik er van af moet komen, ik zeg ieder dag tegen hem dat ie weg moet maar hij wil niet, dus nu ben ik van plan om maar zelf die stap te gaan nemen hoeveel mensen ik ook mee verdriet zal doen, maar de verdriet die ik ieder dag heb heeft geen een van die personen die om mij geeft, dus ik hoop dat ze het zullen begrijpen en mij er in steunen.

Meid zodra je de kans krijgt om beter te leven dan moet je het ook doen, we leven maar een keer.


helena26-01-2005 20:08
Ik wil hem steeds vertellen dat ik niet meer wil, maar durf steeds niet....
Dit weekend heeft hij me afschuwelijk behandeld. Twee avonden achter elkaar deed hij alsof hij met een opblaaspop in bed lag, in plaats van met mij. Vooral de eerste avond was erg, hij wilde steeds van alles wat ik niet wilde, en kon geen nee horen. Nou ben ik niet van plan dingen met me te laten doen die ik vies of pijnlijk vind, dus bleef ik nee zeggen. Hij greep me zo hard bij mijn strot dat ik echt dat dat hij me zou vermoorden, ik dacht echt dat ik dood zou gaan. Hij sloeg me tegen mijn hoofd en maakte me voor van alles uit. Daarna wilde hij gewoon weer sex. Hij bleef maar roepen dat ik niet zo moest kijken, alsof ik een hoer was en hij mijn klant. Maar hoe kan hij nou verwachten dat ik het fijn vind terwijl hij me voor van alles uitmaakt?

-edit- verplaatst door admin


ellen26-01-2005 20:37
wat verschrikkelijk wat je meegemaakt hebt.Ik weet eigelijk niet zo goed wat ik moet zeggen omdat ik dit zo goed herken.
Hij heeft geen respect voor jou. Niet voor je lichaam, niet voor je gevoel en niet voor jouw verlangens. Je lichaam reageert alleen maar gezond, door het zo niet te willen. Ik begrijp dat je bang om te zeggen dat je er mee wilt stoppen en ik hoop dat je mensen in je omgeving hebt of gaat vinden die je steunen. Heel veel sterkte


dilimmen26-01-2005 20:43
hoi helena
weetje het valt me op dat jullie heel vaak ruzie hebben over sex.
hij misbruikt je gewoon sexueel ,geestelijk en lichamelijk.
ik vind het zo rot voor je , ik hoop dat het goed met je gaat welke beslissing je ook zal nemen in je leven , of je nou bij hem blijft of niet.
ik hoop dat je voor je eigen en je kinderen kiest en niet voor zo.n nietsnut als hem .ik weet dat je bang bent , maar er zijn genoeg instanties die je hulp kunnen bieden .


helena26-01-2005 21:10
Hij kwam net hier, dus moest ophouden. Maar het komt er dus op neer dat hij me ontzettend pijn heeft gedaan, letterlijk en figuurlijk! Hij rolde "van me af" (zo ging het echt) en riep dat hij me nooit meer zou aanraken. Ik hoopte dat hij in slaap zou vallen, maar helaas...hij wilde daarna ineens weer sex. De tweede nacht heb ik geweigerd, ik wilde niet weer zo vernederd worden. Hij bleef wel aandringen, maar verder niks. Toch vond ik het heel moeilijk, want hij hield me wel wakker met zijn gezeur. Uiteindelijk heb ik toegestemd. Hij kon niet klaarkomen, teveel gedronken, en gaf mij daar de schuld van. Op een gegeven moment, toen hij zei dat hij bij me weg wou, zei hij: "ik heb medelijden met de vent die jouw k*t gaat n**ken!" Echt zo grof zei hij het!
Vandaag was hij weer raar, heel chagerijnig. Ik wist vanochtend al dat hij ging drinken, hij word zo als hij drank zogenaamd "nodig" heeft. Mijn jongste dochter had hem per ongeluk gekrabd en hij reageerde daar heel agressief op, ik gaf hem een pets voor zijn hoofd en zei dat hij normaal moest doen tegen mijn kinderen. Daar schrok hij wel van! Maar nu vraag ik me dus af: waarom kom ik wel, als een leeuwin, voor mijn kinderen op, maar niet voor mijzelf?

-edit- verplaatst door admin


wilma v26-01-2005 21:33
dag helena,
ik vind dit echt zo erg voor je, verschrikkelijk dat je dit allemaal mee moet maken! ik zou ook echt niet meer weten hoe je uit zo'n situatie zou moeten komen, want aan al je verhalen te lezen, is het de laatste week weer vreselijk uit de hand gelopen! jou lichaam is van jou, en hij hoort daar niet op zo'n gruwlijke maniet misbruik van te maken. wat denkt ie wel niet zeg!
ik hoop dat je al je kracht kunt bundelen, om hier voorgoed een eind aan te maken, want zoals je al zei: voor je kind ben je een leeuwin, en echt... voor jezelf kun je dat ook zijn. het wordt tijd dat je de overhand over HEM krijgt om hem uit je leven te werken. ik begrijp dat je bang bent... maar wat moet er nu nog gebeuren om je nog banger te maken? echt helena... kies voor jezelf en je kindje..... hij zou jullie nooit gelukkig kunnen maken! hij zaait alleen angst en maakt je ongelukkig!

ik wens je zoveel geluk toe, maar jij bent echt de enige die verandering in deze situatie kan brengen.

veel sterkte en wijshijd wens ik jou toe.


Lin26-01-2005 22:54
Inderdaad... het laastste wat je zegt klopt en zo zijn veel vrouwen, voor hun kinderen geven ze alles, maar zichzelf vinden ze vaak niet belangrijk genoeg, terwijl als je je kinderen gelukkig wilt maken zul je zelf eerst gelukkig moeten zijn!!! Niet normaal al die dingen die hij tegen je zegt, echt kwetsend. Ik wens je veeel sterkte xje lin


Ilone27-01-2005 00:08
Ik sluit mij aan bij Lin en wil daar aan toevoegen dat vechten als een leeuwin voor je kinderen ook inhoud dat je ze niet laat opgroeien in deze bar slechte situatie.
Je moet daar echt weg, als je het niet voor jezelf doet, doe het dan voor je kinderen.

Sterkte.


Silverblue28-01-2005 19:21
Voor je kind opkomen is makkelijker dan voor jezelf. Sterkte. Ik hoop dat je de kracht vind om bij hem weg te gaan.
Liefs Silverblue


helena31-01-2005 17:39
Dit weekend was het, uiteraard, weer raak. Hij had zijn loon, dus zuipen maar! Vond ik op zich niet zo erg, dan heb ik lekker het huis voor mezelf als hij weg is. Maar hij kwam om 1 uur thuis, ik wilde net naar bed, en besloot thuis nog verder te zuipen. Ik had iets leuks te doen met een vriendin en wilde een beetje uitgerust zijn. Hij gunde me dat, zoals gewoonlijk, weer eens niet. Tot 5 uur sochtends heeft hij me wakkergehouden met zijn geëtter! Hij besloot zelfs heel luidruchtig om 4 uur de was op te gaan hangen, gewoon om mij wakker te houden....
Ik heb het uiteindelijk wel heel erg leuk gehad met mijn vriendin, smiddags een voorstelling en daarna uit eten. Heb echt genoten, van die tijd voor mezelf en de rust. Gewoon iets leuks voor mij, een wijntje en een goed gesprek. Zulke dingen slepen me erdoorheen.
Toen ik thuis kwam was hij, natuurlijk weer (of nog steeds!) dronken. Hij kon het gewoon niet hebben dat ik een leuke dag had gehad, en zocht ruzie met me op alle mogelijke manieren. Ik vermeed dit, maar uiteindelijk moest ik er wel op in gaan. En dat gebruikte hij als smoes om me te slaan en te bedreigen...
Waarom gunt hij het me niet, een fijn gevoel?
Morgen meer, hij komt zo de kamer in....

-edit- verplaatst door admin


helena31-01-2005 17:48
Wat ik dus bedoel is: waarom probeerd hij het voor me te verpesten? Eerst vrijdagavond en nacht door me wakker te houden. En als dat niet lukt en ik, ondanks de vermoeidheid, alsnog een leuke dag heb...dan probeerd hij me in ieder geval mijn fijne gevoel af te pakken. En het lukte ook nog! Weg was het fijne gevoel, weg was het plezier...
Hij deed het niet meteen, vroeg eerst nog hoe het was en zo. Maar na een paar uur, en vele biertjes, sloeg hij ineens om en werd hij afschuwelijk.

-edit- verplaatst door admin


roosje31-01-2005 21:38
wat een eikel


odilia01-02-2005 13:26
beste helena.
meid meid wat een klootzak ik weet echt wat je voeld,ze vinden het fijn om je leven zo kapot mogelijk te maken.
en datr veranderd ook nooit.nooit meer een fijn gevoel,je maken dat je geen zelf respect meer hebt ,ze gaan door tot je met de grond gelijk gemaakt bent.
meid geloof me hij veranderd nooit,iemand wat zoiets in zich heeft blijft het zelfde .die menssen hebben een stoornis in de hersenen. denk aan je zelf en kies voor je zelf. ik wens je heel veel liefde en sterkte toe.groetjews odilia


helena02-02-2005 08:54
Hij is toch thuis....eigenlijk zou hij vandaag gaan werken, maar nu is hij toch thuis. Ik ben net gewoon in huile uitgebarsten, had er zo op gerekend dat ik een beetje rust zou krijgen vandaag. Maar ja, ik wist het gisteren al, hij zat zoveel te zuipen weer! Vandaag had hij weer aan het werk gemoeten, maar hij ging dus niet. Dus zit ik weer de hele dag met iemand opgescheept die net al begon te dreigen dat hij me aan zou vliegen als ik nog 1 keer de slaapkamer in zou komen...
Ik had er zo op gerekend,ben zo teleurgesteld. Die dag alleen was echt nodig voor mij, weer een beetje rust en opladen. Hij is nou al een paar weken nauwelijks weggeweest. Elke keer is er wel iets, en ondertussen raak ik helemaal over mijn toeren. Gewoon een paar uur rust, een beetje kunnen ontspannen, dat is alles wat ik vraag. Een paar uurtjes geen stress, niet steeds hoeven wegduiken en voor de belachelijkste dingen sorry moeten piepen (ook al doe ik niks verkeerds!) want anders...! Volgens mij ben ik echt een zenuwinzinking nabij, ik kan niet meer. Ik had er zo op gerekend om lekker door mijn huisje te lopen, een beetje aan te rommelen en niet steeds op mijn hoede te hoeven zijn. En dat is nu weer van me afgepakt, door iemand die de laatste tijd 24 uur per dag 7 dagen per week onuitstaanbaar chagerijnig is....
Het is zo gemeen! Ik heb een dagboek gekocht, en heb er nog niet een keer in kunnen schrijven omdat hij de hele tijd om me heen hangt. Ik zou er nu wel in kunnen schrijven, maar het ligt in de slaapkamer.. Maar zelfs als hij weg is of slaapt dan kan hij elk moment naast me staan, dat schrijft niet lekker! Met een computer kun je wegklikken en dit hoef ik niet ergens te verstoppen. Daarom ben ik zo blij dat dit er is!

-edit- verplaatst door admin


roosje02-02-2005 10:00
hoi
ik had zo voor je gehoopt dat ie weg zal gaan.
ik weet hoe fijn het is om ff een paar uurtjes alleen te zijn.
nou hoop dat ik je gauw weer spreek op de chat

liefs roosje


helena02-02-2005 10:14
Ik heb de chat wel aanstaan, hij slaapt namelijk nog! Dus als je dit leest? Kan zijn dat ik straks wel weg ben, maar dan is hij dus opgestaan.


dillimen02-02-2005 20:25
sorry dat ie weer je paar uurtjes rust verpest heeft .
ik hoop dat verder alles goed met je gaat ?groetjes


helena03-02-2005 08:03
Ja, vandaag is hij weg! Heerlijk. Hij was gisteravond ineens heel aardig en ik heb alles kunnen zeggen wat ik wilde zonder dat hij kwaad werd.


helena03-02-2005 08:14
Hij is er niet! Heerlijk...ik weet alleen ff niet wat ik met al die rust aan moet. Vreemd hoe je kan wennen aan stress. Ik zit nu al op het puntje van mijn stoel te wippen van: wat moet ik nou?
Gisteravond was hij ineens heel aardig, ik heb van alles er uit gegooid zonder dat hij kwaad werd. Aleen heeft hij het wel vaker geflikt dat hij daar ineens dagen later weer over begint en dan alsnog kwaad word. Vooral als hij drinkt. Het weekend staat weer voor de deur, en ik weet nu al dat het morgen weer "feest" word. Maar vandaag is hij er niet tot vanavond, en vanavond is hij hopelijk te moe om te vervelen. Als hij gewoon gaat werken dan is er weinig aan de hand, soms word hij chagerijnig als ik (volgens hem) niet genoeg opgeruimd heb, maar dan bijt ik hem toe dat ik geeen werkster ben in mijn eigen huis. Dan houd hij meestal weer op, meestal! Maar de keren dat hij weer zo'n kronkel heeft dat hij niet wil werken, dat duurt vaak een paar dagen tot een paar weken achter elkaar, dan is zo moeilijk...
Hij loopt dan alleen maar te vitten en te vervelen. Drinkt veels te veel en word daar nog chagerijniger door. Hij heeft namelijk een hele kwade dronk, en een nog kwadere kater. Ik begrijp totaal niet waarom hij drinkt, hij word er helemaal niet vrolijker van. Ik drink omdat ik het leuk vind, af en toe als ik uit ga of een lekker wijntje thuis. Maar als hij drinkt dan moet hij meteen "doorzuipen" zolang hij kan. Bij de eerste slok bier is het hek van de dam. Hij kan gewoon niet stoppen dan. Er zijn dagen bij geweest dat hij rustig 36 tot 48 uur doordrinkt, met wat drugs is dat wel vol te houden! Dan valt hij uiteindelijk in een coma, op de bank meestal, daarmee bedoel ik dus een diepe slaap waar hij voorlopig niet meer uit komt. Die dagen eet hij niet, drinkt niks anders als bier en word steeds grimmiger en vervelender. Hij heeft me ook weleens een hele dag lopen teroriseren zonder dat ik wist waarom. Dan drijft hij me de hoek in terwijl hij tegen me hoofd slaat en loopt te duwen. En als ik dan in die hoek sta, in elkaar gedoken en met mijn handen voor mijn hoofd, dan houd hij ineens op. Hij wil me gewoon af en toe laten voelen wie de baas is, klootzak. En ik ben nog zo koppig om hem elke keer tegen te spreken en tegen hem in te gaan, terwijl ik weet dat hij wint. Hij wint altijd, daar zorgt hij wel voor! Maar ik wil gewoon niet opgeven, ik wil hem niet laten weten dat hij gewonnen heeft. Daarom schrijf ik hier, het is iets waar hij niks vanaf weet, hij heeft nog niet alles van mij onder controle, zo voelt het. Ik ben totaal geen stiekem persoon, maar van hem word ik het gewoon!

Wat ik trouwens ook zo bizar vind: Als hij me dan geslagen heef, of heel erg uitgescholden, dan gaat hij "zichzelf straffen". Hij heeft zichzelf een aantal keer een tand door de lip gelagen, hij beukt met zijn hoofd tegen muren en deuren en meer van dat soort vreemde dingen. Hij doet dat ook weleens als hij me wilt slaan. "Om mezelf tegen te houden!" zegt hij dan....

Dat doet hij trouwens niet elke keer!

-edit- verplaatst door admin


Naam onbekend03-02-2005 10:44
vreeslijk jullie moeten hulp zoeken .


dillimen03-02-2005 14:26
hoi helena
ik vind het wel heel god dat je van je afbijt ,en daar kan hij juist niet tegen dan krijgt hij onmacht en gaat hij maar lopen etteren .
hou je nog van hem ?als ik vragen mag.
en waarom wil je nog bij hem blijven ?
als je geen antwoord hierop wil geven begrijp ik dat best hoor.
grotejs dillimen


helena03-02-2005 14:31
Ja, ik houd nog van hem. Vreemd genoeg, ik weet zelf ook niet waarom. De dagen dat het goed gaat dan voel ik ook weer echt die liefde. En het gaat soms ook een tijdje goed, een week of 2 a 3. Helaas komt elke keer die drank weer om de hoek kijken.


dillimen03-02-2005 15:00
ja helena ..dat was en is bij mij ook , ik houd ook nog steeds van hem ,, maar soms twijfel ik ook van is het geen medelijden wat ik met hem heb.
kijk hij maakt zijn eigen leven kapot en hij trekt jullie er mee in .mijn vriend loopt ook de dictator uit te hangen .
het is zo moeilijk ,maar als je nog van hem houdt is het heel moeilijk ,, je kan pas bij iemand weg als je er helemaal achter staat .
het leven is moeilijk he ?
weetje wat het bij mij is ik ben nog maar 21 jaar en heel mijn leven en jeugd is vergalt door hem ,, oke ik heb een kind ,maar dan toch kan je dan nog leuke dingen doen.. maar ik mag me eigen beslissingen geen eens nemen ,, hij moet altijd alles verpesten.
en dat doet jou man toch ook heb ik begrepen uit je andere verhalen.. dat is geen leven ,,denk je er soms niet van .. oh eindelijk rust ik kan doen wat ikkkkkke wil en niemand loopt te etteren en te zeiken..me kinderen hebben rust.
ik denk er steeds meer aan ..aan de rust en de leuke dingen die kan gaan doen met me kind zonder gezeik.
ik hoor je nog wel
het is echt moeilijk als je van hem houdt ,, want aan 1 kant hou ik ook nog van hem


dillimen03-02-2005 15:48
ja ,ik hoop dat hij er iets van heeft opgestoken, en ook echt geluisterd heeft.
en geniet van je rust vandaag zou ik zeggen en doe lekker dinge voor je eigen, haha ik vind borduren altijd zo leuk en daar wordt ik echt rustig van , en voel me goed ,maar helaas heb nu geen borduurspullen meer in huis, jammer.
misschien lijkt het je ook wel leuk om eens te gaan borduren het is maar een tipje ...


dillimen03-02-2005 17:46
hoi helena
hier ben ik weer effe
ik weet niet of je al op deze site heb gelezen ,bij documentatie over de psycopaattest . ik heb er ook gekeken en lees die dingen maar eens en dan kijken of je veel dingen herkent .


helena03-02-2005 22:00
Mijn vriend is een psychopaat....!


helena04-02-2005 18:38
Hij is bij "een vriend" in het cafe. Waarom ik deze vrienden nooit te zien krijg is mij een raadsel maar goed..! Hij heeft wel meer vreemde vriendjes hier en daar. Maar sinds ik er een paar op verschillende tijdstippen en data snachts mijn huis uitgeflikkerd heb, zonder pardon, neemt hij die niet meer mee. Ik vind het best oke als hij vrienden mee neemt, maar niet snachts.
Het word dus weer een leuk weekend, precies als ik al dacht. Hij zou rond 5 uur thuis zijn, belde om 6 uur op en zei dat hij om 7 uur thuis zou komen. Ja ja..ik geloof er geen flikker van. En ondertussen zit ik hier maar te stressen! Want ik weet dat hij weer vervelend gaat doen, ik weet dat hij weer gaat etteren en ik weet dat het weer op dreigen en misschien wel slaan uitdraait. Eerst hoopte ik dat hij op tijd thuis zou zijn, nu hoop ik dat hij wegblijft! Laat hem maar lekker tot zo laat mogelijk wegblijven, dan heb ik rust aan mijn hoofd in ieder geval.
Erg eigenlijk, de meeste vrouwen willen zo veel mogelijk bij hun geliefde in de buurt zijn, ik wil dat hij zo veel mogelijk weg is. Vroeger maakte ik nog wel eens ruzie omdat hij zoveel weg bleef. Nu zeg ik er niks meer van. Hij denkt dat het komt omdat ik van dat slaan "geleerd heb", maar eigenlijk wil ik hem niet eens in de buurt hebben! Dus het komt indirect wel door het slaan, maar niet op de manier zoals hij denkt en hoopt....

-edit- verplaatst door admin


dillimen04-02-2005 20:46
nou leuk avondje heb je weer ,je had je wel anders voorgesteld ,hoorde ik van je vanmiddag op de chat.ja het is weer weekend he .
ik moet altijd zeker een dag van te voren vertellen wat ik ga doen ,en dan is de vraag of ik het nog wel mag.
als ik het op de zelfde dag zeg , dan kan ik vergeten dat ik de deur uitga.
maar soms echt soms he ,dan heeft ie weer een goede bui en als ik dan zeg ik ga naar de mac met die kleine,dan is er niks aan de hand.hij moet ook altijd weten met wie ik ben of naar toe ga.
maar hij zegt alleen maar tegen mij:hey ik ga naar buiten...en als ik vraag waar naar toe ,zegt ie :naar een vriend ,maar ik moet precies alles vertellen.
dit is gewoon een klote situatie helena ,ook voor jou.
maar ik begrijp jou ,ook dat je nog van hem houdt , ik doe dat al 5 jaar lang en nu zie ik pas in wat voor etterbak het gewoon is.
maar aan de andere kant voel ik me ook schuldig omdat ik hem ga verlaten .zijn vader heeft hem zo gemaakt ,zonde van die jongen.
want hij kan heel lief zijn en hij is ook echt slim.
maar hij vertikt het gewoon om te gaan werken.zonde dat hij ons er mee in sleept.
en dat doet jouw vriend ook ,hij sleept jullie ook mee ,omdat bv weer eens gedronken heeft.
ik heb honger ,we hebben niet veel in huis ,niet aan lekkere dingen gedacht toen ik naar de winkel ging ....stom

oja wat voor jeugd heeft jouw vriend gehad???


helena05-02-2005 12:09
Nou, het viel gisteren wel mee. Wel een paar angestige momenten gehad, hij zocht ineens ruzie met de buurman en deed heel raar met het boodschappenkarretje. Die stond nog in de gang, hij moest m nog terugbrengen. Omdat hij m niet in een keer naar buiten kreeg begon hij er heel gefrustreerd en agressief aan te rukkken. Zo agressief dat het karretje omviel en ontzettend veel lawaai maakte. Ik schaamde me dood tegenover de buren!
Later is zijn broer ff geweest, maar daar deed hij ook heel erg vreemd tegen. Zijn broer is het wel gewend dus die negeerde dat en praatte voornamelijk tegen mij....Nou dat beviel meneer natuurlijk al helemaal niet!!! Hij ging op een gegeven moment tegelijkertijd met zijn broer weg, en toen kon ik ff chatten.
Ondertussen zat ik in de zenuwen omdat hij elk moment, met nóg meer drank op, thuis kon komen. Hij kwam uiteindelijk en toen wou ineens film gaan kijken. Het was inmiddels al bijna 12 uur! Ik zei dat ik moe was, maar hij stond erop. Uiteindelijk heb ik hem weten over te halen om de film vandaag af te kijken. Hij wou namelijk nog meer bier gaan halen en dat zag ik echt niet zitten! Ook omdat hij vanochtend vroeg ergens moest zijn, en dan word ik ook wakker van de wekker.
Vanochtend was het weer raak met meneer. Ik heb hem echt uit bed moeten dwingen. Het was best vroeg, de kinderen sliepen zelfs nog, en hij maakte ontzettend veel lawaai. Kreeg zelfs nog een woede-aanval omdat hij zijn trui niet kon vinden, en natuurlijk maakte hij mijn jongste dochter wakker. Ik overstuur want ik had nog wat willen slapen. Hij kan in het weekend en in de vakantie lekker uitslapen, want ik sta altijd op, maar ik heb alle slaap die ik kan krijgen heel erg hard nodig! En aangezien hij het de laatste tijd bijna elke nacht presteerd om me tot 2 a 3 uur (als het niet langer is)wakker te treiteren, ben ik doodmoe. Maar daar wilt hij geen enkele rekening mee houden. Op het moment denk ik dat ik elk moment neer kan klappen van vermoeidheid, en dan overdrijf ik niet!
Straks komt hij weer thuis, als er een vriendin van mij is. Ik ben zo bang dat hij weer gaat drinken en zichzelf, en daarmee mij, weer belachelijk maakt....

-edit- verplaatst door admin


dillimen05-02-2005 21:13
hoi hoe is het verder nu .ik hoop dat het weer rustig is ..


helena06-02-2005 09:34
Ja hij heeft zich gedragen. Gelukkig wel! Hij heeft ook niet gedronken gisteren, daar was ik wel blij om. Ik had echt niet nog een nacht wakker kunnen blijven! Ik hoop dat hij vandaag ook normaal doet...


helena07-02-2005 12:18
Ik begin het steeds moeilijker te vinden met alles. Eigenlijk ben ik gewoon een beetje op. Steeds maar weer die stress....
Net had ik een vriendin aan de lijn. Zij heeft ook een hele lastige vriend gehad. Niet zozeer dat hij haar sloeg, maar hij zuipt heel erg veel, en vernielt alles in haar huis als hij een rare bui heeft. Nou ja, en meer van dat alles dus! Nu heeft zij hem eruit gezet, maar ze is nog niet los van hem. Ze blijft maar naar hem toe gaan, ze blijft hem maar helpen en ze staat m ook altijd en overal te woord.
Op zich moet ze dat zelf weten, maar ze heeft wel de hele tijd kritiek op mij. Daar maakt ze het mij heel moeiljk mee. Elke keer als ik haar spreek dan verteld ze mij dat ik hem er uit moet gooien, dat ik het "gewoon" uit moet maken en dat ik voor mezelf moet kiezen niet alles moet pikken bla bla bla... Het punt is: Ik ben daar gewoon nog niet aan toe! Maar ze legt zoveel druk op mij de hele tijd, omdat zij het nu wel heeft gedaan en ik nog niet. Wat ze gewoon niet door heeft is dat het voor mij alleen moeilijker word zo. Ze drijft mij steeds verder van haar af, omdat ik niet elke keer zin heb om kritiek aan te horen van haar! In plaats van begrip en steun, krijg ik alleen maar te horen wat ik volgens haar MOET doen.
Hoe moet ik hier mee om gaan? Ik weet het niet meer allemaal. Alles is zo moeilijk op het moment.

-edit- verplaatst door admin


roosje07-02-2005 13:04
hoi hoi
ik denk dat het beter is dat je misschien even afstand van haar neemt totdat je alles zelf op orde hebt.
het is niet zo makkelijk om je zomaar van iemand los te laten, en ookal wilde je dat misschien gisteren of vandaag het is een hele weg die je moet gaan.
En dat kost tijd, veel tijd.
Misschien dat het bij haar "makkelijker" ging, maar zoals ik het las kan ze ook geen afstand van hem nemen.
In zo n situatie is het ieder voor zich, en je kan makaars mannen niet vergelijken en zeggen kijk hoe makkelijk het bij mij nou ging.

succes


X07-02-2005 14:01
Ik heb zelf pas geleden de beslissing genomen om weg te gaan. Voor die tijd liet ik het van hem afhangen en vroeg ik of hij weg wilde gaan. Ik heb lang gewacht voordat ik zelf de stap heb genomen. Ik keek meestal naar anderen die het slechter hadden dan ik en dacht dan "zie je wel het kan nog erger. Bij mij valt het wel mee". Uiteindelijk ben ik nu na jaren blijven proberen helemaal op en kan ik niet meer verder met hem. Aan een relatie moeten twee personen werken. Als jij het alleen moet doen, lukt het niet. Wat mij enorm geholpen heeft is veel lezen. In het boek van Carolien Roodvoets "Monsterverbond" en het boek "Voor de lieve vrede" kwamen zoveel herkenbare dingen voor. Verder is mijn familie en dan met name mijn dochter een enorme steun voor mij. Pas na jaren heb ik iets over de situatie aan mijn ouders vertelt. Het lucht enorm op als je je verhaal kwijt kan en gesteund wordt door mensen in je omgeving. Heel veel sterkte en er komt een moment dat je een beslissing kan nemen waar je achter staat. Blijf geloven in jezelf!


dillimen07-02-2005 22:49
hoi helena
jij moet hem pas eruit zetten als je er helemaal 100% achtersta .
als je er niet achter sta ,denk ik dat je hem ook weer snel neemt .je moet er echt achter staan.nou je weet het nu niet .denk er over na zet alles opeen rijtje ..groetjes


helena07-02-2005 23:11
He dillimen ik ben nu op de chat, ben jij er ook nog?


helena07-02-2005 23:12
allemaal bedankt voor de reacties, ik weet dat ik me eigenlijk niet zoveel van haar moet aantrekken. Maar het is zo vervelend dat ik het gevoel heb dat ik me steeds moet verantwoorden tegenover haar. Ik durf haar niet eens alles te vertellen, dat doe ik alleen hier, omdat ze dan helemaal begint te zeuren.


helena09-02-2005 13:11
Hij heeft, verdommme, iets van mijn moeder verkocht! Mijn moeder is verdorie al meer dan 10 jaar dood, dus zoveel heb ik niet meer van haar. Het is maar een stom ding dat ik nooit gebruik, maar toch... Hij is het nu aan het terug halen, ik stond erop. Hij heeft het verkocht voor drugs! En toen ook nog eens een hele dag (van avond tot avond) gewacht om het te vertellen. En toen ik er kwaad over werd, was ik weer een kutwijf en had ik het ineens gedaan. Alsof ik ZIJN spullen verkoop voor drugs?! Ik word hier zo doodmoe van. Elke keer weer beschaamd hij het weinige vertrouwen dat ik al in hem heb. Nu verkoopt hij mijn spullen al voor drugs, waar houd het op. Eerst was het de drank, toen een tijdje drugs, daarna weer drank en nu zijn we weer terug bij drugs...
Ik ben zo ontzettend afgeknapt nu. Ook omdat hij het die avond niet verteld heeft omdat hij sex wilde. Die heeft hij ook gehad, maar alleen omdat ik dus niet wist wat hij geflikt had. Anders had hij dus mooi met zijn poten van me af moeten blijven!!! Sinds gisteravond weet ik heel zeker dat ik niet meer wil. Alleen durf ik het niet te zeggen, hij zat me gisteren al de hele tijd te bedreigen om de raarste dingen, en het was kutwijf voor en kutwijf na. Terwijl hij fout zat! Als ik iets verkeerds doe word ik uitgescholden, en als hij iets verkeerds doet word IK ook uitgescholden. Ik ben elke keer degene die het gedaan heeft, ook al heb ik niks gedaan....
Hoe moet ik het voor elkaar krijgen dat hij weggaat zonder dat hij me vermoord? En dat meen ik echt serieus, ik ben bang dat hij me iets aan doet als ik het uitmaak. Was dit maar zijn huis, dan pakte ik de spullen en ging ik weg met de kinderen. Maar het is mijn huis, met mijn spullen, die kan ik niet zomaar achter laten met hem erin. Zou hij wel willen ja.
Iemand ideeen? Gewoon eruit zetten is geen optie, hij trapt gewoon de deur in,en dan heb ik geen tijd meer om 112 te bellen! Dat weet ik uit ervaring.

-edit- verplaatst door admin


kitty09-02-2005 14:13
wat een toestand zeg
dit had ik ook mij huis mij spullen en me ex er in
toen ik het verteld had dat het over was ben ik voor een dag weggegaan maar toen dacht ik nee is mij huis ga gewoon terug
was zo bang dat ze me gaat vermoorden toen ik terug kwam
maar toen dacht ik laat maar gebeuren
kijk als die je wou vermoorden had die het allang gedaan en het kan ook op straat gebeuren
je moet niet bang zijn in je eige huis
toen ik terug kwam andere dag ben ik naar me ex gegaan, heel strak in haar ogen geken en met alle kracht die ik nog in me had verteld doe wat je wil doen
wil je me vermoorden doe het maar ik blijf in me huis en je gaat weg
op eens werd ze echt bang voor me
echt gek ze begon met respect met me omgaan ze zag dat ik niet meer bang was
je weet ben na 3 maanden van Nederland weggegaan de helft spullen achtergelaten maar ik mis niks
angst kan je echt verlamen kan je niet helder denken maar kijk naar mij ik leef en ik was ook met dood bedreigd je kan het ook
sterkte kitty


helena09-02-2005 15:17
Nou hij heeft het teruggehaald. Het was een versterker. Ik heb daar gewoon fijne herinneringen aan, mocht er altijd van mijn moeder mee spelen vroeger, dus ik wil m houden. Maar hoe dan ook moet hij niet zomaar mijn spullen weggeven! Hij heeft nu aan desbetreffende persoon zijn eigen versterker gegeven, geruild dus. Die van mijn moeder is veel beter en er zit een radio in, dus hij heeft verdomde veel geluk gehad dat hij m terug kreeg! En dan verwacht meneer ook nog eens dat ik m dankbaar ben of zo.....ongelooflijk!
Tips ivm hem eruit werken nog steeds heel erg welkom!


Jonnepon09-02-2005 15:53
Tips...zeg dat je de ruimte nodig hebt voor jezelf,om na te denken wat jij wilt(i.v.m.jouw spullen verkopen.
Het word van kwaad tot erger zo!

Of je zegt dat de woningbouw is geweest dat hij niet bij jouw mag/kan wonen i.v.m.zoveel personen(jij en je kids) voor hem niet.(waarom...weet je niet).
Succes!


lise10-02-2005 19:39
zeg dat je niet meer van hem houdt en dat je je ongelukkig voelt, vraag of hij zich nog wel gelukkig voelt in jullie relatie of dat hij het ook niet beter vindt om de wegen te scheiden (dit als hij nog voor enige reden vatbaar is)

zeg dat je eigelijk lesbisch bent er er eindelijk voor uit durft te komen

zeg dat hij ergens anders moet gaan wonen omdat je tijd nodig hebt voor jezelf omdat je depressief bent en dat dit op dokters advies is, of psychologisch advies.

zeg dat je lijdt aan een dodelijke ziekte

zeg dat je onvruchtbaar bent geworden door een geslachtsziekte die je hebt opgedaan toen je vreemdging

zeg dat je van iemand anders houdt

in uiterste noodzaak, laat je het huis achter, je vindt wel weer een nieuw huis, zo is het toch geen fijne plek om in te wonen, zeg je huur op of verkoop het, of ruil het huis en zeg dat je vertrekt naar het buitenland naar familie die hij niet kent omdat je nederland beu bent.


dillimen11-02-2005 17:20
hoi helena
ik las je verhaal wat een gedoe weer,maar ik las ook dat je je versterker weer terug heb,,,gelukkig.
weetje als je bij hem weg wilt ,kies voor je veiligheid en je kinderen ,wat kunne je spullen je nou intreseren {je kunt ook wel wat dingen eruithalen natuurlijkdie je echt wil meenemen}ik had eerst ook van hallo ,ik laat me spullen niet achter ,maar intresseert het mij geen zak meer.tuurlijk het is niet leuk,,maar beter dan dat je iets aan doet en dan je kinderen straks geen mama meer hebben ...
aan wat voor drugs zit hij eigelijk???
groetjes en sterkte


helena11-02-2005 17:38
Cocaine. En hij rookt het ook nog, schijnt nog verslavender en slechter voor je humeur te zijn als snuiven!


helena11-02-2005 22:53
Hij is er nou lekker niet. Ik zeg lekker omdat ik het heerlijk vind om lekker ff alleen te zijn. Hij was weer erg dwingerig deze week, maar ik heb me verzet. Hij weet niet wat hem overkomt, ik pik het gewoon niet meer! Een paar dagen geleden zei ik tegen hem dat hij moet uitkijken omdat de laatste druppel aan het vallen is. Hij pakte me bij mijn keel en zei dat hij wel bepaalde wanneer de laatste druppel was. Hij vroeg aan mij: wie bepaalt dat? Ik zei een hele tijd niks, maar hij kneep steeds harder, tot ik wel moest piepe: "jij". Maar zodra hij me los liet zei ik: "Ik zei dat alleen maar omdat je dat afdwong, niet omdat ik het meende. Als je iets met geweld afwingt dan telt het niet!" Hij keek ineens heel moe en zei: "dat weet ik." En hij liep de kamer uit....
Volgens mij is hij het ook zat, die strijd. Volgens mij weet hij eindelijk dat ik nog steeds mijn eigen mening heb en dat hij me niet 100% onder controle kan houden!
Ik heb trouwens een manier om hem vaker weg te houden: Hij is oficieel arbeidsongeschikt en werkt voornamelijk zwart. Ik was vandaag in gesprek met mijn contactpersoon van de reïntergratie. Die vertelde me toevallig dat er gecontroleerd word op samenwonen en dat als hij hoofdzakelijk bij mij zou zijn, dat dat als samenwonen geld! Dan zou hij er financieel op achteruit gaan, en dat wil hij natuurlijk niet! Ik vertelde hem dat en volgens mij gaat hij nu eindelijk zijn huis opknappen en meer daar zijn als bij mij. Voor geld is hij namelijk wel gevoelig. Bovendien word hij net zo moe van de strijd als ik. Ik realiseerde me dat dus een paar dagen geleden pas. Ik blijf namelijk tegenspreken en mijn eigen gang gaan. Gisteren kwam ik bijvoorbeeld thuis van sporten. Ik liep langs het huis van een vriendin en ik dacht: weet je wat, ik ga kijken of ze er is. Eerst werd ik nerveus omdat ik wist dat hij er moeilijk over zou doen, maar ik zette door en ging toch. Mijn vriendin was heel blij om mij te zien. Ik belde hem op en zei: "als je me nog wat langer kan missen, dan blijf ik ff hier hangen" Hij kwaad natuurlijk en ik zei(heeeel sarcastisch): "als je me niet kan missen moet je het zeggen hoor!" Hij hing kwaad op, en ik ben lekker gebleven. Uiteindelijk ook maar ff, 40 minuten of zo, lang genoeg voor een kopje thee. Maar een hele overwinning!
En het gekke was, hij deed niet eens moeilijk toen ik thuis kwam. We hebben zelfs gezellig film gekeken enne...nou ja, in de slaapkamer was het ook weer zoals vanouds. Dus het is voor onze relatie goed als ik mijn eigen zin doe en me niks van hem aantrek....
Wie had dat gedacht?
Maar we zijn er nog niet, en het gaat vast nog vaak zat mis....helaas...

-edit- verplaatst door admin


helena12-02-2005 10:53
Ja, gisteren ging het dus weer mis...
Hij voelde dat ik zeker van mezelf werd en besloot me weer de grond in te trappen, klootzak. Hij gebruikte een hele traumatische en pijnlijke gebeurtenis uit mijn verleden om me pijn te doen. Wat een afschuwelijk persoon, ik zou nooit zo kunnen zijn!
Maar hij bekijkt het maar, ik bepaal zelf wel wat ik doe, ik laat me niet meer de grond in trappen.


Lin12-02-2005 11:09
Goedzo... je kan het wel, want hoe meer je toe geeft hoe meer hij het gevoel heeft macht over je te hebben, en hoe meer hij denkt dat hij je dingen kan verbieden! Je moet ook dingen doen waarin je zelf zin hebt, want je leeft niet alleen voor hem, vooral ook voor je zelf, denk aan jezelf want je bent het waard om ook gelukkig te worden en ook leuke dingen en plezier te hebben xje lin


lise12-02-2005 14:01
poe he, je zit in een fiks web! ik kan me voorstellen dat je bang bent!
ben je bezig om iets van je relatie te maken of ben je bezig uit die ellende te komen?
ik denk dat je hierover moet beslissen, een keuze maken...


lise12-02-2005 14:19
niet dat dat even gemakkelijk is, mijnes is nu een week weg en zelfs al is hij een werelddeel verderop, toch zit ik bijna de hele dag achter de computer en hoop ik dat hij me mailt, en als hij dat dan doet krijg ik de prachtigste foto,s en de meest positieve koetjes en kalfjes, ik natuurlijk meteen terugschrijven(waar is mijn trots?) dan schrijf ik hem hoe erge moeite ik er mee heb om wat er allemaal gebeurt is. reageert hij gewoon niet op, gaat rustig door met koetjes en kalfjes of antwoord niet. ik kan zien dat hij mijn mailtje gelezen heeft, want ik breek in op zijn e-mail, (dwaas he?) zit ik mijn eigen mailtje weer te lezen terwijl ik weet dat hij hem gewoon botweg niet beantwoord, toch ga ik dan opzoek naar bevestiging, en hoop ik dat hij dan misschien met een vriend of zo heeft gemailt en dat ik daar dan misschien wat waarheid vind, wat er dan natuurlijk niet is. oh, oh zit ik toch weer te hopen, niet op dat hij terugkomt natuurlijk, dat is wel het laatste, maar ik hoop op eerlijkheid en openheid ofzoiets,iets zodat ik het kan afsluiten, maar dat gaat hij me natuurlijk nooit geven! grrrr ik haat hem!!!!


helena14-02-2005 16:04
Valentijnsdag...haha! Vorig jaar kwam hij nadat ik hem met een ruzie eruit gezet had met een lullig kaartje aanzetten. Het zat zelfs nog in de verpakking! Waarschijnlijk was hij onderweg naar mij toevallig de supermarkt ingedoken en dacht hij bij het zien van al die hartjes met "14 december, valentijn." erop: "oh ja, valentijn, laat ik maar snel ff iets kopen". Hij kwam bij mij aan en ik liet hem weer binnen...zucht.
Die dag was denk ik een van de meest treurige dagen in mijn leven. Hij viel met een vette kater in slaap en ik durfde hem niet wakker te maken. Dus zat ik vanaf 8 uur savonds met een snurkende vriend in de slaapkamer, daar heb ik hem half slapend naartoe gesleept, in mijn eentje op de bank. Ik heb een fles wijn leeg gedronken (doe ik anders nooit, ik hou niet van alleen drinken en ik drink zowiezo niet veel, dus kun je nagaan hoe triest ik was) en een paar grappige series gekeken. Tot half 2 snachts zat ik daar, ik wilde niet naar bed, waar HIJ was.
Had ik er al bij verteld dat wij die valentijn precies 1 jaar bij elkaar waren...?
Ik ben benieuwd wat deze valentijn ons brengt....

-edit- verplaatst door admin


roosje14-02-2005 18:25
hoi hoi
ik wens je dit jaar een betere valentijnsdag toe.
hopelijk laat hij merken dat hij van je "houdt" op zijn manier, misschien maakt het jou niet meer uit op welke manier hij dat doet.
als hij maar het fatsoen heeft om rustig te blijven, niet dronken te worden en toch zn best doet.
zodat jij dit jaar er betere herrinneringen er aan over zou houden.

toch wens ik jou op deze dag al het goeds toe en dat alles goed komt en gaat op de manier waarop jij dat verdient.
ookal ben ik een vrouw en jij ook, maar van mij krijg je de valentijn knuffel en een dikke zoen.

liefs roosje


dillimen14-02-2005 20:42
alvast een leuke valentijnsdag toegewenst..en mijn valentijn is ook weer naar de klote..


moira15-02-2005 21:53
Hai helena,
Eigenlijk wilde ik je even bedanken voor je reactie. Ik heb het idee dat ik heel wat aan je advies heb. Eigenlijk is het best vanzelfsprekend, maar soms zie je door de bomen het bos niet meer. Ik heb vandaag gekeken voor een beautyweekend. Ik vind dat ik het verdien om er even tussenuit te knijpen.Ik ben immers al twee jaar niet meer uit huis geweest. En het idee alleen al geeft me weer een beetje licht in mijn leven. Wist je dat je een van de weinige bent die niet zegt dat ik gewoon bij hem weg moet gaan. Je weet niet hoeveel het voor me betekend!


helena18-02-2005 12:01
Ik kan hier toch zo kwaad om worden!
Vanavond ga ik met een vriendin naar de bioscoop en dan wat drinken. En wat doet die zak? Hij maakt me om 3 uur snachts wakker en gaat net zo lang tegen me aan duwen en praten en vervelen tot ik klaarwakker ben. Heeft meneer zogenaamd gedroomd dat ik vreemd ben gegaan....Daarna viel meneer weer lekker in slaap, in de gelukkige wetenschap dat ik niet meer zou kunnen slapen. Vanochtend maakte hij me, voordat hij naar zijn werk ging, nog wakker ook om de fles te maken voor de jongste. Hij had zoveel lawaai gemaakt dat ze wakker was geworden. Ongelooflijk...alsof hij zelf niet ff de fles kan maken, duurt 2 minuten. Nee hoor, IK moet daar helemaal mijn bed voor uitkomen!
De vorige keer dat ik iets leuks wou gaan doen flikte hij dit ook. Hij gunt met gewoon niet een klein beetje plezier, elke keer zorgt hij ervoor dat ik te moe ben om het leuk te hebben. Klootzak! Gisteren begon hij ook ineens dat hij persé eerst zijn haar wou laten knippen voordat hij this kwam. Maar hij móet meteen thuis komen, want de film begint heel vroeg en hi moet bij de kinderen blijven. Maar nee, meneer móet perse zijn haar laten knippen, dat ka blijkbaar geen dagje wachten. Echt te kinderachtig voor woorden.
Hij heeft al de hele week een pesthumeur, sinds hij weet dat ik weg ga vanavond. Zelf is hij regelmatig weg, maar o wee als ik iets wil gaan doen. Nou...ik ga wel, maar ik ben zooooo moe, ik heb al geen zin meer!

-edit- verplaatst door admin


wilma v18-02-2005 12:18
ik heb dit ook al zo vaak meegemaakt!
dat hij snachts zeer overdreven wakker werd, (zodat ik ook wakker werd) en dan zeggen.oh....ik heb gedroomd dat je vreemd ging! echt zo zielig zijn die gasten! zo proberen ze je een schuldgevoel te geven bah!! ik kan me echt heel goed voorstellen dat je doodmoe wordt van die vent. het klinkt misschien raar en hard.......maar schop m er toch uit! aan zoeen heb je niets, wordt je alleen ongelukkig van. ik weet dat het makkelijker gezecht dan gedaan is maar toch..... je leven kan zoveel mooier zijn.


helena18-02-2005 12:40
ja, ik heb hem net ff gebeld om te zeggen dat ik het niet leuk vond. Begint hij tegen mij te schreeuwen dat ík egoistisch ben! Niet te geloven...


wilma v18-02-2005 16:55
zeg helena..........hoe lang ga je dit nog pikken?????
dit soort gasten zijn echt ziek, en beter worden ze niet, je zult nooit uitzicht hebben op een betere tijd, zolang jij hem z'n gang laat gaan.


ellen18-02-2005 17:28
als ik jouw verhaal lees denk ik; wat ben ik blij dat daar van af ben. Ik vind dat je het wel goed doet allemaal. Je probeert de dingen voor jezelf goed te doen. Volgens mij gaat het er niet om of je blijft of weg gaat. Het gaat er om dat je voor jezelf gaat zorgen, dat je inderdaad belt om te zeggen dat je het niet leuk vindt. Hoe hij reageert is zijn probleem, maar jij gaat je wel beter voelen als je zegt wat je vindt.Of je weg gaat of blijft, daar kom je dan vanzelf wel uit als de tijd daar is. Veel succes.


moira20-02-2005 17:52
he helena,
waarom komen zoveel dingen overheen met mijn leven? maar goed..ik wilde alleen ff zeggen dat als je voortaan iets leuks planned moet zorgen dat je absoluut niet afhankelijk bent. Regel bv. een oppas. Laat zien dat hij kan doen wat ie wil maar dat je toch wel zal gaan en lol zal hebben.


roosje20-02-2005 19:25
nou ik zou vanmiddag naar mn moeder gaan.
en wat denk je? ik kom mijn bed uit en gelijk bonje.
volgens hem was ik te laat mn bedje uit, nou ik hoorde hem 2 x naar boven komen en hij liep nog stiller dan een muis.

het is zo ontzettend egoistisch van hun.
Hun mogen en kunnen alles.
en wij ... wij lijken wel een slaaf.
je hebt zelfs toestemming nodig om naar de wc te gaan lijkt wel


helena26-02-2005 18:32
Ik hou niet meer van hem!
Heerlijk om dat te kunnen schrijven, ik hou NIET meer van hem! Nu moet ik m alleen nog weg zien te krijgen.
Ik ben hartstikke ziek vandaag, koorts, keelpijn, hoofdpijn, moe, snotterig noem maar op. Maar denk je dat vieze smerige gore klootzak daar ook maar het kleinste beetje rekening mee houd? Welnee! Hij is de hele dag al aan het zeiken, heel hard house muzien (kun je dat muziek noemen?) aan het draaien en aan het zuipen. Ik krijg geen moment rust van meneer. En net, als allerlaatste druppel, was hij voor de zoveelste keer op MIJN Msn-acount met iemand aan het chatten. Ik heb hem al honderd keer gevraagd dat NIET te doen, maar hij blijft aan de gang. En, speciaal om mij te pesten, heeft hij ook nog rare dingen naar iemand lopen schrijven. En natuurlijk moest hij me uit bed halen om me dat te laten zien, gewoon om te treiteren.
En natuurlijk heb ik vandaag weer de nodige klappen gehad, terwijl ik écht ziek ben. Hij grijpt me ook steeds bij mijn nek terwijl ik een wiplash heb...noem maar op. In mijn benen knijpen en in mijn armen, zo hard dat het echt pijn doet....
Ik kan niet meer, hij MOET weg. Ik heb net de politie gebeld, om advies, maar die liepen alleen maar te kwijlen dat ik dan moest bellen als hij dat deed. Jaja...alsof ik dan van hem de kans krijg ook om ook maar naar de telefoon te kijken, laat staan te bellen! Je hebt er ook echt helemaal niks aan. Kunnen ze niet gewoon hier zijn als ik hem er uit zet? Dat hij zijn spullen pakt en de sleutels inlevert terwijl hun er zijn? Maar nee, dat doen ze niet, ze komen pas aankakken als het al veel te laat is...
Wat moet ik nu? Ik heb geen geld, kan nergens heen, niks!

-edit- verplaatst door admin


lise26-02-2005 19:07
wat een ongelovelijke tering-lul zeg!, ik wou dat ik erbij was dan konden wij hem samen eens lekker inelkaar trappen!! wat denkt hij nou wel niet, ik kan hier zo kwaad van worden, die kerels denken dat ze het recht hebben om te vernederen en pijn te doen,,,ik haat ze allemaal!!!! ze verdienen het dat iemand ze eens de waarheid in hun hoofd stampt! sorry hoor helena maar mijn god wat een klootzak


Jonnepon26-02-2005 19:58
Jeetje zeg wat een gore smerige etterbak is dat ik ben het he-le-maal met Lise eens dat soort moet eens een goed hardhandig lesje leren!!Ik kan me voorstellen dat je het goed zat bent met die negetieve aandacht van hem.Zo te lezen zal het dan ook Niet lang duren dat je hem eruit trapt.Ik begrijp dat je je nu belabberd voelt en geen puf hebt,maar denk maar jouw tijd komt wel meissie.Tjonge zeg dat die politie zo laks doet...ik kan je wel 1 Tip geven.Dat is het politie-bureau bellen en naar de wachtcommendant vragen.Die is de hoogste(baas)van het bureau,krijg je die niet dan zeg je dat je een heeele grote klacht gaat indienen,en desnoods contact met de media gaat zoeken....Ze MOETEN je helpen en komen dit loopt de spuigaten uit!!!
Misschien kan je je vriendin bellen(als je de kans krijgt)dat zij dan komt.
Anders zal ik je adviseren als je weer beter bent,met spoed naar het Maatschappelijk Werk toegaan e/o bellen(zij hebben geheimhoudingsplicht).
Je hebt even die ondersteuning nodig voor de laastste loodjes om die etterbak eruit te krijgen....en geloof me dat gaat je lukken ook!
Heel veel beterschap toegewenst....en geef die smeerlap geen kans om bij je in de buurt tekomen!

Liefs,
Jonnepon


wilma v27-02-2005 10:44
dag helena,

het gaat dus weer flink te keer bij jullie thuis. nu is de maat vol! je kan zelf nu dus echt aangeven dat je het beu bent, het is tijd voor een verandering.ik vind dat jij recht hebt om te blijfen zitten waar je nu zit, mede omdat je opgroeiende kinderen hebt.
je moet hier echt mee kappen, want hier gaan jij en je kinderen kapot aan.
als ik jou was zou ik al z'n spullen inpakken, en netjes bij de deur zetten. zorg dat er op dat moment een aantal mensen bij je in huis zijn, dat je niet alleen bent. wees nu duidelijk tegen hem wat je wel en niet meer van hem wil.
zet andere sloten op je woning, zodat hij er niet meer in kan, en stel de politie op de hoogte dat je hem eruit hebt gezet, misschien kunnen ze je woning in de gaten houden(hebben ze bij mij ook gedaan)het is van mijn kant natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, dat realiseer ik me ook, maar je moet echt iets gaan doen, voordat er eerdaags iets erg gebeurd.
ik lees al je verhalen die je op de site zet, en die maken me behoorlijk treurig.
helena........denk aan jezelf en je kinderen, ik weet dat het fijn is als het gezin een vader heeft, maar dit kan niet zo! opvoeden kan jij alleen ook wel hoor.

ik wens je echt heel veel sterkte, en wees verstandig.
liefs wilma.


lise27-02-2005 15:29
hoe gaat het nu helena? laat snel wat weten, ik maak me zorgen...niet terug komen op je standpunt, zet het door, eens moet je de stap gaan nemen...dan maar nu!! volgends mij is de tijd aangebroken...(je bent niet voor niets ziek geworden...je bent er gewoon ziek van...) ik hoop dat je je hoofd nog boven water hebt!


helena01-03-2005 18:53
Ik voel me al wat beter. Eigenlijk wil ik wat meer schrijven steeds, maar hij loopt hier de afgelopen dagen rond als een een of ander roofdier(ik ben de prooi...). Je kent t wel, dat ze steeds door het huis lopen op zoek naar iets waar ze over kunnen zeiken...
Hij is nu ff naar de winkel, bier halen uiteraard, maar komt zo terug. Hij weet nu dat zijn dagen hier erop zitten, en daar word hij soms aardiger van, en vaak ook erger.
Ergens vind ik het heel jammer, maar ja, de man van het begin is weg en komt niet vaak genoeg "langs" om een relatie op te bouwen.


helena11-03-2005 11:09
Het gaat iets beter nu, maar de angst blijft....
Hij heeft me niet geslagen de afgelopen tijd, maar dreigt er wel steeds mee. En aangezien ik weet dat het toch nog wel een keer gebeurd, ben ik ook nog steeds bang.
Hij heeft me dus nog steeds waar hij me hebben wilt, bang en bij hem. Ik gooi hem er wel steeds vaker uit, als hij gedronken heeft. Maar hij komt steeds terug en dan durf ik hem niet weg te sturen. Hij is met een kater veel enger als dronken. Dronken kan ik hem inschatten, dan denk ik veel sneller en wil hij alleen drank. Maar met een kater is een heel ander geval, dan is hij moe, chagerijnig en agressief. De laatste tijd drinkt hij steeds vaker 2 dagen achter elkaar. Hij kan het niet bij 1 dag meer houden, als hij s'ochtends opstaat dan is hij nog dronken, en neemt hij er vrolijk nog eentje. En dan is het hek weer van de dam. Op die dagen is hij het moeilijkst, de 2e dag dat hij drinkt. Omdat hij dan én dronken is, én een kater heeft. Hij heeft dan ook helemaal geen gevoel meer. Als hij een beetje aangeschoten is, kan hij nog wel eens juist heel erg lief zijn. Maar op een van die "doorzuipdagen" kan ik me alleen maar gedeisd houden en hopen dat hij in slaap valt.
Ik begrijp hem ook niet op die dagen, hij drinkt alleen maar, slaapt nauwelijks en eten doet hij al helemaal niet....

-edit- verplaatst door admin


Melanie12-03-2005 08:48
Hallo Helena,
het lijkt mijn heel erg om steeds bang te zijn voor je man. Ik moet zeggen nadat ik mijn vriend aan had gegeven en vast heeft gezeten is ie totaal anders geworden. Tja alleen weet ik nog niet wat ik ervan moet vinden. Als ik jou verhaal zo lees vraag ik mijn af waarom je bij hem blijft. Maar ja dat hoor je zeker vaker...Als je zin hebt schrijf mijn maar heb mijn e-mail erbij gezet. Het hoef natuurlijk niet.
Verder wens ik jou heel veel sterkte en misschien hoor ik nog wel van je.


helena18-03-2005 07:46
Gisteren stonden ineens een maatschappelijk werker en politie voor mijn deur. Blijkt dat enkele buurtbewoners meerdere malen zorgen hebben geuit over mijn situatie. Uiteraard anoniem, maar ik heb wel een vermoeden. Het eerste wat ik dacht was,'gelukkig, ze komen me redden!' Ze vroegen hoe het met me ging en vertelde dat er meldingen waren gekomen over huiselijk geweld. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen. Die man zei dat ik altijd kon bellen en dat hij elke week op de markt in een mobiel steunpunt zat, dus ik kon hem zo opzoeken, als ik dat wou. De maatschappelijk werker zei dat hij er was vanwege mij én de kinderen. Dat hij wilde zien of alles wel goed ging met hun. En dat er maatregelen genomen konden worden als er echt sprake was van huiselijk geweld.
Op dat moment ging ik dus een beetje steigeren! Blijf van mijn kinderen af verdomme! Ik bleef rustig, maar besloot op dat moment niks te zeggen. Wat moet ik dan? Als ik niks zeg dan blijft de situatie zo, maar als ik wel iets zeg dan loop ik kans op ots en wellicht uithuisplaatsing! Hoe bedoel je iemand in het nauw drijven?
Die agent zei dat als er meerdere uitingen kwamen van mogelijk huiselijk geweld, mijn vriend zou worden opgepakt. Dan hoefde ik geen aangifte te doen, ik hoefde het er niet mee eens te zijn. Hij zei dat ze dat deden omdat ze wisten dat vrouwen vaak geen aangifte durften te doen, en onder druk werden gezet om te liegen. Dus nu nemen ze het uit handen als er geluiden van de omgeving komen.
Dat vind ik wel goed, dat ze je komen redden, ook al durf je zelf niet om hulp te vragen. Dan word hij uit huis gehaald, en mag op laste van justitie niet meer binnen komen. Je hoeft geen aangifte te doen en je hoeft ook niet te getuigen. Goed he? Met andere woorden: Hij mag er niet meer in, word opgepakt en krijgt straf zonder dat hij kwaad kan worden op jou! Want jij hebt niks gezegd of gedaan!
Ik heb het mijn vriend verteld en hij schrok zich kapot! Bijna was hij weg, maar hij besloot die mensen te bellen. Ik moest bijna kotsen toen hij een toneelstukje opvoerde aan de telefoon. Tevreden hing hij op, maar ik zei dat die mensen elke smoes weleens hadden gehoord en dat ze er toch niet intrapte. Ik weet niet hoe het nu verder gaat, hij is nu werken en komt vanavond terug. Hij wil nog een kans, en ik weet zeker dat hij me nu met geen vinger meer aan durft te raken de komende tijd. Maar eigenlijk denk ik al dat het kapot is...maar nu weet ik dat ik hulp kan krijgen, als ik dat wil.
Oh ja, hij heeft sinds zaterdag niet meer gedronken, hij probeerd er nu vanaf te blijven. Maar ik denk niet dat hij dat kan zonder hulp.

-edit- verplaatst door admin


ellen18-03-2005 13:37
hoi helena,
wat fijn voor je dat mensen je komen helpen. je weet nu dat je politie en hulpverlening achter je hebt staan. Ik heb een paar maanden gesprekken gehad bij een maatschappelijk werkster van steunpunt huiselijk geweld en ik heb er heel veel aan gehad. Als je steun zoekt om over je situatie te praten betekent dat niet dat je relatie moet verbreken. Die beslissing neem je zelf. je kunt wel gemakkelijker kiezen als je weet dat jij en je kinderen veilig zijn ook in de toekomst.Ik denk wel dat je hulp moet zoeken voor jezelf en de kinderen. Ik denk dat ze je ook duidelijk willen maken dat dit geen goede situatie is voor je kinderen. Jij bent verantwoordelijk voor je kinderen, wie zou het anders moeten zijn.Je krijgt hulp omdat je dit soort dingen niet alleen kunt. Hulp aanvaarden is verantwoordelijkheid nemen voor jezelf en je kinderen. Ik snap wel wat je zegt over het vertrouwen dat weg is omdanks alle beloftes. Ik voelde dat gisteravond
ook zo. Een soort rauwe pijn, net of er definitief iets kapot is. Heel veel sterkte.


odilia18-03-2005 14:47
beste helena.
je moet die hulp echt aan pakken .
want hij veranderd nooit echt niet.
hij houd zich nu even koest tot alles weer stil is .
en dan begint hij van voor of aan echt.
je moet echt voor je zelf kiezen en de kids.die zijn zo belangrijk .
altijd maar die beloftes en wij trappen er ook nog iedere keer in,die ex van mij heb ik duizend kanssen gegeven ,geloof me meid een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken,ga bij hem weg voor het te laat is heel veel liefs odilia


lise22-03-2005 10:25
helena dit is je ticket!, neem hem met open armen aan, je hoeft dan toch niet je kinderen aftestaan mallie! je hebt je zo ellendig gevoeld omdat je het gevoel had dat je nergens heen kon, en dat er niemand was die zich om je bekommerde, die mensen waren er voor jou en niet tegen jou, neem hun hulp aan! vertel ze jou verhaal, het zal verandering teweeg brengen, waar je zo naar verlangt! beter voor jou en de kinderen maar ook voor je man, dan krijgt hij ook de kans om de situatie onder ogen te zien en er iets aan te doen(tuurlijk zal hij eerst woest zijn, maar dat moet dan maar) later kunnen jullie er de vruchten van plukken, en hebben jullie er allebei een nieuwe kijk op, die mensen zijn hier gespecialiseerd in, echt ik weet dat het voelt als ; wat moeten ze van me, en waarom hebben mijn buren zo bijdehand gedaan, maar kom op helena, zo doorgaan leidt toch naar niets, je wilt toch niet je hele leven zo op je tenen lopen? een mens verdient rust en veiligheid en plezier! jullie verdienen dat allemaal, jij je man en jullie kids! vecht ervoor (maar dan op een andere manier, ik weet dat je jezelf helemaal kapot vecht) ga ervoor! raap je moed bijeen en neem die stap. doe eens gek en betrek die mensen in jullie situatie, ookal is het iets dat je normaal gesproken nooit zou doen, wat heb je te verliezen? (ze nemen je je kinderen niet af, jij doet je kids toch niets bedreigends aan, wat voor nut zou het hebben om de kinderen bij je weg te halen, dan komt er alleen maar meer verdriet, dat snappen die mensen ook, ze zijn niet achtelijk, ze nemen niet hals over kop besluiten over jou leven, ze steunen je juist in jouw besluiten en geven je mogelijkheden die je in je eentje niet voor elkaar krijgt.) en mocht je je erg zorgen maken over de reactie van je man, nou dan vertel je dat ook en dan hebben ze daar ook weer mogelijkheden voor(zoals je al schreef, kunnen ze handelen zonder dat je man hoeft te weten dat jij erachter zit) echt zet die molen in werking, je was het toch al van plan, het word je nu gemakkelijker gemaakt (niet dat het gemakkelijk is natuurlijk, maar wanneer wel?)


marie22-03-2005 13:16
hallo, ik zit nu heel zachtjes te mailen, want als hij het merkt,dan zijn de rapen gaar.
Ik ken het, steeds weer dat schelden en tieren en slaan, zoekt de broodkruimels er uit om maar te beginnen, het kan een tas zijn die nu hij net wil pakken, en dan bouwd zich alles op en dan boem explodeert hij, en dat altijd als ik vrij heb of voor feestdagen, hij stoord zich aan alles, gilt en vloekt, tot de bui over is en dan ligt hij op de grond te huilen dat hij zo van mij houdt.
Niets is veilig, je kunt nergens iets hebben liggen, angst regeert hier.Ben naar de politie geweest ,en die hadden hem aan de telefoon, zeiden: U heeft niet 15 patienten op uw werk maar er ook een thuis.Toen naar een psychiater ,die was zelf bang van hem, toen naar het amc beroepsziekten, ook niets alleen ziekelijk achterdochtig en psychopaat en persoonlijkheid stoornis.
Ik weet het soms niet meer, ben zelf verplk, dus ik weet hoe het gaat, ben stom geweest te trouwen na het overlijden van mijn man 7 jaar geleden, had alleen moeten blijven. als zij hem weghalen komt hij toch weer terug, dus daar hoop ik niet op. sterkte, ben blij even te kunnen mailen groet marie


helena22-03-2005 14:34
Ik heb hem meteen na het schrijven gebeld en heb alles verteld. Hij schrok zich rot en wou meteen vertrekken. Na een tijd bedaarde hij weer en hij belde de politie en maatschappelijk werk. Met een mooi verhaal heeft hij, denkt hij, alles weer recht kunnen breien. Maar ik zei tegen hem: die mensen hebben alle smoesjes van kerels als jij al een keer gehoord, die trappen daar echt niet in.
Maar de angst zit er goed in! Hij is maandag naar de dokter geweest en heeft nu 1,5 week geen druppel gedronken. Ook durft hij me met geen poot aan te raken, hij dreigt er wel mee, maar ik weet dat hij het toch niet meer durft nu.
Ik denk dat ik morgen met die politie-agent ga praten, die zit dan op het meldpunt hier in de buurt. Kijken wat ik verder nog allemaal kan doen, en zijn mooie smoesjes en verhalen ff ontkrachten. Ik wil niet dat hij zich hier weer met gemanipuleer en mooie verhalen onderuit kan kletsen!
Ha! Hij weet nu dat ik niet meer in mijn eentje tegenover hem sta, maar dat de politie en, meerdere, anonieme buren hier in de buurt hem mooi in de gaten houden....


lise22-03-2005 15:41
goed, gelukkig!, het klinkt alsof je ervoor gaat.
blijf je voorzichtig? kat in het nauw maakt gekke sprongen, dus verander je houding zo min mogelijk! als jij je ineens sterker voordoet, dan weet je het wel he? met die kerels...veel sterkte en wijsheid!


louise03-04-2005 21:10
Ik ben inmiddels 3 jaar gescheiden en heb een nieuwe relatie. Daar ik drie kinderen heb van mijn ex MOET ik hem iedere twee weken onder ogen komen. De pijn in mijn buik begint s morgens al. Hij dreigt me omdat hij zegt dat ik "stook". Ik stook niet maar dat denkt hij. Ik probeer echt zo neutraal mogelijk tegen hem te zijn. Ik ga zeker naar dat artikel van Psychopaten kijken. Hoe langer ik bij hem weg ben hoe meer het idee dat hij dat is.


helena12-04-2005 10:17
Ik heb het geprobeerd uit te maken...ik heb het echt geprobeerd! Maar het lukte niet. Ik probeerde nog weg te lopen, zodat ik kon bellen. Maar hij rende achter me aan en kreeg me bij de deur te pakken. Hij pakte mijn arm en draaide die om, en duwde me terug de gang in. Daarna pakte hij mijn nek en zei dat ik nergens heen ging. Hij drukte zijn duim in mijn oog en drukte zijn ander hand tegen mijn mond. Toen liet hij mijn oog los en deed zijn andere hand achter mijn hoofd. Hij sleepte mij naar de kast. Daar begon hij aan mijn hoofd te trekken, en ik voelde op een gegeven moment mijn voeten van de grond komen, ik ben namelijk maar 1.58. Hij zwaaide mij aan mijn hoofd heen en weer en dreigde mij tegen de kast te gooien. Mijn oudste kwam de gang op en hij hoorde haar. Meteen liet hij me los en liep terug naar de bank. Ik stond nog in de hoek en zag dubbel. Mijn oog deed heel erg pijn en mijn kaak ook. Hij zei dat ik me niet zo aan moest stellen en dat ik moest gaan zitten. Gtst zou zo beginnen.
De volgende dag verrekte ik van de pijn. Ik heb namelijk een whiplash en hij heeft heel veel druk op mijn nek gezet, en toen al dat gewicht erop toen hij me optilde aan mijn hoofd. Ik nam een pijnstiller en moest weg voor een afspraak. Toen ik terug kwam was hij helemaal vrolijk en was friet en kaassouflé's aan het frituren. Hij vroeg hoe het was en ik zei dat ik heel erg hoofdpijn had. Ondertussen was de pijn van mijn nek doorgstraald naar mijn armen, hoofd, schouders, schouderbladen en rug. Ik wilde na wat gegeten te hebben ff liggen. Ik nam nog een pijnstiller (naproxen, heb ik voor mijn whiplash.) en ging met een boek op bed liggen. Omdat hij steeds binnen kwam deed ik de deur op slot. Hij zat mijn oudste aan te moedigen om aan de deur te kloppen. Zij dacht dat het een grapje was, en hield niet op toen ik zei dat ze moest ophouden. Pas toen ik helemaal overstuur werd hield ze op. Hij deed haar slaapkomerdeur dicht en dreigde me voor mijn hoofd te slaan als ik niet "normaal deed". Ik liep terug naar de slaapkamer en begon te huilen. Tegen die tijd was de pijn bijna ondraaglijk geworden. Hij kwam na een tijdje binnen met een kopje thee en zei dat ik ff moest gaan liggen. Dat deed ik. Hij begon in de slaapkamer met zijn gewichten te oefenen. Hij vroeg nog of ik er last van had. Dat had ik wel, maar dat durfde ik tegen die tijd niet meer te zeggen.
Vanochtend had ik weer een aanvaring. Ik zei tegen hem dat ik een leuke nieuwe buggy voor de jongste had gezien. Ik stelde voor om ieder de helft te betalen, dat is ieder maar 40 euro. Hij reageerde meteen van: "Moet dat?" Ik werd een beetje kwaad. Ze is namelijk te oud en te zwaar voor de oude (is eigenlijk een maxi-taxi voor een maxi-cosi die je om kan bouwen naar buggy, voor kleine baby's dus). Laatst zakte dat ding midden op straat in elkaar. Hij heeft m nog wel kunnen maken, maar ik wil echt een nieuwe. Ik probeerde uit te leggen dat de nieuwe een zonnekap erbij had, de oude niet, en bandjes voor over de schouders én haar middel, de oude heeft dus alleen voor om haar middel. Ik ben bang dat ze er zo uit kan vallen als ze opstaat, want dat kan ze nou. Hij reageerde heel chagerijnig bij het vooruitzicht dat hij geld uit zou moeten geven. Maar ik hield voet bij stuk. Uiteindelijk draaide het weer op dreigen en schelden uit, van zijn kant dan. En ik zei niet eens alles wat ik wilde zeggen. Éigenlijk wilde ik zeggen dat hij veel meer dan 40 euro uitgeeft aan drank en drugs, eigenlijk wilde ik zeggen dat hij niet zo egoïstisch moest doen, eigenlijk wilde ik gewoon dat hij ter plekke dood zou vallen.....!
Ik belde hem op toen hij net bij zijn werk was. En toen zei ik dus dat hij veel meer opzuipt dan dat en dat ze het gewoon nodig had. Ik ben namelijk echt bang dat ze eruit valt een keer! Hij gaf maar toe, voorlopig. Maar ik weet wel beter.... We zouden het eigenlijk zaterdag samen gaan kopen. Maar nu koop ik het morgen al en zet hem gewoon voor het blok. Jammer dat het zo moet, maar anders drinkt hij dit weekend al zijn geld weer op en dan heeft ze m nog niet.

-edit- verplaatst door admin


Sharon, Rico, Rens, Lizzy14-04-2005 11:39
wij vinden het heel erg wat je moet meemaken want dit kan gewoon niet!! je moet snel een oplossing gaan zoeken en aan je eigen leven denken hoe het nu verder moet!


Miss Sporty15-04-2005 21:47
Dit moet je zo er niet bij laten zitten!!
Jouw leven staat op het spel, zie je dat niet?
Oke, ik geef het wel toe: in het begin zie je dat ook niet, maar even later besef je het wel.
Ik ben nog een jonge student, maar ik heb ook heel wat meegemaakt waar ik het liever niet over wil hebben.
Maar toch wil ik dat je een stukje ervan weet:

Ik was 16 jaar, bijna 17.
Ik ging met een jongen mee naar huis.
Hij was heel lief en wilde met mij over een jaar samenwonen.
We kenden elkaar toen een jaar.
Hij wist waar ik woonde en ik wist waar hij woonde.
Maar ik wilde niet dat hij mijn ouders leerde kennen: Mijn ouders vonden zulke jongens niet echt geweldig.

Hij wilde opeens meer dan alleen maar kussen.
Ik zei dat ik er nog niet aan toe was.
Hij greep plotseling bij mijn arm en sleurde me mee naar zijn kamer.
Hij rukte zowat de kleding van mijn lijf.
Ik probeerde het weer aan te doen.
Maar tevergeefs.
Mijn shirtje en bh waren al uit.
Ik wilde het niet, maar gaf hem een knietje in middenin.
Ik huilde en trok mijn kleding aan.

Hij moest nog even bijkomen van de pijn, maar rende me achterna.
Ik had het slot van mijn fiets gehaald en ben snel weggefietst.
Ik zag hem aan mijn bagagedrager hangen.
Zijn lichaam schuurde over de grond.
Toen ik van een stoep af fietste, liet hij los.

Het is echt een klap voor me geweest.
Maar het ergste was, ik deelde mijn verhaal met mijn beste vriendin.
Zij had er ook mee, tegelijkertijd.
Ik hoorde achteraf ook rare verhalen dat hij ontmaagd was door een hoer en dat hij zelf altijd al mishandeld was door zijn vader.

Mijn vriendin wilde er verder mee gaan, maar ook die jongen wilde niets meer van ons weten.

Ik dacht bij mezelf: Die heeft er tenminste van geleerd.
Ik was blij dat hij ons niets meer wat kon aan doen.
We hebben het nooit aan iemand verteld, omdat hij ons gedreigd heeft met dingen.

Nu heb ik een zeer leuke vriend.
Hij is heel zorgzaam voor me en houd heel veel rekening met mijn normen en waarden.


dillimen19-04-2005 09:19
hoi helena
ik zie dat het niet zo goed gaat met je gaat..
met mij gaat het ook niet zo best ..
helena kom meisie je kan echt niet bij hem blijven .hij doet je echt veel verdriet,en je kinders ook.
ik ben ook nog steeds thuis in mijn eigen huisje ,en me vriend zit vast ,,woensdag komt de rechtzaak voor en dan hoort hij of hij nog vast moet gaan zitten of dat hij naar huis mag.
ik weet dat hij ook niet zal veranderen ,maar zit er wel nog steeds .het is zo moielijk om die stap te zetten om weg te gaan ....


francis19-04-2005 14:42
Hoi helena

Ik weet precies hoe je je voelt.
Ik heb idd dat soort dingen bijna iedere week meegemaakt jaren lang.
Als je wil kunnen we contact houden zodat je kan praten zodra het je t wilt.
Succes verder


helena23-04-2005 00:09
Nou...ik heb de politie gebeld...
Hij zou bij de kinderen blijven, want ik had een feestje. Maar vanaf dat hij thuis was, tot het moment dat ik weg moest (6 uur lang!) liep hij te etteren en te vervelen. Ik had op een gegeven moment geen zin meer en besloot thuis te blijven. Dat was muziek in zijn oren, want hij belde meteen zijn dealer om coke te halen. Van het geld dat ik anders voor de taxi had meegenomen (meer wou die krent niet afstaan...) die hij meteen terug eiste. Voordat hij ging heb ik tot misschien wel 10 keer toe gezegd: "neem je sleutel mee, want ik laat je niet meer binnen." Hij nam me niet serieus en nam ze niet mee, zelfs niet toen ik ze onder zijn neus duwde. Ik opende de balkondeur en smeet ze achter hem aan. Hij raapte ze niet op en fietste door. Ik heb daarop de politie gebeld, die beloofde te komen. Hij had namelijk gezegd dat hij binnen 10 minuten terug zou komen. De man aan de telefoon beloofde dat ze zouden komen. Dat deden ze dus niet!
Hij kwam terug en ik riep nog naar m dat ik m er niet in zou laten. Hij had wel mijn sleutels meegenomen. Maar ik had mijn deur op de haak gedaan. Die haak had een vriendin van mij er op gedaan pas geleden. Ze weet namelijk hoe moeilijk ik het heb met hem. Hij klom nog het balkon op en dreigde, weer, de deur in te trappen. Ik zei dat ik m aan zou geven. Daarop begon hij te dreigen en zei: "je bent van mij!" Ik bleef weigeren. Weer kwam hij het trappenhuis in (ik woon in een flat) en hij deed de deur open, maar die ging maar op een kier open, vanweg die haak. Hij deed zijn handen naar binnen en probeerde die haak eruit te trekken. Ik duwde net zo lang de deur tegen zijn handen tot hij ze wel terug moest trekken. Hij vroeg om zijn geld en zijn telefoon. Die heb ik m via de kier aangegeven. Hij zei dat hij alleen zijn schoenen en zijn spullen wilde pakken en dat hij zou gaan. Daar trapte ik natuurlijk niet in! Uiteindelijk ging hij weg, hij wilde namelijk zijn drugs gaan gebruiken.
Ik belde de politie en die zei dat ze niet konden komen omdat er iets dringenders voor ging...!!?? Maar ze waren nu wel onderweg omdat mijn buurman had gebeld over geluidsoverlast. Dus ze komen niet als ik bel dat mijn (ex)vriend mijn huis in wil en ik me niet veilig voel. Maar ze komen wel als mijn buurman belt over geluidsoverlast...! Dat vinden ze dus wel dringend? En ik maar kijken of ze er al aan kwamen toen hij voor de deur stond. En ze kwamen gewoon niet...
Ik weet niet wanneer hij terug komt, maar dát hij terug komt, dat is zeker. Zoiezo morgen, om zijn spullen op te halen. Maar ik wil m niet binnen laten, en hoe moet dat straks met de kinderen? Eigenlijk denk ik dat hij wel weg blijft nu, hij heeft een beetje geld, drugs en het is weekend. Meneer vermaakt zich wel. Terwijl ik weg zou gaan...

-edit- verplaatst door admin


ellen23-04-2005 10:13
hoi helena,
wat dapper van je om hem het huis uit te zetten. Ik snap alleen de politie niet.Als jij belt moeten ze meteen in hun auto springen om jou en je kinderen te helpen. grr.ik zou naar de politie gaan en uitleg vragen. Je moet wel de zekerheid hebben dat als jij belt dat ze meteen komen.anders denk ik dat we een soort vrouwen-ordedienst op moeten richten om jou te beschermen. ik meld me bij deze aan.
Goed idee van je vriendin om die haak er op te zetten. ik zou mijn huis meteen extra beveiligen. als je een huurwoning hebt kun je aan de woningbouwverening vragen of ze het slot vervangen.Als je je situatie uitlegt doen ze dat misschien wel.Helena je bent erg dapper om het in je eentje tegen hem op te nemen. nu moet je de moed op gaan brengen hulp vragen/te eisen van alle instanties en mensen om je heen. Als je vriend zegt; jij bent van mij ,klinkt dat niet goed. je bent waarschijnlijk nog lang niet van hem af.Helena, heel veel sterkte.


cathy23-04-2005 22:14
Ik kon pas om 10 uur op de chat vanavond. Is alles goed gegaan vandaag?


helena24-04-2005 18:55
Ja ging wel, hij hangt hier wel al de hele dag rond maar ik heb wel de sleutels terug. Dat scheelt wel een hoop. Hij moest trouwens wel, want ik had de politie verteld dat hij ze mee had genomen. En dat mag dus niet zomaar!


helena09-05-2005 17:42
De afgelopen tijd ben ik aan het solliciteren. Ik wil een baan en een ander huis. Helemaal overnieuw beginnen. Mijn vriend heeft zijn flat in zoverre bewoonbaar gemaakt dat ik hem er makkelijk heen kan sturen als hij vervelend is. Hij heeft nu geen excuus meer.
Omdat ik mijn leven op orde aan het krijgen ben, word hij zenuwachtig. Het ene moment is hij heel erg lief, en dan vind ik hem ook erg leuk en aantrekkelijk. Het andere moment kan hij me finaal de grond intrappen. Dan zegt hij dat ik niks kan, niks ben en niks wordt. Hij noemt me zelfs letterlijk waardeloze! Bijvoorbeeld: Ik heb een gesprek gehad met een mogelijke nieuwe werknemer. Het ging niet echt zoals ik gewild had, en had hem daar onderweg naar een andere afspraak over gebeld. Hij was eerst wel lief, maar op een gegeven moment moest ik hem wel een keer of 5 zeggen "Lieverd, ik heb gebeld omdat IK iets kwijt moest, en nu zit je al een minuut of 10 over jezelf te praten." Het is echt niet te geloven hoe ontzettend hij met zichzelf bezig is!
Dus, ik kom thuis, hij is de hele dag alleen thuis geweest. Allebei de kinderen waren weg, tijd genoeg om iets uit te voeren zou je denken? Niet dus! Nog niet eens de afwas.... Alles was lag er nog onopgevouwen, niks was opgeruimd. Kortom, een puinhoop. En dat terwijl ik en de kinderen vanaf 8 uur sochtends weg waren en ik pas om 3 uur smiddags thuis kwam. Dat is verdorie 7 uur! Tijd genoeg, maar niks doen.
Maar goed, ik probeerde me nog in te houden. Terwijl hij altijd op me loopt te schelden als ik niks uitvoer terwijl hij weg is. Dus ik loop de keuken in en glimlach naar 'm. Het enig wat ik terug kreeg was een geïrriteerde "Wat?!" met zo'n pissige blik.
Ik word hier doodmoe van, weet niet eens meer waar de energie vandaan te halen om nog verder te gaan vandaag. Mijn oudste loopt te vervelen, ze heeft net de jongste wakker gemaakt die loopt te brullen.... Ik word hier zo doodmoe van. En meneer is weer de hort op en heeft mij met de troep en twee kinderen achter gelaten.

-edit- verplaatst door admin


anoniemmetje09-05-2005 19:51
lekker vent hoor.. Jij hard werken en nog een grote mond toe krijgen.
Ga lekker verder met aan jezelf werken, op een gegeven monent ben je zo sterk dat je hem echt niet meer nodig hebt.
Succes!


olifant10-05-2005 09:13
Vervelend al die weerstand van hem. Ga zo door met jezelf en straks ben je los van hem. Hij moet in therapie dat is het enigste wat hem kan helpen. En je bent niet de enigste die in zo'n situatie zit, ik hoop dat je je gesteund voelt.


Twijfelaar10-05-2005 09:15
Ik vind het knap dat je zelfs met zo'n figuur nog een lat relatie wil. Ik zou zo iemand niet eens als "vriend" willen. In een relatie, met wie dan ook, is het toch heel belangrijk dat je gewaardeerd wordt, dat je mag zeggen wat je wilt en dat je je eigen idee over iets mag hebben. Als je hem in je leven houdt komt er nooit iets leuks op je pad. Zelfs als hij niet meer bij je woont blijft hij onder je huid zitten. En daar moet je volgens mij vanaf zien te komen. Ik weet dat het heel moeilijk is om een relatie te beindigen met een vrouwenhater (zie als liefde pijn doet...) maar het is wel het beste wat je voor zelf kunt doen. Je kunt ze niet redden. Je moet jezelf redden. Je moet je zelf als de belangrijkste persoon in je leven gaan zien. Je leeft maar 1 keer en dat leven moet toch voor iedereen een beetje leuk zijn. En denk nu niet dat ik het allemaal zo goed doe hoor! OOk ik vind het nog steeds heel moeilijk om er een punt achter te zetten. Maar ik ga wel weg...alles staat al netjes ingepakt en volgende week ga ik naar mijn ouders. Het moeilijkste is inderdaad het idee dat het allemaal aan jezelf ligt terwijl dat niet zo is......hoe hardnekkig kunnen sommige ideen zijn. Het is niet normaal als een man om niets boos wordt, als hij zich niet in kan leven in een ander persoon, dat hij maar het idee heeft dat hij kan doen en laten wat hij wil, dat jouw leven niet belangrijk is. Ik wens je veel suc-6 bij het vinden van een baan en van een nieuw en gezond leven!


Lin10-05-2005 17:15
Hoi, ik begrijp precies wat je bedoelt, die van mij doet ook nooit iets maar verwacht wel dat alles in huis gedaan wordt, ik hoop echt dat je een baantje krijgt zodat je wat onafhankelijker wordt en zodat je ook gelukkig wordt xje lin


E-tje15-05-2005 16:06
ik ben net weg bij mn vriend..
Gevlucht met mn 2 kinderen.
1 van 16 en 1 van 10 maandjes.
Mee genomen wat er op 2 buggy's paste en thats it.
Ze zijn allemaal precies hetzelfde als het om drugs gaat met name coke.
Dit maakt beesten van ze en ook zo vrolijk als ze wel wat hebben.
Manipulatief.. de schuld van hun fouten bij jou leggen.
Hij heeft me kapot maar ook sterker dan ooit gemaakt.
2 jaar lang heb ik in zijn hel moeten leven, hopend dat het ooit beter zou gaan.
Dat de test voorbij zou gaan en dan een eerbetoon zou krijgen die uiteraard nooit kwam.

De ergste nachtmerrie begon na mn vertrek, niet wetend waar hij toe in staat is.. zn vader die m gewoon helpt by het oplichten van mij.
Samen sterk!
Een politie die een aangifte heeft liggen waar ze zo 10 jaar mee kunnen krijgen, maar niets doet omdat het bij verschillende afdelingen behoort.
En ik zit hier dan.. met n schuld van zeker 35000€ die er op slinkse wijze op mijn naam is gemaakt.
Ondergedoken met mn kidz en me nergens in durf te laten schrijven.
Bij ieder geluid om me heen kijk of ik niet al getraceerd ben.
De film die begint als ik mn ogen sluit.
Waarom, waarom kunnen hun zoveel doen, ongestraft!
Ik word behandelt als de crimineel, terwijl ik zelfs nog nooit een boete heb gehad.
Het enige wat mij is aangeboden is een andere indentiteit omdat de situatie te gevaarlijk zou zijn.
Snappen ze dan niet dat ze wat aan die situatie moeten doen???
Ik zou alles moeten verlaten.. mn vrienden, mn familie, het land evt.
Ik snap helemaal niets meer van de rechtstaat... zijn ze helemaal gek geworden.
Maar zodra ik het recht in eigen hand zou nemen dan weten ze mij wel te vinden.
Vecht tegen de "sterke arm" en zal er zijn voor mn kinderen.. de angst uit de oogjes willen veranderen in een glimlach in de oogjes van mn lieve kleine meis van nog geen jaar.


helena16-05-2005 18:40
Ik heb geen woorden meer...
Ik wil reageren op de verhalen hier, maar de woorden zijn weg. Als ik met mensen praat dan weet ik niet meer wat ik moet zeggen, omdat ik zo'n groot en belangrijk deel van mijn leven verborgen houd. Omdat ik niet eerlijk kan antwoorden op de vraag "hoe gaat het?" Of de vraag "wat heb je zoal gedaan de afgelopen tijd?" Wat moet ik zeggen? Het gaat zwaar K*T en ik heb de laatste tijd in een hoek gedreven gestaan, smekend of ie me niet meer wilde slaan. Of ik heb als een gek de winkels af moeten rennen moeten bedenken hoe ik 4 mensen ruim een week met 20 euro eten moet geven, omdat hij alles opzuipt en rookt (coke). Of moet ik ze vertellen dat ik meerdere malen per dag denk aan zelfmoord, en alleen die gedachte me op de been houd (en mijn kinderen natuurlijk). Of ik kan ze vertellen dat ik me voor het eerst echt lelijk en dik voel, waardeloos en verloren. Dat ik zo moe ben dat ik niet meer weet waar ik het moet zoeken. Dat ik geestelijk moe ben, maar lichamelijk opgefokt, dus ik kan niet eens slapen. Dat ik niet eens nee durf te zeggen tegen sex als hij dronken is, omdat ik dan een mep in mijn gezicht kan verwachten, of handen om mij keel. Of dat ik minstens 5 keer per dag spontaan in huilen uitbarst omdat het teveel word. Dat ik niet kan wachten tot ik werk heb zodat ik naar mn werk kan, mijn oudste naar school en dan de naschoolse opvang, en mijn jongste naar het kinderdagverblijf. Dat dat de enige manier is voor mij en de kinderen om van de eeuwige gechagerijn af te zijn.... Dat ik niet eens meer kan bellen omdat meneer geen werk meer heeft en bijna 24 uur per dag om me heen hangt, en altijd EIST dat hij weet met wie ik bel. Dat hij nu alleen weg is om geld te halen, dat IK van een vriendin leen, en waarvan de helft al op zal zijn aan drank voordat hij thuis is. Dat ik de kinderen het laatste eten geef, omdat hij 2 keer per dag warm eet (smiddags friet of een omelet met aardappels, of soep en een half brood enz enz en dan sávonds nog een keer een volle maaltijd) en ons letterlijk arm gegeten heeft. (voor zichzelf zorgt hij wel.)
Maar ik heb de woorden niet meer in mijn mond, ik kan ze alleen nog maar schrijven. Alleen zijn ex weet een beetje, zij kent m. Maar hoe kan ik haar vertellen dat ik ook verkracht word? Hoe vertel je iemand zoiets? Dat heeft hij bij haar nooit gedaan...
Dus zeg ik dat het goed gaat en ik het druk heb, "dus moet weer gaan."

-edit- verplaatst door admin


cathy16-05-2005 22:01
Ik vind het ontzettend rot voor je. Ik kan me voorstellen dat je, door alles wat je meemaakt, je ellendig voelt. Ik denk dat het voor jou het beste is als hij weg gaat en dat jij wat rust krijgt. Je bent totaal uitgeput nu en als je in deze situatie blijft, kan je straks niets meer. Denk aan jezelf en aan jouw kinderen. Jullie verdienen dit niet. Hij zou toch verhuizen, heeft hij dat niet meer gedaan? Heb je iemand waar je naar toe kan of kan je misschien bij de buren terecht. Zij hebben toch al eerder de politie gebeld? Deze hele situatie is niet goed voor jou en de kinderen. Probeer hulp te zoeken. Heel veel sterkte, liefs Cathy


Lin16-05-2005 23:13
Lieve helena... ik begrijp wat je bedoelt...soms wil ik ook hier tegen mensen zeggen kom op je kunt het allemaal wel, maar ik voel me zelf helemaal niet zo!!! maar je moet door... ooit zul je gelukkig zijn dat moet toch gewoon, we zijn niet hier op de aarde gezet om zo door het leven te gaan!!! xje lin


H17-05-2005 03:54
Heb bij E-tje een respons geplaatst... weet niet goed hoe deze site werkt... maar er is hoop aan de andere kant van het onbekende, en het is beter !


helena17-05-2005 09:44
Ik heb je reactie gelezen, en ben blij voor je dat je een betere relatie hebt nu. Ik kreeg niet de indruk dat je ooit liefde hebt gehad in je huwelijk, in al die 13 jaar.
Al is slaan natuurlijk niet goed, je hebt er in elk geval spijt van. Echt oprecht spijt, iets waar het de meeste mannen, die slaan, aan ontbreekt.
Het is moeilijk uit te leggen, die angst en dat verdriet. Angst is iets verstikkends, het bepaalt je hele leven op een gegeven moment. Wees blij dat je weg bent gegaan, is voor jullie beiden beter.


ellen17-05-2005 18:26
dag helena,
sommige dingen zijn te moeilijk om over te praten.Zeker op dit moment nu je probeert te overleven met je kinderen.Zo te horen wordt het steeds moeilijker nu hij de hele tijd thuis.Je kunt ook niet meer op adem komen.
Ik begrijp je angst maar vraag me af hoe lang je dit nog vol houdt. Ik hoop dat je hulp gaat krijgen,maar ik weet inmiddels ook dat je die moet gaan vragen/eisen.Als je ernstig lichamelijk letsel op loopt ben je (en je kinderen) nog verder van huis.Je verdient het om rustig en gelukkig met je kinderen te kunnen leven, op adem te komen en een baan te zoeken.Ik hoop dat je de kracht zult vinden om voor jezelf te gaan zorgen.


helena18-06-2005 18:00
Nou, hij heeft het voor elkaar hoor! We moeten ons huis uit, vanwege de overlast. Blijkbaar kunnen mijn buren er niet meer tegen dat ik in elkaar gemept word. Dus, in plaats van mij te helpen, moet ik nu weg met mijn kinderen. Wat je niet ziet bestaat niet? Gelukkig kon de woningbouw vereniging mij een ander huis aanbieden een paar straten verderop.
Afgelopen maandag heeft hij me harder geslagen dan ooit. Ik was voor de eerste keer echt bang dat hij me zou vermoorden.... We hadden ruzie, en hij had een kater. Op een gegeven moment werdt het zo eng dat ik de gordijnen open deed, in de hoop dat hij me niks zou doen. Maar het was al te laat, hij liep op me af, pakte me bij mijn haren en sleepte me van de woonkamer naar de slaapkamer. Daar gooide hij me op bed en begon me bij mijn keel te pakken en op mijn hoofd in te stompen met zijn vuist. Zo hard dat het bij elke klap zwart voor mijn ogen werd en ik lichtflitsen zag. Hij viel met zijn knie zo hard op mijn been dat mijn hele rechterbovenbeen blauw is, aan de zijkant. Op een gegeven moment deed hij zijn hand voor mijn mond, hij drukte zo hard dat mijn tanden in mijn lippen sneden. Voor de rest weet ik niet meer goed wat hij allemaal deed, alleen dat ik overal pijn had. Daarna ging hij weer lekker slapen, en ik strompelde met mijn dochter mee naar school. De hele dag en nacht heb ik pijn gehad, en nu nog steeds eigenlijk. Maar het was vooral de angst die me raakte.
Hij beloofde me natuurlijk dat hij niet meer zou drinken. Maar gisteren was het weer raak. Hij sloeg eerst, zogenaamd per ongeluk, tegen mijn neus. Daarna ging ik sporten, ik moest gewoon ff weg. Toen ik, moe thuis kwam, wilde ik meteen slapen. Na het sporten was ik nog ff een uurtje naar een vriendin gegaan, dus het was best laat. Hij zei dat we zo gingen slapen, maar dat ie even weg moest. Toen hij, om half 5!!, terug kwam, had hij een wapen bij zich. Hij richte het lachend op mij, en ik begon te gillen dat hij normaal moest doen. Ik dacht echt dat hij me ging vermoorden. Hij haalde lachend de trekker over, en het bleek niet geladen te zijn.
Dat ding ligt nu hier, en ik ben nu echt bang. Ik weet nu zeker dat hij me vermoord als ik weg ga...

-edit- verplaatst door admin


helena18-06-2005 20:56
En weer is hij weg om te drinken. Zijn broer kwam langs om zijn nieuwe auto te showen, maar hij vond zijn zwager (met voorstel om bier te drinken) belangrijker. Nu is zijn broer, teleurgesteld, weggegaan. Voor het weggaan moest die klootzak me nog uitgebreid laten zien hoe het wapen in elkaar zit. Hij brengt het zogenaamd weg, maar ik weet bijna zeker dat hij met die demonstratie bedoelde dat hij me zo neer kans schieten.
Godverdomme! Ik heb vannacht maar 2 uur geslapen. En nu wil hij weer gaan drinken. Ja hij heeft wel energie ja, hij heeft vanmiddag wel 4 uur achter elkaar op de bank geslapen. De vuile klootzak!!! Ik haat hem zo....
Ik zeg net tegen hem, "ik ben moe, ik kan het niet meer aan om nog een nacht slecht te slapen.". Hij zegt dat ie alleen het wapen weg brengt naar zijn zwager (die woont tegenover ons) en dat ie dan terug is. Maar zijn broer zei al, "Ik ga maar, want B kennende kan hij net zo goed een uur weg zijn."
En nu zit ik te wachten. Maar ik vrees weer het ergste. Ik moest het gewoon ff kwijt, ben ook blij dat ik deze site heb ontdekt. Zonder was ik allang ingestort en gek geworden denk ik.
Een vriendin van mij weet het nu, ze heeft donderdag foto's gemaakt van mijn blauwe plekken. Voor evt. aangifte.
Maar nu weer met dat wapen... Hij schepte er echt sadistisch plezier uit om mij te laten denken dat ik dood ging!

-edit- verplaatst door admin


jeannette19-06-2005 10:36
Mag ik vragen waarom jij nog niet in een blijf van me lijfhuis zit?????
Is het de bedoeling dat ie jou eerst vermoord???,en wie moet je kinderen dan opvoeden..........hij soms????
Ga heel gauw actie ondernemen,het is moeilijk,maar jouw leven kan alleen maar beter worden,en als je hulp nodig hebt,dan mail je me maar,wat jij moet heel dringend weg daar!!!!!


jeannette19-06-2005 10:43
Wat lees ik????voor eventuele aangifte,JE MOET AANGIFTE DOEN!!!!!,en zo snel mogelijk weg,al was het dan niet voor jezelf,maar alleen al voor je kinderen.
Het is moeilijk ik weet het,en als je weg bent,zal je nog lang in angst leven,ook ik had een dronkenlap,die door het lint ging met drank,ik ben nu een maand weg,en op deze mooie zomerdag zit ook ik met de ramen en deuren dicht,want je weet maar nooit,maar je word langzaam bij beetje weer je zelf,en dan komt de opluchting.....het is de moeite waard,dit is een leven die niemand verdient,jij weet ook dat er al te veel gebeurd is,en dat hij niet veranderd,dus waar wacht je op?????

Sterkte Helena,ik zal voor je duimen,dat je ook sterk word!!!!


kitty19-06-2005 20:05
hoi Helena
het is bijna onmenselijk wat jij allemal meemaakt
volgens mij kan het erger niet
denk dit is de top van een geweldadige relatie
als ik alles lees wat je schrijf heb ik gevoel dat ik een slechte film aan het kijken bent
je moet echt weg want erger kan niet meer en je heb op dit moment ook geen andere keuze dan weggaan
zo zie ik het want deze relatie met je man is ziek


E-tje20-06-2005 20:38
Hij wil jou laten denken ja dat als je weggaat dat ie je vermoord... zo herkenbaar.. maar die gastjes zijn helemaal nix... ze willen je wat laten denken omdat ze heeeeeel goed weten dat ze fout zitten.. ik sluit me aan bij jeannette... je kan dag en nacht terecht bij een blijf van mn lijfhuis... maak dr gebruik van meis voordat het te laat is!!!!!!!!!!!!


ymas24-06-2005 12:13
hallo helena, ik kan alleen maar tegen je zeggen, zorg dat je veel bewijzen verzameld, zoals inderdaad de foto's. heb ik ook gedaan, en mij heeft het erg goed geholpen, bv. bij rechtzaak wegens mishandeling, en heb het ook gewonnen. laat je niet gek maken, want de alcohol maakt hun gek! blijf vechten voor jezelf!


ymas24-06-2005 13:57
je moet bij hem weggaan, al is dat doodeng!!!!!!!!!!duik onder, bij familie, vrienden of kennissen! en ga naar de politie, als ze je het idee geven er niets aan te doen, toch blijven gaan! je moet voor jezelf kiezen!


helena26-06-2005 11:39
Mijn vriend zit vast, sinds gisteren. Hij heeft zijn vader in elkaar geslagen. Eindelijk heeft hij degene gepakt waar hij écht kwaad op is, in plaats van het op mij af te reageren.
Zijn vader heeft vroeger alle kinderen in het gezin mishandeld, daar had hij een speciaal plankje voor (hij had er zelfs een naam voor!)waarmee hij de kinderen een voor een systematisch afranselde. Ook misbruikte hij de meisjes in het gezin. De moeder was altijd dronken en trok zich niks van dat alles aan, ze schold de kinderen alleen verrot als iets haar niet beviel.
Nu heeft mijn vriend voorzichtig contact met zijn vader, omdat hij in de buurt is komen wonen. Ik weet zeker dat hij dat expres heeft gedaan om ons lastig te vallen. Maar zijn vader drong zich ontzettend aan ons op, wilde ons niet met rust laten. Hij belde steeds, kwam ongewenst langs, sprak mijn oudste aan buiten.... Op een gegeven moment kwam zijn vader, ongewenst, binnen terwijl mijn oudste dochter ziek op de bank lag. Ik zei bij de voordeur dat ik niet wilde dat hij binnen kwam. Maar hij liep toch naar binnen. Ik zei in de gang dat hij op moest rotten, maar hij liep toch naar de woonkamer. Ik zei in de woonkamer dat hij beter kon maken dat hij weg ging (werd echt kwaad!) Maar hij ging toch tegenover mijn dochter zitten. Maar zij lag daar in haar ondergoed (ze had het heel warm) en hij is een pedofiel! Dus ik raakte in paniek en begon echt kwaad te worden. Ik heb mijn dochter opgepakt en weggedragen. Toen heb ik zijn vader, samen met mijn vriend, er uit gegooid. Ik en mijn vriend kregen ruzie, alweer, over zijn vader. Toen is er denk ik iets geknapt bij mijn vriend. Hij werd ineens zoooo kwaad. Maar deze keer niet op mij, maar op zijn vader!
Dus hij erheen, na een paar biertjes, en ik weet niet wat er precies gebeurd is...maar de volgende ochtend werd hij opgepakt. Zijn zus en ik stonden op het balkon, en we zagen de politie aankomen. Eentje probeerde op het balkon te klimmen en de anderen rammelden aan de deur. Ik zei: "Jullie komen er niet in, mijn kinderen zitten binnen, hij komt wel naar buiten." dus hij naar buiten. Maar zijn voet is gebroken, dus het was echt een heel sneu gezicht.
Zijn zus en ik liepen even later naar buiten, omdat we dachten dat hij zo wel weer naar huis mocht. Dus ik wilde het nieuwe huis laten zien. Staat hun vader ons daar op te wachten! Zij had haar vader al 14 jaar niet gezien, dus zij stond te shaken. En ik...ik werd zo kwaad! Ik voelde de woede gewoon vanuit mijn buik naar boven komen. Zij sprong voor me, want ik wilde hem gewoon zijn auto uit trekken! Ik schold m zo uit, en zij ook, dat hij maar weg reed.
Maar nu zit mijn vriend dus nog steeds op het bureau. Ik heb kleren gebracht, en sigaretten achtergelaten. Verder weet ik niks, ik weet niet eens of hij een dokter heeft gezien voor zijn voet.
En ook weet ik niet wat ik nu voel... Toen hij die nacht thuis kwam, nadat hij zijn vader had geslagen is hij nog naar zijn andere zus geweest, was hij heel verslagen. Hij zei dat hij het opgelost had en dat hij me nou nooit meer zou slaan. Dat hij eindelijk degene had gepakt die hij al die tijd moest hebben. Ik was zo moe en boos dat hij me wakker maakte, dat ik niet wilde luisteren. En nou is hij dus weg. Ik weet niet of hij weer vrij komt, of dat ze hem daar houden en dat hij moet gaan zitten.
Jeetje...ik weet echt niet wat ik moet voelen. Aan de ene kant voel ik me nog onwennig door de rust. En ik weet dat hij in ieder geval tot maandag daar zit. Dus vanavond weer een goede nachtrust, zonder gedonder. Maar vanochtend werd ik wakker en ik wist ff niet waarom hij er niet was. Ik droomde nog half (weinig geslapen) en vroeg me af of we gisteren uit elkaar waren gegaan of zo. Na een paar seconden wist ik het weer. En toen ging ik hem missen, en zijn brede warme lijf waar ik s'ochtends meestal ff tegen aankruip voordat ik op sta.
Maar ja, ondanks de rust...weet ik dat hij daar zit omdat hij ons wilde beschermen, omdat hij bang was dat zijn vader aan onze kinderen zou gaan zitten.
Ik ben zo in de war...

-edit- verplaatst door admin


Jeannette26-06-2005 12:08
Jeetje meisje,wat zal jij in de war zijn zeg,jij die altijd moest boeten,voor het gedrag van zijn vader,je weet zelf dat het niet goed te praten valt,en dat er al een hoop in jou daardoor kapot gemaakt is.
Maar aan de ene kant krijg ik ook die gevoelens die jij nu hebt,wat is het triest,dat kinderen zó worden door hun jeugd en opvoeding,en al mag je geweld niet met geweld bestrijden,ik kan jouw vriend best een beetje begrijpen dat ie zijn vader te grazen heeft genomen,maar................of het een oplossing is???,bij jouw vriend zit de pijn diep van binnen,en dan los je niet op door de dader te slaan,het lucht misschien even op,maar jouw vriend zal nog een lange weg te gaan hebben,want zijn pijn dit diep van binnen,helaas ben jij er ook het slachtoffer van geworden.
Neem je rust,je hebt het nodig,onthou altijd dat jij de belangrijkste bent!!!!


Meggie26-06-2005 14:48
Lieve Helena,
Na je heldere en meelevende reactie op mijn schrijven, ben ik me gaan verdiepen in jouw verhaal.
Wat moeilijk en vernederend, ja. Ook jij had deze morgen nog de neiging om even dicht tegen hem aan te willen kruipen. Alsof we allemaal hetzelfde patroon volgen. Het valt me op, dat wij het allemaal heel goed voor een ander weten en er voor onszelf niet uit kunnen (durven) komen. Vorige week las ik het nog ergens: Wat zou je een ander adviseren in zo'n situatie? Het advies dat je de ander zou geven, is eigenlijk ook het goede advies voor jezelf. Onze eigen goede, betrokken raad opvolgen. Je schreef: En tóch..daar hoef ik NIET voor te boeten! En jij ook niet!!! Ook zo, wil ik mijn schrijven aan jou nu even afsluiten. Ik duim voor je in alle opzichten. Liefs, Meggie


helena26-06-2005 18:12
Het is nu een halve dag later...
En ik kan maar niet van de rust genieten. Het lijkt net of ik in een kooitje zit. De hele dag kan ik het al niet opbrengen om gewoon naar buiten te gaan. Een paar uur geleden kwam mij zwager langs om te kijken of ik iets nodig had, en toen was ik al van plan om naar buiten te gaan. Maar tot nu toe nog niks gedaan, behalve eten maken en de was...
Jeetje..is hij er niet, ga ik mezelf aan de grond nagelen! Ik bedoel, ik heb de tijd, het is lekker weer, ik heb een beetje geld, hij is er niet.... Dus waarom ga ik niet iets leuks doen? Nu is het al bijna te laat, de kinderen moeten over anderhalf uur naar bed. Maar ik heb me wel voorgenomen om een ijsje met ze te halen na het eten. Dát wil ik vandaag gedaan hebben.

-edit- verplaatst door admin


Meggie27-06-2005 08:23
Hallo Helena,
Hoe gaat het nu met je?
Heb je vannacht nog een beetje kunnen slapen. Liefs, Meggie


helena27-06-2005 10:23
Een beetje, het is een beetje onwennig die rust ineens...En vandaag komt ie waarschijnlijk terug, dus einde "vakantie"!
Hoe is het met jou? Heb je al nagedacht over wat je gaat doen?


helena27-06-2005 23:54
Hij zit nog steeds vast... En ik weet niet wat ik daar van vind. Vanavond ben ik lekker naar een vriendin gegaan, die had me voor het eten uitgenodigd. Ik heb daar gezeten, gegeten en daarna hebben we een wandeling gemaakt. We deden de kinderen veels te laat naar bed, maar ach, maakt het uit een keertje? Geen gezeur, geen gebel, geen zuur gezicht toen ik thuis kwam. Ook geen rotopmerkingen, geen flauwe manier om mijn leuke avond alsnog te verpesten.
Maar ook geen knuffels, geen kusjes, geen sex, geen zachte huid om tegen aan te kruipen. Ook geen flauwe grapjes om me aan het lachen te maken, geen vriend ie me uit het niets diep in mijn ogen kijkt en zegt dat ik zoooo mooi ben... dat dus ook allemaal niet...
Ik heb me nog nooit zo in tweestrijd gevoeld. Ik dacht dat hij vandaag thuis kwam, dus ik heb als een gek staan poetsen en dweilen vanochtend zodat hij in een lekker schoon huis kwam. Om hem een plezier te doen, maar vooral om rotopmerkingen over mijn "vieze" huis te vermijden.
Ik voel me nu vrij en blij, maar ook verdrietig en schuldig. Bij elke keer dat ik lachte moest ik denken aan hem in zijn celletje. En ik weet hoe slecht hij er tegen kan als hij niet weg kan. Dat heeft hij overgehouden van de laatste keer dat hij vast zat.
Aan de ene kant hoop ik dat hij morgen weer thuis is, maar aan de andere kant ook niet. En om dat laatste voel ik me dan weer schuldig...
De kinderen waren allebei weg vandaag. Maar in plaats van iets leuks voor mezelf te doen, ben ik gaan schoonmaken. Dat is toch ook een beetje raar, dat iemand je daar toe dwingt zelfs in zijn afwezigheid?

-edit- verplaatst door admin


pricilla28-06-2005 10:14
Hee Helena...kdenkdat ik wel snap wat je bedoeld, ik heb precies het zelfde. Mijn verhaal staat ook op de site, moet je anders maar es lezen. Die 2 strijd, boos op iemand zijn en tegelijk van hem houden. En zijn afwezigheid tijdens afwezigheid, ken ik oko heeeel goed. Ik ben vorige week weggegaaan bij mijn vriend. Maar leuke dingen durfde ik ook amper te doen. Voelde me schuldig, of bang dat hij het zou te weten komen, raar gevoel dat ik het leuk had, terwijl hij diep in de shit zat met zijn gevoel...En nu alles wat rustiger is, is hij thuis en benik bij familie.Vancohtend sliep de kleine tot half 10...en tot nu net, kwrt over 10, hebben we lekker in bed gelegen, die kleine en ik, wat spelen enzo. En dan voel ik gewoon die druk die ik anders heb zo van, oeoe ik ben lui,ik ben iets aan het doen, kmet anakleden en naar de winkel ofzo...Maar hoeft helemaal niet want hij is hier niet eens. Stom.....
Mijn vriend heeft hulp gevraagd, omdat hij mij niet kwijt wil. Hij heeft medicijnen en gaat in een heel programma om zijn geweld te stoppen en zijn psyche-problemen op te lossen. En ik ben zover dat ik me realiseer dat ik ook hulp moet hebben. Want het is niet normaal. Mijn idee van wat normaal is, mijn zelfvertrouwen, levensvisie, zelfrespect, alles alles klopt voor geen meter....Ik ken jouw hele verhaal niet, maar misschien moeten jij en je vriend ook hulp nemen? Bij ons heeft de reclassering het gedaan, dan krijg je forensische psychiatrie en dat is echt heel goed....idee misschien?
Ps; weet je al wanneer hij thuis komt?


helena28-06-2005 12:40
Geen idee, ik heb zijn advocaat vanochtend gesproken en die zei dat hij vandaag voorgeleid werd. Ergens vanmiddag hoor ik meer. Het kan zijn dat hij vandaag thuis komt, maar het kan ook zijn dat hij nog 14 dagen moet blijven. En dát vind ik wel erg lang....
Aan de andere kant klopt mijn hart in mijn keel over hoe hij is als hij thuis komt. Gaat hij weer zuipen...is ie agressief, gaat hij dat op mij af reageren.
De laatste dagen heb ik wel gemerkt dat er een hoop mensen zijn in zijn omgeving die om hem geven, ben benieuwd of hij dat wel weet?


pricilla30-06-2005 14:43
ow ja ik snap wt je bedoeld, qua mensen om je heen. Mijn vriend heeft zoveel mensen die al jaeren zoveel voro hem doen, er altijd weer voor hem zijn. En bovendien staan hun levens telkens op de kop voor hem. Hij beseft maar niet wat het ook voor hun betekend, dat niet alleen hij een probleem heeft, maar wij allemaal samen met hem!Dat veel om hem geven, hem willen helpen, dat doet hem goed en hij komt er zo ook achter aan wie hij wat heeft en aan wie niet, dat is goed voro hem.
En met die politoe weet je het maar nooit. Hier laaste oko, had ie wat gedaan, ik denk die moet op ze minst zijn 3 maanden vorowaardelijk uit zitten, maar nee hoor, een telefoontje, mevrouw u kunt hem komen ophalen hoor...en over 5 maanden komt het pas voor...idioot soms zeg...
En stom je wilt dat ie thuis komt, want je voelt je alleen en mist hem, maar bent ook bang voor hoe hij zou zijn....wat zijn we toch complex met onze gevoelens he?
Wij zijn te lief, te verliefd...en met ons veel vrouwen, die maar door en door gaan uit liefde en goedheid!


helena30-06-2005 22:34
Hij komt er niet van af deze keer...
Nu zit hij al in de gevangenis, een echte, in voorarrest. Ze hebben hem Dinsdag overgeplaatst. Volgende week komt zijn zaak voor, en het is maar afwachten of hij thuis komt. Voor hetzelfde geld duurt het een paar maanden. De vraag is, wil ik dat? Aan de ene kant wel, het is lekker rustig hier, ik kan doen en laten wat ik wil en geen gezeur. Daar ben ik vanavond mee begonnen, een serie gekeken die hij nooit wilt zien, een wijntje gehaald, een lekker gezichts- en haarmaskertje, verschillende tijdschriften. En oh ja, de was heb ik ook al dagen lekker onopgevouwen laten liggen.
Aan de andere kant...dat wijntje haal ik omdat ik hoop dat een glaasje wijn me in slaap zal laten vallen (het is een klein flesje, maar zoveel drink ik niet.)Ik heb al dagen niet geslapen. Kan gewoon de slaap niet vatten. Ik mis hem, en wil dat hij thuis komt. En ja, ik mis ook de sex, de intimiteit. Hij belt vanaf Dinsdag tot nu een of twee keer per dag. Hij mist me, geloof ik ook wel, houdt van me, geloof ik ook, en wil dat het beter tussen ons gaat. Ook dat geloof ik, maar ja...zijn goede intenties verdwijnen vaak als sneeuw voor de zon. Men zegt ook: "de weg naar de hel is geplaveid met goede intenties." En dat is in dit geval zooooo waar.
Kortom, nog steeds verward...

-edit- verplaatst door admin


Meggie01-07-2005 08:42
Oei, lieve Helena,
Wat een onzekerheid even.
Heeft hij zijn vader erg toegetakeld?
Ik voel constant die tweestrijd in jou, zoals ik dat ook bij mij voel. Zoooooooooooooooo vermoeiend en beangstigend. Wel mooi, dat je zo geniet van die kleine, heerlijke dingetjes. Dat, voelt dan weer heel goed. Ik denk aan je. Liefs, Meggie


helena01-07-2005 10:27
Hoi Meggie,
Alles goed? Bedankt voor je berichtje.
Maar je vroeg of hij zijn vader erg had toegetakeld? Nee, zijn vader liep de volgende dag alweer vrolijk rond. Maar hij heeft een hele hoop leugens opgehangen tegen de politie, over de mishandeling. Zoals hij het beschreven heeft, is hij bijna dood geslagen. Maar goed, dan had hij dus niet de volgende dag meteen mij op kunnen wachten in zijn taxi.(Hij rijd taxi) Gelukkig komt dat ook steeds meer naar voren in het bewijs, dat hij heeft gelogen. Mijn vriend is ook een behoorlijk sterke jongen, dus als hij écht "urenlang" op iemand intrapt (wat beweerd werd) dan was diegene dood geweest, of minstens in het ziekenhuis. Maar goed...
We zien wel wat er van komt.


hopeloos01-07-2005 15:54
ik wou even zeggen hardstikke bedankt voor je berichtje .. ik weet dat het ok wel goed komt maar ik kan nu gewoon nie veel hebben en ik weet nie de enigste wat ik krijg te horen is dat ik nu op een roze wolk leef en dat ik daar maar is van af moet gaan .. ik leef eg nie op een roze wolk ik kan de heledag wel huilen .. me maag is helemaal van streek van al dit shit .. maar eg bedankt dee me eg goed dat er tog wel mensen zijn die er luister .. en jij zelf ook heeel veel sterkte en genieten dat die er nie is en dat meen ik meisje


T_T02-07-2005 16:54
Het vinden van deze site was een zege!
Ik ben 21 jaar oud en woon nog thuis bij mijn ouders.
Al zolang ik mij kan herinneren heeft mijn vader woede uitbarstingen gehad. Deze aanvallen zijn altijd tegen mijn moeder gericht. Er is nooit een reden toe, of in ieder geval geen duidelijk aanwijsbare reden. Hij verzint er altijd zelf wel een en hij gelooft ook sterk in zijn eigen verhaal. Hij is heel snel jaloers en verbied regelmatig omgang met de familie of vrienden. We mogen alleen hem aandacht geven. Alle andere mensen zijn puur slecht in zijn ogen. Hij weet alleen maar negatieve dingen te zeggen over andere personen (vooral familie van mijn moeders kant).
We moeten altijd op vastgestelde tijden thuis zijn, omdat hij anders kwaad wordt. Zo kunnen we nooit na 16.00 uur iets buiten huis gaan doen, omdat hij het ons verbied. "Er valt toch niets te beleven, zegt hij dan." Omdat hij dat vindt, mogen wij ook niets doen.
Ik ben zelf een erg sociaal persoon en ik zou graag mijn vrienden thuis uitnodigen, gewoon om te praten en plezier te maken. Maar ook dit kan niet. Ik mag al blij zijn als ik mijn neefje of nichtje eens in de zoveel tijd mag ontvangen en laten logeren. En dit moet ook niet te vaak achter elkaar voorkomen, of hij wordt dat ook zat en dan wordt dit ook weer verboden voor een bepaalde tijd.
Ik voel mij ontzettend geremd in mijn leven en soms denk ik dat ik niet meer dan een deel van de huisraad ben. Hij let ook heel erg op mijn schoolresultaten, als ik geen cijfers naar behoren haal, zegt hij eerst dat het niets geeft, maar de keer daarop zegt hij "dat ik een groot probleem heb als ik het jaar niet haal." Op zich zeggen meer ouders dit om hun kinderen aan te zetten tot goed leren, maar wat hij bedoelt is dat ik LETTERLIJK hang als ik het niet doe.
Deze week is mijn laatste week van school, mijn laatste temtames komen in zicht en op maandag heb ik de belangrijkste toest van mijn hele schoolbaan. De uitslag hiervan is bepalend of ik door mag met de opleiding of niet. Nu is hij precies deze week weer begonnen met zijn woede uitbarsting en ik kan mij niet concentreren. Hij zegt als ik het niet haal, dat hij mijn tante zal vermoorden (want hij vindt dat het dan haar schuld is!)
"De schuld" een mooie zin....hij geeft altijd iedereen de schuld, maar hijzelf doet nooit iets fout!
Je kan er totaal geen pijl op trekken, je leeft naar ZIJN regels, ZIJN meningen en je doet dit maar in de hoop dat hij niet boos wordt. Maar het maakt totaal niets uit. Ookal speel je het spel volgens zijn regels, ookal belooft hij verbetering, zegt hij sorry...nog geen paar maanden later, kan je weer in dezelfde situatie zitten.
Je zou denken dat uit huis gaan een goede optie is om te vluchten, maar dat kan ik niet. Hij is een gevaarlijke onvoorspelbare man en hij is erop uit om mijn moeder weer iets aan te doen. In het verleden heeft hij haar meer dan eens geslagen. Dit waren geen zachtzinnige tikken, maar volle vuisten en doorschoppen als zij op de grond lag. Mijn moeder heeft hier eens een gezwel in haar buik aan over gehouden en een netvliesloslating. Ze heeft nooit aan iemand verteld dat hij haar sloeg en ik zweeg ook, omdat ik bang was dat hij erachter zou komen en haar nog meer zou slaan en wellicht zo hard dat ze het leven zou laten.
Mijn aanwezigheid remt zijn slabuien enigzins. Dus om mijn moeder te beschermen, kan ik niet weg gaan. Samen staan we altijd nog iets sterker en ze heeft steun aan mij.
Na deze keer ben ik het zat...en ik heb de uitroep gedaan naar de wereld. De hele wereld mag weten welk onrecht ons wordt aangedaan, zoveel angst,zoveel druk, zoveel pijn, zoveel waanzin, zoveel onzekerheid, GENOEG!
Ik heb het aan verschillende mensen verteld en ieder heeft een luisterend oor geboden. We hebben het nu zelfs aan mensen buiten de familie verteld. En hoe meer mensen we het vertellen, hoe beter het gevoel wordt. Een gevoel van ik DURF dat en ik ben niet meer ALLEEN!
En mocht er onverhoopt iets gebeuren met mijn moeder of mij...dan zijn er genoeg mensen die ervan weten. Hiervoor spraken wij nooit met iemand erover. Altijd smoesjes verzinnen, zodat hij beschermt bleef en een goed imago had naar de buitenwereld. Maar niet langer! Het is tijd om ook zijn slechte kant te ontmaskeren, de wereld te tonen wie deze "geweldige" man echt is.
Het is niet zo dat hij alleen maar in en in slecht is...er zijn periodes, dan leven we als bijna een voorbeeldig (normaal) gezin. Dan is hij heel lief en aardig. Maar net als je het idee krijgt, "dit gaat goed" dan komt er weer een periode van langdurige woede, doodzwijgen, de schuld geven en gedwongen worden om hem te smeken om vergifnis, om iets dat nergens over ging (vb een gordijn dat iets te kort was) of vragen om vergeving voor iets dat mijn moeder niet gedaan heeft.
Mijn ouders zijn als een aantal keer uit elkaar geweest vroeger, maar steeds nam mijn moeder hem weer in huis. Want hij was "zielig", hij beloofde "beterschap", hij had "spijt". Beloftes die snel vergeten zijn als hij eenmaal weer terug was.
Mijn moeder is nu na 25 jaar eindelijk op het punt aangekomen dat ze aandurft om er definitief een punt achter te zetten. Als het zou kunnen zouden wij al het huis zijn uitgevlucht, maar het huis is van ons en al onze dieren durf ik niet achter te laten.
Als hij dit huis zou verlaten...zouden wij eindelijk echt kunnen.....LEVEN!
Er is nog zoveel te zeggen, maar ik heb dit verhaal al veel te lang gemaakt.
Mijn dank voor hen die de tijd hebben genomen om dit te lezen en ik wens alle kracht en sterkte toe voor hen die in de soortgelijke situaties verkeren. Houdt moed en deel je leed met de wereld. Zwijg er niet langer over, je bent een mens met eigen gevoelens en belangen! Kortom leef je leven en laat het niet langer voor je leven!

Kracht, moed en sterkte!


Naam onbekend02-07-2005 21:44
Helena,
wat wil JIJ eigenlijk?? en wat wil jij eigenlijk hoe mensen op jou reageren??? Beslis en bepaal jij dat?
De ene dag ben je bang dat je vriend je wilt doden met een wapen, de andere dag wil je dat ie naar huis komt nadat ie zn vader heeft gemept of wat dan ook, en alleen omdat JIJ SEX en weet ik niet wat mis...denk je ooit wel eens aan je EIGEN kinderen Helena?,nee, denk ik niet... ik als moeder van een mishandelt kind en slachtoffer van huiselijk geweld zijnde baal van jouw verhalen. Ik geloof je niet meer.... Jij was en bent het VOORBEELD voor je eigen je kinderen. duzzzzzzzzz....jouw kinderen zullen later ooit....houdt je mond Helena...ik vind T-T's verhaal heel goed en gepast in deze context....en voor T-T's 21 jaar heeft ze heel wijze inzichten, ik hoop en wens dat er meer T-T's in deze Nederlandse landschap zijn, die hun moeder steunen, hoe dan ook..

T-T ik vind je een KANJER en wens dat jij en je mam ooit hetgene zullen vinden wat een mens op deze aarde nodig heeft.....
dank je wel T-T voor de moed en de kracht en de sterkte wensen...insgelijk en Inshallah


w.janssen03-07-2005 13:40
Ja ik herken het. Ik heb aangifte gedaan bij de politie. We woonden niet samen maar ik ben al wel 20 keer bij hem terug gegaan. En door die aangifte weet ik dat we nooit meer samen kunnen komen.
Maar wat mis ik die rotzak, ik haal ook wel eens een wijntje om de pijn te verzachten. Maar ik bedrieg mezelf als ik me even goed voel en dan maar denken dat ik blij ben dat het voorbij is.
Ik heb verdriet en nog eens verdriet. Wat doet dit pijn. Hoe kunnen wij toch van zo'n man houden?????????????
Hoe komt dat toch? en weet je... als wij vrouwen een man zo slecht zouden behandelen zoals zij dat doen met ons dan kwamen ze gegarandeerd nooit meer bij ons terug. Tranen lopen over mijn gezicht. Ik ben kapot. Heb contact met slachtofferhulp dus steun krijg ik wel maar mijn gevoel doet meer met me dan mijn verstand want ik weet echt wel dat hij ook in de verdere toekomst hetzelfde gedrag zal vertonen. Het voelt alsof mijn verdriet veel groter is dan van wie ook.
Gr. Willemien


Meggie04-07-2005 12:43
Wil graag even reageren op:"Naam onbekend, 02-7-2005".
Helena heeft op haar manier heel veel verdriet. Genoeg, waar ze het zelf al heel moeilijk mee heeft. Iedereen heeft zijn/haar manier om daar mee om te gaan. We zijn allemaal uniek. Dat maakt ons allemaal bijzonder. Je schreef: "Ik geloof je niet", wel, ik vind dat we altijd, maar zeker hier op de site heel veel respect voor iedereen, naar iedereen toe, moeten hebben. Misschien heb je iets meer begrip voor haar (en vele anderen hun) situatie als je o.a. even op de volgende site gelezen hebt: http://www.ministerievanjustitie.nl/b_organ/nhg/forum/waarom_blijven_slachtoffer_teruggaan.htm
Respectvol bedoeld, Meggie


Naam onbekend05-07-2005 12:45
Hallo Meggie,

Ik geef toe dat ik behoorlijk uit m'n slof geschoten ben, hoewel dat niet betekend dat ik voor iedereen hier geen respect en begrip heb.
Zoals je schrijft: We zijn allemaal uniek.
Dus ook onze kinderen??
Of het "uniekzijn" tegelijkertijd bijzonder maakt weet ik niet precies, voor mij persoonlijk betekend het niet dat ik als moeder(ook mishandelt en bedreigd met de dood) zijnde, geen respect en begrip moet hebben voor mijn kinderen die (ongevraagd en ongewild) in zulke situaties moeten leven.
En dat was de reden dat ik uit m'n slof schoot bij Helena, de ene dag een wapen in huis en bang zijn doodgemaakt te worden, de andere dag bont en blauw geslagen met kind naar school strompelen..en toch geen aangifte doen..ja, misschien later?? de politie niet naar binnen laten omwille van de kinderen?? en dan hem missen om de sex en weer (zonder straf) terug willen hebben? (Weet wel, ik begrijp de tegenstrijdige en verwarrende gevoelens heel goed) maar…
denkt er iemand aan de kinderen? Meggie, je beschrijft zelf wat voor een jeugd je man heeft gehad en waarom hij nu zo is als hij is….en jij bent toch consequent..daar heb ik het allergrootste respect voor.
Ik denk, dat 100.000 lotgenoten met mij dezelfde beschrijvingen over hun plegers zouden kunnen aangeven en 100.000 met mij de gedragspatronen van hen zelf..ik inbegrepen…..het betekend ook dat wij dat alles aan onze kinderen doorgeven, en ik heb het nu en in mijn bericht tegen Helena niet persoonlijk gemunt bedoeld, maar wel met de intentie dat wij daarover mogen nadenken en zouden kunnen discussiëren.
Bijvoorbeeld over: geen aangifte doen van een strafbaar feit,geen aangifte doen van mishandeling..let wel Meggie,van mij MOET NIEMAND iets, het resultaat is wel dat anderen in soortgelijke situaties heel vaak niet meer geloofwaardig overkomen..
Meggie en Helena, ik ben zelf een overlever van huiselijk geweld (en nog meer) en de sites van justitie zijn mij meer als genoeg bekend.
ik pleeg al tientallen jaren geen vooroordelen en oordelen tegen wie dan ook te hebben. respectvol met ieder mens om te gaan en heb vertrouwen dat mijn houding en mening vice versa werken.


Meggie05-07-2005 17:04
Lief onbekendje,
Bedankt voor je openhartige toelichting. Ik geef je nu een liefdevolle, warme knuffel.
Liefs, Meggie


helena05-07-2005 22:26
Quote van een laffe onbekende:

Helena,
wat wil JIJ eigenlijk?? en wat wil jij eigenlijk hoe mensen op jou reageren??? Beslis en bepaal jij dat?
De ene dag ben je bang dat je vriend je wilt doden met een wapen, de andere dag wil je dat ie naar huis komt nadat ie zn vader heeft gemept of wat dan ook, en alleen omdat JIJ SEX en weet ik niet wat mis...denk je ooit wel eens aan je EIGEN kinderen Helena?,nee, denk ik niet... ik als moeder van een mishandelt kind en slachtoffer van huiselijk geweld zijnde baal van jouw verhalen. Ik geloof je niet meer.... Jij was en bent het VOORBEELD voor je eigen je kinderen. duzzzzzzzzz....jouw kinderen zullen later ooit....houdt je mond Helena...ik vind T-T's verhaal heel goed en gepast in deze context....en voor T-T's 21 jaar heeft ze heel wijze inzichten, ik hoop en wens dat er meer T-T's in deze Nederlandse landschap zijn, die hun moeder steunen, hoe dan ook..

Reactie van mij:

Zo, en nou zal ik op je reageren. Ik weet niet wie jij denkt dat je bent, maar ik hou voor niemand mijn mond zelfs niet voor hem. Dus zeker niet voor jou!!!! Als jij met trauma's en problemen zit ga je dat maar ergens anders botvieren, niet op mij. Zoek lekker degene uit op wie je kwaad bent in plaats van mensen die het al moeilij hebben proberen nog verder de grond in te trappen. Lekker makkelijk he, iemand die zich al klote voelt nog een keer onderuit halen Hoe haal je het in je hoofd?


helena05-07-2005 22:31
Nog ff een groffe leugen van weer de laffe onbekende:

ik pleeg al tientallen jaren geen vooroordelen en oordelen tegen wie dan ook te hebben….respectvol met ieder mens om te gaan en heb vertrouwen dat mijn houding en mening vice versa werken.

Mijn reactie:

Dat lieg je, respect...dat je in kan tikken zonder je kapot te schamen. Ik geloof je niet... jij bent echt niet goed in je hoofd. En hou op met uitgerekend mijn verhaal te gebruiken met om je heen te slaan en zoveel mogelijk mensen (en mij in het bijzonder) te kwetsen. Er zijn vrouwen die 30 jaar tot pulp worden geslagen, erger dan ik, en dan nog van hun man houden, dus wat geloof jij nou eigenlijk niet?
Deze site is bedoeld om elkaar te steunen, niet om elkaar nog ff onderuit te halen. Ga met je trauma's een eigen verhaal schrijven en laat mij met rust!!!


helena05-07-2005 22:54
Ik durf hier bijna niet meer te schrijven na de plotselinge aanval van een laffe "onbekende" maar goed...hopende dat ze haar frustraties voortaan ergens anders botviert (degenen die haar daadwerkelijk pijn hebben gedaan lijken mij een betere optie dan mijzelf..) schrijf ik toch:

Hij zit nog steeds vast, en ik begin te wennen aan de rust. Vandaag aan de telefoon hadden we onze eerste aanvaring alweer. Hij wilde dat ik van alles deed, maar ik had het al heel druk. Toen vroeg hij of ik zijn advocaat wilde bellen ivm de voorleiding donderdag (daar wordt besloten of hij naar huis kan tot de daadwerkelijke rechtzaak, voorarrest, of dat hij naar huis kan.)Ik zei dat ik dat al gedaan had vandaag. Hij wilde niet eens luisteren naar wat ik allemaal met zijn advocaat had besproken, maar denderde er doorheen. Ik verhief op een gegeven moment mij stem omdat het heel belangrijk was dat hij hoorde wat ik te zeggen had. Nou, daar had meneer dus geen zin in blijbaar. Hij begon te schelden dat ik normaal moest doen. Dus ik zei dat hij dood kon vallen en gooide de telefoon er op. Toen heb ik meteen een vriendin gebeld omdat ik zooo kwaad en gefrustreerd was dat ik het kwijt moest. Waarschijnlijk heeft hij toen wel weer proberen terug te bellen, maar ik was dus in gesprek. Hij houdt er helemaal geen rekening mee dat ik nu ook gevangen zit in mijn huis. Hij belt twee keer per dag, volgens mij om te controleren, en ik maar van die budget telefoonkaarten halen (dan kan ik de code over de telefoon doorgeven). En ik kan ook niet weg de hele dag, omdat hij kan bellen. Hij zegt wel "ik bel morgen om 9 uur s'ochtends" maar dat kan dus even vrolijk 10 of 11 uur worden. S'middags haast ik me naar huis omdat hij dus weer kan bellen, en sávonds kan ik eindelijk iets gaan doen, maar dan slapen de kinderen, dus kan ik nergens heen. Ik kan geen kant op, alles draait nu om hem en wanneer hij kan bellen. Naar een vriendin gaan is er niet bij, want hij kan bellen. Naar de winkel is een spoedzaak, want hij kan bellen. Naar de stad om te winkelen is verboden, want hij kan bellen. Zelfs een stuk wandelen is vragen om problemen, want hij kan bellen. In een normale relatie kan je dat tegen elkaar zeggen, maar bij hem... Hysterisch wordt meneer.
Nu kan hij dus donderdag vrij komen. Leuk voor de kinderen, die missen hem heel erg. Maar ik heb er eigenlijk niet zo'n zin in. Weer dat commentaar de hele tijd op alles wat ik doe en gedaan heb. Het was wel een rustig gevoel dat hij 14 dagen moest zitten. En nou kan hij dus donderdag weer ineens vrij zijn. Lekker is dat... en ik heb geen seconde van mij vrijheid kunnen genieten!

-edit- verplaatst door admin


Maria06-07-2005 09:51
Het lijkt mij hier niet de plek om ruzie te gaan zitten maken.

Helena, je noemt nu wel iemand "laffe onbekende", dat vind ik onterecht.
Heleboel mensen schrijven anoniem, is Helena jouw echte naam?
Lijkt me niet meer dan logisch op deze site.
Dat ten eerste.
Ten tweede bedoelt deze persoon het niet zo negatief als jij het opvat.
Zij wijst op het feit dat je kinderen in dit verhaal er het meest onder te lijden hebben.
Niet dat jij de schuldige bent, zeker niet, dat is hij. Maar jij bent wel de enige die de situatie kan veranderen, want op hem hoef je niet te rekenen.

De stap is zwaar, dat begrijpt iedereen hier, ook degene die je laffe onbekende noemt, maar je moet m zetten.

Groetjes en sterkte,

Maria


helena06-07-2005 10:27
Ze zegt dat ze me niet gelooft, en dat ik mijn mond moet houden... dat vind ik persoonlijk op geen enkele manier goed bedoelt. En als ze een discussie uit wilt lokken, dan doet ze dat maar op het prikbord. Ik vind het namelijk nogal onterecht dat van alle vrouwen hier, waarvan vele ook kinderen hebben, juist mijn verhaal wordt uitgezocht om ruzie te trappen. "Houdt je mond Helena"...hoe haalt ze het in dr hoofd!!!!!!????
En ik noem dr laf, omdat ze hier waarschijnlijk onder een andere naam ook verhalen schrijft, maar niet wilt dat ik daar commentaar op ga leveren.
Of is het normaal om zo'n bericht achter te laten? Ik vind van niet.


Jeannette06-07-2005 13:52
Waarom ga je niet weg??????,nu heb je de kans,om weer wat van je leven te gaan maken,aan jezelf te denken.
Ik zelf heb wel die stap gemaakt,en leer nu van jou en vele andere verhalen,dat elke keer dat je iets op deze site schrijft,de details van je relatie beschrijft,dat een stap is,naar de stap om weg te gaan,misschien ben je er nu (nog) niet aan toe,maar..........mijn ervaring heeft me in laten zien,dat als je er mee naar buiten treed,wat vele hier doen,het een stap is naar een nieuw leven


jenny2206-07-2005 13:58
ik ben het met jeanette eens. Ik kan me voorstellen dat je twijfelt, maar wordt het niet een keer tijd dat je voor jezelf kiest? Ik vind het knap van je dat je op deze site iedereen een steuntje in de rug geeft! Maar goed uiteindelijk ben je zelf diegene die bepaald wat je wilt me tje leven. Je hebt er maar 1 dus moet je er het beste uit proberen te halen. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat je dat wel gaat lukken misschien niet nu, maar wanneer je er klaaar voor bent.
Liefst
jenny
ps ik geloof je wel hoor en heb bewondering dat je dat zo allemaal op schrijft.


cathy06-07-2005 18:28
ik kan me voorstellen dat het allemaal heel verwarrend is voor je en dat je even lekker van je vrije tijd wilt genieten. Als ik jouw verhaal zo lees, kom je weinig aan jezelf toe. Je denkt steeds weer aan hem en dat hij kan bellen, daar ben je constant mee bezig. Waarschijnlijk ben je er nu nog niet aan toe om weg te gaan. Probeer af en toe iets leuks voor jezelf te doen, al is het maar een half uurtje een boek lezen of zo. Denk eens een keer niet eerst aan een ander, maar doe eens een keer wat jij wilt en wat jij leuk vindt.


Jeannette06-07-2005 18:31
Het was bot en grof,maar misschien moet je ook eens stilstaan, bij het leed wat wij moeders met foute mannen onze kinderen aan doen door te blijven,misschien is mijn ex,jouw ex of man,vroeger ook wel slachtoffer geweest,en reageerd nu zo door zijn of haar nare verleden,het is en blijft een cirkel,waar telkend kinderen weer de dupe van zijn.
De onbekende had het ook op een andere manier kunnen zeggen,maar hebben wij allemaal niet een stukje boosheid in ons die er een keer uit komt,en natuurlijk is dit niet de plaats om ruzie te maken en je woede te ventileren,zeker niet omdat wij vrouwen van foute mannen al vaak genoeg hebben moeten horen dat wij onze mond moeten houden,das voor jou moeilijk te verteren Helena,heel moeilijk,dat begrijp ik heel goed,maar misschien moeten we toch wat meer stilstaan bij onze kinderen,die later door onze opvoeding en het blijven bij foute mannen weer voor hun kiezen krijgen in de relatie die hun weer krijgen.


Meggie07-07-2005 08:45
Lieve Helena,
Dus, als ik het goed lees is vandaag de voorleiding?
Als ik in jouw schoenen stond zou ik eerst en vooral (mocht hij niet vrijkomen) tegen hem zeggen dat hij zich aan de afgesproken tijd van bellen moet houden. Kan of doet hij dat niet, ja, dan pech (jammer) voor hem. Of je zegt niets, en als hij dan de volgende keer belt (op een ander tijdstip dan de afgesproken tijd, en jij er dus niet bent) dan zeg je later maar OVERTUIGEND dat hij op een afgesproken tijd zou bellen en zich daar niet aangehouden heeft. Dat jij je vanaf NU wel aan die afgesproken tijd houdt. Jij leeft dan die dag gewoon je leven, zonder schuldgevoel. Jij bent zijn slaaf niet, toch? Hij kan nu nog, zelfs vanuit de gevangenis jouw leven bepalen. Ik herken dat bij mezelf. Heel sterk. Alleen ik word steeds kwader. Ik begin nu pas steeds meer te beseffen wat een impact het op je (iemand) zijn leven heeft. Wij zijn (lijken wel) gehersenspoelde wezentjes. Mooi niet. Mooi nooit meer. Streven naar gelukkig zijn en heel vooral dicht bij jezelf blijven. Ik voel dat heel sterk bij mezelf, verdiep ik me in hem, dan ben en voel ik me nergens. Blijf ik dicht bij mezelf, dan voel ik heel veel kracht in me. Liefs, Meggie


helena07-07-2005 22:15
Ik ben gisteren en vandaag ook gewoon met mijn eigen leven bezig geweest. Had er schoon genoeg van. Hij weet trouwens pas morgen of hij naar huis mag...maar het ziet er niet best voor hem uit.
Maar, beter nieuws, ik heb een baan! Eindelijk heb ik er eentje gevonden! Ik ben zoooo blij en opgelucht, dat is weer een stap in de goede richting.


Yaw08-07-2005 13:09
Gefeliciteerd met je baan!! Ik kan je uit eigen hand vertellen dat hij hierdoor een hoop grip op je gaat verliezen.
En dat gedrag van dat bellen en je dus constant claimen en controleren daar zit ik nu dus ook middenin...het zuigt al je energie op en er wordt niks beter op...
Ik hoop voor je dat hij vast blijft zitten en dat jij een eigen leven op kunt pikken!


ellen08-07-2005 19:55
Lieve Helena,
Gefeliciteerd met je baan, Geweldig dat je dit onder deze omstandigheden voor elkaar hebt gekregen.
Ik hoop dat je wat rust en veiligheid in je leven gaat vinden.
Afschuwelijk dat je nog steeds 'in de gevangenis' zit. Het is je angst die je in deze situatie houdt. Jouw partner is vanuit de gevangenis heel bewust bezig om jouw in deze angst te houden, zo zorgt hij ervoor dat je niet weggaat en blijf je zijn slachtoffer.Ik heb hetzelfde meegemaakt toen een keer bij mijn man weg was gegaan. Hij liet iedere avond de kinderen(die bij hem waren)opbellen, zo wist hij precies waar ik was en wat ik deed.Op afstand controlerde hij me.
Zorg goed voor jezelf en ga genieten van je baan.


Julia11-07-2005 21:06
Beste Helena,

Ten eerste ben ik heel benieuwd hoe het afgelopen is met zijn vrij komen. Zelf heb ik alle hoop al opgegeven. De officier van jusitie heeft bij mijn partner bedacht dat het niet een dermate ernstig vergrijp is dat er een rechter aan te pas moet komen. Zeker een man. (Met excuus voor de goede mannen van deze wereld.)Ik weet helemaal hoe je je voelt enhoe hij zelfs vanuit de gevangenis nog macht over je gevoel, over jouw stemming, kan uitoefenen. Hij kan gewoon bepalen hoe rot jij je voelt.
Je baan gaat je hopelijk zelfwaardering geven. Je doen geloven dat je ook zonder hem kan. Nieuwe mensen. En vooral nieuwe verantwoordelijkheden. Je kan je het niet permitteren je baan te verliezen dus mag hij geen macht hebben over het slagen van deze kans c.q. baan. Kies voor jezelf en voor je kinderen. Zij zullen bewondering hebben voor hun sterke moeder die patronen wist te doorbreken.
Heel veel kracht om voor jezelf en de kinderen te kiezen.
Julia


Lin14-07-2005 16:18
Ik vind het niet echt respectvol van de onbekende persoon die dat stukje heeft geschreven en dit forum is inderdaad niet bedoelt om ruzie te maken, helena heeft het al moeilijk genoeg en sommige mensen durven geen aangifte te doen omdat ze bang zijn dat het dan alleen erger wordt en het ook niet netjes is (wat jij onbekende zou moeten begrijpen, want volgens mij ben je ook moslima net als mij) om je vuile was buiten te hangen dat gaat niet in onze gemeenschap, dus wat je schrijft dat je haar niet gelooft, wat heeft ze daaraan zo voelt iemand zich alleen maar nog slechter. Ik vind dat je je woorden ook anders had kunnen formuleren!!! Het is inderdaad aan haar om haar leven beter te maken, maar om dan te zeggen dat ze haar mond moet houden en dat het niet geloofwaardig is vind ik zonder respect. God zegt dat je iedereen in zijn waarde moet laten en dat heb jij bij deze niet gedaan. Helena mag God haar vergeven en jouw ook. ensha allah (God is met u)


Meggie14-07-2005 16:28
Helena? Waar zit je? Ik mis je al een poosje. Laat je nog even wat van je horen?
Bevalt je nieuwe baan?
Hoe voel je je?
Liefs, Meggie


helena31-07-2005 13:47
Ik had ff geen internet door de verhuizing.
Met mijn baan gaat het goed, krijg er veel waardering en het is fijn om mijn eigen geld te hebben. Heb van mijn eerste loon iets voor de kinderen gekocht. Heerlijk gevoel.
Hij is weer vrij, maar is behoorlijk geschrokken van zijn arrestatie. Voorlopig houdt hij zich ontzettend gedeisd. Heb hem verteld dat ik foto's heb laten maken van mijn verwondingen en heb m ook duidelijk gemaakt dat ik ze gebruik als hij me weer slaat. Nu hij in afwachting is van zijn rechtzaak, en dus onder voorwaarden geschorst is, is hij zeer benauwd om weer opgepakt te worden.
Maar hoe is het met jullie allemaal? Hoe gaat het met je aangifte meggie? Ik moet een hoop bijlezen.


ellen02-09-2005 14:39
Helena, Hoe gaat het nu met je?


helena15-09-2005 21:19
Ik voel me zo alleen....is dat normaal? Ik voel me zo ontzettend alleen. Het lijkt wel alsof zijn leven alleen maar leuker word, en dat van mij alleen maar rotter. Vanavond zou ik mijn vriendin zien, zegt ze af. Zaterdag zou ik naar Utrecht gaan naar andere vriendin, word ook afgezegd! Ik weet het niet hoor, maar elke keer als ik het leuk wil hebben dan gebeurd er weer iets waardoor het niet door gaat. Terwijl ik het zo hard nodig heb, leuke dingen.

-edit- verplaatst door admin


Jeannette15-09-2005 23:45
Nou je bent niet de enige,mijn ex was nooit thuis en ik voelde me nooit alleen,maar nu na even een vriend gehad te hebben,wat ook een fiasco bleek,voel ik me soms van god verlaten,en al heb ik mensen om me heen,dan nog voel ik me alleen!!!!
He is moeilijkom je leven weer in te vullen,na het isolement van een foute relatie,en vriendschappen opbouwen kost tijd!!!!
Ik ben gek op dieren,als ik weer goed in me vel zit,ga ik misschien een avond vrijwilligerswerk doen bij de dierenambulance,leer ik weer mensen kennen,ook hoop ik via de norwoodgroep weer nieuwe mensen te ontmoeten,ik ben 17de op de wachtlijst,en er kunnen er maar 10 in,dus ik ben aan het duimen dat ik er bij kan in novenber.
Maar Helena ook jij voelt je wel weer happy op een dag,en misschien niet meer zo alleen!!!!!
Ooit komt dat gevoel weer terug dat je het weer aankan,misschien kan je hier wat mensen vinden die wat samen willen doen!!!


helena23-09-2005 15:54
Een arm om je heen, een beetje troost, de ruimte om jezelf te zijn, de ruimte om fouten te maken, de ruimte om je eigen beslissingen te maken...is dat nou zoveel gevraagd?
Alles moeten doen, maar het dan niet goed genoeg doen. Doe het dan zelf! Maar nee, nog een keer alles doen, en dan weer niet goed genoeg. Het is nooit goed genoeg.

-edit- verplaatst door admin


Elise23-09-2005 16:00
Ja helena zo is en zal het altijd blijven, ik herken het is precies het zelfde en als je het dan wel goed doet is er altijd wel iets anders om over te zeiken, meid kies voor jezelf en denk aan jezelf ik zal het ook moeten.

Veel sterkte en veel liefs.


anoniemmetje24-09-2005 09:51
Helena, moet jij ook zo op je tenen lopen dat je er helemaal maagpijn van krijgt?
Niet doen hoor, ze veranderen toch niet en zijn dat ook niet van plan. Zij zijn de beste en het moet zo gaan zoals zij dat willen, anders barst de bom.
Mooie praatjes om je weer terug te krijgen en jij trapt er weer in. Hoeveel jaar wil je nog zo door gaan? Die vraag heb ik mezelf gesteld en wist het antwoord eigenlijk allang, maar dan nog weggaan. Hoe doe je dat, wanneer op welke manier?
Gewoon weggaan en zie maar wat er gebeurt.. Alles beter dan daar blijven dacht ik.

Sterkte!


Meggie24-09-2005 10:53
Lieve Helena,

Heb je wel een beetje een leuke baan?
En hoe is het destijds afgelopen met het proces-verbaal? Blijft hij wel met zijn handen van je af?
Sorry, dat ik niet meer zo vaak reageer. Ik leef wel met je mee. Met jullie allemaal. Alleen, ik kan en durf mij ook niet meer echt bloot geven. Hij leest mee. Niet meer van huis uit, dat is geregeld, hij gaat gewoon bij anderen langs en/of neemt een andere pc op zijn werk. Veel liefs, Meggie


helena25-09-2005 12:08
De agressie is veranderd in complete liefdeloosheid.... Ik weet niet wat ik erger vind? Hij geeft geen enkele affectie en/of liefde meer, het boeit hem niet meer. Ik was jarig dit weekend, dus wij uit met een aantal mensen. Op een gegeven moment werd ik kwaad omdat hij ineens weg was zonder iets te zeggen, stond ik daar alleen. Was hij met zijn ex coke gaan halen! Dus ik razend... Kort verhaal lang, ik werd door zijn broer uiteindelijk ruw, en tegen mijn zin in, in de auto geduwd. Zijn broer heeft namelijk iets met zijn ex, en hij vond het blijkbaar niet leuk dat ik haar een k*t-wijf noemde. Hij deed dit zo ruw dat mijn ribben gekneusd zijn.
Nu komt het leukste, het boeit mijn vriend niet eens! Ik zou razend zijn als mijn broer zijn ribben zou kneusen, daar zou ik echt niet zo laconiek op reageren. Maar het boeit hem niet....
Op de een of andere manier besta ik in deze relatie niet meer, hoe hard ik ook schreeuw (letterlijk en figuurlijk)ik word niet gehoord. Gewoon liefdeloos, een ander woord is er niet voor.
Ik heb heel erg last van mijn onderbuik, daar heeft de dokter testjes voor gedaan en ik krijg over een week de uitslag. Omdat het af en toe heel erg pijn doet, en mijn buik zomaar ineens opzwelt tot een buik van 4 maanden zwanger (ik ben dus niet zwanger) maak ik me best wel een beetje zorgen hierover. Maar ho maar dat ik een beetje steun of aandacht krijg. Ik word alleen maar uitgescholden en afgezeken. Maar de laatste tijd doet hij iets veel ergers, hij negeert me! Ik moet wel 5 keer dezelfde vraag stellen wil ik antwoord kunnen krijgen, vaak krijg ik dat antwoord niet eens. Als ik hem een vraag stel, of iets vertel dan begint hij midden in een zin ergens anders over. Op de een of andere manier hoort hij me gewoon niet meer. Bijv. Ik vraag of hij vanavond thuis komt. Geen antwoord....Ik vraag het nog een keer...weer geen antwoord. Dan word ik kwaad en ik schreeuw het bijna, krijg ik zo'n wazige blik en zegt hij doodleuk "is er nog melk?" dat is toch gewoon psychopathisch?
Ik wil niet meer, maar durf niet. Ik durf echt niet....

-edit- verplaatst door admin


Freedom25-09-2005 12:29
Lieve Helena,

Wat een verhaal zeg en niet te geloven hoe jou vriend reageert. Je zou zorg en aandacht van hem moeten krijgen (en uiteraard had hij je moeten steunen en verdedigen t.o.v. zijn broer). In plaats daarvan doet hij het tegenovergestelde. Echt niet normaal.

Probeer zo goed als het kan voor jezelf te zorgen en zoveel mogelijk te rusten. Ik help je hopen dat de uitslag van je buik mee valt. Heel veel sterkte en een knuffel.

Freedom


Elise25-09-2005 13:21
LIeverd ik ken het heel erg goed hoor natuurlijk ben je bang om het vertrouwde op te geven en jezelf in het diepe te gooien ik moet dat ook doen en lukt het nu niet er komt een punt dat je het doet en geloof me je komt er beter uit dan dat je nu leeft,

Wil je een keer praten laat het me maar weten.

Sterkte meis.

kusjes.


anoniemmetje25-09-2005 21:47
Laat je niet gek maken hoor door hem...
Ik kon ook nooit wat goed doen en het was altijd mijn schuld en trok me dat altijd erg aan. Toen heb ik het boek 'als liefde pijn doet' van Susan Forward gelezen en dat heeft me heel erg geholpen.
Ik heb me er eigenlijk aan vastgeklampt anders had ie me echt gek gemaakt met al zijn verwijten.

Sterkte en het overkomt jou niet alleen..je moest eens weten..


Pluis26-09-2005 07:54
Ik heb maar een vraag. WIE REGEERT HEL, NU HIJ HIER IS?"


treurwilg van lotgenoten28-09-2005 00:26
omdat ik zo kwaad en gefrustreerd was

Ik dacht echt dat hij me ging vermoorden

na de plotselinge aanval van een laffe "onbekende"

Leuk voor de kinderen, die missen hem heel erg

Ik mis hem, en wil dat hij thuis komt

Ook misbruikte hij de meisje

en hij is een pedofiel!

Jullie komen er niet in, mijn kinderen zitten binnen

ik werd zo kwaad

En toen ging ik hem missen

De vuile klootzak!!! Ik haat hem zo

dat ik ook verkracht word

Dat ik de kinderen het laatste eten geef

vertellen dat ik meerdere malen per dag denk aan zelfmoord

ik heb een baan

hoe is het met je nieuwe baan?

geen antwoord

hoe gaat het met je?

geen antwoord

kunnen mijn buren er niet meer tegen dat ik in elkaar gemept word

in plaats van mij te helpen, moet ik nu weg met mijn kinderen
Gelukkig kon de woningbouw vereniging mij een ander huis aanbieden

ik heb naast blauwe plekken en gekneusde ribben
Hij deed dit zo ruw dat mijn ribben gekneusd zijn

de laatste tijd doet hij iets veel ergers

Nu komt het leukste
dat is toch gewoon psychopathisch

Ik wil niet meer, maar durf niet. Ik durf echt niet

ik ook niet meer....
de laffe onbekende


Meggie28-09-2005 12:02
Treurwilg van lotgenoten,

Sorry hoor, maar ik voel me niet goed bij je reactie.
Relatieverslaafde vrouwen willen wel weg, maar kunnen dat heel moeilijk. Als je één van ons bent, dan weet je dat méér dan wie ook. Dus, misschien kun, wil je, je reactie een beetje nader toelichten?
Dat zou fijn zijn, zeker naar Helena toe.
Met vriendelijke groet, Meggie


helena30-09-2005 17:42
Ik vind het niet prettig dat jij suggereerd dat mijn vriend pedofiel is, zijn vader heeft zijn zussen misbruikt en die komt echt niet bij mijn kinderen in de buurt.
Verder begrijp ik niet wat je met deze reactie wilt bereiken.....!


helena14-10-2005 17:17
De afgelopen tijd is het steeds maar weer ruzie om sex. Ik heb er gewoon geen zin meer in, de lol is er wel van af voor mij. Als we het doen, dan word er niet het kleinste beetje aan mij gedacht, en ik voel me net een opblaaspop die daar maar ligt. Vorige week heeft hij net zo lang mijn keel dichtgeknepen tot ik er in toestemde om me te laten gebruiken door hem. Toen ik daarna ging douchen beet hij mij toe dat het voor hem (!) vernederend was dat ik me waste....
Gisteren weer, hij wilde orale sex, en ik weigerde. Voor ik het wist begon hij weer met duwen en dreigen. Ik stond geïrriteerd op dat ik er niet meer tegenkon en dat ik naast mijn dochter ging slapen. Daarop stond hij op en duwde me tegen de muur aan. Ik wilde nog iets zeggen, maar het eerstvolgende wat ik voelde was een soort verblindende klap op mijn achterhoofd. Ik weet serieus niet of hij me nou met zijn vuist sloeg of mij met mijn hoofd tegen de muur gooide. Ik weet alleen dat ik door mijn knieën zakte. Het volgende moment dat ik mij herinner is dat hij mij bij een arm en een been had en me op bed gooide. Daarop ging hij slapen en ik lag daar versuft met een kloppend hoofd. Zachtjes sloop ik naar beneden, en daar ben ik in huilen uitgebarsten. Ik voelde op mijn hoofd een enrome bult opkomen en ik kon bijna de hele nacht niet slapen van de hoofdpijn. Vanochtend toen hij weg ging ben ik nog een uurtje naar bed geweest voordat ik op moest staan voor mijn werk. Daar ging het wel goed, en daarna heeft een vriendin mij opgehaald. Dat was hartstikke gezellig, maar ze moest naar huis en hij komt zo thuis.... Vandaag aan de telefoon deed hij alsof hij het niet meer wist. En het ergste vond ik nog dat hij vanochtend, voordat hij naar zijn werk ging, vroeg wat er was gebeurd en toen ik het hem vertelde was zijn enige reactie "Oh, wat had JIJ gedaan dan?" Alsof het logisch is dat ik wel iets gedaan zou hebben waardoor ik dat verdiende?!

-edit- verplaatst door admin


E-tje14-10-2005 20:02
waarom ben je daar nog?


helena14-10-2005 22:02
Omdat ik niet vermoord wil worden.


E-tje15-10-2005 00:20
een leven leven waar je leven hel is en ook de kans hebt om vermoord te worden verkies je boven een leven leven wat leven is en mischien vermoord kan worden?
Ik sta ook op een dodenlijst maar verkies wel het leven te leven.


E-tje15-10-2005 00:35
eigenlijk kan ik me hier best een beetje kwaad om maken dat jij gewoon dit leven kiest en er niet eens over nadenkt om te vertrekken.
Je kiest er gewoon voor om slachtoffer te blijven.


helena16-10-2005 01:26
Ís makkelijk he oordelen, als je weg bent. Maar weet je nog hoe het voelde toen je er middenin zat? En denk je dan eens in dat je niet twee dochters hebt waarvan een oud genoeg om hier te posten, maar twee kleintjes waarvan een een baby,...denk je dat eens in.


E-tje16-10-2005 09:42
ik heb de eerste de beste kans aangegrepen om weg te gaan...dit was ook de eerste keer dat hij lichamelijk sloeg...op het moment dat ik de deur uit stapte wist ik nog niet eens waar naar toe... op het station kiezend... waar zal ik een treinkaartje naartoe nemen.
Maar het was juist voor de kinderen dat ik zei: ondanks het risico wat ik nu neem... ik zorg voor een betere toekomst en al had ik 2 kleine kids gehad dan had ik het nog gedaan.
Je zal mij niet horen zeggen dat het makkelijk is, maar wat moet dat moet.
Is dit leven wat je je kinderen mee wilt geven?
De volgende kinderen die jarenlang in terapie zullen zijn om hun thuissituatie.
Je zit er lang genoeg in om een vluchtplan te maken.

Ooit kwam een onderbuurvrouwtje bij mij zich verontschuldigen dat ze zo hard gilde als ze werd geslagen door haar man.
Ik had haar nooit gehoord maar ik heb er voor gezorgd dat ze met haar 2 kleintjes geen dag langer daar bleef
Op het moment dat ik naar de auto toe liep kwam haar man alweer thuis en groette hem zoals altijd.
Nee het is niet makkelijk maar ze is me wel dankbaar dat ik toen die stappen heb ondernomen.


Anoniem17-10-2005 13:33
Lieve Helena,

Allereerst wil ik je zeggen dat ik je een ongelooflijke dappere en sterke vrouw vind. Want geloof me dat het moed vraagt om bij zo’n zieke geest te blijven.

Wat ik heel erg herken in jouw verhaal is dat jouw man zich achteraf zogenaamd niets meer kan herinneren van wat hij gedaan heeft. Mijn ex gaf me een vuistslag in het gezicht, een uur voordat mijn zoontje zijn verjaardag vierde. Resultaat een paar tanden door de lip. Het bloedde vreselijk. Toen ik hem een paar minuten later in de woonkamer niet meer kon ontlopen, vroeg hij zich af waarom ik in vredesnaam met een theedoek onder mijn mond liep. Toen ik zei dat hij mij een tand door de lip had geslagen, zei hij letterlijk “Daar geloof ik niets van, je zult jezelf wel geslagen hebben”. Net of je jezelf zo maar zo’n vuistslag kunt geven...

Ik heb er met mijn psych uitvoerig over gesproken. Zij vertelde mij dat dit soort mannen dondersgoed weten wat ze doen/gedaan hebben. Ze verschuilen zich achter de ontkenning om maar niet geconfronteerd te hoeven worden met hun eigen gedrag. En wat is er in dat geval makkelijker dan hun partner de schuld te geven van het voorval. Ook mijn ex is daar een kei in!

Waarom je dan toch bij zo’n man blijft? Ik weet het ook niet precies. Ik heb er ook ruim 3 jaar over gedaan voor dat ik in zag dat deze man heel, heel erg slecht voor mij was. Ook ik ben in de afgelopen jaren wel 20 keer in gedachten bij hem weg gegaan. Pas sinds kort weet ik hoe het komt dat slimme vrouwen zoals jij en ik toch iedere keer weer terug gaan, het toch weer proberen. Het heeft allemaal met macht te maken. De beslissing om bij je partner weg te gaan maak je op een moment dat je geestelijk heel sterk bent. Het vraagt immers heel veel moed om weg te gaan. Op de een of andere manier voelen “ons” soort mannen dat soort sterke momenten aan. Ze komen met een tegenaanval, je krijgt klappen of je wordt geestelijk geterroriseerd. Het gevolg van deze tegenaanval is dat jij je weer heel klein voelt. De moed is je in de schoenen gezonken en je bent niet meer in staat om die stap te nemen. Vervolgens gaan ze weer lief doen zodat jij denkt “ach, het is zo’n rotvent nog niet!”. Er is weer hoop, je blijft. Zijn missie is geslaagd.

Toen ik zijn machtspel door had en ik me niet langer liet meeslepen in dat spel, pas toen kon ik de knoop door hakken en zeggen “nu is het mooi geweest!”. Ik heb er nog steeds veel verdriet van, maar ik weet nu echt heel zeker dat ik het ga redden met mijn twee kinderen.

Ik wens je heel veel sterkte! Dikke kus.


Hellepie18-10-2005 12:36
Lieve Helena,

Laat je niet uit het veld slaan. Ook ik heb op dit moment niet het lef om weg te gaan. Ik ben al overspannen, maagzweer, gehandicapt kind e.d. Als ik een formulier zie ga ik al gillen. Laat staan dat ik een verhuizing/vlucht kan regelen.
Ik zit nu weer in de "het is zo'n rotvent niet"-fase waarin ik het weer even uit kan zingen.
Wel heb ik inmiddels een eigen bankrekening, eigen inkomen en eigen verzekering, en ook een woningzoekernummer (alvast woonduur sparen). Ik bereid me dus stapje voor stapje voor. Het duurt zo langer, maar sneller trek ik op dit moment niet.
Ik heb ook zo'n man die mij recht in de ogen kan kijken en zeggen dat hij me nog nooooit geslagen heeft, dus ik weet waar je het over hebt (om over de bedperikelen nog te zwijgen).
Hou vol!


bianca25-10-2005 15:14
Ik heb je verhaal gelezen en heb het echt met je te doen. Wat denk je dat hij met je kinderen gaat doen als ze op een leeftijd komen dat ze terug gaan praten???? Of als ze door gaan hebben wat er aan de hand is????? Is dat het waard????

SUCCES.


helena27-11-2005 19:29
Ik heb de deuren op slot, en de lichten uit.... Hij weet het nog niet, maar ik wil hem buiten houden vanaf vanavond....
Mijn hart klopt in mijn keel en ik vraag me af of ik het doorzet vandaag, misschien niet...ik weet het niet.
Eigenlijk was die laatste druppen iets heel kleins, maar gewoon wel die bekende laatste druppel.
Zo meteen breng ik de kinderen naar bed en dan ga ik zitten afwachten. Ik weet zeker dat hij hier komt, hij woont hier. Zijn koffer staat al gepakt, maar ik durf m niet eens buiten te zetten! Waarom zijn mijn deuren gemaakt van glas? Waarom zijn ze zo makkelijk in te trappen? Als hij binnen wil komen dan lukt hem dat toch wel, dat weet ik....
Dus wat heeft dit eigenlijk voor zin?
Ik weet het niet, zit gewoon nu al te huilen omdat ik weet dat het zinloos is. Een trap en hij is door de ruit, twee trappen en hij is binnen! Lekker veilig he, die deuren? Van mij hadden ze massief eiken mogen zijn! Maar ja, dan komt hij gewoon door het raam.
Vanmiddag heb ik hem al buitengesloten, toen werd hij helemaal gek. Maar ik heb hem niet meer binnen gelaten!
Ik hoop dat iemand dit leest...

-edit- verplaatst door admin


EINDELIJK27-11-2005 20:11
Lieve Helena,
Wat jij nu probeer helpt niet. Hij zal het als een dreigement voelen. Jij laat HEM zijn HUIS niet binnen. Heb dit namelijk ook geprobeert. Het beste is zelf weggaab, zonder dat hij er vanaf weet. Ook al is het jouw huis. Dit wordt moord en doodslag. Pas op. Veel sterkte ik weet dat je veel slimmer ben als hij. Ook al is hij sterker. Eindelijk


Jan28-11-2005 09:02
Helena heeft gelijk.Wacht niet af. Neem initiatief.Ga in de aanval. Vertrek voor een tijdje.Dit noemen we tactisch terug trekken.Ik wens je veel sterkte.Je kunt het.


E-tje30-11-2005 01:41
zucht.... maar is weggaan wel de oplossing?..ben vanavond voor de zoveelste keer getraceerd.. weg veilige haven... hoe lang en hoe ver moet je vluchten om rust te hebben.. hoe lang is zijn adem? hoe sterk ben jij? hoeveel middelen of geld heeft ie om je steeds te traceren?
en toch is het wel de beste oplossing dat je een eind aan die relatie hebt gemaakt.

oh meissie... sterkte!!!


Eindelijk30-11-2005 08:19
Pfff.... als ik dit lees komt alles weer boven. Het vertrek..... Denken dat je rust heb....De dreigementen omdat je het lef had om hem (met vriendin) te verlaten....Het altijd maar achterom moeten kijken of je niet gestalkt wordt.....Het bang zijn dat hij erachter komt waar je woont.....De pogingen om je te vermoorden, omdat je het niet pikte dat hij vreemd ging..... Geen echte kans krijgen om je verdriet te verwerken.....Het dreigen met een pistool....Jezus hoeveel kan een mens aan. Gelukkig hebben de kinderen hun eigen leven.....hoeven dit niet meer mee te maken.....maar hoever moet ik weg om een goed leven te hebben????? Een relatie is niet meer mogelijk..de mannen die ik otmoet worden bedreigd ....Je blijft met je poten van mijn vrouw af....De vernederingen die je nog steeds moet meemaken...De manipulaties die blijven....Weg man, maar ook mijn leven.
Eindelijk


E-tje04-12-2005 03:51
hallo Helena...

hoe is het afgelopen?
en hoe gaat het nu met je?


margreet17-12-2005 21:34
Meisje wees niet bang richt je tot Jezus christus vraag Hem om hulp Hij zal je helpen als jij dat wilt.Vraag Jezus om vergeving van je zonden en vraag Hem in je hart en je leven Hij zal het doen.Bid om herstel van je relatie .Geloof dat Jezus je gaat helpen Ik kan het weten zoek een gemeente waar het Evangelie van Jezus Christus word verkondigt lees de Bijbel het woord van God Praat met God (bidden)
Meisje door geloof in Christus krijg je eeuwig leven.Maar Hij zal ook je leven samen met jouw en je gezin nu weer op de goede rails zetten.Het is lang geleden mijn leven was een grote puinhoop mijn huwlijk was aan diggelen.Maar de liefde van Jezus Christus genas alle wonden.Veel liefde en God's zegen voor jou en je gezinnetje


dilimmen18-12-2005 16:11
hoi helena
ik weet niet of je mij nog herkent .(dilimmen)
als ik denk dat jij het bent , dan ben ik echt trots op je dat je hem de deur heb uitgeschopt en hou het vol .. ik zou graag je email adres willen ,ik durf de mijne niet op de site te zetten .. ik zie het wel .en misschien herinner je mij ook niet meer ,,of ik heb de verkeerde helena voor mij..je hebt 2 kinderen meisjes als ik het nog weet ..nou sterkt inieder geval en hoop snel iets te horen..


micky08-05-2006 01:33
Dat herken ik ook van wat je schrijft.
Dat is me ook eens gebeurt dat ik achterover getrokken werd aan mijn haar en dat ik toen achterover viel achter op mijn hoofd. Hij moest een ambulance bellen en bleeft ook nog in het ziekenhuis bezig om zijn gelijk te halen. Ja maar jij deed dit en jij deed dat.. en jij haalt me het bloed onder de nagels vandaan. Nou geloof mij maar jij deed niks. Dat is zo ongelooflijk dat degene waarvan je houd en die van jou zou moeten houden zoiets doet en dan ook nog niet eens de schuld op zichzelf neemt. Bij mij was het achteraf je viel over het speelgoed. Ach kom nou, ik weet er echt niets meer van, zegt hij dan. Ik zag je ineens vallen.En ik heb toch de ambulance gebeld en ben met je meegegaan en dat terwijl IK ook moe was en honger had etc. etc. Ongelooflijk he dat we het allemaal pikken. Denk je dan ook vaak dit was echt de allerlaatste keer. En dan nog eens de aller aller laatste keer. Blijf injezelf geloven. Normale mensen flippen niet als je zegt dat je iets niet leuk vind. Je moet toch kunnen zeggen als je iets niet leuk vind...Een normale reactie zou dan moeten zijn, oh sorry, als jij dit niet leuk vind dan doe ik het nooit meer. En al helemaal: gaat het een beetje met jou!! Niet met zichzelf.


helena18-05-2006 17:25
Ik heb vandaag aangifte gedaan...maar stiekem vind ik het toch eng. Hij zal nu wel razend zijn. Maar ja...of ik die klappen nou in een keer echt flink krijg of dat hij me de rest van mijn leven in elkaar slaat...dan weet ik wel wat ik kies! Ik moest gewoon aangifte doen. Er was geen enkel andere keuze. Hij is gisteren in mij huis aangehouden. Omdat hij in had gebroken en ik kon nog net de politie bellen zonder dat hij het wist. Mijn nek zit vol rood/paarse plekken en mijn hoofd doet pijn. Lang verhaal, vertel ik nog wel een keer. En vandaag dus de officiele aangifte. Ik heb lang getwijfeld, maar uiteindelijk moest ik wel.

Maar stiekem, heel stiekem, voel ik me toch een beetje schuldig. Belachelijk natuurlijk, ik kon niet anders...maar toch...

-edit- verplaatst door admin


tulp18-05-2006 19:17
Hoi Helena,

wat goed van jou dat je aangiften hebt gedaan, voel je aub niet schuldig jij hebt goed gehandeld. het is zijn eigen schuld dat je aangiften hebt "moeten" doen als hij niet had ingebroken had het niet gebeurd.

Ik hoop voor je dat het allemaal een beetje met je gaat, niets erger dan in je eigen huis door je ex mishandeld worden, ook heel verschrikkelijk dat hij bij in heeft gebroken.

heel veel sterkte in deze moeilijke tijd, en probeer uit te rusten, ik weet niet of de kans bestaat dat hij binnenkort alweer vrijkomt, maar probeer goed voor jezelf te zorgen en ga jezelf vooral niet schuldig voelen.

groetjes tulp


Sanne18-05-2006 20:16
Heey Helena je hebt de goede keuze gemaakt omdat je dit keer voor jezelf gekozen hebt. Blijf dit ook doen wat hij nu ook gaat proberen of doen. Ga gewoon steeds naar de politie, dan leert hij het snel af. Ik hoop dat het lichamelijk snel weer beter met je gaat. Doe rustig aan en laat snel weer van je horen hoe het met je gaat. Liefs Sanne


Sue18-05-2006 23:44
hoi helena, ik snap dat je je schuldig voelt (in het begin dan). ik heb zelf geen aangifte gedaan, maar nu 4 maanden later zou ik willen dat ik dat wel had gedaan. Dus vind het echt heel goed en knap van je. Je hoeft je echt niet schuldig te voelen hoor! en dit is op lange termijn ook beter voor zijn bestwil. x sue


helena19-05-2006 19:51
Ik voel me vrij, zo vrij! Ik voel me als een klein diertje dat na een lange strenge winter weer haar hoofdje buiten het holletje durft te steken om de lente te ruiken. Voorzichtig, heel voorzichtig, er kan nog een wolf rondlopen...maar toch ff stiekem kijken naar buiten. Naar de lucht, de zon, de sterren, de maan, de bomen, de andere dieren en naar mijn eigen reflectie in het water. De winter is over! En misschien krijg ik nog wel kleine buitjes hier en daar, maar de ergste kou is geweken. Heerlijk.

Hij blijft dit weekend nog in de cel, ik heb een zorgeloos vrij weekend. En dan opgeladen weer klaar voor de strijd!

-edit- verplaatst door admin


NextLevel21-05-2006 09:58
Goed van je zeg! Maar het zal beslist wel een heel dubbel gevoel zijn. Zo ervaar ik het zelf tenminste. Omdat er zo ingeprent is dat het ook je eigen schuld is. Voelt als verraad eigenlijk. Daarom ga ik ook geen aangifte doen. Misschien zou ik het eigenlijk wel moeten doen. Maar ik kan het niet. Die melding zou ik ook niet doen als het niet noodzakelijk was. Maar ik moet wel. Omdat ik bijstand van de politie moet kunnen krijgen wanneer dat nodig is. En dan zullen ze toch op de hoogte moeten zijn. Dusseh.. ik vind jouw aangifte echt supermoedig!!!


Sanne23-05-2006 19:17
Hallo Helena nog bedankt voor de dingen die je zei tegen mij op de chat, dat had ik echt even nodig. Ik hoop dat het allemaal meevalt voor je als je ex straks vrijkomt en dat hij je eindelijk met rust laat. Als hij in deze dagen vrij is laat het me dan even weten hoe het met je gaat. Heel veel sterkte en succes met je baan. Liefs Sanne


helena06-06-2006 22:28
Het is nu bijna drie weken geleden dat ik hem er uit heb gezet. Ik ben opgelucht, maar ook verdrietig. En dan vooral vanwege alle ellende die hij me heeft aangedaan. Ik ben in de rouw, voor de drie en een half jaar die hij me heeft afgepakt. Voor de zelfrespect en het zelfvertrouwen die hij me ontnomen heeft. Voor al het verdriet die hij mij heeft aangedaan en vooral voor al het verdriet die hij mijn kinderen heeft aangedaan. En ja, ook voor alle pijn en verdriet die ik hem mij en de kinderen heb laten aandoen. Voor mijzelf, die ik al die jaren kwijt was en die misschien nooit meer terug komt. Ik moet helemaal leren om weer iemand te zijn, om zelf te leven en niet geleefd te worden....

Ook ben ik kwaad, omdat hij me als een stuk vuil heeft behandeld. Me nooit op waarde heeft geschat en me al die jaren klein heeft gemaakt en gehouden. Om alle klappen die ik heb gehad, om alle pijn die hij me heeft gedaan. Om al die dagen dat ik met een hersenschudding of met pijnlijke ledematen rondliep. Al die builen, blauwe plekken, dikke lippen, schrammen en verrekte spieren. De slapeloze nachten, de angst, de schaamte, de vernedering en het gevoel dat ik hier nooit meer uit kwam. Om al het geld dat hij heeft gestolen.

Ook omdat hij me mijn plezier in intimiteit heeft ontnomen. Me heeft verkracht, vernederd in bed, gedwongen tot handelingen en me het gevoel gaf alsof het nooit fijn was met mij. Omdat hij mij een ding maakte, een object, niks waard en het vooral niet waard om ook plezier te bezorgen. Zijn hoer.

En vooral ben ik kwaad omdat hij door gaat met zijn leven, terwijl ik hier met de rotzooi zit. Met al mijn woede en verdriet. Met een huis waarin bijna niks meer heel is. Met allemaal schulden. En met name met twee kinderen die volledig afhankelijk zijn en nu alleen op mij kunnen rekenen.

Hij gaat verder met zijn leven. Lekker stappen, leuke dingen doen en vast snel weer een nieuwe vriendin.

Klootzak!

-edit- verplaatst door admin


Nienke06-06-2006 23:27
Beste Helena,

Je verhaal raakt me diep!
Volgens mij schrijf je het recht vanuit je hart. Ik kan me alles zo levendig voorstellen, hoe je je voelen moet. Gelukkig zie ik aan je text dat je je ook beseft dat je het je het hebt laten aandoen. Ik vind jou heel dapper. Jouw moedigheid zal vast beloond worden in de toekomst. Voor jou en je kinderen.

Ps Dat is toch allemaal onze grootste angst he, dat die ander gewoon door lijkt te gaan, terwijl wij helemaal gebroken achter blijven. Sterkte en liefs.


E-tje07-06-2006 01:08
yea i know... very frusty....(for this time)
maar wel heel goed die woede, dit is de stap van de angst voorbij en nog even... dan hou je je hoofd omhoog en pak je alles met beide handen aan.
Ben blij dat je er vanaf bent maar zoooo jammer voor zn volgende vriendin die geen notie heeft van wat ze mee gaat maken.
Ze lijken er wel vrolijk op door te kunnen leven maar schijn bedriegt.
Dit soort mannen zullen hun hele leven terugvallen in de ellende wat een relatie door hun eigen gedrag veroorzaakt.
Ze hebben dan niet zo'n last van wat ze anderen aandoen maar Hun kunnen noooooit ECHT gelukkig zijn wat jij vast weer gaat worden :o)
het zijn fases en jij komt er wel meis.


godislove07-06-2006 09:22
Ben het er helemaal mee eens met de andere 2 meiden, het is zo'n ontlading nu van alles wat je heb meegemaakt.En voel het maar, want uiteindelijk kom jij er sterker uit!!! Het is erg goed dat je die gevoelens allemaal toelaat :-)
En 3,5 jaar is lang, maar het had langer kunnen zijn gelukkig heb je jezelf op tijd weggehaald uit dat ongezonde bestaan.
En ik herken het erg wat betreft het geleefd worden...mijn leven was zijn leven, maar ik moet zeggen het is nu een maand uit en het gaat best snel om mezelf terug te vinden en weer te lachen en te genieten. Besef nu dat ik ook in zo'n klein wereldje werd gehouden en dat er zoveel leuks in het leven is.
Net als wat e-tje zegt: "het zijn fases, een progres waar je uiteindelijk ZO STERK uit komt!!!!
Het zal nog een weg zijn met ups and downs, maar je hebt een goede stap gezet...een stap naar liefde, vrede en geluk.
Veel sterkte hey!!


Godislove07-06-2006 09:29
O JA....wat betreft dat hij zo makkelijk doorgaat of er niets aan de hand is inderdaad schijn bedriegt...
geschiedenis herhaald zich vaak bij dit soort mannen....ooit beseft hij wat hij allemaal verkloot heeft. En ik geloof trouwens ook niet dat mannen die vrouwen slaan of aggressie vertonen of hebben vertoond... gelukkig kunnen zijn...
Probeer daar ook niet aan te denken (ik weet het is knap lastig) wat hij allemaal doet nu in het leven. Het is verloren energie voor jouzelf en vaak maak je dingen beter en mooier dan het in werkelijkheid is.


Eindelijk07-06-2006 09:48
Lieve Helena,
Vrouwenhaters kunnen een vrouw niet liefhebben. Ze doen er alles aan om een vrouw te vernederen. Voel je niet schuldig. Zijn volgende vriendin zal ook zijn slachtoffer worden. Geniet van je leven en je twee kinderen. Sterkte en liefs. Eindelijk.


Andrea07-06-2006 10:27
Hoi Helena,
Ik sluit me volledig aan bij de voorgaande reakties, we hebben allemaal met hetzelfde bijltje gehakt.
De woede die je voelt vond ik persoonlijk een hele grote stap op de goede weg want op de één of andere manier geeft het je kracht om je eruit te knokken.
Drie weken is nog kort, maar je zal zien door alleen al verlost te zijn van hem, de spanning en de problemen die hij veroorzaakte wat een rust er over je zal komen en in je gezin.
En wat hem betreft, wees niet jaloers op zijn leven, zijn problemen zullen zich altijd blijven herhalen al dan wel of niet met een ander, maar jij hebt je vrijheid en open kansen op zoveel beter.
Echt je komt er wel...
Liefs, Andrea


Helena10-06-2006 15:46
Bedankt voor jullie lieve reacties! Ik voel me al een stuk beter, al laait het vuur nog weleens op hier en daar. Over het algemeen ben ik voornamelijk opgelucht en ga ik door met mijn leven. Ben alleen zo alleen...


ellen13-06-2006 14:53
Lieve Helena,
Op de eerste plaats; gefeliciteerd met je bevrijding. Die 'laatste druppel' herken ik wel. dan ben je echt tot de bodem gegaan. Het is heel dapper dat je dit gedaan hebt. Ik ben ook nog steeds in de rouw om alles wat ik verloren heb.
Ik heb nog steeds veel therapie waar ik veel in kwijt kan, maar het lukt me nog steeds niet om te praten over mijn vernederingen. de schaamte is te diep.
Ik ben mijn leven wel weer aan het opbouwen en dat gaat me steeds beter af,zelfs met weinig geld.
Je bent een hele sterke vrouw, als je je kracht nu gaat gebruiken voor jezelf en je kinderen zul je zien hoe goed jullie leven gaat worden.
liefs Ellen


helena13-06-2006 15:22
Hij heeft het voor elkaar hoor...mijn jongste komt onder toezicht te staan! Vanwege mijn "pedagogische onmacht" staat er in het rapport. Uiteraard moet er eerst een uitspraak komen, maar ja...als de raad van kinderbescherming iets zegt dan twijfel ik er niet aan dat dit ook gaat gebeuren. Klootzak! Ik ben al vanaf 12 uur in tranen, kon zelfs onderweg naar huis niet ophouden. Verschrikkelijk, mensen die in je huis komen en je gaan vertellen hoe je je kinderen op moet voeden. Die gewoon je ouderlijke macht van je afnemen...verminderde ouderlijke macht noemen ze dat. Verminderd...ik mag blij zijn als ik nog mag beslissen wat er op hun boterham komt.
Mijn hele lijf schreeuwt NEE IK WIL DIT NIET!!! Ik wil dit echt niet, kan er geen vrede mee hebben. Als ik in mijn eigen huis gecommandeerd wilde worden dan had ik hem er niet uit gezet....

-edit- verplaatst door admin


Nienke13-06-2006 22:54
Hoi Helena,

Wat ontzettend rot voor je! En wat zul je je machteloos voelen, wat een onrecht he?! Ik kan je hierover niet zo veel adviseren, simpelweg omdat ik hier geen kaas van gegeten heb. Maar je gevoelens van je machteloosheid etc... kan ik me zo levendig voorstellen. Het is niet eerlijk, dat is een ding dat zeker is. Lieve groeten


jackie14-06-2006 22:14
hallo
Ik heb precies hetzelfde als jij,de spd(mee veluwe)heeft mij dus ook afgeschilderd als slechte moeder.
ik krijg dus nu ook 4 keer per week iemand hier thuis gedurende 4-6 uur per dag die ff het roer komt overnemen.
ik heb me aanstaande ex de deur uitgezet nadat hij mijn oudste zoon sexueel heeft misbruikt.
de kinderbescherming werkt er aan mee,je moet gewoon doen wat hun zeggen en anders nemen ze je kinderen van je af.
het is toch van het absurde dat zo,n pedofiel ergens na een jaar vrij komt maar ik ben de eerste jaren gewoon vastgeketend aan de hulp van anderen.
ik wens je heel veel sterkte en als je wil praten ,neem maar contact met me op.
groetjes jacqueline


- streepje16-06-2006 22:59
Hee, ik las dit en moet aan mezelf denken. Ik moet volgende week naar de rechtbank over de onder toezichstelling. Ik weet helemaal niet eens wat het in houdt?

Ik heb anagifte gedaan en hij zit vast. Mijn kleine van 1,5 heeft veel meegemaakt. We hebben nu een nieuw eigen leven. De raad zegt dat ik goed in staat ben om voor hem te zorgen.Maar omdat ik contact hou met vader en ook daar op bezoek ga, vinden ze dat ik de veiligheid van de kleine niet kan garanderen blabla....Wat een bullsit, hij zit een paar jaar vast en ondergaat therapie. Ik ga verder met mijn leven (dat volgens hun prima is) dus wat nou?

En wat houd het in, wat gebeurt er dan. Ik weet van niets...ik heb gelukkig wel een advocaat mee, want mooi niet dat ik het er bij laat zitten. Ik ben juist een goede moeder en heb juist altijd mijn kinderen beschermt en voro ze op gekomen. Alles wat ik doe is juist voor hun...kben ook zo bang he, schijt zeven kleuren....maar wt houd het in, wie weet dat, waar kan je er info over vinden?


Helena17-06-2006 18:37
Waarom word je als vrouw gestraft met ots als je voor jezelf opkomt?!

Bedankt voor jullie berichten. Het is nu een paar dagen verder en ik kan jullie bekennen dat ik zelfs bezig ben met een baan in het buitenland (daar was ik voor de breuk ook mee bezig, maar ging niet door) om weg te komen van die mensen.

Echt waar, dan vraagt men zich af waarom vrouwen geen hulp zoeken...omdat het meteen word afgestraft met dit soort onzin!


- streepje17-06-2006 21:52
sja....ik snap wet je bedoeld, ik heb daar ook wel es over nagedacht, maar hoe doe je dat, hoe vind je werk, waar laat je je kinderen, waar woon je enz enz...maar je doet wat om de boel te ontlopen he? ik ben gister wezen zoeken op internet en werd niet echt vrolijk van wat ik allemaal las zeg. Komende week moeten we naar de rechtbank, ik ben eg kei zenuwachtig zeg! Wanneer moet jij helena?

En ik snap het ook niet, zo lang ben je bezig te overleven en voro iedereen te zorgen en proberen alles goed te krijgen enz, alles voor je kinderen. En dan ook voor je kinderen ga je uiteindelijk weg en regel je alles en doe je je best en weetik het allemaal en dan wor je gezien als een labiele gek die niet goed voro de kids kan zorgen...grrrrrrrrrrrrrrr


Helena17-06-2006 22:10
Ja erg he? Pedagogische onmacht noemen ze het...alsof ik zwakzinnig ben of zo? De enige onmacht die ik voel is tegen dit enorme instituut die me vervolgd alsof ik degene ben die elke dag aan het zuipen was en de boel terroriseerde!!
Hij het huis uit, hun er in....


helena18-06-2006 21:33
Sorry, lees het nu pas! Ja die Helena ben ik inderdaad. Je kunt via mijn profiel een mailtje sturen!


helena23-06-2006 17:42
Het zou geen verrassing moeten wezen natuurlijk, dat ie liegt tegen de kinderbescherming. Dat zou het niet moeten wezen...maar dat is het natuurlijk wel. Want ik zou nooit in een miljoen jaar verwachten dat hij zo laag zou zijn, zo intens gemeen, zo doortrapt, zo ontzettend zichzelf zoals ik m nu eindelijk zie. Ik heb zo goed en zo kwaad als het ging de leugens proberen te weerleggen. Het is me grotendeels gelukt, maar leuk is het niet. Het schijnt dat meneer de hele opvoeding deed en ik op mijn kont zat....Wanneer hij dat gedaan zou moeten hebben weet ik niet, tussen het zuipen door een keertje wellicht? Maar het moge duidelijk wezen nu. Al wilde ik het netjes oplossen, hij wil oorlog. Nou, ik ben er klaar voor...Kom maar!!

-edit- verplaatst door admin


E-tje23-06-2006 19:04
dat waren ook de woorden van mn ex tegen de raad.
maar sprak zich in hetzelfde gesprek nog tegen door te zeggen dat hij fulltime werkte EN fulltime voor de kleine zorgde... beide waren leugens maar oke.
Gelukkig waren de mensen van de raad waar ik dan mee heb gesproken deskundig genoeg om door die verhalen heen te prikken.
ik zou de kleine mishandelen (terwijl ik nog nooit een hand heb uitgestoken naar 1 van mn kinderen die inmiddels al deels volwassen zijn)en zeer ernstig verwaarlozen maar wat bleek... sinds mn vertrek is ze juist harder gaan groeien en waren er omtrent het consultatieburo geen zorgen meer om de kleine.
mischien is het verstandig in het gesprek met de raad om niet steeds in de verdediging te gaan maar om te vertellen hoe het nu gaat... dit maakt een grote indruk bij ze.
ook al heb je een gesprek met ze gehad, je kan een volgend gesprek aanvragen omdat je t gevoel hebt dat je even overdondert was en nog eens in alle rust met ze wilt praten.
Sterkte!!!


E-tje23-06-2006 19:14
sorry...het moet dus zijn : en waren er omtrent de kleine geen zorgen meer vanuit het consultatieburo


japke23-06-2006 20:31
hoi ,ja dat ken ik ook mijn ex loog ik was zo slecht en deed nooit wat en zat maar op de bank zielig te zijn. de raad wou meer info. dus ok bij het consultatie bureau en bij de huisarts.ze doen maar ik weet de waarheid en mijn ex partner ook.hij gaat nu naar accare waar ze onderbehandeling zijn om zijn verhaal en leugens te vertellen,hij doet maar.ik weet beter en de kinderen ook. wees eerlijk jij ook wees niet bang de waarheid komt altijd naar boven. wees trots op jezelf en de kinderen de rest doet er niet toe.


Helena24-06-2006 19:45
Hij heeft me een e-mail gestuurd...waarin hij mij melde dat ik hem "mocht" bellen, wat een eer NOT, maar dat ik niet "mocht" zeggen wat hij allemaal verkeerd heeft gedaan. Jeetje...we hebben niet eens meer een relatie en nog probeerd hij mij te vertellen waar ik wel en niet over mag praten! Hij leert het echt nooit volgens mij...


helena02-07-2006 00:23
Ik heb hem gesproken vandaag....we zouden elkaar eigenlijk morgen zien om te praten over de kinderen. Maar ik ga niet. Hij was weer zo respectloos bezig aan de telefoon, heel vervelend ook. Precies die dingen zeggen die mij giftig maken, om vervolgens de telefoon op te hangen terwijl ik midden in een zin ben!
Hoe krijgt hij het elke keer voor elkaar om me zo pissig te maken? Ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik niet meer tegen hem praat. Dat heeft toch geen zin....
Jammer voor de kinderen, dat wel. Maar ik weet het anders ook niet meer....

-edit- verplaatst door admin


wilma v03-07-2006 14:12
je zou ook een advocaat kunnen nemen.....dan hoef je dit soort dingen niet meer persoonlijk met hem te regelen, dat kan een advocaat dan voor je doen. ik vond het destijds een geweldige oplossing, alleen al om het fijt z'n stem niet meer te horen!

veel succes, groetjes wilma


cindy27-12-2006 14:22
hoi helena
ik kan me voorstellen hoe zwaar het voor je is geweest.de schuldgevoelens kan ik ook begrijpen. erg he dat het slachtoffer zich nog schuldig moet gaan voelen ook.Maar de tijd is aangebroken dat hij voelt wat jij al die tijd heb moeten voelen. al is dat niet helemaal mogelijk natuurlijk. ik hoop dat hij een behoorlijk goede straf krijgt


   Reageer