Negen jaar geleden kwam ik hem tegen een man aan de drank en de drugs,met een mooie babbel,en ik viel......als een blok,ja je moet wat om je zelfvertrouwen weer op te vijzelen na een relatie van 5 jaar lichamelijke mishandeling,ik heb hem vertroetelt,geholpen en uit de shit geholpen,achteraf een slechte basis voor een relatie.
Hij leek het te waarderen,maar een jaar of 6 geleden,ging hij weer drinken,bleef soms 3 dagen weg,maakte al het geld op,en zoop zich helemaal klem,werd depressief,kreeg achtervolgingswaanzin,hoorde stemmen,compleet in de war.......al die jaren heb ik met het idee geleefd een goede maar geestelijk zieke parntner te hebben,maar nu.......nu zijn mijn ogen open.
Ik heb zijn gedrag getolereerd,psychiaters afgelopen,die trouwens nooit een diagnose gesteld hebben,maar hem contant in een agressie-regulatietherapie wilde hebben,ik heb me laten vernederen,mijn leven laten controleren,elke avond alleen gezeten,hij kon wel dingen voor zichzelf doen ,maar niet samen,zijn alcoholische uitspattingen verdragen.......en mezelf compleet weg gecijferd,mijn zoon door mijn handen laten glippen,omdat het thuis vol spanningen was,me laten bedreigen,me laten verwaarlozen,tot ik een maand of 4 geleden een man tegen kwam,die me waardeerde,me in me waarde liet,en op me wilde wachten,hij heeft geen schulden,een baan,een huis,een mooi karakter,en houd van me,ik heb de tijd genomen mijn relatie te beëindigen(nu een week)en ga heerlijk voor mij zelf leven,en de man die ik heb ontmoet laat me in die rust,en gunt me de tijd,dus mooier kan het niet.
Helaas is mijn ex nu een charmeoffensief begonnen,wil veranderen en wil terug,dat gaat gepaard met me lastig vallen,me bedreigen,dingen eisen,onder het mom van ik hou van je.............maar ik doe het niet,ik heb hem niet gemist,en al word het niets met de man die op me wacht,ik ga niet meer terug,in een hel die volgens mijn ex liefde heet.
Ik zeg tegen me zelf ,ik ben sterk en ik verdien beter,maar mijn hart huilt,om al die jaren dat ik mezelf zo heb weggecijfert,en word soms overmand door twijfels,en gedachtes die ik weer weg wil stoppen.........maar ik ben een vrouw,en vrouwen zijn sterk,heel sterk,we baren kinderen,we zorgen,en houden onze kop dag in dag uit omhoog,we hebben één minpuntje,we hebben soms de fout om op de verkeerde man te vallen,maar...............ik doe het niet meer......echt niet.......jullie toch ook niet???????
Ik ben blij dat je de stap heb gezet en een leuke man heb gevonden die je wel respecteerd omwie en wat je bent!!
missy
motormeisje
04-06-2005 06:40
Je verhaal lijkt mijn verhaal wel!!! Niet te geloven, wat een domkoppen zijn we geweest he? dat we ons zo hebben laten manipuleren.... Zet door!! Doe ik ook..ook al jank ik als ik oude foto s van m zie of zie hoe hij nu helemaal "kapot"gaat aan de drugs en drank!! Iets in mij houd nog steeds van deze man( vraag me niet wat en hoe), maar ik heb nu gekozen voor de kinderen en mezelf!!!! Ik wens je veel kracht...
Jeannette
04-06-2005 18:42
Eerst komt er die opluchting..........ik ben er mee gestopt,ik ben geen meubelstuk meer,geen voetveeg,geen boksbal,geen buffer meer om alles op af te reageren.
Maar helaas,komt er ook weer die onzekerheid,was het wel zo slecht,was het zo erg,hij had toch ook wel goede kanten,die twijfel,die onzekerheid.
Hij weet er ook prima op in te spelen,en maar blijven bellen,ik wil je terug,je gooit toch geen 8 jaar weg,zo slecht hadden we het niet,het valt toch allemaal wel mee,ik hou zo van je,en ik ga nu echt veranderen..........vind het wel een vreemde gewaarwording,een man die jou eerst niets vond,blij zou zijn als ie van je af was,beweerde dat hij zo deed omdat jij het in hem naar boven haalde,geen aandacht aan je besteede,je nu ineens terug wil,een charmeoffensief begint.
De ene kant in me zegt,hij heeft geen dak boven zijn hoofd,en geen verzorging,dus daarom wil die je terug,de andere kant is weer geroerd,en gestreeld door zijn mooie woorden,die hij al zo vaak heeft gezegd,en nooit waargemaakt heeft!!!!!
Wat is het toch verdomde moeilijk om van een "foute"man af te komen,en je sterk te houden......vraag me wel eens af hoeveel er eigenlijk terugvallen,en hoeveel zich er zich sterk blijven houden.
Het is een lange ,moeilijke weg......met een hoop twijfels en onzekerheden,ooo wat is het moeilijk!!!!
-edit- verplaatst door admin
indiaan
04-06-2005 19:00
weet je waarom het zo moeilijk is voor mij om van een foute man af te komen?
omdat ik niet graag alleen ben
nog steeds een relatie wil, liever een slechte dan geen
omdat ik verslaafd ben aan onveiligheid
omdat onveiligheid eigenlijk het enige is wat ik ken dus raar maar waar toch veilig is
ik niet zou weten wat ik met een gezonde lieve man aanmoet
omdat ik niet genoeg van mezelf hou
omdat ik niet gewoon een vrouw kan zijn voor een gewone man
omdat ik me niet goed genoeg voel voor iets beters
ik me schaam voor mijn hele verleden waarin mishandeling en verwaarlozing
gewoon was
omdat ik geen voorbeeld had hoe het wel moet
en ga zo maar door
daarom kom ik steeds foute mannen tegen
en raak ze moeilijk kwijt
en na talloze therapieen die me al deze inzichten gaven
ben ik een milimeter verder
en kan nog steeds niet alleen zijn met
mezelf
hoewel ik als ik alleen ben het heeeeel
goed heb
zo is het voor mij
en ook jou kan ik geen advies geven
ik kan alleen vertellen wat ik zelf
ten aanzien van mezelf verkeerd doe
motormeisje
05-06-2005 08:38
NEE, NEE, NEE!!!!!
Ga niet terug!! Probeer voor jezelf te kiezen, die van mij doet precies hetzelfde!!! Dat doe "dit soort "mannen nl. allemaal! Lees maar eens wat artikelen over psygopaten....En goed..ja natuurlijk zijn er fijne momenten geweest maar die werden met een"knal"weer verpest door iets wat niet goed te praten valt... Ik sta er ook alleen voor...Mijn ouders zeggen alleen maar: 'we hebben het altijd al gezegt'. Ha ha daar heb je wat aan.....
Mijn hart bloedt, dat meen ik, maar IK ben meer waard!! Ik wil mijn levenlang niet als een voetveeg worden gebruikt!! Ik kom er wel, zoek nu nieuwe vriendinnen en probeer weer te lachen en plezier te maken zonder dat ik bang hoef te zijn dat ik weer iets verkeerds doe... Ik hoop voor je dat JIJ dat ook doet!!!!!!
missy
05-06-2005 10:08
Ik ben nu ook ruim 5 weken weg na een relatie van 7 jaar eigenlijk al 11 jaar. En elke dag vind ik het een gevecht en zeker als ik een mailtje krijg van we hebben 3 kids en ons 4de kindje komt over een week en dat hij zo van me houd en echt gaat veranderen dat hij daar alles voor over heeft! Ik weet dat het niet zo is maar het is zo moeilijk om niet weer terug te vallen! Ik weet dat ik veel meer waard ben en veel beter verdien dan hem! Ik eis dan ook voor me zelf en vooral van me kids dat ik het vol ga houden en een goede toekomst te gemoet ga!!! Ik hoop dat jij ook sterk blijf en in je hoofd hou dat je naar een geweldadig persoon terug ga!!
sterkte missy
cathy
05-06-2005 12:59
Ik heb precies hetzelfde gehad. In het begin de opluchting, blij dat ik geen commentaar etc meer kreeg. Daarna ging ik mij afvragen of het allemaal wel zo slecht was. Ik ga nog bij hem langs en hij vraagt mij dan om weer bij hem te komen wonen, maar dat kan ik (nog) niet. Ik moet alles nog verwerken. Vraag mezelf steeds af waarom ik me zo heb laten behandelen. Ik kan ook nog niet geloven dat het nu beter zal gaan als ik weer naar hem terug ga. Eerst maar de therapie en de cursus afmaken waar ik mee bezig ben. Als leerdoel heb ik dat ik in ieder geval een beslissing ga nemen aan het einde van de cursus.
In de groep zitten vrouwen die ook telkens op een foute man vallen en er is een vrouw die al 15 keer is terug gegaan. In het begin gaat het wel goed, maar na een tijdje vervalt hij toch weer in zijn oude gedrag. Ik begrijp dat zijn mooie woorden je nu goed doen. Probeer sterk te blijven en denk eerst na voordat je terug wilt gaan.
Sterkte, Cathy
Jeannette
05-06-2005 14:59
Het is niet te geloven,daarnet kwam hij gewoon mijn achterdeur binnen,was over de schutting geklommen,en kwam als een dolle stier binnen,hij moest de auto,en dit en dat,want ik had een andere vent en dat accepteerde hij niet.
Maar sloeg binnen twee minuten weer om,in een liefdevolle man die mij terug wilde,en alles voor me over had,ik had gelijk,maar hij heeft gewoon een paar jaar in een roes geleefd en weet niet wat hij deed,maar..............hij is nu wakker geworden,..........bijna ging ik weer overstag........ja bijna,maar ik deed het niet!!!!!!
Maar ben nu weer zo in de war en van slag,ik geloof hem gewoon,diep in mijn hart weet ik dat het niet waar is,maar toch............
Ik moet in therapie om sterker te worden,om tegen hem op te kunnen
Maar waar heb je een goede therapie waar je terecht kan,het liefst met lotgenoten?????
motormeisje
05-06-2005 16:46
niet doen!!!!! geloof m niet!!!! hij spoort niet!!!! dit is niet normaal!!! laat je niet manipuleren!! a.u.b.
motormeisje
05-06-2005 16:48
ja samen moeten we sterk zijn!!!!!!
jeannette
06-06-2005 11:11
Jullie hebben gelijk,we moeten(samen)sterk zijn
Ik heb hem niet terug genomen,nu een dag later,en een boel nadenken,kan ik het weer relativeren,het is dwingen en alles moet zoals hij het wil...........en veranderen..........nou gorget it,dit soort mannen hebben hun roeping op het toneel misgelopen
missy
06-06-2005 19:45
ik ben het boek van robin norwood "als hij maar gelukkig is" aan het ;lezen en ik hoop dat het mij wat sterker maakt!! Misschien heb jij ook wat aan het boek op de begin pagina heb je meerdere zelf hulpboeken staan. En misschien kan je huisarts je helpen voor een goede therapie! Ik hoop dat je sterk genoeg blijft!
missy
Twijfelaar
06-06-2005 22:01
Ik sluit me aan bij alle vrouwen die je allemaal hetzelfde antwoord geven....ga niet overstag! Hoe vaak heb je het al niet geprobeerd in het verleden? Hoevaak is hij niet weer terug gevallen in hetzelfde patroon? Het ligt niet aan jou of aan ons......zij zijn niet normaal. Zij weten niet wat een waardevolle relatie inhoudt....ze gaan alleen maar piepen omdat ze in hun ego zijn aangetast....omdat jij nu voor jezelf kiest. Echt....het zal nooit veranderen. Je moet sterk zijn....en doorzetten. Zie het inderdaad maar als een soort verslaving. Je moet gewoon afkicken. Suc-6!
Jeannette
07-06-2005 00:13
Ja erg hé???het is gewoon puur afkicken,maar waarvan eigenlijk vraag ik me af???,maar ik heb idd gelezen(ja ik heb er al wat boeken over verslonden)dat een junk de drugs ook niet lekker vind,maar de gewoonte maakt hem verslavend,dus ik was/ben verslaafd.
En de keren dat ik het geprobeerd heb,zijn niet meer te tellen,hij ging dit en dat,en viel binnen een mum van tijd zo weer terug in zijn gewoontes,zijn ego is gekwetst,en hij heeft meer moeite met het feit,dat ik hem een rottrap onder zijn kont heb gegeven,dan met het feit dat ie mij kwijt is........het is gewoon een loser en een enge praatjesmaker,die zich alles kan permimiteren en gewoon doet wat bij hem in zijn zieke kop opkomt.....!!!!!
Ik hou mezelf sterk,maar die momenten die ik terug val,zijn er best vaak,maar ach wat wil ik,het is pas 14 dagen geleden dat ik hem er uit gemietert heb.
Ds de tijd zal het leren,maar ik zal je eerlijk zeggen,ik ben echt apetrots op mezelf dat ik hem tot nu toe al weerstaan hebt
Essie
07-06-2005 20:20
Hoi Jeannette,
Als ik jouw verhaal lees, dan lijkt het alsof ik het allemaal zelf heb geschreven.
Zo toepasselijk, gewoon akelig... op z'n zachts uitgedrukt. Jij bent al een stap verder dan mij en ik hoop dat je nog vele stappen vooruit zet en geen misstap achteruit. Wat mij zo bang maakt om er mee te kappen is het gemis. Daar kan ik niet mee omgaan. In het begin dat je weggaat en de boosheid nog aanwezig is, voel je je sterk en denk je dat je het allemaal gaat redden. Zo slap als ik dan ben, weet hij mij toch te raken en speelt hij continu op mijn gevoel in. Ook al wist ik dat ik er niet naar moest luisteren, kon ik het ook niet echt voorkomen omdat hij zo opdringer is. Ik hoop dat ik binnenkort toch echt de kracht heb om door te zetten en het dan ook definitief te beïndigen. Tenslotte hebben wij ons leven zelf in de hand. Heel veel sterkte toegewenst en ga zo door...
Jeannette
07-06-2005 22:57
Hai Essie,nou ik heb ook af en toe een verschrikkelijke dip hoor,maar gelukkig kan ik mezelf er van weerhouden om op dat moment geen impulsieve acties te ondernemen,en er eens rustig een nacht over te slapen,en slapen dat doe ik......ik maak nachten van wel 10 á 11,maar het positieve er van is dat ik wakker word met een helder hoofd,en dan zie je de dingen weer heel anders.
En ook ik heb al wel 30 keer deze relatie beïndigd,en nam hem elke keer weer terug,en geloofde zijn mooie praatjes en beloftes,nu ben ik al ruim twee weken van hem "verlost",en dan zie je pas resultaat,je voelt je vrijer in je doen en laten,ondanks dat ik met de deuren dicht zit,en achter me moet kijken,voel ik me vrij,mijn geest kan weer ademen en denken zoals ik denk en het ook uitspreken.....en dat is een heerlijk gevoel.
En tuurlijk ben ik na een(gedwongen)gesprek met hem weer van slag,maar ik trap er niet in,en probeer sterk te zijn.
En het gemis....ja dat is een punt,maar ik probeer me constant de dingen voor de geest te halen die ik niet mis,en dat zijn er veel meer.
Jouw lukt het ook,als de tijd er echt rijp voor is....ik weet het zeker!!!!!!
Essie
08-06-2005 17:21
Hoi Jeanette,
Naast het gemis is er nog een groter en veel belangrijker probleem en dat is mijn werk. Ten eerste om te besluiten om weg te gaan moet ik mijn kans schoon zien want dat gaat mij niet lukken in het bijzijn van hem.
Hij hangt dan zo als een blok aan mijn been. Dat moet ik echt voor mekaar zien te krijgen wanneer hij van huis is. Probleem is dat hij geen werk heeft en dus ook niet vaak van huis is. Waar ik dus bang voor ben is wanneer ik vertrokken ben en hij mij niet kan vinden, hij mij dan op mijn werk opzoekt en eventueel stampij gaat maken.
Ik moet er echt niet aan denken dat ik tegenover allerlei collega’s te kijk wordt gezet. Gezichtsverlies is een van mijn grote angsten. Het voordeel daarvan is dat mocht dat voorkomen ik hem wegens het gezichtsverlies zeker nooit meer terug zal nemen. Dit heb ik namelijk al bij mijn vorige ex-vriend meegemaakt. Ik weet dat ik, mocht hij mij te zijner tijd opzoeken op het werk, ik dan de politie kan bellen, maar dat doe je niet zo gauw. Laatst had hij het er al over om volgend jaar aan kinderen te gaan beginnen omdat hij dan 28 is en het dan wel tijd vindt om er aan te beginnen. Ik kreeg de schrik van mijn leven en dacht No Way!!! Hoe naïef ben je dan!!! Alsof alles dan wel goed komt. Nee, dat wordt alleen maar erger. Aan kinderen denk ik pas wanneer ik een partner heb die daadwerkelijk om mij geeft, en mij ook daadwerkelijk met respect behandeld, die je kan vertrouwen en lief is.
Als ik die nou eens tegen kwam!! Kom telkens de verkeerde tegen, alsof het mij niet gegund is. Hebben jullie wel kinderen?
Groetjes Essie
Jeannette
09-06-2005 10:29
Hai Essie,ik heb een zoon van 15 jaar,die mij vorige week eens fijntjes vertelde dat ik op "rampmannen"val,des te meer redenen voor mij om daadwerkelijk mijn ex buiten de deur te houden,een grote stimulans om al zo,n grote zoon te hebben.
En dat gezichtsverlies??dat is heel vervelend,maar nog vervelender vind ik dat je door zo,n drammerige ex compleet geisoleerd word,terwijl je nu de steun van mensen zo hard nodig hebt.
Ik ben een mede-moderator van een startpagina,maar kan daar niets persoonlijks meer op zetten,want mijn ex leest mee,en daar zitten wel de mensen die mij dierbaar zijn
Ook zijn mensen terughoudend om mij op visite te vragen of bij mij te komen,bang dat hij gekke dingen gaat doen of aan de deur komt schreeuwen.
Met dit mooi weer zit ik binnen met de deuren dicht,dus niet lekker in de tuin met mijn honden,want je weet maar nooit of meneer ineens over de schutting klimt en weer in je huis staat.
Het is een lange weg,die ik moet gaan,soms vraag ik me wel eens af waarom ik het doe,toen hij er nog was konden mijn deuren wel open,kon ik wel op visite,kon ik vrij zijn,......maar ik realiseer me nu,dat hij me wel kan beperken in mijn bewegingsvrijheid,maar ik hoor niet meer de hele dag dat ik alles verkeerd doe en een nul bent,........en dat is een groot gewin.
Voor jou is het idd moeilijk om weg te gaan als je man altijd thuis is,kan je niet met een één of andere hulpinstantie een plan maken,of begeleiding vragen??????
Ik wens je veel sucses,en realiseer je ook dat gezichtsverlies minder erg is dan mishandeling en onderdrukt worden.
Jeannette
10-06-2005 14:40
Sinds ik mijn relatie heb beïndigd(3 weken geleden),zijn er maar een paar zinnen die constant maar in mij opborrelen,ik ben in de war,ik wil rust,en ik weet het niet meer!!!!!!
Ik word echt helemaal stapel van me zelf,ik blijf maar denken en denken,bij alles wat ik doe,mijn hoofd heeft geen rust,en eindelijk denk je de rust en de oplossing gevonden te hebben,belt ie weer,en ben je weer in de war.
Ik heb die relatie beïndigd omdat ik niet meer als vod behandeld wil worden,en niet meer gemanipuleerd wil worden,.......maar die manipulaties gaan maar door,het ene moment wil ie je terug,en gaat alles doen om te veranderen..........en dan ga ik weer denken en raak weer in de war,want stel dat ie het nu echt gaat doen en het echt meent????zou toch wat zijn dat ik dan nu niet meer wil.
Het volgende moment,praat ie weer anders,HIJ kan niet tegen die onzekerheid,HIJ heeft al die jaren zijn best gedaan,HIJ krijgt stank voor dank,HIJ krijgt een schop onder zijn kont van mij,en dan word je weer met je beide benen op de wereld gezet.............al hoewel?????,ook denk ik dan weer,shit,hij wil me niet meer,wat heb ik fout gedaan,wat moet ik nu????
Ik ben dan accuut vergeten dat ik er mee gestopt ben,niet meer wilde,en het niet meer aan kon,hoe is het mogelijk dat mannen je zo kunnen manipuleren,hun gedachtes de jouwe maken,en je je zo rot kunnen laten voelen.
Ik vind het nog steeds ongelofelijk wat een man met jouw leven kan doen,je isoleren,je hersenspoelen,je het gevoel geven "niets" te zijn,hoe heeft dit met mij kunnen gebeuren????
En hoe lang duurt het nog voor ik weer een beetje mezelf ben,en er niet meer de hele dag aan denk,en er aan twijfel,en het mooier maak dan dat het was??????
Tijd heelt alles wonden zeggen ze,mag ik aub een hele grote sprong in de tijd maken???? ik wil van deze rotgevoelens af,ik dacht opluchting te krijgen,maar voel me nog beroerder dan dat ik me al in die relatie voelde,je wist toen tenminste wat er ging komen,en nu is het maar afwachten.
Soms zou ik terug willen vluchten naar hem,me in zijn armen storten,en zeggen,ik was fout!!!!!!,maar ik was niet fout,hij was fout,en diep in mijn hart weet ik dat als ik terug ga,weer in de zelfde hel kom,en waarom??????omdat hij is zoals ie is!!!!
En daarom ga ik niet terug.........ik hou me sterk,hoe rottig het ook voelt,zou het zonnetje ook voor mij weer gaan schijnen???
-edit- verplaatst door admin
nicky
10-06-2005 17:40
Wat deed jou vriend dan waardoor je je zo rot voelde? Je als vod behandelen, wat kan ik me daarbij voorstellen. Als je niet teveeel in details wilt treden dan snap ik dat hoor, maar dan word het wat mer duidelijk.
Ik herken het overigens wel hoor. Niet in staat zijn jouw leven in eigen handen te nemen en te houden.
Soms moet je heel erg hard je best doen om naar je verstand te luisteren en vandaar geen rust in je hoofd.
Ik hoop nog iets van je te horen, jeannette!
Nicky
cathy
10-06-2005 17:42
Ik zou dit zelf geschreven kunnen hebben. Dit is ongeveer zoals ik mij ook voel. Alleen ben ik al 4 maanden weg en had ik in het begin wel een gevoel van opluchting. Ik voel me wel op mijn gemak in huis. Toch twijfel ik en ben ik erg in de war. Het liefst zou ik nergens meer aan denken en soms hoop ik dat het nog goed kan komen. Hij is de ene keer heel aardig en wil dan dat ik weer bij hem kom wonen, de andere keer is hij kwaad op mij omdat ik hem in de steek heb gelaten. Ik heb hem voor schut gezet volgens hem. Hij dreigt dan dat hij een andere vrouw gaat zoeken en maakt allerlei opmerkingen om mij onzeker te maken. Ik weet dan ook gelijk weer waarom ik weg ben gegaan. Toch kan ik nog steeds geen definitieve beslissing nemen. Ik ben weg gegaan omdat ik na jaren van lichamelijke en met name geestelijke mishandeling rust nodig had. Echte rust heb ik nog niet gevonden, omdat ik er nog steeds erg mee bezig ben. Ik vind het ontzettend moeilijk en ik ben bang om hem te verliezen. Waarom? dat vraag ik mij ook telkens af. Er werden mij laatst twee vragen gesteld, nl.
maakt hij mij gelukkig en wat ga ik missen wat deze relatie mij opgeleverd heeft. Eerlijk gezegd heb ik hier nog geen antwoord op of ik durf er nog niet over na te denken. Dit zegt op zich natuurlijk wel genoeg, maar het is zo ontzettend moeilijk om te accepteren dat de relatie geen kans meer heeft en dat het beter is om de relatie te beëindigen. Ik heb er zoveel energie in gestoken de afgelopen jaren. Is dit dan allemaal voor niets geweest? Eigenlijk weten we het zelf wel, maar het is zo vreselijk moeilijk. Wij geven dan de hoop op dat het nog goed kan komen en zullen moeten accepteren dat de relatie over is. Dan komt het rouwproces nog. Al met al zal het veel tijd en energie kosten om alles te verwerken. Ook al zit het niet altijd mee en voel je je soms rot, probeer positief te blijven. Uiteindelijk zal de zon wel weer gaan schijnen.
nicky
10-06-2005 23:20
Een waar woord, Cathy.
Inderdaad voelt het al s een soort rouwproces.
we weten het ook wel maar luisteren haast niet meer naar dat stemmetje dat je 'waarschuwt' dat het niet goed voor je is. Uiteindelijk ga je ook gezondheidsklachten krijgen en word het je ondergang als er niks aan gedaan wordt.
Probeer goeie mensen om je heen te krijgen en doe de dingen die jij leuk vind dan leer je jezelf weer beetje bij beetje terug te vinden.
Abigail
11-06-2005 10:46
Sorry meisjes - - Ik schrijf niet zo goed Nederalnds, maar als jullie Engels goed kunnen lezen, surf dan naar
http://www.blainn.cc/abuse/cycle.html
Als ik ook in de waar was, was het voor mij echt een grote hulp, een grote opluchting; dus misschien is het ook voor jullie allemaal.
Sterkte.
Jeannette
11-06-2005 11:35
Hai Nicky,wat ik bedoel met als een vod behandeld worden????geestelijke onderdrukking,hij ging eerst en ik een stap of 10 later,ik deugde niet,hij was altijd weg,zag mij niet staan,hield geen rekening met mijn behoefte,s,had een drankprobleem,zo erg dat hij zich bijna doodzoop,en al ons geld opmaakte,hij is chronisch geirriteert,en alles moet zoals hij het wil
En de stelling van Cathy,daar ga ik over nadenken,ik weet het antwoord eerlijk gezegd ook niet
motormeisje
11-06-2005 16:56
Je hebt vast mijn verhaal ook gelezen?? De verhalen lijken zo sterk op elkaar allemaal!!! We moeten sterk zijn!!!!! en het NU doorzetten, anders doen we het nooit meer, en eindigen we denk ik in een kistje!!
Mooie verhalen, daar zijn die mannen goed in...
kijk eens op http://www.beschermjezelf.nl/index_bestanden/Page1993.htm
Kijk eens bij de checklist psychopatie misschien heb je er wat aan!!!
groetjes van Pietie
kitty
12-06-2005 10:49
volhouden meisje
het is niet makkelik ik voel me net als jij ben al 6 maanden weg maar kan me eige weg nog steeds niet vinden maar als ik denk over terug gaan krijg ik echt kippenvel dat zou ik nooit doen hoe zwaar het ook is
we komen daar wel en op een dag zijn we allemaal verlost van die zielige mishandelaars
heel goede webside abigail misschien kan je het beter bij prikbord plaatsen er is me veel duidelijk geworden toen ik het gelezen heb
heb het gelijk bij me favorieten gedaan ga zeker vaker naar toe
Jeannette
12-06-2005 12:23
Fijn dat er hier reacties komen,dat sterkt je weer in je gevoel,maar toch is er steeds die neiging om te denken,een ander heeft het erger,en waarom accepteer ik zijn gedrag niet,want aan de andere kant kunnen ze natuurlijk ook heel charmant zijn,maar stukje bij beetje kom je toch tot de overtuiging dat het niet is zoals een relatie hoort te zijn.
En het bellen en het bedreigen van een ex is zeer vervelend en angstig,maar..........ook heel goed besef ik me nu,gister had ik ook weer een groot moment van twijfel,hij kwam de honden halen,deed poeslief en aardig,en toen het meneer niet beviel,en het niet ging zoals hij wilde,kreeg ik weer een riedel over me heen,van je bent een ondankbare hond,en ik ben gestoord en ontoerekeningsvatbaar,dus als ik je vermoord,dan hoef ik niet lang te zitten.
Kijk dat zijn wel van die waardevolle momenten,dat je weer even weet.......daarom ben ik er mee gekapt.....de bevestiging dat je er goed aangedaan hebt.
Bedankt ex!!!!!
Jeannette
19-06-2005 12:05
Gek word ik ervan........die onzekerheid!!!!
Ik ben nu een maand "weg",en dacht eigenlijk het ergste wel gehad te hebben,maar al die fase,s waar je door heen moet,wat ontzettend vermoeiend is dat!!!,twijfels,doe ik er wel goed aan??,was het wel zo erg??,ben ik nu beter af???
Die geestelijke manupilatie van hem,wanneer kom ik er vanaf,wanneer slijt dat....ik heb nu een week niets van hem gehoord,alle boosheden,charmeoffensieven lijken voorbij,maar waarom word ik hier zo onzeker van,ik leef in een tijdbom,wat gaat hij nu weer doen???
Waarom vind ik het prettiger om verrot gescholden te worden???,en toch wat van hem te horen.......ik weet het wel,die angst,voor het onbekende,hij broeit ergens op,er gaat weer wat komen,zou ie weer ineens binnen staan???,de ruiten ingooien???,me ergens opwachten???,wat is ie van plan,ik kan niet geloven,dat hij me ineens met rust laat!!!!!!
Doet ie ook niet,dus zit ik voor de zekerheid maar binnen,met mijn mobiel dicht bij me,de ramen en deuren dicht,en slaap wakend......want je weet maar nooit!!!!!!!!!
Wanneer kan ik echt vrij zijn????,en kan ie me niet meer(op afstand)manipuleren???,je zou je bijna afvragen,had ik niet beter kunnen blijven???,dan wist ik tenminste waar ik aan toe was!!!!!!!
-edit- verplaatst door admin
quicksilver
20-06-2005 17:30
Hoi
Goed dat je bent weggegaan.
Ik heb er 17 jaar over gedaan voor ik durfde.
Geestelijke manipulatie, je komt er nooit vanaf, helaas maar al te waar.
Je moet er mee leren omgaan en vooral niet meer bang zijn,
kitty
20-06-2005 20:16
hoi
gewoon volhouden
ik ben zelf al poosje weg en als ik wil contact zoeken met me ex ga ik sporten
dat mocht ik nooit doen in ons relatie nu is het mij therapie
elke dag dat ik geen contact heb maak me sterker en trots op me zelf
het is zeker niet makkelijk maar ik weet als ik contact zoek word het moijlikker om los te laten
en dan ga ik twijvelen aan me zelf want deze mensen hebben altijd mooie praatjes als ze ruiken dat je niet sterk bent
ga ervoor en zoek een uitdaging
mij heeft dat geholpen
Jeannette
20-06-2005 23:05
Erg hé????heb het hele weekend in de shit gezeten.....zo bang,na al die bedreigingen van de laatste tijd..........maar hij belde,met een charmeoffensief(dit keer!!!)en hoe veel ie van me hield,je gaat verdorie nog denken dat je gek bent,hoe kan iemand je nou het ene moment met de dood bedreigen en het volgende moment vertellen dat ie zoveel om je geeft???
Ik ben er niet in getrapt,maar mijn ramen staan wel open,kijk.........ik ga vooruit
ymas
24-06-2005 02:01
hallo jeannette, de vraag die jij jezelfs steld, stel ik mezelf ook al heel erg lang. steeds maar de vraag, wat gaat er nu weer gebeuren? je staat zo machteloos! ik voel met je mee.
ymas
24-06-2005 12:08
hoi jeannette, goed dat je er niet bent ingetrapt! je mag jezelf niet opsluiten, hoe moeilijk dat ook is. knokken! dat moeten wij, en voor ons zelf opkomen. ik heb het zo vaak moeten horen ík hou van je, en wil je niet kwijt, en steeds maar sorry zeggen'. en het volgende moment wordt je behandeld als een stuk vuil!
Yaw
24-06-2005 13:05
Nou Jeanette, geloof vooral niet dat je hier slecht aan gedaan hebt! Het is nu enorm onzeker, want je weet niet wat er voor je in het verschiet lig misschien, maar hou vol. (En hou je ramen open! ;) )
Stephanie1982
26-06-2005 02:00
Hallo,
Ik kan je vertellen dat ik ook die problemen heb mijn ex heeft mij bijna van het leven berooft en niet alleen mij maar ook mijn zus.
Ik werd achtervolgd door hem met de auto dat op een moment ineens 140 over een rotonde reed en dat ik vanachter en van voor en in de zijkanten werd geraakt.
Ik heb toen echt angstig in die auto gezeten ik had mijn eigen morsdood kunnen rijden en mijn zus ook.
Ik durf nu ook niet alleen de straatop en het is allemaal begonnen om onze hond toen pupje van 3 maanden die hij mishandelde als hij ieder weekend terug kwam en geen seks kreeg.
Nu is het bijna twee jaar geleden en hij bedreigt me nog met de dood.
Maar als je een keer met me wilt prten kun je me altijd mailen kunnen we er verder over praten
Twijfelaar
29-06-2005 21:24
Jeannette,
Ik denk dat je er goed aan hebt gedaan om weg te gaan....nu alleen nog wegblijven! Ik maak hetzelfde mee op dit moment. De ene keer scheldt hij mj verrot en de andere keer wil hij morgen nog met me trouwen. Maar je moet in blijven zien dat zij degene zijn die hulp moeten zoeken. Wij zijn daar al mee begonnen...anders zouden we niet op deze site zitten. Kun jij je voorstellen dat zij hun verhaal kwijt willen t.o. andere mannen die ook hun vrouw mishandelen? Ik heb ze nog niet gevonden in ieder geval. Wat ik doe als ik even zwak dreig te worden is de hele relatie weer de revue laten passeren. De keren dat hij om niets boos werd, of dat ik weer ondervraagd werd over waar ik was en met wie. Het gemopper en gevit...de dreiging die van hem uit kon gaan als iets niet ging zoals hij wilde. Dat patroon zal nooit veranderen....niet in de relatie en niet daarbuiten. Mijn ex is nu ook weer over de rooie omdat ik niet met hem wil latten....Hij schijnt niet te begrijpen dat ik daar op dit moment geen zin in heb. Ik woon samen met mijn dochter bij mijn ouders en hij denkt dat we gewoon op de oude voet verder kunnen. Dit soort mannen zien gewoon hun eigen rol niet in een relatie. Het ligt altijd aan de ander....en ik zeg dan maar...Als je met 1 vinger naar een ander wijst, wijzen er 3 naar jezelf...
Veel sterkte...en mocht je behoefte hebben om te chatten dan kan via mijn mail adres.
Groet Twijfelaar
Jeannette
04-07-2005 17:19
Ik was zo trots op me zelf,ik ben ruim een maand geleden weg gegaan bij mijn vriend,die mij elke avond aan avond alleen liet,me niet zag staan,die zijn bed,zichzelf,zijn sport,en de drank duizend maal belangrijker vond als ik,alles deed ik fout,niets kon ik goed doen,oké hij sloeg dan niet,en dat hoorde ik ook al maar al te vaak,maar ik ben emotioneel zo tekort gekomen,ik leefde met een vreemde.
Tegen het eind van die relatie ben ik een man tegen gekomen,die intens goed en oprecht was,ik ben tijdens mijn relatie een verhouding met hem begonnen,achteraf gezien heel stom,je kan niet iets beginnen als je het ander niet af gesloten hebt,maar ik vond die man zo speciaal,een cadeautje,een lot uit de loterij.
Hij heeft me bij gestaan toen ik stopte met mijn ex,staat altijd voor me klaar als ik even in een dip zat,en toen ik "vrij" was lag voor mijn gevoel een mooie toekomst met hem in het verschiet.
Maar nu ik die vrijheid heb,verkloot ik het,ik zou deze week een weekje naar hem toegaan,maar waarom voelde ik me in zijn aanwezigheid dan zo alleen,omdat ie soms een normale man is,waarvan je volgens zeggen geen heftige emotie,s van kan verwachten???,ik lig met hem in bed,en ik voel me alleen,ben ik dan zoveel in de afgelopen jaren tekort gekomen???,dat ik constant als een verslaafde zijn arm om me heen wil,ik zou het liefste willen dat ie aan me geplakt zit,ik ben in die korte tijd zoveel van die man gaan houden,dat ik er bang van word,maar..............wat doe ik,ik drijf het op de spits,loop daar te janken dat ik me alleen voel,naar huis wil,en zeg dat ik er mee wil stoppen,terwijl ik dat helemaal niet wil.......ik breng hem daarmee zo in de war,hij krijgt een klap in zijn gezicht door mijn opmerkingen,en neemt afstand.............maar ik wil hem dichterbij........maar jaag hem weg!!!!
Ik wil niet terug naar mijn ex.....of wel????,ik wil deze vriend niet kwijt,maar jaag hem weg,ik weet dat ik eerst voor mezelf moet kiezen en tot me zelf moet komen,..........maar wat doe ik.............ik maak er een levensgrote puinhoop van,ik maak mezelf in de war,sta nog met één been in mijn vorige relatie,waarin ik verslaafd was,en geloof je het????.........ik heb nu weer een relatie waarin ik ook verslaafd ben.......!!!!!
Jesus ik maak er wel een puinhoop van,even weet ik niet wat ik er mee aan moet.
Hebben jullie er voor je gevoel ook zo,n zooitje van gemaakt,en komt het nog goed...........ik geloof er bijna niet meer in!!!!
-edit- verplaatst door admin
Meggie
04-07-2005 19:23
Lieve Jeannette,
Kijk eens wat je doet, lieve meid. Je haalt jezelf steeds naar beneden. Geef jezelf wat ruimte. Het lukt je wel, zeker weten, je mag alleen niet zo streng zijn voor jezelf. Wat wordt het(ons) streven? Een gelijkwaardige relatie, iemand die je respectvol behandeld. Iemand die je begrijpt? Waar je goed mee kunt praten. Plezier mee hebt? Noem maar op, ... maar bovenal iemand die niet gaat schelden en/of je naar beneden haalt. Dat laatste nooit meer. Praat met je nieuwe vriend. Leg het hem nogmaals uit, vertel over je angsten, je onzekerheid, DENK HARDOP.
Ik ga regelmatig lezen op de site van Robin Norwood, misschien ook iets voor jou? http://cc.msnscache.com/cache.aspx?q=1995419113485&lang=nl-NL&FORM=CVRE
Je weet wel, van het boek: "Als hij maar gelukkig is".
Niet te streng zijn voor jezelf a.u.b.?
Dikke knuffel van mij, liefs, Meggie
Jeannette
04-07-2005 21:16
Meggie wat ben je toch een lieverd,ik moet huilen van je woorden,altijd ligt het aan ons hé???,we weten alle problemen wel weer op ons zelf te projecteren.
Ik zal je vertellen,ik heb mijn ex gebeld,na al die weken hem niet gemist te hebben,en geen contact met hem te willen hebben,had ik nu zo,n behoefte om zijn stem te horen,we hebben gehuild,ja samen gehuild,en het was goed,hij is druk bezig met de juiste therapie,hij word goed begeleid,en dat te horen,geeft mij rust,ik hoef nu even niet meer te vluchten,niet voor mezelf en niet voor hem.
Ik kreeg weer even een bevesteging dat ik niet meer naar hem terug wil en kan,ik heb hem uit gelegd,dat mij gevoel kapot is,en mijn angst te groot,hij hoopte dat ik gelukkig zou worden,en die woorden deden mij goed,even niet meer achterom kijken en bang zijn,misschien wel weer voor even,want hij is er nog lang niet met zijn wisselende stemmingen.
Ik ga praten met mijn vriend,maar ik ben nu even zo diep gekwetst,ik denk ook hardop,maar hij kan daar niet mee omgaan,hij is in het verleden ook behoorlijk gekwetst door een "foute" vrouw.
En eigenlijk kan ik ook niet verwachten dat een normaal iemand mij begrijpt,ik begrijp mezelf soms niet eens,dus wat moet je met een vrouw,die het ene moment,de sterren van het plafond af springt van geluk,en het volgende moment als een vogeltje zit te huilen in een hoekje,wat moet een normaal mens daarmee???????
Waarschijnlijk zal de tijd het leren,maar geduld is niet mijn sterkste eigenschap,ik wil alles uit het leven halen,en elke dag intens leven!!!!
Meggie
05-07-2005 07:56
Hoi Jeannette,
Ik zie zojuist in je stukje (begin hier steeds meer en meer te lezen) aan Ymas dat je al opgegeven bent voor zo'n (voorheen) Robin Norwood groep (GGD). Wat goed. Ik kan nu even niet helder denken, maar ik noteer je gegevens even voor later. Slachtofferhulp zal nu snel contact met me opnemen. Sterkte lieverd, Meggie
Rachel
08-07-2005 23:24
Hoi Jeannet, Ik begrijp precies wat je bedoeld. Ikzelf heb ook net een relatie achter de rug met een man die erg egoïstisch was. Blijkbaar heb ik ergens ook wat gaatjes in mijn eigenwaarde zitten, want ik heb dit 2 jaar toegelaten. Alles moest gaan zoals hij wilde anders ging hij weg. En als ik wegging bij hem dan deed hij plotseling zo ontzettend lief dat ik hem alles in een keer weer vergaf. Maar goed ik zal niet in detail trede. Bij mij is het nu ook een maand over, en heb nog elk uur moeite om hem niet te sms-en. Ik wil hem niet terug, maar wil graag weten dat ik toch belangrijk ben geweest voor hem! Normaliter liep ik ook van de ene relatie in de andere. En als een relatie plotseling heel mooi was schrok ik daar zo ontzettend van dat ik allerlei dingetjes ging verzinnen waarom HIJ toch niet zo leuk zou zijn. Het kon toch gewoon niet zo zijn. Ik denk dat in mijn geval, het gevoel van onveiligheid mij veiligheid geeft, omdat ik dat nu eenmaal altijd in mindere of meerdere mate gekend heb. Nu wil ik eerst even alleen zijn om alles op een rijtje te zetten. Ik hoop dat ik het volhoud om niet terug te gaan bij mijn ex, want dat betekent een ongelukkig leven. Als jij denkt dat jij het nu echt gevonden hebt bij deze andere man, moet je het vasthouden en zo niet, kun je altijd aangeven dat je er (nu nog niet) aan toe bent. Ik geloof dat deze man dat wel zou begrijpen. Veel succes, en ga niet terug naar je "foute" ex! Hou vol, over een tijdje zul je er blij mee zijn, en niet weten waarom je hem in godsnaam zo miste! Liefs van Rachel
Jeannette
14-07-2005 21:45
Gisteravond een wereldavond gehad op het concert van U2,waar ik helemaal fan van ben,ging met een moe en voldaan gevoel slapen,ik dacht gisteravond nog best vaak aan mijn ex,waar ik nu al weer bijna 2 maanden van weg ben,omdat ik de laatste 2 keren met hem naar het concert ben geweest,en we nu in principe ook samen heen zouden gaan.
Mijn nieuwe vriend luisterde gisteravond geduldig naar mijn sentimentele verhalen,en begreep ook wel dat ik me een beetje schuldig voelde naar mijn ex toe,omdat hij er door zijn eigen rare gedrag dit keer niet bij kon zijn.
Afin mijn sentimentele gevoel heeft niet lang geduurd,vanmorgen om 7 uur ging de telefoon,ik zag dat het mijn ex was,en heb niet op genomen,en ben weer gaan slapen,om 10 uur was hij eindelijk klaar met mijn voicemail in spreken,met allerhande bedreigingen,dat ie volgende week vacantie heeft en ik dan beter binnen kan blijven,ik was een hoer,en ik was naar U2 geweest met een nader,afin,elke booschap die hij had in gesproken werg grimmiger en grimmiger,en ik zat weer als een dood huilend vogeltje bij mijn vriend op de bank.
Nou heb ik zo,n leuke avond gehad,mijn nieuwe vriend is een schat,en mijn ex belt,en je bent gewoon binnen no-time weer terug bij af,manipuleren op afstand...........getver,dan baal ik weer zo van mezelf,ik ben mijn leven weer met moeite aan het invullen,probeer weer te genieten,met ups en downs,en dan heb je een keer een wereldavond,en dan weet zo,n ex het weer terug te brengen tot het nulpunt.......ik vraag me wel eens af,wat doen die kerels toch met ons,hebben wij dan geen ruggengraat,waarom steken wij geen "dikke vinger"op en denken ............barst!!!
-edit- verplaatst door admin
Julia
15-07-2005 18:07
Beste Jeanette,
Dat vind ik nou ook zo vreselijk. Je doet je best, zelfs al heb je ze aan de telefoon, eerst voel ik mij nog een beetje opstandig maar dan voel ik mij daarna weer helemaal in mijn harnas glijden. Ik ga de strijd aan om hem voor mij te winnen. Ik kan nu bepaald niet zeggen dat hijal die jaren de moeite doet. Al hoewel mijn omgeving dat vermoed ik wel denkt.
Na enkele dagen eerst uit elkaar te zijn geweest, leek de draad weer een beetje opgepakt. Positieve dingen besproken. Inderdaad ik doe er dan van alles aan om hem een goed gevoel te geven. Een dezer dagen zouden wij aan de tafel gaan zitten om in contract een paar financiële dingen vast te leggen. Hij had daar wel oren naar en vraagt dan steeds wanneer we zullen afspreken. Ook wel bijzonder eigenlijk. Stuur ik hem gisteravond laat een smsje dat ik dit weekeinde eigenlijk weg wil gaan met ons zoontje. Dit houdt in naar Noordwijk en daar in een hotelletje overnachten, beetje wandelen op het strand en op de boulevard. Lekker veel slapen, boekje lezen en met het kleine mannetje bezig zijn.
Krijg ik vanmorgen op mijn nuchtere maag een sms dat het wel ok is dat ik met ons zoontje wegga voor een paar dagen maar of dat dan betekent dat hij dat ook kan doen wanneer hij maar wil. Een frustratie over zijn andere kinderen met zijn vorige partner.
Dus ik in de verdediging dat hij welkom is om te komen. Waar hij dan nog positief op reageert maar vanmiddag was hij weer als een blad aan de boom omgeslagen. Kort af en onvriendelijk. Ik krijg het daar helemaal van op mijn heupen. En weet ook dat bij ieder verkeerd woord dat ik zeg, weer afgemaakt word.
Gelukkig heb ik wel aangegeven dat hij alleen welkom is als hij er positief tegenover staat en niet halfslachtig want daar kan ik zo langzamerhand ook niet meer tegen. Nu daar gaat hij vanvond over nadenken. Dus zit ik mij zelf nu op te vreten. En weet ik niet wat ik moet doen. Als ik moeilijk ga doen over mijn onzekere gevoelens, dan heb ik ook de poppen aan het dansen. Maar het was zo leuk geweest om mij er op te verheugen. Nu moet ik maar weer afwachten. Ik lijk wel gek. En zo beïnvloeden zij voortdurend je leven. Ik moet zeggen laat ik beïnvloeden. Ik ga denk maar gewoon gezellig plannen maken voor mij en mijn zoontje. En laat mijn weekeinde verder niet verknallen. Dat moeten we ze gewoon niet gunnen, Jeanette. Jij zou terug moeten kijken op een heerlijke avond. En je niet schuldig voelen omdat je met iemand anders naar het concert bent geweest. Je zou het juist als een teken van houden van van jezelf kunnen zien. Dat je voor je zelf zorgt. We zouden de eer aan ons zelf moeten houden. Ik zou als ik jou was dan een nieuw telefoonnummer nemen, dan kan hij je niet meer lastig vallen met vervelende boodschappen. Begraaf je telefoon met de oude Jeanette in de tuin, zet er een mooie plant op. Nu is er de nieuwe Jeanette met een nieuwe partner die naar de toekomst kijken.
Ik zou wel willen dat ik al zo ver was dat ik met mijn gevoel kan zeggen, (ik kan het met mijn verstand maar heb de ruggegraat niet met mijn gevoel om afscheid van hem te nemen. Van onze liefde. Ik ben nog steeds bang dat ik mijzelf niet goed inschat en al mijn fouten over het hoofd zie en daardoor zelf verantwoordelijk ben voor het stuk laten gaan van de liefde. Met andere woorden dat ik heb gefaald. Dan vertel ik mijzelf wat kan het jou nou schelen dat je gefaald hebt in deze relatie. Als mij dat nou niets zou schelen, zou ik het dan los kunnen laten.
Of als ik zou horen dat hij niet meer van mij houdt, om mij geeft, zou ik dan verdriet kunnen hebben om het afgewezen worden, maar dan wel gaan verwerken en moeten loslaten. Ik bedoel ik ben er de persoon helemaal niet naar om iemand te gaan smeken om liefde. Ik ga absoluut niet met iemand in een relatie zitten die niet van mij houdt. Daar word je toch helemaal gek van.
Aan de andere kant, als ik er nuchter over nadenk, dan toont hij helemaal geen gedrag dat overeenkomt met liefde en houden van. Hij zegt het alleen maar.
Ik weet het niet meer. Misschien verwacht ik te veel van een relatie. Maar ik weet ook niet meer wat ik nog kan geven. Ik heb niets meer. Alleen nog maar mijzelf, wat opzich al lang voloende zou moeten zijn.
Waarom o waarom, stop ik er niet mee???
Afstand zou beter zijn. Dan kun je weer bij jezelf komen. Weten wat je intuitie zegt. Wat je eigen gevoel zegt.
Nu nog denk ik te veel uit zijn gevoel en emoties. Omdat ik dat jaren lang heb gedaan. Hij had problemen met zijn ex, met zijn kinderen, met geld, met zijn baan, noem maar op. En om hem zijn fouten te vergeven, moest ik wel steeds in zijn huid kruipen om te begrijpen wat hij voelde/ voelt, dan kon ik hem vergeven, want ik voelde hoe rot hij zich moest voelen. Daarvoor moest ik wel mijn gevoelens aan de kant zetten. Als ik die voelde, kreeg ik de behoefte om verhaal te halen. Dat je zo niet in een relatie met elkaar omgaat. En dan was ik de zeurkous. Ik kon nergens gewoon over praten. Had natuurlijk de behoefte om uren te praten en het bevredigde nooit. Want ik kreeg geen erkenning voor wat ik allemaal deed en opzij zette. Als ik dat uitlegde was hij zo vertrokken. En na jaren is dit patroon een verslaving geworden. Ik blijf die erkenning zoeken. Die er nooit gaat komen. hij houdt van de Julia die hem levensvreugde bracht. Die levensvreugde is weggevloeid, door het volhouden. Door het niet meer mijzelf kunnen zijn.
Waar ben ik toch mee bezig. Ik ga hem bellen dat hij helemaal niet welkom is. Het wordt nooit wat.
Jij hebt voor je eigen leven gekozen. Voor jezelf ben je gaan zorgen. Daar heb ik bewondering voor. Ik zou willen dat ik dat ook kon. Misschien met behulp van deze site. Door na te denken en te leren dat jullie er ook uit komen. Ik heb ook nog niet gelezen dat iemand er met zijn partner uiteindelijk goed uitgekomen is.
Heel goed weekeinde. Heb mooie herinneringen aan het concert en geniet van je nieuwe vriend. Bravo.
Sorry als ik zoveel over mij zelf schreef. Ik moest het waarschijnlijk effe kwijt.
Julia
Jeannette
15-07-2005 18:55
Schrijf jij ook maar over jezelf hoor.....geeft helemaal niets,soms voel je en zie het zelfde als een ander en dan komen bij jou ook weer situatie,s en herrinneringen boven.
Ik ben idd blij dat ik heel ver ben,had ik never nooit gedacht na 2 maanden.........maar ik heb het geluk gehad een hele lieve man tegen te komen,waardoor ik zag dat het ook anders kon,en heb daardoor het lef gehad om de relatie te verbreken ,en niet meer terug te gaan.
Ik denk(weet wel zeker)als ik mijn vriend niet had gehad,ik weer terug zou zijn,of de relatie niet eens verbroken had,het is ook niet de makkelijkste weg hoor,het kost mijn vriend veel geduld om mij met mijn wisselende stemmingen bij te staan en aan te voelen,maar hij laat me,als ik 2 dagen bij hem ben geweest,ga ik weer weg naar mijn eigen huis,hij geeft me de tijd en de rust om alles op een rij te zetten en te verwerken.
Aan de ene kant is het heel verwarrend dat mijn ex elke keer belt en me lastig valt,maar ook weer prettig,keer op keer krijg ik weer het bewijs hoe hij is,en al zijn er keren tussen dat hij huilend aan de telefoon hangt en spijt heeft,hebben de dreigement telefoontjes toch de overhand.
Ik neem me elke keer weer voor om een ander nummer te nemen,maar misschien heb ik die haattelefoontjes ook wel nodig om bij mijn standpunt te blijven om nooit meer terug te gaan.
Ik merk wel dat ik wat moeilijker te manipuleren ben en de periodes dat ik na een telefoontje in zak en as zit,korter en korter worden,ik ben op de goede weg,dat is zeker,maar soms kunnen ze je een domper geven op de leuke dingen van het leven,maar ik krabbel er weer uit....langzaam maar zeker!!!!
Meggie
15-07-2005 22:39
Waaaaaaaaaaauuuuuuuw, Jeannette, wat goed van je. Geweldig, ja U2.
Geniet maar lekker na en maak er ook nog eens een supermooi weekend van.
Liefs, Meggie
Heaven
15-07-2005 23:20
Lieve Jeannette,
Allereerst wil ik je zeggen dat het niet raar is dat je je gelijk weer in het nauw gedreven voelt. Dat is heel gewoon en moet slijten. Helaas gaat daar vaak een tijdje overheen...
Ik ben 7,5 jaar geleden bij mijn ex weggegaan en in die jaren ging het soms goed tussen ons en soms ook weer heel slecht.
Vorig jaar rond deze tijd had mijn ex zijn zinnen weer op mij gezet. Ik ben altijd om hem blijven geven (hij is de vader van mijn zoontje), maar weer een relatie met hem ?!? Never !!
Dat schoot dus anderhalf jaar geleden bij hem in het verkeerde keelgat en het begon met dreigementen en steeds meer onhebbelijk gedrag. Na een half jaar heeft hij me midden op straat voor de ogen van ons zoontje in elkaar geslagen. Niet een paar klapjes, nee... continue op mijn hoofd slaan. Ik zag er niet uit... ik ben een jaar verder en mijn zoontje en ik hebben ons er goed doorheen geslagen. Ons leven gaat verder !!
Wat ik herken in jouw verhaal, is dat jij ook (door je relatie met hem) toch een bepaalde angst voor hem hebt en daar zit hem de kern van het verhaal...
Jij moet leren daarboven te staan en in ieder geval niet aan hem laten blijken dat je bang voor hem bent. Huilen en schelden geeft niet, als je het maar niet bij je ex doet. Dan ziet hij dat hij nog steeds macht over je heeft. Dan voelen ze zich sterker worden (vaak zijn ze eigenlijk heel onzeker over zichzelf en reageren dat af op iemand waar ze veel van houden, maar kunnen diegene geen liefde geven).
Het heeft helaas bij mij zover moeten komen dat hij in de cel heeft gezeten en er een rechtszaak is geweest. Contact met hem heb ik nog alleen maar over onze zoon via sms. Verder niks !
Ik wil je met mijn verhaal aangeven dat je ex niet zal stoppen tot hij je daar heeft waar hij je wil hebben... zielig in een hoekje !! Zolang jij blijft vechten en vertrouwen hebt in jezelf, kan jij hem de baas. Daardoor groei je en word jij steeds sterker. Doordat hij jouw ziet groeien, wordt hijzelf alleen maar kleiner....
Iemand heeft jaren geleden tegen me gezegd, hoe hard het toen ook klonk: "Dat jij zo ongelukkig bent, dat is je eigen schuld". Hij legde uit dat iedereen is zoals hij is. Sommige mensen overschrijden graag grenzen en proberen dat uit bij mensen die misschien makkelijk hun grenzen verleggen uit liefde/angst voor een ander. Je wilt het niet, maar doet het (bang voor zijn reactie) wel. Dan overschrijdt hij dus jouw grens en dat proeft naar meer... Hij heeft het gevoel dat hij macht over je heeft !!Hij zal dus steeds verder gaan en dat heeft mijn ex bij mij gedaan en dat doet jouw ex ook bij jou !! Het is dus zo dat HIJ grenzen overschrijdt, maar.. JIJ laat het toe !!!!
Eigenlijk zijn het net kleine kinderen, die mannen die jaloers zijn.
Toen mijn ex na mijn vertrek al gauw een ander had, ging hij samenwonen. Toen hij ruim een half jaar samenwoonde, kreeg mijn nieuwe vriend wel klappen van hem.. Puur uit jaloezie !! Dat was vorig jaar bij mijn ex dus ook het geval.
In mijn geval is de bom echt gebarsten en ik hoop dat dat jou bespaard blijft. Ik wil je ook zeker niet bang maken, maar ga met de bedreigingen naar de politie. Niet dat je aangifte moet doen, maar je kan wel melding laten maken van die dreigementen. Dat wordt bij de politie in de computer gezet en dat kan later altijd van belang van jou zijn, mochten er ooit echte problemen met die jongen komen.
Zorg dat je hem niet meer spreekt en ziet en reageer vooral niet op wat hij zegt of als hij je uitscheldt... dat is alleen maar olie op het vuur !! Dat was ook mijn fout, maar probeer er boven te staan. Laat zien dat je niet meer bang voor hem bent en begin je nieuwe leven zonder hem en geef hem daar ook geen ruimte meer in.
Je schrijft dat je nu een lieve vriend hebt, waar je eerlijk tegen kunt zijn en die weet welke problemen jij met je ex hebt. Steek je tijd en energie in die jongen en probeer een frisse start te maken !!
Ik wens je veel sterkte !!
Liefs, Heaven
Jeannette
15-07-2005 23:27
Hai Meggie......hoe is het met jou,red je het een beetje?????
En U2 was echt super-super-super gaaf,zou zo weer willen,en ondanks de domper heb ik een hele gave avond gehad,heerlijk naar de band gekeken en geluisterd,en lekker staan swingen.....en weer eens ongecompliceerd een borrel gedronken,zonder na te hoeven denken..o jee hij gaat dan ook weer drinken zonder rem en weer hommeles.......heerlijk!!!!!!
Meggie
16-07-2005 09:04
Lieve Jeannette,
Zwaar heb ik het. Alsof mijn hoofd overspannen is, maar dan letterlijk, van het denken aan hem en onze relatie. Hij wil zo graag verder met me. Hij is zo verloren, afgevallen, af en toe verward...
Dat drukt heel zwaar op me. Zijn(onze) vakantie is gisteren ingegaan. Zit hij daar verloren. Dindag wordt het twee weken, dat ik geen contact meer met hem heb gehad. Ja, ik hoor van de kinderen hoe een spijt hij heeft. Hoe bang hij is om me te verliezen. Hoe weinig hij de toekomst nog ziet zitten(beangstigend). En dan verplaats ik me weer intens diep in zijn ellende. Ik kan niet beschrijven hoe diep. Alsof hij in me zit. Zal straks of morgen het verhaal even aanvullen op de site. Lief, dat je aan me denkt. Dat is wederzijds. Mooi, die verbondenheid onderling op de site. Het verhaaltje van "Heaven" aan jou, maakt ook diepe indruk op mij. Ze haalt me op een of ander manier terug naar de werkelijkheid. Al weet ik op dit moment niet wat die(of dat) is. Liefs, Meggie
En Jeannette, de ellende is dat ik eigenlijk heel, heel zeker weet dat hij echt van me houdt, dat gevoel houdt mijn maag ook in een knoop. Gek word ik ervan.
Jeannette
16-07-2005 11:46
Lieve Meggie,hoe weet je dan zo heel zeker dat hij van je houdt??????
Ik heb gemerkt dat de definitie van houden van heel moeilijk is,ik heb nu een opdracht van mijn Maatschappelijk werker om om te schrijven hoe IK zie dat iemand van me houdt.......ik kom er niet uit!!!!
Ik weet wel dat ik het heel erg mis heb gehad,ik dacht altijd dat mijn ex van me hield omdat hij altijd mijn aandacht wilde,en alles wilde weten,ik heb dat vertaald in aandacht,terwijl het manipuleren in zijn eigen voordeel was.
Houden van is respect!!!!,en niet iemand geestelijk/lichamelijk mishandelen,en het woord verkrachten hoort daar al helemaal niet in!!!
Ik heb mijn twijfels Meggie,neem geen beslissingen nu je zo in de war bent,ga eerst jezelf eens terug vinden,beetje bij beetje kom je je zelf weer tegen,en ik denk zeker dat het voor jou met je grote hart heel moeilijk zal zijn en het veel tijd zal kosten!!!!
cathy
16-07-2005 15:18
Het is fijn dat je een lieve vriend hebt gevonden en dat je nu ziet dat het ook anders kan. Ik vind het zo moeilijk om weg te blijven en ik denk dat het zeker helpt om weg te blijven als je een nieuwe vriend hebt. Ik ben nu 5 maanden weg en in het begin voelde ik mij er goed bij. Ik denk dat het niet goed is geweest dat ik langs bleef gaan bij hem. Hij zegt wel dat hij van mij houd, maar steeds weer maakt hij van die opmerkingen waar ik dan weer helemaal door van slag raak. Ik heb ook zo'n gespannen gevoel in m'n hoofd waar Jeanette over schreef. Ik heb soms 2 dagen nodig voordat de pijn in m'n hoofd over is en dan begint het na een paar dagen weer. Ontzettend vermoeiend. Ik weet dat ik iets moet doen, maar het lijkt wel alsof ik de kracht er niet meer voor heb.
Lieve, lieve Jeannette,
Je lijkt mij wel ! ! ! (Grapje).
Fijn voor je ex dat hij de juiste hulp heeft en daar ook nog eens gelukkig mee is. Je hoeft nu nog mooi niet te kiezen. Je hoeft nog helemaal niets te doen. Geef jezelf BOVEN ALLES en BOVEN IEDEREEN voorrang. Blijf vooral goed bij jezelf. Therapie kan hem helpen, zal zeker ook helpen, maar vergeet niet dat echte verandering heel veel tijd in beslag neemt. Meer dan wat ook. Weten en inzien alleen is niet genoeg. En probeer je ook geen mooie voorstelling te geven van wat nog kan zijn of kan komen.
Ik bedoel vergeet niet "waarom" je bent gegaan. Ga hem in je gedachten niet ophemelen of anders zien of voorstellen dan hij in werkelijkheid is en was. Niet dromen, hem werkelijk zien zoals hij is. Niet uit het oog verliezen waarom je al die stappen moest nemen die je genomen hebt. Voel je niet schuldig. Lees Robin Norwood opnieuw.
Lieverd, was jij niet in zo'n groep? Bespreek dit daar? Of bij je Maatschappelijk werkster? Voel je vooral niet klem gezet. Je hebt ALLE ruimte, neem die a.u.b.? Ik ben niet goed in adviseren, dat wil ik zelfs helemaal niet eens. Wat wil ik dan wel?
Ja, ik hoop dat je heel voorzichtig bent. En praat hierover met je vriend. Ja, in een fijne, gelijkwaardige, respectvolle relatie moet je dat toch kwijt kunnen. Dat zou pas speciaal zijn: Gewoon echt jezelf zijn en je gevoelens uiten in alle openheid. Hij zal het begrijpen. Vertrouw daarop en vertrouw vooral op jezelf. (Wat gebeurt er als je in een volgend telefoongesprek met je ex niet met, of in, zijn gevoelens meegaat? Blijft hij dan nog zo lief en aardig?).
Liefs, Meggie
Jeannette
20-07-2005 16:23
Ik denk dat we allemaal hier wel op elkaar lijken........ik moet er gewoon van huilen,ik ben ontzettend verdrietig.........ik zeg idd elke keer tegen mezelf dat ik niets moet,ik kan me tijd nemen,maar ik ben gewoon zelf ongeduldig.
Maar in die groep zit ik nog niet Meggie,daar ben ik voor aangemeld,duurt nog wel even voor die groep start,en mijn Maatsch.werker is met vacantie.
Ik kan het idd met mijn vriend bespreken,die hoort mijn ellende al een hele tijd aan,maar geeft ook aan verschrikkelijk van mij in de war te raken,hij heeft ook het nodige mee gemaakt,en begrijpt mij volkomen,maar met mijn twijfels uit te spreken naar hem,maak ik hem ook onzeker,en het laaste wat ik wil is hem verdrietig maken.
En wat jij wilt Meggie,is mij weer even met de beide benen op aarde zetten.........het is je gelukt,ik was al weer vergeten dat mijn ex me een week gelden nog allerlei verwensingen naar mijn hoofd had gesmeten,ik sprak hem daar vandaag op aan,en hij wist niet meer dat hij dat gedaan had,en deed het af met een dipje!!!!
Ik weet het diep in mijn hart ook allemaal wel,maar het is zo verdomde moeilijk,verwarrend en verdrietig,ben zelf vandaag al niet zo lekker en een beetje van slag,en dit hakte er nog even driedubbel in......poeh!!!!!!
Maar wie heeft ooit gezegd dat het leven makkelijk was?????.
Meggie je bent een schat dat je me weer even moed in praat.......hoop dat het met jouw ook een beetje goed gaat,en jij je sterk houd!!!!!
Julia
23-07-2005 00:19
Lieve Jeanette, sorry
ik heb nu al twee keer een hele brief aan je geschreven. En twee keer raak ik die kwijt doordat de numlock niet goed ingesteld staat.
Morgen ga ik het weer opnieuw proberen, ik wens je wel een goede nacht met veel rust toe. ontspan lekker.
lieve groet, Julia
Julia
25-07-2005 22:33
Beste Jeanette,
Hoe gaat het nu met je? Kom je de dagen door? Mijn ervaring is dat ik dan helemaal weg kan zakken door het obsessief gepieker over de relatie, over hoe het allemaal zou kunnen zijn en wat er allemaal niet goed gaat.
Waar ik zo bang voor zou zijn in jouw situatie, na het lezen van Robin Norwood, dat je weer de verkeerde partner tegenkomt, omdat je misschien nog niet hebt afgerekend met je verleden.
Wat ik ook zo moeilijk vind dat ik het kleinste grassprietje als een heel weiland vol goede hoop ervaar.
Ik dacht ook nu is er de Waag. Eindelijk, hij erkent het. Zijn eigen agressie. Ik heb er niet zo veel vertrouwen meer in. Volgens mij krijgen zij daar niet meer dan een training van tien keer anderhalf uur. Training om agressie eventueel aan te voelen komen, deze agressie te ontwijken door een time out te nemen. Het neemt uiteindelijk niet de oorzaak van de agressie weg.
Mijn partner legde uit dat De Waag had verteld over emmers met stress. Dat een mens een bepaalde hoeveelheid stress kan hebben maar dat stress op stress de emmer doet overlopen.
Nu heb ik begrepen van mijn partner dat ik voor hem een continue bron van stress ben, waardoor er maar iets hoeft te gebeuren waardoor zijn emmer al overloopt.
Ik vraag mij dan af of er niet een verkeerde voorstelling van zaken wordt gegeven.
We spraken het weekeinde wel van de overgang van een passionele relatie naar een meer emotioneel intieme relatie, waarin we dan meer rust en minder wantrouwen zouden beleven.
Maar voor mij is het een grasspriet waar ik weer mijn hele hoop op kan vestigen.
Maar de bewustwording doet al een heleboel, geeft rust van binnen en schept een afstand. Dat gun ik jou ook zo.
Kan je nieuwe vriend niet wat geduld opbrengen? Zodat je meer tijd neemt om dingen af te sluiten, je eigen gevoel terug te vinden. Je levensvreugde.
Dan heb je je nieuwe vriend denk ik straks ook meer te bieden.
En natuurlijk allereerst jezelf.
Je schreef nog dat je eindelijk de man terug zag waarop je verliefd was geworden. Zijn we dan eigenlijk echt wel verliefd op die man zoals hij werkelijk is? Zien wij die man wel zoals hij werkelijk is.
Zijn wij niet verliefd op het beeld van hoe we deze man zouden willen zien? En als je hem dan nu herkent in hoe hij vroeger was. Herken je dan niet je (eigen) beeld van hoe je wilde dat hij was?
Misschien is het ook wel een kruistocht van vele vrouwen, om die man maar te willen veranderen in hoe hij volgens ons ideaalbeeld, waar wij verliefd op werden, te veranderen. En misschien raken we daar dan wel erg teleurgesteld in.
Moeilijk he? Al die twijfel. Het ene uur nog met de boosheid bezig zijn, het volgende uur het je al weer al je energie in goede hoop gestoken, waar je dan energiek van lijkt te worden, je lijkt het leven weer aan te kunnen, want.... misschien komt het toch nog wel goed.
Ik wens je het allerbeste,
laat ons horen hoe het met je gaat,
welterusten
Julia
Jeannette
25-07-2005 23:28
Julia,je hebt helemaal gelijk,tuurlijk zie ik niet de man waarop je verliefd op bent geworden,mijn ex is en blijft zoals ie is,en dat zegt hij zelf ook,hij heeft weer wel wat levensvreugde terug gekregen ,maar is niet veranderd,en moet heel hard werken aan zijn tekortkomingen,wat ik er van begrijp gaat het met hem heel goed bij de Waag,hij zit niet in een agressieregulatiegroep,waarin de meeste zitten,hij heet een persoonlijke therapeut,en eens in de zoveel tijd een bezoek aan de psychiater,ze diepen zijn hele jeugd en verleden uit,en geven hem handvaten om mij met rust te laten,en rust in zichzelf te vinden,wat ik van mijn ex begrijp zal hij daar nog lange tijd lopen,en word hij intensief behandeld,de therapeut van de Waag heeft ook voorgesteld dat ik meekom als ik er aan toe ben en de confrontatie aan kan,alleen ik kan mijn ex duidelijk maken hoe hij me gekwetst heeft,en de therapeut hoopt dan ook op een stukje verwerking voor mij door het te vertellen onder begeleiding,ze zijn daar nl niet alleen voor de daders,maar ook voor de partners en ex-partners.
En mijn vriend heeft het geduld van een olifant,hij staat me bij,maar ik zoek soms heel erg zijn grenzen op,we zitten dan bij hem thuis,met bijv.zijn kinderen die er dan het weekend zijn,ineens ga ik huilen,pak me spullen en ben weg,ik laat hem dan met een rotgevoel achter,ik zeg en verlang soms dingen van hem,waaraan hij niet kan voldoen en die hem kwetsen,ik kan erg onredelijk zijn momenteel,het is nu zo geescaleert dat hij even een time-out wil.
Ik sta met mijn ene been in mijn nieuwe relatie en met de ander in mijn oude,het is te snel en ik moet te veel verwerken,dan hou ik van mijn vriend,dan denk ik weer van mijn ex te houden,mijn vriend voelt die twijfels in mij ook.
Ik heb me ook voor genomen mijn vriend nog maar eens in de week te zien,maximaal 1 nacht blijven slapen,en alleen als ik me goed voel
Ik moet dingen eerst een plek geven en verwerken,ik ga met mijn ex mee naar de Waag,misschien helpt het mij,ik ben nu ook weer in gesprek met hem,en dat geeft me rust,ik heb hem ook nodig voor mijn verwerking,ik heb wel gemerkt dat nu het geescaleert is met mijn vriend,mijn hart wel heel erg bij mijn vriend ligt en niet bij mijn ex.
Ik ben er alleen nog niet aan toe,om me voor 100% te geven in een nieuwe relatie,er zijn ook zoveel bomen op mijn weg die ik nog niet aankan,en dan verlang ik terug naar mijn oude leven met mijn ex,die ook waardeloos was,maar wel vertrouwd en eigen.
Ik doe het niet,omdat ik diep inme hart wel weet dat ik dingen met mijn ex niet meer kan opbrengen en er teveel kapot is.
En met mijn nieuwe vriend zal de tijd het leren of we voor elkaar bestemd zijn
Er komt nu zoveel op mij af,dat het alleen maar ingewikkelder en ingewikkelder word.
De eerste maanden heb ik alleen maar overleefd,en me gewapend tegen de bedreigingen van mij ex,ik merk dat de echte verwerking en twijfels nu pas komen,dus piekeren,piekeren en piekeren is mijn grootste dagtaak nu
Gelukkig slaap ik goed,en daarin verwerk je een boel.
Julia bedankt voor je aandacht en je warmte
Jeannette
26-07-2005 17:42
Vanmiddag naar mijn Maatschappelijk werkster geweest,was hard nodig na een week verschrikkelijk in de knoop gezeten te hebben met mezelf,en liters tranen vergoten te hebben.
Ben weer even met mijn beide benen op de aarde gezet,was de hele week in twijfel,was ik bij mijn vriend,pakte ik mijn spullen en vertrok huilend naar huis,en in de auto dacht ik ,ik ga naar mijn ex..eenmaal mijn ex aan de telefoon hebbend,dacht ik......nee,ik wil mijn vriend.............helemaal krankzinnig word ik van me zelf.
Ik zit de een tegen de ander af te strepen,hoe kan je bezig zijn om je zelf gek te maken.
Mijn MW,drukte mij even op het feit,met de vraag waarom ik naar iemand zou terug willen die mij 2 weken geleden nog dreigde te vermoorden,en waarom ben ik weer in euforie als ie 3 keer aardig tegen mij doet??,heb ik nog hoop dat hij veranderd,hou ik nog van hem,of verlang ik nog terug naar het vertrouwde??,waarom sta ik iemand te woord,"onder het mom das voor mijn verwerking" die mij een aantal jaren het leven zuur heeft gemaakt,en gestalkt heeft,iedereen weet toch dat je stalkers geen hoop moet geven en er niet mee moet praten.
En waarom doe ik zo onaardig tegen mijn vriend,die wel respect heeft voor mijn grenzen,die als ik zeg" ik ga naar huis"mijn beslissing respecteert en niet zeurt,en ik dan weer denk....OOO nou die houdt ook niet van me omdat ie me niet tegen houd.
Waarom zoek ik mijn heil bij mensen die mijn grenzen overschrijden???waarom zoek ik zelf de grens op.....grenzen zijn immers oorlogsgebieden!!!!,en als iemand niet met mij in de strijd gaat,dan lok ik het zelf wel uit,ik heb mijn vriend deze week alles al naar zijn hoofd geslingerd,heb commentaar op zijn kinderen,zijn huishouden,hij besteed niet genoeg aandacht aan me,alles zie ik als fout,en gooi dat naar zijn kop.
Ik geloof dat ik gewend ben aan strijd,aan oorlog,en grenzen opzoeken,ik voel me er veilig bij,het is vertrouwd,maar ik zou verdorie toch blij moeten zijn met mijn vriend,oke hij kust niet de grond onder mijn voeten,hij slingert me niet door de kamer heen van verliefdheid,en hij zegt niet elke minuut "ik hou van je",maar hij respecteert me,en is zorgzaam,heeft een eigen leven en focust zich niet alleen op mij alleen,en doet zijn ding!!!
Waarom waardeer ik dat niet??,tuurlijk mijn ex zette me op een voetstuk,waar ik wel gauw weer vanaf donderde,en nu word ik weer ingepalmd door zijn lieve woorden,en aandacht.....tuurlijk want hij wil me terug,waarom trap ik er weer in????
Ik ben net uit de circel gestapt,en nu stap ik er zelf weer in.
Zou ik soms zelf een "foute vrouw" zijn??die wel kickt op grenzen overschrijden ,en altijd de rand opzoekt,het betekent spanning,die ik 2 maanden geleden als kiespijn kon missen,maar waar ik nu weer naar verlang............ik zei nog tegen mijn MW,volgens mij ben ik ziek in mijn hoofd,hoe fout kan je zijn,om weer af te wegen terug te gaan naar je ex??
Wat is het verdorie,dat je een man nodig hebt???,ik ben zelfstandig op alle gebieden,waarom ben ik dan constant maar met die mannen bezig?????
Ik heb me net op gegeven voor de cursus"als hij maar gelukkig is" naar het boek van Robin Norwood,ik wou dat het maar alvast november was,dat ik kon beginnen,en nu maar hopen dat ik voor die tijd mijn leven zelf helemaal verwoest door weer terug te gaan!!!!!!
-edit- verplaatst door admin
Meggie
26-07-2005 19:24
Lieve, lieve, lieve Jeannette,
Deze middag had ik nog willen reageren op iets wat je bij iemand had geschreven. Namelijk, je kon zelf ook naar De Waag(of hoe dat heet)om samen met je partner(ex)te verwerken wat je was overkomen. Ik wou je vragen of dat eigenlijk een beetje een soort therapie was om samen verder te gaan, of echt therapie voor jou om het ook werkelijk te verwerken en los te laten? En, ik was bang dat het niet om het laatste ging. Door wat jij hier schrijft, leer ik ook ontzettend veel. Daar ben ik je dankbaar voor. Deze week las ik: "Hoofdstuk 5: Zullen we dansen?", pagina 108 en ik kon alleen maar huilen.
Ik heb het gelezen en overgelezen en weer gelezen... en ik kan er met mijn verstand niet bij dat het zo in elkaar zit. Zo..., perfect op en in elkaar passend. En dat stukje, dat beseffen en bij me houden, "DAT" houdt me nu vandaag op de been. Het besef van wat er telkens gebeurt. De verslaving! Oudste zoon zei straks weer:"Papa heeft het zo intens moeilijk", en dan voel ik me wegzakken. Alleen, ik heb me ook weer een beetje herpakt en aan "De verslaving" en hoe het in elkaar zit gedacht. Ben ook nog heel zwak en bang. Straks, na weken de confrontatie met hem??? Maar, het helpt wel. Ik ben blij voor je, echt blij, dat je Maatsch. W. je weer een beetje met
beide benen op de grond heeft gezet. En wat een mooie tips nog in je verhaal. Lieverd, een dikke smakkerd. Tot gauw!
Liefs, Meggie
Er is niets met je aan de hand zo te lezen. Meestal heb je liefdesverdriet als je met een geliefde gebroken hebt of hij je nu wel of niet mishandeld heeft. Ik zou bijna zeggen: juist omdat hij je mishandeld heeft is het moeilijker, omdat je onbewust wilt dat hij verandert, ontiegelijk van je houdt en dergelijke droombeelden.
Juist, droombeelden, want zoals je zelf zegt is het inderdaad beter om sterk te zijn en je ex te vergeten.
Liefs,
Iris
T.
27-07-2005 19:45
Laat je toch niet gek maken door beloftes en mooie verhalen over hulp.
Hij vertelt je precies wat je wilt horen.
Je bent toch niet voor niks weggegaan.
Een week geleden nog allerlei verwensingen naar je hoofd gehad, en nog twijfelen.
Sorry hoor!
Julia
29-07-2005 18:35
Lieve Jeanette,
Het gekke is dat je aan iemand anders steeds zo goed kan vertellen hoe het is. Eigenlijk praten we ook tegen ons zelf als we aan elkaar schrijven op deze site. vertellen we daardoor ons zelf ook wat we in onze eigen situatie moeten doen.
Kun jij niet proberen het minder ingewikkeld voor jezelf te maken. Misschien door de lat niet zo hoog voor je zelf te leggen? Je wilt nog maar maximaal 1 keer per week bij je vriend slapen. Hoe staat hij daar tegenover? Mag je niet gewoon bij hem slapen, of hij bij jou als jij daar behoefte aan hebt? Misschien kun je ook afspreken dat je dan nee mag zeggen tegen elkaar als de ander andere plannen of behoeftes heeft. Misschien leer je zo ook vertrouwen te hebben in de relatie met je nieuwe vriend. Horen dat je niet kunt komen op die avond hoeft dan niet per definitie een afwijzing van jou of jullie relatie te zijn maar misschien juist een keuze voor de relatie door eerst met je zelf (of hij met zichzelf) bezig te zijn. Persoonlijke groei komt de relatie altijd ten goede.
Ik dacht ook te lezen als zijn kinderen er bij zijn etc.
Zijn kinderen maken het voor jou ook gecompliceerder. Geven misschien nieuwe schuldgevoelens omdat je je niet als een rolmodel gedraagt. Terwijl je dat van jezelf helemaal niet kunt verwachten.
Mijd zoveel mogelijk situaties waar je schuldgevoelens in kunt ontwikkelen. Die heb je al genoeg naar je nieuwe vriend en je man.
terwijl je je schuldig naar jezelf zou moeten voelen omdat je niet voor jezelf zorgt door je in deze complexe situaties te begeven.
Naturlijk kun je je niet 100% geven in een nieuwe relatie. Nieuwe relaties kosten ook nog eens veel energie zonder dat je je daar van bewust bent.
Doe met je nieuwe relatie dan leuke dingen, waar je op kunt teren, waar je aan kunt terug denken. Hoe dan ook zul je met hem in de toekomst uitdagingen ondervinden. Die je misschien nu helemaal niet ziet deels door de verliefdheid en deels door de opluchting en bevrijding die je bij hem ervaart.
Maar zorg dat je het nu dan leuk hebt met hem. Dan kun je van daaruit straks de problemen overwinnen.
Als ik terugkijk op mijn relatie zijn er altijd problemen geweest. Vooral omdat hij niet kon kiezen tussen zijn kinderen en mij. (Ik zag de keuze niet, maar goed). En later omdat hij helemaal doordraaide door zijn scheidingsperikelen (met zijn ex). Waardoor hij zijn kinderen niet meer te zien kreeg. Ik vraag mij wel eens af waar ik op terug kan kijken. Ik keek denk ik altijd vooruit. Typisch voor ons vrouwen van deze site.
Nu plezier hebben, betekent vertrouwen opbouwen voor later.
Ik denk vaak aan de spreuk:
If you love something
Set it free
If it comes back
it is yours
if it doesn't
it never was
Julia
29-07-2005 18:51
Eerst even opgeslagen, anders is het straks weer kwijt.
Je schrijft over bedreigingen. je schrijft over verwerking door in het bijzijn van de therapeut je verhaal te vertellen (hij zou dan misschien gaan inzien wat hij heeft gedaan, erg dat hij dat nu niet zelf kan inzien!!)
wat ziet hij nog meer niet van zichzelf? Wat jij misschien wel allemaal zag.
En misschien moet jij nog zo veel over jezelf ontdekken, wat jij niet van jezelf zag. Ik heb zoveel aan de boeken van Norwood en aanverwanten. Hele avonden ben ik aan het lezen. En ik ontdek waar ik jaren lang voor weggegaan ben. Ik was altijd degene die het allemaal aankon, die de toekomst met vertrouwen tegemoet zag, ondanks een moeilijke jeugd wilde ik niet aan mijzelf toegeven dat die mijn leven, gedrag en relatie wel eens zouden kunnen beïnvloeden. Het doet pijn. en ik voel boosheid. ik vind het niet eerlijk.
maar teruggaan naar mijn relatie biedt mij misschien opnieuw de mogelijkheid voor die pijn te vluchten.
maar ik zie nu dat de prijs die ik daarvoor betaal is niet afrekenen met het verleden, niet boos zijn op degene op wie ik boos zou moeten zijn EN ik moet mijzelf ook nog eens verloochenen door in die relatie te zijn. het geweld dat plaatsvond klein maken en uiteindelijk wegwuiven. mij laten onderdrukken, uitspelen door zijn kinderen en over mijn grenzen gaan.
Misschien is het woord vluchteling dan niet eens zo gek. Een vluchteling heeft ook bijna geen recht van spreken. De kwaliteit van leven wordt door anderen bepaald en je bijna geen recht van spreken, immers je bent gevlucht en je moet dan blij zijn met wat je er voor terugkrijgt.
PFFF
We willen terug naar het vertrouwde, om geen pijn te hebben van de huidige situatie, om geen pijn uit het verleden te voelen. We zien niet in dat we er veel meer pijn voor moeten verdragen, de 24 uur pijn van het jezelf wegcijferen, jezelf en je grenzen verloochenen, dan de momenten die we nu van pijn hebben. Momenten die minder en minder zullen worden.
Maar ja, nu de uitvoering nog.
Kies voor jezelf, neem tijd voor de Jeanette die van binnen zit, voel weer wat jeanette voelt, durf de gevoelens van Jeanette te voelen. Zet die nu niet opzij voor je nieuwe vriend. Dan weet je misschien straks nog niet wat jezelf voelt. En neem de leuke dingen met hem met je mee.
Je zult vast ervaren, dat hoop ik tenminste voor jou, voor mijzelf en alle andere vrouwen, dat je juist respect afdwingt door stellig ruimte voor jezelf in te nenem. Hoef je er later tenminste niet meer voor te vechten. Je hebt dan direct je grenzen aangegeven.
Kus en omhelzing Julia
noem me maar dolfijntje
29-07-2005 19:33
hoi meid ik heb dat boek gelezen "als hij maar gelukkig is" maar ik blijf ook de fout in gaan.
Ik ken mijn vriend nu ruim drie jaar en ben genoeg in elkaar geslagen.
Heb al meerdere keren aangifte gedaan maar ze doen er geen ene moer mee.
Nee je moet eerst doodgeslagen worden voor dat er aktie wordt ondernomen.
En ook ik vraag mezelf af waarvoor blijf ik bij hem??
Ja ik hou van hem dat is eerlijk maar HOE kan je van iemand houden die zoiets doet???
Ik heb er ook geen antwoord op.
Ik sta vaak genoeg op hetpunt om een eind aan de relatie te maken heb ik ook al een paar keer gedaan maar ook ik heb na een week of twee zoiets van ik mis hem zo!!
Hoe kan je nou iemand missen die je slaat???
Ik heb er ook geen antwoord op maar het maakt het allemaal wel heel moeilijk om op die manier nog gelukkig in je leven te zijn.
Ik wens jou in ieder geval een hoop wijsheid toe en wordt a.u.b. gelukkig want dat verdiend ieder mens!!!
Groetjes en veel succes Dolfijntje
Ik moet het even van me afschrijven,ik zit net boven achter de pc,en hoor TAK tegen het raam,ben ik nou gek???,ik hoor weer TAK,net of iemand steentjes tegen mijn raam aan gooit.........ik kijk naar beneden en zie mijn ex staan,waar ik ruim 2 maanden bij weg ben.
Ik had het kunnen verwachten ,ik heb twee weken een heerlijke rust gehad,omdat hij met vacantie was,om kinderen te begeleiden met een fietstocht........kan je voorstellen,dezelfde man die mijn puberzoon het leven zuur heeft gemaakt,was nu een groep kinderen van de zelfde leeftijd aan het entertainen,was even een steek in mijn hart.
Ik ben naar beneden gegaan en deed open,achteraf gezien heel stom,hij wilde mij 3 weken geleden nog wel vermoorden,maar hij sloeg zijn armen om me heen,met de woorden"ik ben terug,ik moet even een knuffeltje",en ik was helemaal overvallen,perplex en stond met een mond vol tanden,en kon alleen maar stamelen,dit wil ik niet,je overvalt me,ik stond in de deuropening,heb zijn verhalen van de O zo leuke vacantie aangehoord,en dat ie iemand ontmoet heeft die beweerde dat hij geen therapie nodig had........allemaal bla,bla,bla,alsof er nooit wat gebeurd was,en heeft plaatsgevonden.
Hij ging weer weg met een knuffeltje,en nu zit ik hier,en probeer mijn gevoelens te plaatsen,hij rook heerlijk en vertrouwd,maar ik keek hem in zijn ogen,en dacht,wat een vreemd gezicht,lijkt wel of er iets niet klopt,die blik,die mimiek........waarom is mij dat nooit eerder opgevallen,dat hij zo raar uit zijn ogen kijkt.
Als ik hem tegen zou komen,en ik weet nu wat ik toen niet wist,zou ik heel hard weglopen....er klopt iets niet aan die man!!!
Ik ben alleen weer zo verbaasd,dat ik weer opendeed en me eigenlijk liet manipuleren,ik dacht een stuk sterker geworden te zijn,de afgelopen week,........maar dat blijkt weer niet zo!!,al voel ik weinig als ik hem zo zie......dat is toch eer een stapje in de goede richting.
Eigenlijk ben ik boos dat hij me zo overvalt,is wel weer een teken dat alles om hem draait,ik heb hem nog zo gezegd,geen confrontatie met hem te willen.......het is nog steeds ikke,ikke,ikke...........bahhh
Uit je verhaal maak ik op dat je hem te woord stond aan de deur, dan ben je toch al een stap verder? Had je hem anders niet binnen gelaten?
Is het geen heerlijk gevoel dat je nu merkt dat hoe vertrouwd die ook ruikt, je al een stap verder bent. Je ziet hem nu niet als een persoon waar je "verliefd" op bent.
Maar je hebt afstand van hem genomen, niet alleen lichamelijk nu ook geestelijk.
Het is dus geen stapje in de goede richting maar een sprong!
Je mag trots op jezelf zijn dat je al zo'n stuk verder bent.
Dikke knuffel,
Ik snap niet dat je de deur open doet. Als hij voor de deur staat bel je toch de politie? Of je doet alsof je niet thuis bent (is het beste).
Zo lang jij hem nog speelruimte geeft maakt hij daar gebruik van. Jij moet verder gaan met leven. Hij leeft toch ook zijn leven, zonder met jouw gevoelens rekening te houden? Jij hebt een nieuwe vriend punt uit en laat die man voorgaan. Wees moedig en geen angsthaas lieverd. Blijf boven je angsten staan!
En dat hij vrolijk is is misschien voor jou ook een doorn in het oog, maar gun die clown zijn grijns, grimas en leugens die hij daarachter schuilhoudt. Dat is het enige wat je kunt doen. Jij weet wel beter!
Meggie
05-08-2005 09:21
Hoi Jeannette,
Heb je een beetje kunnen slapen?
Heb je het een beetje van je kunnen afzetten?
Knuffel, Meggie
anita
05-08-2005 13:04
ik weet wat je voelt mijn man heeft me zo vaak geestelijk en lichamelijk mishandelt maar nu heeft hij gekozen voor een ander en nu komt hij lief tegen mij doen heeft hij van te voren lang niet meer gedaan en dan word ik weer zwak en heb dan maar weer sex met hem ik wil et niet maar ik blijf van hem houden dat wil ik niet maar gaat vanzelf hij kan zo mooi praten en vooral als hij gedronken heeft dan trap ik er maar weer in maar ja wat moet ik dan ik weet hier geen raad mee heb niemand om er over te praten die mij ermee helpt ik ben zo depri ik hoop dat jij weet wat ik voel groetjes en sterkte
Jeannette
05-08-2005 13:54
Hai Meggie,ja ik heb nu weer goed kunnen slapen en het kunnen relativeren.
Vandaag weer een nieuw dillema gehad,ik ben nl jarig,en wil absoluut niet dat hij weer voor me deur staat,kan je je voorstellen ,zit je met een huis vol visite en je ex staat voor de deur,die je dan voor de deur moet laten staan,zet wel lekker de toon voor de rest van de verjaardag.
Hij had al een (levensgroot)cadeau gekocht volgens zijn zeggen,die ik helemaal niet wil hebben.
Dus geef ik mijn verjaardag bij mijn vriend,hier 50 kilometer vandaan,en ik heb de visite gebeld dat ze daar maar naar toe moeten komen!!!!!
Meggie
05-08-2005 15:31
Lieve Jeannette,
Eerst en vooral een heel dikke verjaardagsknuffel. Hartelijk gefeliciteerd. Wat goed van je om het feest bij vriendlief te gaan vieren.
Voor nu... geniet ervan.
Dag meis, mooie dag nog!
Iris
05-08-2005 22:56
Jeannet, van harte gefeliciteerd en nog vele gelukkige jaren! Super dat je het bij je vriend gevierd hebt!!!!!!!
Lieve Jeannette,
Je begint je schrijven zo mooi: Na twee leuke dagen... LEUKE! LEUKE! LEUKE!
Het was niet leuk bij je ex.
Er waren de bedreigingen. Het neerbuigende gedrag. Misschien zelfs de onverschilligheid. De problemen naar je zoon toe. Noem maar op.
Weet je wat het nu zo moeilijk maakt, want ik herken het in elke vezel van mijn lijfje, dat is dat wij ONS WEER de schuld gaan geven. Hebben wij het dan toch mis? En, ja, hij bedoelde het zo niet. Punt is, dat DAT waarschijnlijk waar is. Daar hebben/krijgen zij dan ook de nodige hulp voor. Maar de manier waarop zij met ons omgaan is niet de respectvolle manier waar wij recht op hebben. Mijn man praat en luistert nu ook naar mij (hij wil het bovenal een nieuwe kans geven). Ik hoor zijn woorden in jouw schrijven. Ik geloof dat wij vooral moeten werken aan "schuldgevoel" naar hem toe. Dat maakt dat we ons zo slecht voelen. Onze onzekerheid, ook een heel belangrijke. Medelijden? Bovenal, je leren niet meer verantwoordelijk te voelen voor zijn gevoelens. Alle zorg en aandacht die je aan hem besteedt, voor de volle 100% aan jezelf besteden. Jeannette, lees dat stukje van jezelf nog eens terug, dat stukje waar maatsch. werk je erop attendeerde waarom je nog terug zou willen naar iemand die je nog niet zo lang geleden bedreigde. Dat je een lieve vriend hebt, met een eigen leven, die WEL rekening met je houdt. En denk vooral aan de verslaving van ons aan hem. Dat maakt dat wij ons zo goed bij hem voelen, denken te voelen. Aan hem hangen als het ware, ondanks alle ellende. Dat heeft niets met liefde te maken. Misschien kun je je ex nu, nog opnieuw een keer, een duidelijk "nee" geven? Want zeg eens eerlijk, ondanks de pijn, het verdriet, het gemis aan hem, diep in je hart weet en voel je, je toch gelukkiger zonder hem. Leven zoals jij je leven wilt leven. Gewoon niet altijd die problemen. Gewoon gelukkig zijn. Ik leef met je mee Jeannette. Je bent al ver gekomen, vind ik. Je geeft anderen hier op de site ook enorme waardevolle steun met jouw schrijven en waardevolle reacties. Bel anders maandag nog even naar maatsch. werk? Dadelijk staat hij weer elke dag en op elk willekeurig moment voor je deur. Hij zal het heel moeilijk met je "NEE" krijgen. Nu heeft hij nog steeds hoop gehad. Denk aan je veiligheid. Echt gerust ben ik er niet op. Zet 'm op! Liefs, Meggie
Jeannette
20-08-2005 11:59
Lieve Meggie..........misschien was ik niet helemaal duidelijk,maar ik had net twee leuke dagen bij mijn nieuwe vriend gehad,en kwam daar van thuis!!!
Het leven bij mijn ex was helemaal niet leuk,ik werd geestelijk ontzettend te kort gedaan en onderdrukt,en mijn nieuwe vriend heeft die eigenschappen helemaal niet.
Maar het geeft me inderdaad nog een rotgevoel om mijn ex af te wijzen,hij gaat weg als een geslagen hond,die je een trap geeft,zo is het natuurlijk allemaal niet,hij heeft mij van zich af getrapt,hij heeft mij van zich af getrapt,en nu draait hij de rollen om.......niet eerlijk,maar wel een teken dat hij (nog) niet beseft hoe verkeerd hij is geweest,dus zal er in zijn gedrag nooit wat veranderen.......en al zou dat wel,ik ga niet meer terug,ik kan het niet meer,er is teveel gebeurd,en de angst dat het weer zou gebeuren is te groot.
Maar toch blijft dat verdriet dat hij niet erkend wat hij met mij gedaan heeft,en toch is er in mij die onzekerheid,dat ik toch een bevestiging wil,dat ik niet fout was,.....waarschijnlijk zal ik die ook nooit krijgen,maar loslaten is moeilijk....heel moeilijk!!!!,en kost tijd.
Maar Meggie,uit jouw woorden begrijp ik dat jouw man een nieuwe kans wil,en jij????wat wil jij en wat ga jij doen???
Meggie
20-08-2005 15:46
Lieve Jeannette,
Jawel, mijn eerste zin ging over je nieuwe vriend. Dat waren twee leuke dagen.
Bij je ex had je het eigenlijk niet leuk.
Dat bedoelde ik. Je gaf het heel goed weer.
Ook je gevoelens en onzekerheden. Je schreef laatst nog ergens dat jij het huis hebt gekregen, of dat jij het huis mocht houden. Kan hij dat nooit meer opeisen? Ging hij er toen nog vanuit dat jij terug kwam? Of is dat echt helemaal in orde? Wel een mooi gebaar van hem. Dat wel.
Jeannette, neem gewoon alle tijd. Geef jezelf de ruimte. Op een dag zul je de bevestiging naar jezelf toe niet eens meer nodig hebben. In je hart weet jij hoe het werkelijk zit (zat). Dat is voldoende. Voldoende om een nieuw mooi leven op te bouwen. Dat ze ons zo graag willen houden geeft eigenlijk ook al aan dat wij wel goede, lieve vrouwen moeten zijn. Toch? Of zijn zij ook aan ons verslaafd? Ik moet nu even gaan. Ik kom later nog even terug met mijn verhaal. Mijn man is gisteren echt thuis gekomen. Ik voel me dus ook behoorlijk door elkaar geklutst. Tot snel, warme knuf, Meggie
Jeannette
20-08-2005 16:45
Sorry Meggie,had ik jou verkeerd begrepen!!!
En daar zeg je weer wat....of ze aan ons verslaafd zijn,en dat wij goede lieve vrouwen zijn......ik weet niet of dat de achterliggende gedachtes zijn van deze mannen,ik denk dat ze eerder een angst in zich hebben om weer opnieuw te beginnen,en dingen zelf moeten regelen!!!
Ik heb niet het gevoel mijn ex me terug wil,om mij,die ik ben!!!
Hij had het gewoon goed voor elkaar,en kon gaan en staan waar hij wilde,je zet je grote mond op en je had weer je zin,dat moet hij ooit nog maar eens zien te vinden,in een volgende relatie zal hij zich waarschijnlijk aan moeten passen,en datis heel moeilijk!!!
Maar nee ik hoef niet meer uit het huis,wat trouwens een huurhuis is hoor!!!!,en achteraf gezien,ben ik weer in een roes van schuldgevoel,dat ik hem dan dankbaar ben dat hij mij de auto laat houden en de inboedel,maar als ik het goed bekijk,heb ik het meeste betaald,hij gaf zijn geld liever uit aan zijn vrienden en de kroeg.
Ik hoop snel te horen hoe het met jou gaat........en hou je sterk Meggie
Patricia
20-08-2005 22:03
Ik ken dat gevoel zo goed! Dat je zo graag wil dat ze eens in gaan zien dat ze fout bezig zijn geweest. Maar die hoop geef ik op. Ze weten het weer zo te draaien dat wij een schuldgevoel krijgen, ongelooflijk eigenlijk, want diep van binnen weten we inderdaad dat het niet aan ons ligt. Dat is de grip die ze dus nog op ons hebben.
En nee, ik denk ook niet dat ze ons zulke lieve vrouwen vinden, want anders hadden ze wel beter hun best gedaan en ons niet als voetveeg behandeld.
Ook ik ben bij hem en ben eindelijk een keer heel duidelijk naar hem geweest. Dat het nooit meer goed zal komen en dat ie ons met rust moet laten. En dat werkt echt! Duidelijkheid werkt!
Heel veel sterkte en je bent niet de enige! Het feit dat je je zo voelt tov hem, na alles wat ie gedaan heeft, betekent dat je een goed mens bent, te goed...!
Mooi
Maar niet alle mensen zijn zielig
Jouw Ex al helemaal niet
Hij rekent op jouw gevoeligheid
Maar jij bent hem helemaal niets meer verplicht.
En hij zal nooit inzien dat hij een
grote sukkel is, zonder inzicht in zijn handelen. Laat staan dat hij erkent dat hij als een beest kan zijn.
Laat jouw goedheid bestaan voor de goede mensen, en laat Hem die jouw leven
negatief bepaald, los. Ook in gedachten
Liefs
indiaan
Jeannette
21-08-2005 12:07
Van de week was ik er van overtuigd,geen hulp meer nodig te hebben,en naar die Robin Norwood cursus ging ik al helemaal niet meer,had ik niet meer nodig!!!
Maar ik heb me weer in mezelf vergist,soms ga ik er in geloven hoe mensen mij aan de buitenkant zien,een bijdehante zelfstandige vrouw,die haar zaakjes wel op orde heeft,is ook zo in een heleboel opzichten,maar eigenlijk ben ik diep van binnen nog maar heel klein,en heel gevoelig,mannen knnen mij nog steeds maken en breken,en dat vind ik eng heel eng.
Mijn huidige vriend maakt daar geen misbruik van,hij is ook de eerste die zegt dat ik lief ben,hij verdiept zich dus werkelijk in mij,maar ik heb nog een ex,die voorlopig niet opgeeft,daar ben ik van overtuigd,en dat ik niet terug ga,staat 1000% vast,maar..........ik moet alleen al die cursus gaan volgen om niet meer zo van slag te zijn als hij mij weer iets probeerd aan te praten wat niet zo is,en ik daardoor weer aan mezelf ga twijfelen.
Mijn leven bestaat momenteel uit schuldgevoel.......en waarom????,ik weet het niet,ik ben niemand wat verschuldigd.....alleen mezelf!!!!
indiaan
21-08-2005 21:11
Jeanette
ook ik heb vandaag naar mijn ex gebeld, redelijk, volwassen, rustig, om een afspraak gemaakt te krijgen om mijn spullen te halen.
Hij slingert mewoon heen en weer, als ik wil komen is hij 100km van huis, als ik me er dan bij neerleg kan hij wel om 20.30 ipv de 19.30 die ik voorstel.
Als ik 15 min later nog eens bel, zegt hij al bijna thuis te ziijn.
En we praten redelijk totdat de beschuldigingen weer komen en ik me weer denk te moeten verweren.
Het is jou schuld, was dan niet weggegaan, je mocht gerust blijven.
Enfin, ik kan nog best wat lager zakken vindt ie, en zegt niet het achterste van zijn tong te laten zien. Maar dat deed ie al door te dreigen met afmaken als ik weg zou gaan bij hem.
Ergens klopt in de hele redenering van hem iets niet.
En van mij is het gewoon stom om te bellen en zolang te praten.
Ben gewoon met een rotgevoel naar huis gereden, ik had gewerkt, en belde onderweg.
Hiermee heb ik vandaag zelf mijn dag verpest.
En ik merk dat ik nog zijn goedkeuring zoek. Idioot om dat gewaar te worden.
Volgens mij moet ik ook naar de cursus waar jij het over hebt.
Inmiddels opgezocht, ik ben verslaafd aan een foute man, of slechte relatie.
En ik baal er stevig van.
Indiaan
Meggie
21-08-2005 21:20
Lieve Jeannette en Indiaan,
Lieve iedereen,
Bedankt allemaal voor jullie reacties.
Ook ik zit er weer boordevol in. Gisterenavond zou ik mijn verhaal aanvullen. Ik kon het niet. Ik had het gevoel dat ik hem niet eens meer in de steek kan laten. Nu, vandaag komen de verhalen. Hij geeft mij in alles het gevoel dat hij het zo niet bedoelde. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik nooit MOEST gaan werken. Dat is ook liefde. Hij houdt van mij, maar ik zie dat niet.
Ik zei ook gemene dingen tegen hem, vooral na de verkrachtingen. Hij heeft ook alles voor mij gedaan. Ik heb zo intens met hem te doen. Ik kan gevoelsmatig geen kant op. Ik zou hem niet eens in de steek kunnen laten. Terwijl ik morgen heel dapper de echtscheiding wil aanvragen. Was hij maar niet naar huis gekomen. Had ik maar op tijd een advokaat ingeschakeld.
Hoe kan ik nu verder zonder hem, als elke vezel pijn heeft om zijn pijn. Ik kan het niet eens aanzien hoe hij zich voelt. Tot zover.
indiaan
22-08-2005 00:08
Meggie
Als ik aan goede raad zou vragen voor mij:
teruggaan naar hem of sterk worden en alleen verder wat zou jij mij adviseren???
En als Jij mij zou vragen wat jij NU moet doen, scheiden of blijven?
wat zou ik je zeggen denk je?
hoort het bij de Verslaving dat we de slechtste keus maken?
Hoort het bij de genezing als we niet meer slaafs willen zijn en te manipuleren zijn ?
Liefs
Indiaan-tje
Jeannette
22-08-2005 13:24
Nou het bewijs is er weer voor mij......ze veranderen niet,het zijn waardeloze weggooiers,met mooie woorden en geen daden.
Ik ben weer de hele nacht bedreigd door mijn ex,hij heeft een vermoeden dat ik een vriend heb,en dat het nu echt niet meer goedkomt tussen hem en mij,waar ik al meerdere malen zeer duidelijk in ben geweest.
Hij dreigt nu met een rechtszaak om alles van mij af te pakken,de inboedel,de auto enz.,die hij eerst liet houden,als hij niet krijgt wat hij wil,dan zint hij op wraak........kijk zo zijn ze!!!!!
Meggie
22-08-2005 14:41
Oei, Jeannette.
Wat erg voor je. Ik voelde het al aankomen. Zorg a.u.b. dat je vooral en in eerste instantie aan je veiligheid denkt.
Misschien moeten we zo weinig mogelijk, tot helemaal niet, op ze reageren. Wij moeten ons niet laten intimideren. Toch?
Ik wens je, voor nu, even heel veel kracht. Tot gauw, liefs, Meggie
Jeannette
22-08-2005 22:51
Lieve Meggie,ik denk aan mijn veiligheid,ik was gelukkig niet thuis,maar bij mijn vriend,ik heb wel de politie gebeld of ze mijn huis in de gaten wilden houden,want hij heeft als gebrek dat ie graag de ruiten ingooit.
Was wel weer even een domper,ik wil niet als vrienden met hem omgaan,maar dacht wel weer mijn rust gevonden te hebben......niet dus!!!!
Ik ben er erg door in de war,en heb vandaag menig traantje gelaten,waarom doet hij zo......ik heb dit echt niet verdiend!!!
indiaan
22-08-2005 23:48
Jeanette
dit verdien je niet, daar heb je gelijk in
je verdient beter
maar van hem kan je geen beter of mooier verwachten, als je dat wel doet, raakt hij je.
niet elk mens is goed, niet elk mens heeft recht op jouw begrip, en niet voor elk mens hoef jij te huilen
HIJ is jouw tranen niet waard.
Voor zo iemand mag je hard zijn, niet bitter , maar wel hard.
Het is beroerd dat deze soort mannen
onze zwakke plek steeds weer weten te vinden.
Maar zoals ik op een ander bericht al zei, het zijn mannen die niet kunnen verkroppen dat je hun verlaten hebt. En ze blijven je beschouwen als een bezit wat geen recht heeft. Pas als hij een ander heeft, waar hij alles op los kan laten, zal hij je mogelijk in een keer vergeten zijn.
Tot die dag zal hij zorgen dat jij hem niet vergeet. een ziekelijk machtspel speelt zo,n man.
Wat jij kan doen, naar mijn mening is elk gevoel dat hij oproept met je verstand bestrijden.
Ik heb niet makkelijk praten.
Ik zit er zelf ook in, zo denk ik sterk te zijn en zo heeft ie me helemaal onderuit gepraat.
Nog steeds legt hij elke verantwoording bij mij neer. Ik ben gegaan, ik was lastig? daarom moest hij wel kleineren, bedreigen, zijn wil opleggen, ect. En nu denkt hij recht te hebben om afspraken voor een goede afwikkeling te vertragen of tegen te werken.Maar, weet je hij doet maar, want ik kan als het moet toch wel verder met mijn leven.
Maar ik begin te beseffen dat zijn liefde voor mij geen liefde was.
en dan zeg ik steeds maar "om zo,n man wil ik niet huilen, gestrest raken, wanhopig te worden.
Ik , Jij en alle andere hier hebben recht op geluk.
Hij en al die anderen kunnen ons dat niet ontzeggen.
Jeanet blijf sterk, koester elk geluk, alles wat mooi en goed is.
En laat hem niet merken hoeveel pijn hij je kan doen.
Liefs Indiaan
Jeannette
23-08-2005 18:21
Het is zo ontzettend moeilijk om los te komen van die foute mannen,ik begrijp absoluut wat je bedoeld,ze praten je klein,en zelf ben je in de war,boos en verdrietig dat het ze weer lukt.
Mijn ex belde vandaag weer,hij had het niet zo bedoeld,maar hij snapt gewoon niet dat ik hem in de steek kan laten............juist nu het beter met hem gaat,ik zelf zie absoluut geen verbeteringen in zijn gedrag,hij schreeuwt en wil nog steeds over mij heen lopen,en hoe meer grip hij verliest,hoe vervelender hij word,nu houd hij weer van me,en wil me terug,terwijl hij 2 dagen geleden het tegenovergestelde beweerde.
Ze lijken helemaal niet te horen wat jij wilt.....mijn gevoel doet er niet toe,hij wil mij terug,en ik moet me daar in schikken,doe ik dat niet dan krijg je een emmer verwijten over je heen gegooid.
Maar ik ga niet meer terug,al krijg ik een miljoen,en ondanks dat ik ook medelijden met hem voel,is het voor mij niet genoeg om terug te gaan,ik mis hem niet,en vraag me zelfs af of ik nog wel van hem hou????
Ik probeer hem los te laten,hoeveel moeite het me ook kost........maar laat hij me los......NEE!!!!
Waarschijnlijk heb je gelijk indiaan,pas als hij een andere vrouw heeft,dan kan hij me los laten!!!
indiaan
23-08-2005 23:26
Moe wordt je ervan
en van ze houden?
Ik kan echt niet van mijn ex-vriend meer houden.
Niets is er meer aan hem wat ik ook maar aantrekkelijk vindt, lief, mooi,.
Ik vind hem lelijk, vals en gemeen.
Maar wel erg slim in het manipuleren en verdraaien, misbruiken van wat ik zeg.
En daarom vrees ik hem nog steeds.
Maar van hem houden? dat is PARELS VOOR DE ZWIJNEN GOOIEN.
maar moe wordt je er wel van.
Je leert bidden op deze manier. Bidden dat hij een ander vindt en jou vergeet.
Van mij mag hij, en van jou?
indiaan.
Lonely
25-08-2005 18:16
he meissie,
Ik las je verhaal, en kan me het zo goed voorstellen.
Even wat tips voor je, dingen die ik heb gedaan om die gevoelens die jij beschrijft uit de weg te gaan.
Neem een ander nummer, en geef die niet weg aan iedereen, alleen aan de personen die echt belangrijk voor je zijn, en die je echt kan vertrouwen.
Verbreek het contact met je ex helemaal, want hij manipuleert je.
Laat eens een paar weken gewoon helemaal niets meer van je horen en negeer hem. Moet jij eens kijken hoe goed jij je gaat voelen dan!
Sterkte lieverd!
Kus, Lonely
Jeannette
25-08-2005 23:39
Poeh.......een ander nummer......heb ik ook al aan gedacht,maar als hij me niet meer kan bereiken,gaat ie me achtervolgen,dus liever telefonisch,dan in real live.
Vanmiddag stond ik in de supermarkt,stond ie ineens achter me,hij had mijn auto op het parkeerterrein zien staan,en is alle winkels(zijn er nog al wat!!) af gegaan,om me te zoeken,en had hij wat te melden...........nee!!!!
Hij MOET me zien,hij MOET me horen,en hij MOET bij mijn leven betrokken zijn.
Het is een verschrikkelijke doordrammer,en geeft niet snel op!!!
anoniemmetje
29-08-2005 14:20
Lijkt mijn verhaal wel, Jeanette..
Hij geeft nooit op... Wil me niet loslaten. ik dacht dat ik van hem af was maar ben nu weer terug naar hem en waarom? Weet ik nog steeds niet.
Misschien voor de rust, want als ie me heeft dan laat ie me links liggen, als ik maar in de buurt ben en dat hij weet waar ik ben en met wie, dan heb ik rust.
En de explosies zijn wel niet meer zo heftig maar toch duirf ik niet eens met hem te praten als iets me dwarszit.
ben ik nu zwak en stom? Zo voel ik me wel...
Wanneer kan ik eens aan mijn leven beginnen? Wanneer houdt dit op. Ander telefoonnummer nemen heb ik geprobeerd, de politie heeft me geholpen maar hij heeft er maling aan, hem genegeerd een paar maanden lang.
Niks kan hem tegenhouden zegt ie..hij houdt teveel van me.
Maar hij geeft me alleen maar een rotgevoel. Mijn echte 'ik' sterft langzaam daar... Ik durf niemand meer te vragen om me te helpen, ze zien me al aankomen.
Ik weet het niet meer..
indiaan
29-08-2005 19:56
Het maakt niet uit wat anderen ervan denken ALS JIJ HULP NODIG HEBT VRAAG JE DIE.
bovendien professionele hulpverleners houden zich niet bezig met jouw gedrag af te keuren of goed te keuren. Ze doen hun werk, zijn ervoor opgeleid en worden er voor betaald.
En JIJ MAG TEN ALLEN TIJDE HUN HULp VRAGEN
WANNEER JE DAT DOET? DAT IS AAN JOU.
Ook zijn ze ermee bekend hoe dit soort relaties werkt en hoe groot de macht is van de overheerser.
Je bent als het ware gehypnotiseert.
Wat je NIET bent is zwak of dom.
Je probeert te overleven!
En hebt geen weet meer hoe dat het beste moet.
Dit soort mannen lijken soms wel vampiers, ze zuigen het leven helemaal uit je.
Elke keer opnieuw mag Jij jezelf redden, weglopen, hulp zoeken.
Ook Nu! niet teveel denken, gewoon wegwezen, gewoon doen.
Sterkte en Liefs
Indiaan
just me
31-08-2005 06:32
he anoniemmetje,
meissie, vertrek daar! Dit wordt je dood!
Eindelijk
31-08-2005 11:00
Lieve Jeanette,
Wat wij hebben gehad met onze mannen is geen relatie. Wij hebben het samenzijn met die man de naam relatie gegeven. Deze mannen horen geen partner te hebben maar een boksbal en een psychiater. Ze horen alleen te zijn. Mijn ex heeft nu een ander, zij wordt ook mishandeld, maar mij vergeten. Nee. Hij probeert nog steeds mijn leven zuur te maken. Inspelen op mijn gevoel door te zeggen dat het allemaal mijn schuld is. Ik geef hem gelijk. Dat hij nog steeds van mij houd. Ik geef hem gelijk. Dat ik nog wel van hem moet houden. Ik geef hem gelijk. Dat ik al die slaag verdiende. Ik geef hem gelijk.
Want manipuleren kan hij mij echt niet meer.Mijn ogen zijn opengaan binnen de relatie waarin in zat. Eerst verdrietig, toen medelijden, toen boos en nu vrij, want ik interesseer me totaal niet meer voor deze simpele geest. Probeer hem te zien zoals hij echt is. Geestesziek. Je kan er lang over praten en lang mee leven, maar veranderen doen ze toch niet. Wat wij er ook op proberen te verzinnen. Lieve Jeanette ik hoop dat het voor jou ook een keer zover komt, want dit is geen leven, maar overleven. Is dat je echt de moeite waard? Heel veel liefde en kracht, Eindelijk
anoniemmetje
01-09-2005 17:50
Dankjullie wel voor de reacties.
Ik ben echt op en ik heb nu gewoon een hekel aan hem gekregen. hij wil praten maar ik wil niet meer praten, er wordt toch niet naar me geluisterd.
En het is toch mijn schuld. Ik denk ook dat het overlevingsgedrag is wat ik vertoon. Ik heb in ieder geval nergens meer zin in.
Ben mezelf niet meer, slechts een schim.
Het zijn inderdaad net vampiers, al het leven zuigen ze uit je ja.. ze voelt het zeker.
Pff. voor dit ben ik eigenlijk al te moe.. wil alleen nog maar slapen..
Groetjes en iedereen..hou jullie taai he!
heksje
01-09-2005 22:12
vandaag is het hopeloos maar morgen als jij uitgeruster bent
kan je plannen maken
stap voor stap om je eigen weg te gaan
de hopeloosheid is misschien het zetje waardoor je in actie komt
je verdient een beter leven
en jij kan dat zelf organiseren
Lieve, lieve Jeannette,
Wat kan ik zeggen?
Wat wil ik je zeggen?
Ik voel me intens verdrietig, samen met jou. Ik kan nu alleen maar even mijn arm om je schouder leggen en ...stil zijn. Je het gevoel geven dat je heel, heel waardevol bent. Je het gevoel geven dat ik je heel lief en bijzonder vind. Ik wil je troosten, maar weet even niet hoe. Probeer dit weekend even wat afleiding te zoeken. Probeer ook maandag een afspraak te maken met maatschappelijk werk, of vraag even een verwijskaart voor een psycholoog. Laat je a.u.b. nu heel even goed begeleiden.
En, heel misschien komt het ook nog wel goed. Heel misschien, als hij zelf over zijn angst heen is, zal hij contact met je opnemen. Als hij zoveel van je houdt, dan komt hij. Hij zal je missen.
Dat kan niet anders. Ik kan me niet voorstellen dat hij niet oprecht was. Lieverd, ik denk aan je. Veel sterkte, liefs, Meggie
Jeannette
02-09-2005 21:27
Lieve Meggie
Wat ben je een lieverd,maar niemand kan me troosten,ik wil alleen zijn armen om me heen,ik wil zijn stem horen,dat we het redden.
Ik voel me zo alleen,helemaal kapot,ik kan alleen maar huilen,ik voel me zo leeg,en in de steek gelaten.
Deze pijn heb ik nog nooit ervaren,en ik heb zat voor mijn kiezen gehad,ben geslagen,vernederd,emotioneel tekort gedaan,maar ik ben altijd in me zelf blijven geloven,dat was mijn kracht,om door te gaan en verder te gaan,ik bleef vechten,ik deed het voor mezelf,omdat ik wist dat ik meer waard was,dan een waardeloze liefde
Maar hoe kan ik vechten tegen zijn angst,hoe kan ik hem bereiken als hij niet bereikt wil worden,ik sta machteloos,alleen hij kan vechten,het enige wat ik kan zeggen is,dat hij niets kwijtraakt,maar er zoveel moois bij krijgt.
Ik hoop het Meggie,dat hij vecht,me mist en mijn liefde de moeite waard vind,ik weet en voel dat deze liefde echt en oprecht was,anders had ik het gevoeld!!!
Misschien realiseert hij zich niet eens wat het met me doet,ik ben leeg,ik lijk niets meer te voelen,ik ben op!!!
Ik heb de huisarts gebeld,en gelukkig nam die me serieus,en heeft me wat kalmerends gegeven..........!!!!
E-tje
02-09-2005 22:28
ja lieverd ik weet het... deze pijn is vele malen erger dan alle vernederingen en lichamelijke pijn..
je afvragend wat je verkeerd hebt gezegd... je duidelijk wilt maken dat je ECHT van hem houdt... maar hoe???
iemand die je niet kan bereiken het doet zo'n pijn... zoveel dingen die je wilt zeggen..
maar meissie besef 1 ding tussen je tranen door.. je weet dat je intens van iemand kunt houden.. dat is toch ook iets wat niet iedereen kan zeggen...
hou vol he!!!!
Mn hart gaat uit naar jou.
zou je zoveel lieve dingen willen zeggen... je willen uit laten huilen of schreeuwen.. je bent niet alleen jeannette ook al voel je je nu zo verdomd eenzaam.
XXE-tje
Meggie
03-09-2005 16:23
Lieve Jeannette,
Hoe gaat het nu met je? Lukt het een beetje? Knuf, Meggie
niet te geloven en toch weet ik dat het zo kan gaan
ik lees je verhaal
ik voel al die pijn
en denk "mijn god"houdt het dan nooit op
lieve Jeanette, gooi niet alles van jezelf overboord
want alles wat jij bent is van jouw zelf
en niet dankzij de liefde van een mens
Niet vergeten
en verder
veel liefs
Dolly
08-09-2005 13:44
Lieve lieverd,
We hebben het er tot vanmorgen half 3 over gehad en vanmorgen weer een uur geskyped, hij is het niet waard dat je je nog langer druk om hem maakt,hij belazert je, je komt nu achter zoveel dingen die niet kloppen, leugens, verdraaide verhalen, je krijgt mails van onbekenden die zeggen dat je uit moet kijken voor hem. Je weet heel goed van binnen dat het allemaal fout zit alleen je vestand moet het nog kunnen bevatten. Je bent al zover dat je niet meer op hem gaat reageren en ik hoop, echt ik hoop heel erg dat je dat ook niet meer gaat doen. Je bent momenteel nog zó zwak, je houdt van hem en ieder handvat wat hij je aanrijkt grijp je omdat je hoopt op beter. Lieve schat, het wordt niet meer beter, hooguit slechter, hij probeert je nu zo week als een zakje watten te maken met zijn mooie praatjes nadat hij je weer een schop onder je gat heeft gegeven. Ik ga je er van voor tot achter doorheen slepen, vertel me wat je wilt gaan doen voordat je dat ook daadwerkelijk gaat doen en laat mij je dan behoeden voor foute stappen. Laat me je helpen, je bent zoveel meer waard dan een wegwerpartikel. Jij gaat nu eerst leren van jezelf te houden, dat is het allerbelangrijkste nu en wanneer je zover bent dan kan je alles weer aan en ben je klaar voor de "grote boze wereld" vol verleidingen, mannen die jou proberen te manipuleren. Je gaat het redden, daar ben ik 100% van overtuigd. Voor die ene die zo met je loopt te sollen honderen die dat niet doen maar eerst jij en dan komt de rest. Jij gaat weer aankomen, lekker eten (voor mijn part iedere dag hier), aan jezelf denken en laat hem maar. Je weet in feite toch wat zijn uiteindelijke beslissing is, daar hebben we het genoeg over gehad de afgelopen 24 uur.
Kus
Dolleke
quincy
08-09-2005 18:24
lieve jeanette ik ben hier voor het eerst kreeg deze site van iemand ik leef erg met je mee ik heb zelf ook meegemaakt dat mijn vriend mij sloeg ben nu bijna 22 en dan al zoiets meegemaakt ik voel mij nu net zo als jou ik voel mij ook alleen en het lijkt wel alsof niemand van je houdt zo voel ik mij tenminste maar hou je haaks en zet hem op ik zal aan je denken en er komt een dag dat je gelukkig bent geloof mij maar ook al geloof ik er op dit moment niks van kus
Nickey
09-09-2005 23:50
Ik ben eigenlijk ontzettend benieuwd hoe dat het met Jeanet gaat. Verder wil ik jullie toch mijn verhaal vertellen. Zo'n 7 jaar geleden ontmoette ik mijn huidige partner. De eerste jaren waren gewoon leuk, een beetje dominant gedrag viel mij wel op maar dacht: "liefde overwint dit wel". Inmiddels ben ik 2.5 jaar geleden een aantal maanden uit huis geweest omdat ik er geen gat meer in zag. Vernederingen, kwetsen, kwetsen en nog eens kwetsen. We hebben nog wel vorig jaar een huis gekocht wat binnenkort klaar is. Alleen vraag ik mijzelf af of dat ik mee moet gaan naar dat piepkleine dorpje waar heg of steg te beleven valt. Nu is het ook nog zo dat ik geen vaste baan heb en het daardoor alleen maar moeilijker maakt een beslissing te nemen. Altijd mankeert er wel iets aan mij waar hij zich aan stoort. Is het niet dat ik zwarte koffie drink dan is het wel omdat hij vindt dat ik niet goed voor mij zelf zorg. Heb daardoor ook het gevoel steeds meer op mijn tenen te moeten lopen om het toch vooral maar goed te doen. En er wordt altijd weer iets uit de kast getrokken om me te vernederen of mij te laten voelen dat ik eigenlijk niets ben! Deze week werd mij nog even verteld dat hij mij haat!
Op dit moment, het is uiteraard een proces van jaren, beleef ik het zonder emotie. Alleen de gedachten dat ik geen baan heb en daardoor in andere problemen terecht kom, brengt mij aan het twijfelen. Ik weet het echt niet meer. Ik weet ook dat ikzelf de beslissing moet nemen maar misschien hebben jullie soortgelijke ervaringen waar ik iets mee kan doen! Alvast bedankt voor je reactie!!
cathy
10-09-2005 22:17
Nickey, ik heb in een soortgelijke situatie gezeten en ik kan je vertellen dat het mij op een gegeven moment allemaal teveel werd. In het begin van onze relatie deed ik gewoon alles wat hij wilde, meer uit angst want hij begon mij al vrij snel te slaan. Toen ik een baan vond heeft een collega mijn ogen geopend en vanaf dat moment ben ik mij gaan verzetten. Het slaan werd minder en de laatste drie jaar van onze relatie ben ik niet meer geslagen. Hij bleef wel overal commentaar op geven. Ik kon niets goed doen. Ik hoopte dat het nog goed zou komen, het slaan had hij tenslotte ook afgeleerd dus dacht ik dat het vernederen op een gegeven moment ook wel op zou houden. Het commentaar en de vernederingen bleven doorgaan en het werd steeds erger. Ik heb vaak genoeg aan hem gezegd dat ik het op die manier niet meer vol kon houden. Mijn gezondheid leed eronder, ik kreeg allerlei kwaaltjes zoals rugpijn, hoofdpijn en hoge bloeddruk. Op een gegeven moment voelde ik mij niets meer waard. Uiteindelijk heb ik pas jaren later de stap genomen om apart te gaan wonen. Het was een hele opluchting. Eindelijk geen commentaar meer. Ik voel me goed in mijn huis. Wat mij alleen wel heel veel moeite kost is om weg te blijven. Ik zie hem nog af en toe. Ik heb snel met hem te doen en wil hem nog steeds helpen. Echt los maken kost tijd en het zal voor mij nog wel even duren voordat ik echt los ben van hem, maar de 1ste stap heb ik al gezet en dat heeft mij (en mijn kinderen) ontzettend goed gedaan. Ik twijfelde ook vaak aan mezelf, maar ik kwam erachter dat ik sterker ben dan ik dacht. Ik had nooit gedacht dat ik het zou durven om apart te gaan wonen. Datzelfde geldt voor jou Nickey, twijfel niet aan jezelf, je bent sterker dan je denkt. Kijk niet te ver vooruit want dat beangstigde mij ook vaak en het hoeft allemaal niet zo te lopen als je nu denkt. Heel veel sterkte, Cathy
Jeannette
12-09-2005 16:22
Het Dillema...........!!!!!!
Ik ben de afgelopen weken compleet in de war geweest,hier verhalen neer gezet en weer laten verwijderen,mijn gevoelens schoten van hot naar her!!!
Na het beindigen van mijn relatie na 8 jaar met een man die helemaal met zichzelf in de shit zat,en mij daar in mee trok(geestelijk),ben ik ontsnapt uit die relatie,mijn nieuwe vriend gaf mij de kracht,de wil om voor mezelf te kiezen en het zelfvertrouwen dat ik de moeite waard was!!!!
Ik kreeg een warme deken om me heen,ik dacht dit is een man uit duizenden,zonder problemen,weet wat hij wil,en is sterk en kan beslissingen nemen!!!!
Ondanks dat ik in eerste instantie niet op hem viel(dat blijft maar door mijn hoofd spoken)heeft hij mij gecharmeerd en als een magneet naar zich toe getrokken,ik kon weer normale gesprekken met hem voeren,hij was er voor mij,we deden niets bijzonders,maar ik genoot van de kleine dingen van het leven en was tevreden,ik ben zijn buitenkant zeer mooi gaan vinden omdat ik een binnenkant zag die fantastisch was.
Wel had ik elke keer twijfels over de band met zijn ex-vrouw,die hem behoorlijk manipuleerde en voor zichzelf opeiste,en dat nog na 5 jaar gescheiden te zijn en zelf een relatie hebbende.
Ik moest constant het onderspit aangaan tegen haar,altijd nam mijn vriend het voor haar op,hoe raar ze ook tegen me deed.
We hebben elkaar via internet leren kennen,en het was me al opgevallen dat hij het vaak over zijn ex had,.....heel vaak!!!!
Ik heb ook een man gezien in die relatie die ruim een half jaar geduurd heeft,die moeilijk met liefde om kon gaan,en met gevoelens,hij verbaasde zich erover dat ik hem mooi vond,en complimenten gaf!!!!,maar zo genoot van mij en alle dingen die we samen deden.
Vorige maand is hij met zichzelf compleet in de knoop geraakt,hij stootte me af,wilde me bij zich hebben,en daarna bestond ik niet meer,ik ben de afgelopen weken door een hel gegaan,en ging weer aan mezelf twijfelen.
Ik ben inmiddels dingen van hem te weten gekomen die me verdrietig maken,ik heb in een internet archief gekeken,en heb gezien dat hij al jaren in een wereld leeft met zijn exvrouw,terwijl ze er helemaal niet meer is,alsof hij nog getrouwd met haar is,ik ga daar verder hier niet over uitwijden omdat hij deze link ook weet en misschien mee leest,en het voor hem dan te pijnlijk is!!!!
Ik zie nu een man die verdrietig is,het verschrikkelijk vind mij pijn gedaan te hebben,maar zo in de knoop zit,dat hij daar eerst alleen uit zal moeten komen!!!!
Maar nu is mijn dillema,waarom heb ik nog steeds dat willen helpen gevoel,ik word van zijn gedrag onzeker,ik maak mezelf er mee kapot,hij is zo eerlijk om te zeggen,ik mag zo niet met jou omgaan,ik moet er met mezelf uitkomen,ik doe jou pijn en ik stop ermee!!!,ik mag me nu niet binden!!!!,omdat ik jou in die shit meesleep.
Diep in mijn hart weet ik dat hij gelijk heeft,en dat dit niet goed voor mij is,maar............waarom wil ik hem niet verliezen??,en hem helpen,en er samen met hem uikomen terwijl hij me niets te geven heeft!!!!
En dan lees ik het boek....als hij maar gelukkig is,maar dat gaat over foute mannen,dus in deze relatie zie ik daar absoluut geen overeenkomsten in!!!!
Het is dat hij mij nu beschermd tegen zijn in de war zijn en het mij pijn doen,maar waarom heb ik dan zoiets,ik wil je helpen,ik wil je niet kwijt,en hou je wel van mij???
Ik leef nog steeds in die wereld,ik help ,en ik maal hem gelukkig..........bij die foute mannen wist ik.......als help ik hem dan nog word ik niet gelukkig,waarom heb ik dan nu die drang om te denken,maar als ik hem help worden we wel gelukkig.........ik kom er voor mezelf niet uit,en lijk steeds dieper weg te zakken,het is me allemaal zo te veel geweest,dat ik nog steeds niet helder kan denken
-edit- verplaatst door admin
Meggie
12-09-2005 18:44
Lieverd,
... De verklaring voor haar raadselachtige toewijding kan gewoonlijk echter gevonden worden in haar jeugdervaringen. (Blz. 88)
Stop ermee hem te dirigeren en te controleren: blz. 290
En toch ben ik trots op je.
Nu jij nog!
Liefs, Meggie
Eindelijk
13-09-2005 05:33
Jeannette,
Wij zullen altijd ons zelf meenemen. Wees wie je ben. Een mooi mens. Geniet samen van de leuke momenten en accepteer dat ook anderen net als wij hun probleempjes hebben. Je hoef ze niet op te lossen. Luisteren helpt vaak ook.
Je red het.
Liefs Eindelijk
Jeannette
13-09-2005 08:38
Lieve Megiie en Eindelijk,ik ga weer lezen Meggie,en jullie hebben gelijk..............ik ga aan mezelf denken!!!!
Ik heb gister een lang gesprek met hem gehad,en ik heb enorme waardering voor het feit dat hij de stap heeft genomen om naar een psych te gaan,ik heb hem ook gezegd dat ik geen hulpverlener ga spelen,ik ga aan mezelf werken en hij ook,en als we echt voor elkaar bestemd zijn............komen we elkaar tegen!!!
indiaan
13-09-2005 08:54
Lieve Jeanette
Goed om te lezen dat je weer bij jezelf aan het komen bent.
Goed dat je een mens wil helpen!
De eerste die jij mag en kan helpen ben JIJ.
En als Hij zichzelf helpt en daardoor zichzelf meer respecteert heeft jullie liefde een kans.
Maar vandaag weet jij dat zelf weer gelukkig.
Helemaal loskomen van zoals je als kind opgevoed bent of juist niet opgevoed bent kunnen we niet denk ik. Maar we kunnen wel elke dag waakzaam zijn op ons gedrag. En een stap terugdoen als we merken dat we in een oud patroon zijn gestapt.
Ikzelf als kind onderhevig aan geweld en agressie geen liefde gehad, werd dienstbaar, gewillig, getemd, afgericht, en verloor heel mijn persoonlijkheid al voor dat die ontwikkeld was.
Heel mijn leven is een geworstel om erachter te komen WAT IK WIL. In de buurt van iemand met een sterke wil, weet ik vaak niet meer of wat ik wil wel van mezelf is.
En heb dagen alleen nodig om los te komen van invloeden om me heen.
Daarom weet ik dat al kan ik mezelf niet helemaal genezen. Ik tenminste mijn kinderen het beste moet geven.
Zodat zij Vrij zijn om te Zijn wie ze |Zijn.
Ik wens je sterkte en liefs
Indiaan
anoniemmetje
19-09-2005 16:07
Pfff..sta op het punt om weer mijn spullen te pakken maar ik durf het niet. bang voor de commnuicatieterrreur die dan weer gaat komen.
Sms, bellen, email, voor de deur staan. lijkt wel of zijn missie dan dag en nacht alleen maar mij proberen te bereiken is geworden. Ik ben alweer zo moe van alles.
Ik werk 38 uur per week, doe het huishouden, voedt zijn kind op.. En alleen maar commentaar en af en toe een aai over mijn bol.
En daar moet ik het mee doen. Ik heb hem niets meer te vertellen, ik word steeds stiller met de dag.
Ik ga weer langzaam dood van binnen en ik laat het weer geberuren. wanneer houdt het op..wanneer kan ik met mijn eigen leven beginnen?
Zolang hij maar gelukkig is, het interesseert hem niets dat ik dat niet ben...
Wie trekt me over de streep en steunt me..
Jeannette
23-09-2005 16:04
Ik ben vrij.........tenminste zo zou het moeten voelen,maar ik ben het niet,mijn hoofd zit vol,ik ben een schim van iets wat ik ooit ben geweest,ik ben verdrietig,radeloos,boos,woedend,en voel me alleen...........al heb ik zoveel mensen om me heen!!!
Ik ben van een relatie af met een foute man,en daarna kwam ik een nog foutere man tegen,ik heb de signalen niet herkend,dat ik me in hun vergist heb,daar kan ik nog wel mee leven,maar........dat ik me zo in mezelf heb vergist,dat is een klap,die ik waarschijnlijk nooit meer te boven kom.
Ik blijf maar lezen in het boek "als hij maar gelukkig is",en ik weet dat ik er nog lang niet ben,das duidelijk!!!
Dan lees ik dat relatieverslaafde vrouwen,zinnen op wraak,(iets wat ik nooit heb gehad en niet herkende!!!),maar na het laatste fiasco zou ik hem het liefst de hel in wensen,ik ben weer zo,n pijn gedaan,wat doe ik nu?????
Nooit ben ik zo geweest,altijd optimistisch,vrolijk en positief,maar het lijkt wel of al mijn lichtpuntjes op zijn!!!!
Kan ik mijn emoties nog beheersen??,of scheur ik gewoon die bladzijde uit het boek,en pak ik hem net zo als hij mij heeft gedaan???
-edit- verplaatst door admin
anoniemmetje
23-09-2005 16:36
Jeetje..Hou vol hoor!!!
Ik voel met je mee..zit er zelf nu ook in..
Heb mijn spulletjes gepakt en weg.. Nu nog volhouden.
Ik ben doodop, moe van het strijden. Ik was altijd sportief, opgewekt..ben nu een grijze muis.
Ik pak mezelf weer beetje bij beetje bij elkaar en ik kijk vooruit..dat is nu het enige wat ik kan doen. Wel goed dat je mensen om je heen hebt. Die moet ik nog creeren.
Sterkte!
Eindelijk
23-09-2005 17:11
Lieve jeannette,
Ik behandel hem zoals hij mij behandeld, heb ik ook ooit gedacht. Verdomde moeilijk als dit niet in je aard zit. "Waarom sla jij nij eigenlijk,"heb ik hem eens gevraagd. "Omdat zo vreselijk kwaad op jou word. Mooi, dan pak ik de volgende keer een honkbalknuppel als ik kwaad ben.
Geloof me dit soort mannen zoeken hun vrouwen uit. Nooit te veel vragen, lief, aardig etc. etc. Het lijkt wel of ze je testen vooraf.
Het ligt niet aan ons, het ligt aan deze mannen. EWij zullen dit nooit kunnen doen. We moeten gewoon ons zelf blijven en weer worden wie we waren. Lukt heus wel, alleen het duurt even. Alles zijn tijd.
Meggie
23-09-2005 20:40
Lieverd,
Ga meteen even naar het herstelprogramma, achter in het boek. Dat mag, omdat je het boek al eerder gelezen heb. Dan kom en blijf je even iets dichter bij jezelf, en dat geeft kracht. Mijn man zei straks: "Wat kun jij goed advies geven", hij bedoelde: "Ik lees nog steeds mee". Hij had het over "Borderliner", dus leest hij op zijn werk echt mee. Ja, er staan overal computers, dan is het niet moeilijk, toch? Meis, kop op. Je komt er wel. Zeker weten! Liefs, Meggie
Magdalena
23-09-2005 21:28
Lieve Jeannette
hoezo alleen (relatie) verslaafde vrouwen? Zijn mannen daaraan ook niet verslaafd?
En op wraak zinnen?...denk ik niet...je mag je best boos, woedend, verdrietig en kwaad voelen...na de zoveelste teleurstelling...geen vergissing hoor...jij was toch eerlijk en duidelijk...dh. ik ben voorzichtig ...wantrouwig...wil niet weer gekwetst worden...
en weet je wat...wens hem in de hel...begraaf hem symboliek...hij wist niet beter...doe echt wat je liefste zou doen...het is zelfverdediging.
Alleen jijzelf kan daardoor je laatste beetje eigenwaarde en zelfrespect nog in stand houden...je mishandelt er niemand mee en maakt er niemand mee kapot...en laat het nooit zover komen dat je laatste lichtpuntjes opraken...hou vol...je bent sterk en hardstikke mooi...ooit..binnenkort.. komt de tijd dat je weer optimistisch, vrolijk,positief, sociaal en relatievriendelijk je leven aankunt..
Anoniemmetje jij ook....ook al ben je nu doodop...grijze muis?...wat nou...geloof me je bent een toekomstige adelaar...
Eindelijk...het klopt, deze mannen mannen zoeken hun vrouwen uit...
Nooit te veel vragen, lief, aardig etc.
Herken ik als geen ander en toch...denk ik dat het ook aan ons ligt...want..we zijn toch lief en aardig en vragen niet te veel, of niet Eindelijk?
Wanneer maak je weer zo een oneindig mooi vers Eindelijk?
Meggie??
"dus leest hij op zijn werk echt mee".....
je schrijft dat "so me nothing you nothing" hier neer...vindt je het niet meer eng, gevaarlijk dat hij meeleest?
Ik denk van nee...je kreeg een compliment toch? doet goed he?
Meissen, koppen op, jullie komen er wel..zeker weten...
Heel veel liefs Magdalena
Jeannette
23-09-2005 23:29
Ik wens hem inderdaad de hel,maar hij wist wel beter,ik heb hem gesmeekt,doe jij dit me niet aan wat je voorgangers heeft gedaan......geestelijke en lichamelijke mishandeling,ik ben al zo beschadigd.
Hij heeft me zelfs weg gehaald uit een relatie,,hij zou zulke dingen nooit doen,hij had respect,kon wel liefde geven,de mooiste woorden zonder daden.
En nu............ben ik overtijd,ik sterf duizend doden,en ik heb waarschijnlijk een soa omdat meneer zijn leuter niet in zijn broek kon houden,en aan één vrouw genoeg had.......,en hij doet net of ik niet besta,niet zijn verantwoording,............mag ik hem de hel wensen??,mag ik wraak nemen???,maar heb ik er de kracht nog voor!!!!
Ik kan met een hoop dingen leven,maar leugens en bedrog zijn in mijn woordenboek niet voor gekomen.
Magdalena
23-09-2005 23:44
Jeannette.......ik hou je vast...ik omarm je....ik weet het .... overtijd ... soa ...ik begrijp je... alles meegemaakt...meisje.. je bent niet alleen...
Magdalena
23-09-2005 23:51
En Jeannette...je zal NIET 1000 doden sterven...geloof me...je zal er sterk en rijk aan ervaring uit en door komen..als een wijze vrouw....
troost??
kijk naar mij..
ik heb hier maar een tiende van mijn verhaal neergezet....
en al die andere lotgenoten/vrouwen en moeders hier op deze site en op de hele wereld.....ik heb het overleefd en ben trots op mezelf....en jouw zal het ook lukken
Jeannette ik hou je heel voorzichtig en zachtjes vast
anoniemmetje
24-09-2005 09:43
Ik denk dat de beste wraak is als jij laat zien dat het goed met je gaat. Dat kunnen ze meestal niet uitstaan.
Dankjewel Magdalena..
Ik heb een beetje onrustig geslapen maar wel met het gevoel dat dit gewoon het beste is voor mij.
Ik heb die boeken ook gelezen van Norwood. En heb er wel wat aan gehad. Ik heb nog meer aan het boek van Susan Forward gehad 'als liefde pijn doet'..
Heb altijd in mijn gedachten gehouden, toen ik weer terug was, dat het echt niet mijn schuld is wat er allemaal gebeurt (is).
Dit heeft mij mede ertoe aangezet om mijn spullen te pakken en weg te gaan en voor mezelf te kiezen.
Ik ben nu ook kwaad op hem eigenlijk. Dat ik me heb laten manipuleren en de dingen waar ik omgeef het opgegeven om hem maar tevreden te stellen.
Ik weet dat ik ooit weer eens een mooie adelaar zal zijn, magdalena. Ik werk er hard aan..
Sterkte allemaal..!
Meggie
24-09-2005 09:51
Lieve Magdalena, Jeannette, iedereen,
En nu... moet ik huilen.
Je woorden raken me Magdalena.
Liefs, Meggie
anoniemmetje
24-09-2005 09:56
Meggie, huil maar even lekker uit hoor..
Meelezen is erg irritant..stel je voor dat je wijzer wordt en eens een keer aan jezelf gaat denken, dat mag natuurlijk niet van de 'foute' mannen...
Sterkte en maak wat van je dag..iedere dag is er weer 1..
Elise
24-09-2005 10:55
Lieverd,
Ik denk aan je en geef je even een hele stevige knuffel, ik wens je heel erg veel sterkte en ik vertel je dat er een dag komt dat je je zelf heel sterk voelt en je jezelf nooit meer uit het veld laat slaan.
Veel liefs.
Jeannette
24-09-2005 12:38
Jullie zijn allemaal zo lief!!!!
Meggie hou je koppie omhoog,en ach,dan leest ie mee,niet aan denken,blijf zoals je bent,waarom zou jij je verhaal niet meer neer zetten,nou dan leest ie het toch???,en dan???niets!!!!!!
En anoniemmetje ik weet het,ik moet laten zien dat het goed met me gaat,het gaat ook al beter met me,ik ben een overlever!!
Maar wat kan je doen tegen leugens en bedrog,hij belde me gister vanaf zijn werk,dat het beter is om geen contact meer te hebben,hij laat me dus zo zitten met al die shitzooi,later bleek hij niet op werk te zijn en allang vrij(de zoveelste leugen),waarschijnlijk al weer op weg naar het volgende slachtoffer!!
Het lijkt erop dat hij wraak neemt op alle vrouwen,omdat zijn ex hem heeft verlaten om een ander,hij wil anderen de pijn laten voelen die hij heeft gevoeld,en denkt er zo mee klaar te komen........niet dus!!!!,hij krijgt alles weer terug op zijn bordje,daar hoef ik niets voor te doen,alleen geduld hebben!!!