|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| cathy | 21-04-2005 23:52 |
| Hallo Ellen, jouw verhaal is zo herkenbaar voor mij. Ook ik kan maar niet wegblijven. Dankzij jou heb ik een Norwood groep gevonden hier in de buurt. Ik heb binnenkort een intakegesprek. Ik hoop je gauw weer te spreken op de chat. Liefs, Cathy | |
| vosje | 22-04-2005 12:26 |
| Jeetje je weet niet hoe ik mezelf herken in je verhaal. Hoe kom je aan zo'n groep? Ik zou hier ook graag aan meedoen | |
| odilia | 25-04-2005 23:46 |
| beste ellen ik ben ook zo geweest echt ik wou ook de wereld verbeteren,je moet maar denken je kunt deze man nooit gelukkig maken en hij blijft agresief,ik heb geen groep gehad,ik ben er op eigen kracht uit gekomen,uit liefde voor mijn kinderen .het is me gelukt ben 4jaar verder en buiten het verdriet dat ik nu heb van mijn overleden broer de gelukkigste vrouw van mijn leven, ik heb er zelfs een dochtertje bij ze is nu ook al weer 2jaar een geweldige tweede echtgenootheb ik ,die mijn verleden heel goed begrijpt,en me steund .ik hoop dat je het red meid ,maar je moet het uiteindelijk toch zelf doen heel veel liefs en groetjes odilia | |
| sissy | 03-05-2005 13:41 |
| Hoi Ellen, Mag ik jou mijn verhaal eens vertellen want ik weet niet waar ik er mee naartoe moet. Ik ben 55 jaar, ben gescheiden en ik heb sinds 14 maanden een LAT relatie met een man die mij eigenlijk niet verdient. Maar als ik jouw brief lees denk ik dat ik ook relatieverslaafd ben. Toen ik hem 3 weken kende zei ik a vonds laat dat ik naar bed wou. Hij schreewde toen dat niet IK naar bed ging maar WIJ. Hij vervolgde zijn scheldpartij met kutwijf en allerlei andere scheldwoorden. Dat was de 1e keer. IK ben toen gestopt met die relatie maar een week later kwamen we weer bij elkaar.Ik ging steeds meer om hem geven en het schelden ging maar door en door., Kutwijf, hitlerwijf, hoer. stronthoer, je stinkt, jij kan niet neu... Andere vrouwen kunnen dat veel beter dan jij. Ik ging heel goed opletten om hem niet boos te maken, maar alles wat ik zei was fout. Wat ik zei was altijd vernederd, bevooroordeelt, min, negatief en ga zo maar door terwijl hij zelf dat beeld vormt. En ik kwam erachter dat je uit alles wat iemand zegt wel iets negatiefs kan maken. Ik mag niets zeggen, moet op mijn woorden passen maar hij mag alles zeggen, schelden en mij vernederen. Ik mag niet vragen of hij het raam wel heeft dicht gedaan want dan voelt hij zich als een klein kind veroordeelt. Mijn mening vragen en als ik die vertel giftig worden en gaan schelden. Van zijn vorige relatie heeeft hij een boete en een werkstraf opgelegd gehad omdat hij haar zo slecht behandelde. Ik probeer zo lief voor hem te zijn, ik doe alles voor hem maar opeens is het weer fout. Toen ik vroeg of hij zijn werkkleding uit wilde trekken heb ik een week ruzie met hem gehad, want ik had volgens hem gezegd dat hij stonk en ik stonk zelf volgens hem. Ik heb op deze site verschillende verhalen gelezen maar er is niet een verhaal zoals het mijne. En weet je,,, er is nog zoveel gebeurd maar ik word zo moe van het er mee bezig zijn. Zou je mij eens terug willen mailen. Misschien dat we wel wat aan elkaar kunnen hebben. Ik mag niks, moet me overal voor verantwoorden. Waarom houden wij van zo;n man? Ze verdienen ons toch niet, maar weet je wat ik denk? Dat mannen precies de gevoelige vrouwen er voor uitzoeken want bij een bitch krijgen ze het niet voor elkaar. Dit is nog maar een heel klein stukje van wat ik allemaal doormaak maar ik kom niet los van hem. Groetjes Sissy | |
| ellen | 09-05-2005 19:09 |
| Lieve Sissy, Ik kan nu pas reageren want ik kon een week niet op internet.(niet kunnen betalen nog zo'n leuk staartje van mijn ex)Ik herken je verhaal. Ik had niet de vrijheid om alleen naar de hoek van de straat te gaan.Ik kon absoluut niets doen zonder hem. Gelukkig had ik mijn werk, maar hij bracht en haalde me op. Ik werd er knettergek van. Hij ging ook steeds meer schelden. een keer was hij me in de tuin uit aan het maken voor hoer en slet. het was een warme dag en de hele buurt zat buiten. Ik schaamde me kapot toen merkte dat de een na de andere naar binnen ging en de deur dicht deed. Sissy, al staat je verhaal er niet in je bent niet de enige die dit overkomt. Als je wilt kun je me mailen.Ik denk dat we elkaar kunnen steunen.Ik hoop dat het mailen lukt want er iets fout met mijn computer.Veel liefs Ellen | |
| ellen | 13-05-2005 12:18 |
| Het blijft me maar bezighouden. Waarom kon ik niet weg gaan bij een man die zo slecht met me om ging. ik heb het probleem bij mezelf gelegd, ik was verslaafd aan hem. De norwoodgroep waar ik nu in zit helpt me heel erg veel. het punt is alleen dat ik ditmaal geen enkele neiging heb om naar hen terug te keren. Ik heb heel veel steun aan de groep om te leren mijn eigen leven op te bouwen en de werkelijkheid onder ogen te zien, maar ik heb geen steun nodig om bij hem weg te blijven. Relatie verslaving is : obsessief bezig zijn met de ander, wat doet hij wat vindt hij, verandert hij. Gaat hij in thearapie enz. Ik denk dat ik hem inderdaad niet los kon laten, maar ik denk nu dat er bij mij ook iets anders meespeelde. Bij mijn aangifte vorig jaar had ik een artikeltje meegenomen over het stockholmsyndroom. Hierbij gijzelde twee bankovervallers vier werknemers en sloten ze vijf dagen op in een kluis. Achteraf namen de gijzelaars het op voor de gijzelnemers. Een van hem begon zelfs een relatie met hem. Dit zou een een overlevingsmechanisme zijn om de agressor gunstig te stemmen. Het kan lijden tot een obsessieve fixatie op de gijzelnemer waarbij simpele gunsten als toestemming om te slapen of te eten op den duur opgevat worden als vriendelijkheid. Bedoelen we dat met dat we nog van hem houden? Verder stond er dat de term ook gehanteerd word door huisdiertrainers als voorbeeld hoe je een hond africht: sta geen contact met derden toe, sluit het beest op als je weg bent, wees altijd dominant en voor je het weet eet hij uit je hand. de politie vroeg zich af hoe ik zo ontzettend afhankelijk kon zijn. De eerste keer dat ik mijn relatie wilde beeindigen, ben ik ook teruggekeerd omdat ik het niet vertrouwde. Ik had een voorgevoel dat het heel slecht met me af zou lopen als ik niet terug zou gaan. Om dat te kunnen overleven, samen aan tafel te zitten of in bed te liggen, dan moet je een knop omzetten. De fixatie op hem, de werkelijkheid niet onder ogen zien is manier van overleven.Soms heb je een goede reden om niet weg te gaan. Ik merk in ieder geval dat mijn fixatie op hem weg was, toen ik zeker was dat ik en mijn kinderen veilig waren. Vandaag heb ik gehoord dat mijn ex-man in ieder geval in ieder geval zeer uitgebreid psychiatrisch onderzocht en gedwongen behandeld gaat worden. En ik heb begrepen(dat was mijn grootste angst) dat ze hem doorhebben.Ik geloof dat hij zo ongeveer geprobeerd heeft de psychiater gek te verklaren. Het geeft mij in in ieder geval rust en erkenning van wat ik heb doorstaan. -edit- verplaatst door admin | |
| cathy | 13-05-2005 19:21 |
| Ellen, ik vind het erg moedig van je en ik ben blij dat je al zover gekomen bent. Ik hoop dat ik ooit ook zover zal komen dat ik niet meer zoveel met hem bezig ben. Vandaag ben ik bij een psycholoog geweest en over 1 week begint de cursus van de norwoodgroep. Eigenlijk weet ik ook wel wat het beste voor mij is, maar het is zo moeilijk om er doorheen te komen. Ik blijf nog steeds met hem bezig en misschien is het, zoals het ook bij jou was, dat ik bang ben dat ik het niet zal redden. Dit is zo vaak tegen mij gezegd door hem dat ik het nog ben gaan geloven ook. Liefs, Cathy | |
| moira | 29-05-2005 21:15 |
| Ik heb ook het probleem dat ik niet bij hem weg wil gaan of liever gezegd wegblijven. Dit terwijl er gewoon geen positieve punten meer zijn. Heb je tips voor me? | |
| nikky | 01-06-2005 08:04 |
| Hoi mensen ik ben nikky.Ik word eigenlijk mijn hele leven al mishandeld,maar kan mezelf maar niet in de slachtofferrol plaatsen.Als kind sloegen mijn broer en zus mij in elkaar als mijn ouders weggingen.Of mijn oudere broer wurgde mij regelmatig als klein kind,waardoor ik echt raar ging ademhalen,naar adem happen eigenlijk.Hij heeft mij ook een keer gewurgd toen ik een jaar of 19 was maar toen werd alles wazig om mij heen en viel bijna flauw.Ook mijn moeder sloeg mij als kind.Nu ben ik met een oudere man en ok die slaat mij.Maar ik ben nergens geholpen.De vrouw van de politie vroeg ook de reen waarom hij me vroeg.Ik was zo bang om niet geloofd te worden,omdat voorheen bij mijn aangiftes thuis ik nooit geloofd was dankzij de huisarts.En mijn verwachting kwam uit.Mijn lieve vader had alles zo waterdicht gemaakt.Ik ben 26 maar er is over mij besloten en over mijn lichaam en mensen schijnen dat in mijn geval normaal te vinden.Geen beest heeft zo geleefd.Ik zou niet eens mijn verhaal kunnen opschrijven omdat ik halverwege zou stoppen en verlamd zou zijn van woede verdriet onbegrip of omdat er zoveel aan de hand was en is dat alles op zich een apart verhaal zou worden.Ik ben 2 keer vanuit een blijf van mijn lijf weggestuurd omdat ik niet geloofd werd.Ik heb meegemaakt dat agenten zich naar mijn mishandelaars keerden en zeiden dat hun ook aangifte mochten doen.Ik heb een moeder gehad die mij vertelde dat ik zelfmoord moest plegen en een huisarts die geheel aan de kant van mijn ouders stond.Hij gaf mijn moeder een enorm machtsmiddel,medicjnen in druppelvorm,wanneer ze boos was en mij wilde tergen diende ze dat zonder mijn medeweten toe,want ik heb het al die tijd niet geweten tot nu aan toe.Ze maakt eme belachelijk naast iedereen door me af te schilderen als gemeen,jaloers,niet te vertrouwen en de mensen geloofden haar.Ik heb door die vrouw zo veel meegemaakt maar zij draait de rollen om en plaatst zichzelf in de slachtofferrrol.Door haar heb ik mijn jeugd niet meegemaakt.Zij heeft mij in afkickklinieken gestopt omdat ik een joint had gerookt.Ze genoot van de aandacht of wilde als een bezorgde moeder overkomen.De ene keer gaf ze huilend toe dat ze verkeerd en oprecht om even later met mijn famillie te beslissen wat ze nu weer met mij konden doen.Ze tergde me en tergde me en dreigde en als ik haar van me af duwde,had ze haar pleziertje dan dab huilde ze als een kind en somskrabde ze zichzelf ook.Nadat ze een keer boos was op mij ging ze zich in de slaapkamer masturberen op een boze manier,dat vond ik gewoon zo misselijk en vreemd genoeg voelde ik mezelf er vies bij.Of ze vroeg mij een keer aan haar kruis te ruiken.Ze vroeg mij soms of ik haar moeder mocht zijn dat ze mij ma noemde en zij mijn kind was.Nadat ik een periode 23 uur in een cel had gezeten door mijn 'lieve'ouders werd ik anar het buitenland overgebracht en onder de medicatie gebracht 8 maanden lang.Ik kon niet bewegen erdoor en had allemaal speeksel.Ik schreeuwde mama hou er mee op maar ze bleef van arts nar arts gaan,en ik had me zo hersteld in die internaat ook al was het een gevangenis en niet geschikt voor mij,ik was tenminste ver van huis toen.maar haar famillie kwam op mij af en zei dat ze haar stront zouden drogen om zo eten voor mij te maken en andere stomme dingen.Maar ik vocht wel altijd terug.Wat ik het ergste vond waren die vernederingen en haar leugens dat ik haar zou slaan.Ze leit mij gewoon nie tmet rust,was 24 uur per dag met haar samen en deed dat naar anderen toekomen alsof ze een oppfferende moeder was.Ik word zo boos dat mensen om mij heen dat niet zagen en dat ik zelf mijn bek neit open durfde trekken,omeen of andere reden dacht ik ik zal het wel verdiend hebben.Thuis was dus een hel en in samnewerking met de gladde praatjes van mijn vaderkwam ik er niet uit ,terwijl iedere keer mijn wens was voor altijd weg te zijn wanneer ik de deur weer eens achter mijn rug om dichtsloeg.Ik was bij een man en die heeft mij kapot mishandeld en ben nergens geholpen,mijn vader kreeg het zo voor me kaar om alle instanites in te laten lichten mocht het zover komen.Hij wou me als straf op laten sluiten.En daar zat ik dan weer in een cel,ik weet neit wat hij ze verteld emaar het zullen een boel beschamenden dingen zijn geweest.Iedereen mishandeld mij mijn hele leven en ik word nergens geholpen/geloofd.Mensen hebben zich uiterst goed gedekt.En hier leef ik dan.Nog altijd gelagen en over mijn elven besloten.Die man is ouder en mishandeld mij op alle mogelijke manieren en ik ben wel wat gewend,door instellingen,famillie,medische mishandeling,etc..maar op een gegeven moment vraag ik em af waarom ik er geen aan maak.Ik ben door zo een leven uit he tmens zijn geraakt ik denk dat ik doorleef om mensen te laten inzien,om toch nog te bewijzen dat ze verkeerd zaten en dat ik het alsnog zou redden en ik wil nooi tnooit meer mishandeld worden,ook als ik heir weg kan gaan niet ik zal he tnie tmeer willen toelaten | |
| ellen | 02-06-2005 22:40 |
| Hoi Nikky, Ik denk dat jij dit stukje bij verhalen had willen plaatsen,dan kunnen er ook mensen op je reageren. Het is heel erg als mensen je niet geloven,je staat dan helemaal alleen met alles. ik vind het heel erg dapper dat je blijft vechten voor erkenning van wat jou wordt/werd aangedaan.Ik hoop dat je snel rust zult krijgen, maar ook steun van mensen die je wel geloven. Veel sterkte. | |
| ellen | 02-06-2005 22:50 |
| Hoi Moira, Volgens mij helpt het om je voor te nemen niet meer te gaan. dat is heel moeilijk. Vervolgens moet je je op jezelf richten, je eigen leven opbouwen en leuk maken. Hoe beter je eigen leven wordt, hoe veel minder je hem nodig hebt. het helpt ook veel om te praten met vrouwen die het zelfde probleem hebben, je kunt heel veel steun aan elkaar hebben. Het heeft mij ook veel geholpen om boeken over dit onderwerp te lezen. Als je je voorneemt om weg te blijven, gaat het uiteindelijk met vallen en opstaan wel lukken.Als je het volhoudt, verdwijnt de behoefte aan hem vanzelf. Heel veel sterkte. | |
| Leona | 30-05-2006 00:20 |
| Hoi Ellen en Sissy, Bij toeval las ik jullie verhalen. Ik ben 55 jaar en 8 jaar geleden gescheiden. Sinds 6 jaar heb ik een relatie, de eerste jaren was het alleen sex maar de laatste 3 jaar een latrelatie. Mijn vriend begon steeds meer van me te verlangen en eisen. Ik ben daar veel te lang in mee gegaan. Uiteindelijk ben ik op allerlei gebied m'n grenzen ver overschreden. Die man heeft me vernederd, geschopt, geslagen met de dood bedreigd, gedwongen drugs te nemen en op sex gebied zijn er dingen gebeurd die ik niet van mezelf begrijp. En alles altijd bij mij thuis, ik ben in al die jaren 2x bij hem thuis geweest, 's nachts zodat de buren mij niet zagen. Bij tijden woonde ie zo'n beetje bij mij, maar hij hield mij weg uit zijn leven,omgeving. We gingen ook niet uit en hij wilde op een mooie zomeravond niet eens eeen wandelingetje maken. Hij zei dat ie van me hield maar ook dat ik niet zo mooi ben als z'n andere vriendinnen die wel bij em thuis mogen komen. Als ik daar soms moeite mee had zei ie dat ie bij z'n familie problemen zou krijgen door z'n cultuur(hij is Egyptenaar)Ik heb zoveel voor die man gedaan:'s nachts uitgebreid staan koken, em veel geld geleend, altijd was ik er voor hem. Maar hij bepaalde wanneer ie kwam, ik moest afwachten en mocht niks vragen, soms kwam ie om 5 uur 's nachts en dan moest ik gelijk vrolijk doen anders ging ie weer. Ik heb het vaak uitgemaakt.Soms reageerde ie geschokt en smeekte en zei dat ie zoveel van me hield. Soms was ie laconiek en zei alleen maar:is goed. Een maand geleden was voor mij de maat echt vol(alweer)en heb ik het weer uitgemaakt. Hij stuurde een smsjes zei dat ie zwaar depri is en dat we elkaar misschien in de toekomst ooit weer zien maar nu niet. Aanvankelijk was ik blij, eindelijk van hem af. Maar nu gaan m'n gedachten weer heen en weer:soms was het toch ook wel leuk, en beter iets dan niets enz. Ik was een periode echt gek op hem, maar door alle vernederingen is dat gevoel wel wat vervaagd. En toch blijft ie in m'n hoofd terwijl ik ondertussen wel weet dat die man mij niet goed behandeld. Ik dacht dat ik geobsedeerd door hem was, zo bepaald hij de hele dag m'n gedachten. Nu denk ik dat ik helaas relatieverslaafd ben, moet nog aan dat idee wennen. Vandaag is ie jarig ik weet niet of ik hem wil en mag feliciteren. Ik wil nu doorzetten en hij heeft zelf ook in dat smsje aangegeven dat ik mij (voorlopig) niet wil maar het blijft moeilijk. Ik had veel aan jullie verhaal,bedankt daarvoor en heel veel kracht toegewenst. Liefs, Leona | |
| kritisch | 08-11-2006 22:20 |
| Beste allen, Ik vraag me af of de term relatieverslaafd wel verwijst naar een aparte "stoornis" of dat veel meer sprake is van een symptoom van iets wat dieperliggend is. Ik doel hiermee op een persoonlijkheidsstoornis (met borderline of afhankelijke kenmerken bijvoorbeeld). Als dit laatste het geval is, lijkt het me handiger om die stoornis aan te pakken, dan je te beperken tot 1 symptoom. De kans op herhaling blijft dan m.i. levensgroot omdat de wortels voor de "relatieverslaving" dan nog aanwezig zijn. Een groep voor relatieverslaving kan wel helpen om los te komen van een destructieve partner, waarna adequate psychotherapie kan helpen om de persoonlijkheidsproblematiek aan te pakken. Een goede (en bewezen effectieve) behandelvorm voor persoonlijkheidsproblemen is de schematherapie volgens Young. Een goed boek hierover is 'Leven in je leven' van dezelfde auteur (Young en Klosko). In dit boek staan bijvoorbeeld heldere beschrijvingen waar je op kunt letten om bij partnerkeuze niet opnieuw in dezelfde valkuilen terecht te komen. Sterkte | |
| rampje | 08-11-2006 23:00 |
| beetje oud verhaal waar je op reageerd . | |
| - streepje | 08-11-2006 23:02 |
| haha ja dat dacht ik ook.....maar twas wel interessant om te lezen.....ik verdenk mezelf nl ook van een soortgelijk iets....ben benieuwd of op mijn verhaal ook zo';n reactie komt haha kom maar op, ik heb genoeg geschreven (ik neem aan dat kirtisch dezelfde persoon is als bij de reactie bij warhoofdje)... lol... | |
| rampje | 08-11-2006 23:05 |
| En deze persoon is denk al eerder bezig geweest .Mischien is deze persoon zelf wel heel ziek . | |
| - streepje | 08-11-2006 23:11 |
| hee rampie als je er nog bent, kom ff in de chatbox!! | |
| jennie | 09-11-2006 08:46 |
| @ rampje... sorry, maar ik vind deze reactie op kritisch niet echt netjes van jou rampje!!Past niet bij jou. IK ben hier meer een lezer dan schrijver maar wil nu toch even kwijt dat ik ondanks de late reactie op dit verhaal, ik ben overtuigd dat er veel slachtoffers iets aan zullen hebben. Ik vind het een sterk punt waar ik zeker iets mee kan.Ik denk we hier allemaal voor hetzelfde komen, een beetje steun!! | |
| Just-mii | 09-11-2006 13:18 |
| Ik vond het toch wel interessant om dit te lezen. Ik had het nog nooit gelezen en ik wist niet eens dat er zoiets bestond als een relatieverslaving. Ik kon zelf ook echt geen afstand doen van mijn exvriend. Liefs, Just-mii | |
| rampje | 09-11-2006 18:11 |
| Sorrie hoor maar als iemand enkelt maar op oude verhalen onbekend reageerd .Kreeg ik de indruk dat iemand .Gewoon bezig was alles een beetje in de war te schoppen .Zeg dan in de reaktie ik reageer ook al is dit oud omdat ik dit intresant vind .Bij mij kwam het over dat deze personen mischien dit nog niet eens lezen .Dan kan je tocht beter iemand helpen die er net op is en er om vraagt .Dit was niet mij bedoeling ,en als ik eerst vraat vreemd graag ik ook geen reaktie .en nu in eens wel . rampje | |
| wilma | 13-11-2006 16:00 |
| tjee wat een verhalen en wat denk je we zijn of waren niet de enige,maar kom op lady s het moet wel de buitenwereld in!!!! we moeten proberen meer vrouwen zien te benaderen die er nog echt vast in zitten,er rust een te groot taboe op!!! ik leid een zelfhulpgroep,en word nu door de krant en tv zels benadered omdat er gewoon te weinig over bekend is!!!wat denken jullie??? | |
| noek | 21-02-2007 19:02 |
| Hallo, Ik ben er sinds kort achter dat ik ook relatieverslaafd ben. Ik wil erg graag naar zo'n zelfhulpgroep maar de meeste groepen zitten in het westen. Ik kom uit gelderland. weet iemand daar een groep??? | |
| justme | 10-03-2007 14:09 |
| ik lees jullie verhalen een beetje en ik heb het zelfde ik wil weg bij mijn vriend maar ik weet gewoon niet hoe we wonen samen hij scheld me elke dag wel uit en schreeuwt als een dolle idioot en soms komt fysiek geweld er ook nog eens mij ik word gewoon letterlijk helemaal gek van hm ik ben zo boos van binnen en ik haat hem maar toch ga ik niet weg ik snap me zelf gewoon helemaal niet meer hij is ook nog eens gok verslaafd en drinkt elke dag bier dit is niet een leven wat ik wil leiden ik weet het gewoon niet hoe kom ik van hem af hij laat me nooit zomaar gaan hij word dan aggresief en alles | |
| abbygail | 10-03-2007 15:55 |
| ooooooooooh lieverd wat een ellende bah ik voel gewoon letterlijk hoe jij je bevind in deze situatie......ik kan je niet veel aanraden,andere wel........maar ik wil je wel ff een stevige knuffel geven en weten dat ik aan je denk......pas je alsjeblieft goed op jezelf......goed dat je steum zoekt hier,schat maar meestal is het in het weekend wat rustiger....hoop dat de andere kanjers je gauw tips kunnen geven.......geef niet op with love abby xxx | |
| Vievje | 31-05-2007 21:39 |
| Hallo allemaal, wat fijn om al jullie verhalen te mogen lezen. Net als anderen herken ik veel. Ik heb meerdere malen in relaties gezeten waarvan enkele echt te maken hebben met een vorm van obsessie. Nu ben ik in een situatie waar ik radeloos van word. Sinds september 2005 een jongen uit Kameroen ontmoet. Hij leek zo leuk. Hij is nog steeds leuk maar hij doet mij pijn met zijn woorden en daden. Ik heb gezien dat we totaal verschillend zijn en geen toekomst perspectief hebben. Waarom ga ik dan door. Het grappige is dat vaak wanneer ik door hem gekwest word en daarop reageer hij vervolgens daar weer zo heftig op reageert dat ik me dan ga verdedigen. Ik ben echt ziek in mijn hoofd! Hij heeft me geslagen, uitgescholden voor bitch, hoer, dat ik het niet waard ben... Ik deed alles voor hem. Hij bleef maar aan zichzelf denken. Ik ben moe van de strijd maar zoek het ook weer op. Ik ben dan toch niet echt goed in mijn hoofd. Ik weet dat ik een betere persoonlijkheid heb dan heb, ik zie er goed uit, heb een goede betaalde baan en ben ook niet op mijn achterhoofd gevallen. Hij is niet geleerd, hij is jonger dan ik, hij weet niet te communiceren, hij is superonzeker en heeft geen normale gezonde visie op het leven. Daarnaast is hij afwasser in een restaurant waar die geen klote verdient. Waarom als ik boos op hem ben laat ik hem dan niet los. Waarom verlaat mijn verstand mij op de momenten dat ik het zo nodig heb??? Ik ratel door omdat ik er nu middenin zit en het al mijn energie opzuigt. Ik weet heel goed wat ik wil maar blijf hangen aan deze mafketel! Wat moet ik toch doen? Als je een goede tip heb...? mail gerust: violettederonde  hotmail.comDank je wel voor je aandacht! Groetjes, Viev | |
| karima | 14-06-2007 12:49 |
| Hoi mijn naam is karima ik ben een moslim en wordt bedreigd door mijn broer en moeder mijn moeder zegt altijd op een dag zal ik jou door een ram neergooien en dan zal ik naar gevangnis gaan en broer slaat mij gewoon konstan en mijn moeder zegt wel een van op een dag maak ik jou doodik wil dit leven soms denk ik ik wil bij andere ouders zijn weeet iemand meschien tips voor mij gr karima | |
| zonnetje | 16-06-2007 22:04 |
| Dag allemaal, Ik ben een vrouw van 42 en maak gelijksoortige dingen mee. Alleen geen echt lichamelijk geweld, alhoewel tijdens onze relatie heeft hij enkele keren gedreigd mij kapot te maken. Maar op psychisch vlak maakte hij mij echt kapot. Ik ben ook verslaafd aan hem, want toch heb ik de neiging te controleren of hij mij mailt of smst, en kan zelf moeilijk laten op hem niet te contacteren via deze middelen. Een van zijn laatste smsn was waarin hij beschreef hoe zijn nieuwe vlam genoot bij het trillen van zijn gsm, en ook hoe ze klaarkwam. En dat hij me nooit meer aan zijn deur wou zien. En toch mis ik die man!!!!! Op aanraden van mijn psychologe heb ik het boek gelezen: "als liefde pijn doet en je weet niet waarom". Ze zei ook dat ik verslaafd ben aan hem. Het boek is ondertussen uitgelezen, en het was een fantastisch boek. Ik denk dat al deze mensen met hetzelfde probleem, dit boek echt eens moeten lezen! | |
| anoniem | 22-06-2007 11:38 |
| Ik heb eigenlijk een heel ander verhaal, weet eigenlijk niet of ik dit wel hier kwijt kan, want ik zit weer in een hele andere situatie als jullie allemaal. even kort uitgelegd. ik ben een vrouw van 29 jaar, en heb een vriendin, wat is nu het geval mijn ouders willen het niet hebben. Nou ben ik paar weken geleden ff paar uur weggelopen omdat ik er door heen zat, ze verbieden me nou om nog langer met mijn vriendin om te gaan, ze gaan allerlei verhalen over haar zeggen die niet kloppen enz. Nou ben ik er gisteravond eerlijk voor uitgekomen dat ik nog contact heb met me vriendin, en ben ik door me vader in elkaar geslagen, heb stompen in me gezicht gehad schoppen tegen me been en hij heeft me keel dichtgeknepen, ik kan niet weg hier, want krijg er de kans niet voor om thuis weg te lopen alles is me afgepakt inclusief me foon me internet alles. ik weet het niet meer. wens iedereen hier heel veel sterkte toe met alles. gr anoniem | |
| Ina | 09-10-2007 00:36 |
Al die verhalen...met dezelfde rode draad.Zoveel geschreven..gedaan..bedacht. Al de letters die op site staan,de woorden,de daden,de gevolgen.Zoooveel energie,moed en hoop dat het weer goed komt.Uit liefde afhankelijkheid of omwille van de kinderen.. Intussen vernederd,afgedaan,misbruikt op vele fronten. De gewoonte,of verslaving zit zo diep. Net als de opluchting als er 1 dingetje goedgaat.."willen/moeten" vasthouden. Even van dat korte moment genieten. Met niets anders meer bezig zijn..om meer van die momenten te ervaren.Niet meer weten of geloven dat het ook anders kan.Doorzetten en het beste verwachten..steeds weer.Ervan overtuigd zijn dat het nog erger kan.Steeds wonderwel weer relativeren na een aanslag,terwijl we de sluipende kwaadheid die vanuit de tenen omhoog kruipt..wel voelen,maar met woorden weer toedekken of uiten,met kritiek als gevolg.Van de reddersrol in de slachtofferrol belandden... Boeken,teksten en gedeelde smart met lotgenoten.Er is zoveel bekend over deze verslaving.Ook over de formule om ervanaf te komen.Het raakt me zo.. Is het een kwestie van tijd,wil?of een langdurig traject,een ontkenning van het alleen "staan".? Het is een "klik" en als die er éénmaal is..is er geen weg terug meer..is dat de angst?Volledige overgave aan jezelf.? Niemand heeft iets aan mijn geleuter.Het is maar een gedachte.Alweer één..teveel. Wens jullie veel "opsta kracht"en mezelf ook.Heel veel liefs:Ina. | |
| E-tje | 09-10-2007 07:45 |
| wat een mooi stukje tekst ina... ik denk dat er velen zijn die wat aan jouw stukje "geleuter" hebben. vele vrouwen putten hun energie uit dat minime stukje van geluk om door te blijven gaan en te blijven hangen in een relatie waarvan ze allang weten dat deze gedoemt is te mislukken...een eenzijdige liefde. Lees je eigen stukje vaak terug ina ;o) en kom tot het juiste besluit. Liefs E-tje | |
| ingridje7 | 09-10-2007 09:19 |
| Lieve Ina Dat is een hele mooie en herkenbare tekst!! Ik denk dat we allemaal onze eigen tijd nodig hebben om tot een definitief besluit te komen om te stoppen en vooral voor ons zelf te gaan kiezen. Ik wilde niet geloven dat ik in een destructieve relatie zat. Ik bleef hopen en mijn best doen om het vooral hem naar zijn zin te maken. Net wat E-tje laatst zei, ik bleef meespelen met het vernietigingsspel! Alleen zag ik dat toen niet!! Ik durfde de confrontatie met mezelf niet aan. Want ja, dat zou gebeuren als ik zou stoppen. Ik was zo bang om in dat zwarte en onbekende gat te vallen. Dus bleef ik maar met dat spel meespelen. De spelregels paste ik keer op keer aan, totdat ik niet meer kon slapen en nachten lang gewoon opliep! Ik kon gewoon niet meer, was helemaal op, maar toch ging ik door want voor mij was het nog steeds niet de tijd om er een punt achter te zetten. Toen ik op 8 juni mishandeld ben en er voor naar het ziekenhuis moest, pas toen gebeurde er iets met mij. Maar nog steeds niet overtuigend. Omdat ik niks kon doen en veel op bed lag had ik veel tijd om na te denken. Mijn kinderen en mijn vrienden konden eindelijk tot mij doordringen dat dit niet normaal is. Ik heb toen de eerste stap gezet om een melding te doen en later toen ik echt boos kon worden heb ik het omgezet in aangifte. Vanaf dat moment wist ik dat ik aan het leren was om voor mezelf te gaan kiezen. Maar makkelijk was dat zeker niet!!! Er is sinds die tijd veel gebeurd. Ik heb ook besloten om het contact met mijn familie te verbreken. Ik realiseerde mij steeds meer dat ik helemaal niet mezelf mocht zijn en maar moest voldoen aan de ideeen van een ander. Ja het was een erg verdrietige en moeilijk tijd om te moeten beseffen dat ik er echt helemaal alleen voor stond. Maar nu 4 maanden later ben ik zo trots op mezelf en kan ik zelfs weer van kleine dingen genieten. Natuurlijk ben ik er nog lang niet maar de scherpste pijn is er af. Elke dag heb ik nog herbelevingen en komt er veel verdriet naar boven maar ik zak niet meer zo diep en leer het nu een plaatsje te geven. Ik kan mij nu steeds meer openstellen voor andere mensen en dat geeft zo'n fijn gevoel. Ik weet zeker dat iedereen op deze site een keer gaat inzien, beter gezegd echt gaat voelen dat het niet normaal is om bij zo'n verknipte man te blijven. Maar ieder op zijn eigen tijd!!!!! Ik wens jullie allemaal veel sterkte en Ina jouw tijd zal niet lang meer duren. Liefs Ingridje | |
| madeliefje | 09-10-2007 12:10 |
| Ik kan me alleen maar aansluiten bij het bovenstaande. Ieder op zijn eigen tijd. Mijn tijd is nu bezig, bizar allemaal. Ik ben er helemaal klaar mee maar mijn ex? blijft volhouden. Staat voor de deur wanneer de kinderen er zijn wetend dat ik dan geen stappen onderneem omdat ik hun wil sparen. Maar ik geloof dat ik maar eens met ze moet gaan praten en zo simpel mogelijk het één en ander uit moet gaan leggen. Dan maar weer de politie aan de deur. Ik ben bang, bang voor wat hij mij en de kinderen aan zal doen in zijn gestoordheid. Bij veel van ons speelt ook die angst een grote rol. Blijkbaar moet ik door deze angst heen om uiteindelijk zonder angst te kunnen leven. Succes allemaal | |
| kim | 07-06-2008 00:59 |
| hallo allemaal, ik heb een groot probleem en weet niet echt goed wat ik ermee moet doen,wie kan er mij raad geven? Ik heb een relatie van 4 jaar achter de rug bij een gast die nooit wou gaan werken en altijd maar schulden ging maken bij iedereen. Ik heb nu de stap gezet om hem via de vrederechter uit het huis te laten zetten,maar nu beginnen zijn stoppen door te slaan. Hij heeft vandaag nog bedreigt om mij van kant te maken en hij probeert altijd iets te vinden om mij emotioneel te kapot te krijgen en altijd roepen en tieren en dat terwijl een kindje rondloopt thuis dat volgende maand 2 jaar wordt. Weet er iemand wat ik tegen zo een persoon kan doen,want ben vandaag naar mijn ouders gevlucht gewoon voor de veiligheid van mijn kindje. Alvast bedankt | |
| gerda | 19-08-2008 23:23 |
| Hoi ellen dat verhaar van sissy kom me heel bekent voor ik word iedere dag vernederd door mijn man van kuthoer je lijk op een lijk vies wijf ben maar 56 kilo dus meer bot dan vlees en je stink uren in de wind met je vieze lichaam word ook bijna iedere dag geslagen tot blauwe plekken toe terwijl hij weet dat ik snel blauw word maar dat maakt hem niets uit dan krijg ik te horen van je heb het verdient,moet ook vaak op mijn woorden passen hoe ik wil vragen of zeggen,anders vallen er weer klappen | |
| enita | 06-10-2008 23:38 |
| hoi hoi ik herkende mij verhaal meteen toen ik dit las ik ben 26 jaar heb 3 kinderen maar ik word mishandelt door mij vriend en altijd is aan en uitelkaar ik kom steeds terug bij heb door angst dat hij iets gaat doen en ik kom niet van hem af elke keer kom ik bij hem terug en dan zeg ik dat hij moet naar terapie gaan elke keer ik word zo niet goed van want ik kom niet van hem af gr dzenita | |
| rooie | 28-03-2010 12:38 |
| Hoi Hoi, ik lees zoveel bekende dingen hier en kan zelf inmiddels ook boeken volschrijven over vernederingen, en de meest bizarre situaties. Ik heb mij de laatste drie jaar echt in alle bochten gewrongen om mijn vriendje bij me te houden, tevreden te houden (iets wat nooit gaat lukken), overdreven naar de zin te maken, en liefde te geven. Nu na al ontelbare pogingen mezelf los te maken van hem heb ik een planning. Volgend weekend verbreek ik elk kontakt. Zorg dat zn spulletjes de deur uitgaan naar een vriend die vlakbij woont en ik neem een ander nummer en MOET voor mezelf gaan. Hij weet van dit alles nog niks, maar tot nu toe reageerde ik op akties van hem en nu wil ik mn eigen plan trekken. Hoop dat het gaat werken, voor mij, voor mn ,kids, en voor alle mensen om me heen die mij hebben gesteund, maar mij al lang niet meer herkennen als de vrouw die ik was. Ik ben bespuugt, geduwd, genegeerd, gemanipuleerd, getrapt en ga zo maar door...Met als grote klap het verlies van mn zoontje. Een zwangerschap die hij niet wilde en waar ik vanaf het begin alleen in stond is geeindigt met een mooie zoon die doodgeboren werd. Mijn beste vriendin heeft altijd alles op zich genomen waar hij het liet afweten en toen ik dacht dat hij ook verdriet had, liet hij me met het regelen van de uitvaart zitten. Te bizar eigenlijk. Nu snap ik hoever ik gegaan ben voor hem en moet ik deze stap nemen, maar ben nog steeds zo bang het niet aan te kunnen! Kunnen jullie mij tips geven?? Veel liefs | |
| rooie | 28-03-2010 12:38 |
| Hoi Hoi, ik lees zoveel bekende dingen hier en kan zelf inmiddels ook boeken volschrijven over vernederingen, en de meest bizarre situaties. Ik heb mij de laatste drie jaar echt in alle bochten gewrongen om mijn vriendje bij me te houden, tevreden te houden (iets wat nooit gaat lukken), overdreven naar de zin te maken, en liefde te geven. Nu na al ontelbare pogingen mezelf los te maken van hem heb ik een planning. Volgend weekend verbreek ik elk kontakt. Zorg dat zn spulletjes de deur uitgaan naar een vriend die vlakbij woont en ik neem een ander nummer en MOET voor mezelf gaan. Hij weet van dit alles nog niks, maar tot nu toe reageerde ik op akties van hem en nu wil ik mn eigen plan trekken. Hoop dat het gaat werken, voor mij, voor mn ,kids, en voor alle mensen om me heen die mij hebben gesteund, maar mij al lang niet meer herkennen als de vrouw die ik was. Ik ben bespuugt, geduwd, genegeerd, gemanipuleerd, getrapt en ga zo maar door...Met als grote klap het verlies van mn zoontje. Een zwangerschap die hij niet wilde en waar ik vanaf het begin alleen in stond is geeindigt met een mooie zoon die doodgeboren werd. Mijn beste vriendin heeft altijd alles op zich genomen waar hij het liet afweten en toen ik dacht dat hij ook verdriet had, liet hij me met het regelen van de uitvaart zitten. Te bizar eigenlijk. Nu snap ik hoever ik gegaan ben voor hem en moet ik deze stap nemen, maar ben nog steeds zo bang het niet aan te kunnen! Kunnen jullie mij tips geven?? Veel liefs | |
| ingridje7 | 28-03-2010 19:57 |
| Lieve Rooie, Wat moet dat een vreselijke en vooral eenzame tijd geweest zijn na de dood van je zoontje. De tip die ik je vanuit mijn eigen proces kan geven is: Ga weer leren voelen!! Voor mij is dat begonnen met veel heel veel lopen. Ook al had ik maar een klein boodschapje in de stad, ik ging niet met de fiets of met de bus maar ging een uur lopen. Ik had een doel en ik was zo moe dat ik niet eens meer kon nadenken. Tijdens het lopen werden er ook dingen duidelijker voor mij. Ging ik echt beseffen en voelen wat ik al die jaren had toegelaten en wat mijn aandeel in alles was. Voor mij heeft dat lopen alles behoorlijk in beweging gezet. Zowel letterlijk als figuurlijk. Hoe moeilijk te begrijpen nu maar pak jezelf aan en ook jouw tijd van voelen en weer genieten van de dingen die je WEL hebt komen vanzelf. Geef het de tijd en leef per dag! Liefs Ingridje7 | |
| Reageer |