Ik moet het hier gewoon neer schrijven. Ik kijk op mezelf neer en weet dat ik zoooo olie dom ben....Mijn vriend, mishandeld mij al anderhalf jaar, en flink ook. Stokken, messen, riemen, wurgen, slaan, schoppen enz enz en natuurlijk het constante uitschelden, kleineren en manipuleren, bedreigen...Ook tijdens mijn zwangerschap. Met 38 weken werd ik nog aan mijn haren door de kamer getrokken. En nu de kleine er is slaat hij me terwijl ik die kleine op mijn arm heb. Ik ben 1 keer eerder weggegaan naar een blijf huis en na miljoenen sms en bellen a 500 euro en veel beloftes terug gegaan. Het duurde 3 dagen en het begon weer. Maar hij hield zich wel aan de afspraak, naar de psychiater voor hulp en medicijnen. Alleen eer dat allemaal op gang komt, dan ben je weken verder en gaat het feest gewoon door.
Nu ben ik weer weggegaan. Goed van haar, zal je nu denken...maar ho stop. Ik blijf een dombo want op de 1 of andere zieke manier blijf ik van hem houden en hopen op beterschap. Ik bel zijn psychiater, regel andere medicijnen, bel en sms me suf. Hij doet op zijn manier zijn best door met me te willen praten en beterschap te beloven. Uit te leggen waarom hij dingen doet en hoe hij het beter wil. Maar aan de ene kant verlang ik zo naar zijn armen om mij heen en ons gezellige huis en de kids, zijn mooie warme lippen die me kussen aaaaah terwijl ik ondertussen ontzettend bang ben. Ook toen ik daar nog was kon ik neit meer slapen, de nachtmerries, de angst dat hij weer in mijn slaap naast me zou komen, met een mes, of me keel pakken weet ik wat. Ik sliep met 1 oog open, halfzittend met het licht aan. Ik ben zo moe, zo kapot van de constante stress, op je tenen lopen, je best doen om hem niet kwaad te maken, angst. Ik weet dat ik niet terug zou durfen gaan, althans nu niet gelijk. Maar mijn hart roept om hem maar mijn verstand weet dat hij eerst echt beter moet worden, eer we een toekomst weer kunnen op bouwen.
Als ik nu mijn eigen verhaal ook lees denk ik, die meid is niet wijs..hoe kan een mens nu zulke tegenstrijdige gevoelens in zich hebben, dat is toch niet normaal. Ik blijf verliefd en van hem houdne, hem helpen en hopen op betershap. Terwijl ik eigenlijk hem flink zou moeten aangeven bij de politie en hopen op tbs en lekker een leven opbouwen met de kinderen zonder hem.....
ik kan je nu wel vertellen dat je bij m weg moet gaan maar doe je waarschijnljk toch niet. denk dan aan je kindje, heb er zelf ook net een gehad, je hebt zelf al nachtmerries genoeg dat je je kleine laat vallen of iets dergelijks moet je t je nu eens 100.000 keer erger voorstellen, dat je kleine een keer de hele tijd huilt en dat hij er zo gek van word dat hij t mes op je kindje legt en dan????? duss bedenk je dat maar eens goed en bedenk dan eens of je echt zoveel van hem houd dat je dat toe kunt staan.
Jeannette
22-06-2005 22:35
Eerst één ding,je bent niet dom,jij bent net als de meeste vrouwen heel sterk,hoe kan je anders dit jarenlange geweld vol houden,je hebt een verschrikkelijke boel overlevingsdrang in je.
Maar op een gegeven moment is het genoeg en moet je voor je zelf gaan kiezen en je kinderen,jij bent verantwoordelijk voor je kids,en je weet diep in je hart,dat je ze zo niet op mag laten groeien,wat moet er van je kinderen terecht komen als ze dit als voorbeeld zien????je weet het wel hé????
Zoek alle hulp die je pakken kan,en ga weg,als je het niet voor jezelf doet,doe het voor je kids,hij verandert niet,jij moet veranderen,jij moet je losmaken,want je weet diep van binnen,dat er te veel gebeurd is,en dat dit niet stopt,alleen jij kan hier een eind aan maken
pricilla
22-06-2005 22:37
hee wela, ja ik weet je hebt gelijk. Maar ik ben nu niet bij hem. Ben gister weggegaan. De druppel was inderdaad de kleine. Zo sloeg hij me bv terwijl ik auto reed (meerdere keren voorgekomen) met de kleine achterin. En ook terwijl hij zelf rijd. We hadden de weg af kunnen vliegen. Ook is het nu een paar keer voorgekomen dat hij me sloeg of schopte terwijl hij op mijn arm zat. Maar het ergste was eergister, dat hij met een stok op mijn benen sloeg terwijl ik de kleine vast had. Wat als ik door de pijn hem los had gelaten of was gevallen?? moet er niet aan denken. Wat ik met mijn verhaal willen zeggen is dat ik mezelf wat kan doen dat ik wel van hem blijf houden en hij het allemaal zo goed kan bepraten dat ik bang ben er weer in te trappen en niet met mijn gevoelens over weg kan...
pricilla
22-06-2005 22:44
Jeanette, ik was even stil wat je zei. Zo had ik mezelf nog niet bekeken; sterk met overlevingsdrang. Daar heb je eigenlijk heel erg gelijk in. Zie mezelf alleen maar als dom, stom, lelijk, niets waard, een nix enz. Met die paar woorden liet je me beter voelen. Want ja, wat heb ik eenhoop door gestaan, en maar blijven volhouden, overleven, het goed proberen te biljven doen enz.
Maar het blijft dom van me te denken dat het ooit goed komt en naar hem te blijven verlangen....
marja
22-06-2005 22:46
nou meisje, je verhaal is er een van velen, zoals je ziet.
Hou in gedachten dat hij gewoon niet de man is en ook nooit zal worden, die jij zou willen. Je bent verliefd op een beeld van hem, dat je zelf hebt gecreeerd. Zoals je zou willen dat hij zou zijn en zoals hij jou en je kindje zou behandelen. Maar hij gaat echt niet veranderen. Hij is gewoon een monster. Want welke man heeft het recht zijn vrouw, terwijl zij zijn eigen vlees en bloed in haar armen heeft te slaan of trappen, om wat voor zieke reden dan ook?
Wordt alsjeblieft wakker, voordat de zaken voor jou alleen maar erger worden.
Sterkte met je keuze.
Naam onbekend
23-06-2005 09:44
Je bent weg!
Wauw, wat ben jij sterk! En nee, je bent allesbehalve dom. Iedereen hier weet hoe dat gaat: hij kan heel lief zijn en je hoopt op verbetering en hoe gaat dat nou in je eentje...
Ik ben zelf allesbehalve dom, heb een universitair diploma en een IQ waar je van tegen de grond slaat. Maar ik zit al 9 jaar vast aan een neanderthaler die mar 1 ding wil: aandacht. Ten koste van alles...
Jeannette
23-06-2005 16:56
Zie je nou dat je sterk bent,ik wist het,en nu ben je weg.............ik kan alleen maar zeggen,gefeliciteerd,en nu zorgen dat je niet meer terug gaat,en ik weet zeker dat iederéén je hier wilt helpen,als je twijfelt,schrijf het hier op,we helpen je!!!!
Ik heb met mezelf een afspraak,dat als ik terug wil,of in de war ben,of twijfel,ik geen beslissingen neem,maar eerst een time-out neem om na te denken,door die methode,is het mij gelukt om niet terug te gaan.............gaat jou ook lukken.
Als je het niet trekt,twijfelt,of je wilt je hart luchten,je mag me mailen,al doe je het 10 keer per dag,we zijn hier om elkaar te steunen
Hou je heel erg taai,je kunt het!!!!!!!
cathy
23-06-2005 17:04
Die tegenstrijdige gevoelens heb ik ook. Soms begrijp ik mezelf gewoon niet meer. Ik ben vier maanden geleden weg gegaan, maar ik ga nog wel langs bij hem. Ik heb me al zo vaak voorgenomen niet meer langs te gaan, maar elke keer ga ik toch weer. Ik vind het zo moeilijk de hoop op te geven en te accepteren dat het over is. Wat Jeannette zegt, lijkt me wel een goed idee. Elke keer als je terug wilt even een time-out nemen. Ga ik zeker proberen!
Sterkte.
pricilla
23-06-2005 23:23
ooo het is moeilijk zeg....hij smsd me en belt en wil praten praten praten. Hij geeft nu alles toe en heeft heel goed door hoe ik mij voel en wil het allemaal goed maken en zich bewijzen enz enz. Ik zeg dat ik de tijd nodig heb en geen woorden wil maar daden. Ik zou willen dat hij eerst goed therapie volgt en kijken hoe de medicijnen aanslaan. Aankijken hoe het gaat. Maar hij wil zich bewijzen terwijl ik bij hem ben. En dat vind ik dus eng, ik neem dan wel een risico. Hij zegt dat hij niet zolang uit elkaar wil zijn, ook ivm de kinderen enz. Dat hij weet dat het zijn schuld is en mij heeft weggejaagd maar dat ik asjeblieft samen met hem alles oplos. oooo moeilijk moeilijk. Ik hou het "al" 2 dagen vol en dat is eigenlijk helemaal niets. Ik zeg ook, beter nu een tijdje zonder mij, dan de rest van je leven zonder mij. Ja toch? Maar hij vind dat we het samen moeten doen. Wel hebben we het er over gehad als we uitelkaar gaan. Hij wil dan stoppen met werken, ander huis zoeken en de kleine bij hem hebben....pardon???
Helder denken wil zo niet, als iedereen tegen je praat en hij aan me trekt. Misschien wel goed bedoeld, oko van hem, maar aaaaah . Ik heb hem gezegd dat ik alles nu ga opschrijven, in een email en dan mag hij dat lezen en dan kunnen we daar later over praten, face to face, maar wel met andere mensen erbij. Dat is toch wel een goed idee van mij toch?
E-tje
24-06-2005 01:34
ZWIJGEN in alle toonaarden tegen hem meis... een ander nummer nemen... je lykt wel gek om nog met hem te willen praten.. Met de politie praten en daar je hart te luchten... kyken of hun dan ook nog terapie of medicynen aan willen passen... ik dacht het niet dus he!!!
DOE HET NIET!!!
--->JE BENT ZOVEEL MEER WAARD
Jeannette
24-06-2005 14:46
Oei Pricilla,je was op de goede weg.......niet doen,ik herken dit,mijn ex wilde zich ook bewijzen,maar wel weer samen met mij,ik dank god op mijn blote knieën dat ik het niet hebt gedaan,want toen ik weigerde,brak de hel los,zie je niet dat het WEER op zijn manier moet???,besta jij eigenlijk wel.
Niet meer praten,zo kan hij je ook niet manipuleren en beinvloeden,neem een ander telefoonnummer,ik weet dat je de drang hebt om het weer te proberen,maar als het niet lukt,die kans zit er dik,heel dik in,kian je dan nog zo makkelijk weg,wat gaat er dan gebeuren.
Pricilla laat je niet manipuleren,ze veranderen niet,als dat wel het geval had geweest,had hij jouw gepraat,gesmeek en je woorden allang serieus genomen toen jullie nog samen waren,bij zulk soort types moet het eerst escaleren voor ze het licht zien,en dan nog,gaan ze na verloop van tijd weer vrolijk verder,sterker nog hij had toen zelf in moeten zien,dat je een vrouw niet zo behandeld,en dat heeft hij niet in zich,en zal het ook nooit en te nimmer krijgen
Ga niet terug,doe het niet!!!!!!!!!!!!
pricilla
24-06-2005 15:23
ooow jullie hebben zo gelijk......ik weet het maar tog.....vandaag veel gebeld enzo en hij heeft veel geregeld. Hij had een afspraak samen met zijn moeder bij de reclassering. Er is mij nu gevraagd of ik mee wil werken aan het project stop huiselijk geweld. Dat betekend dat we allebei therapie krijgen en ook gezamelijk. Mijn vriend heeft nieuwe medicijnen en mag geen wiet meer roken of iets drinken ofzo. Maar de afspraak is dan wel dat we het samen doen en dat we dus ook samen wonen......ieks.....Dat is dat project, weet niet of jullie daar allemaal mee bekend zijn? Die therapie en niet bij elkaar wonen, zo werkt het dus niet. Ik vin het maar wat raar maar ok, er zit wel wat in. Ik heb tegen hem gezegd dat ik het echt wel wil proberen en er alles aan wil doen samen met hem. Maar dat betekend niet dat hij mij kan garanderen dat het niet weer gebeurd, of dat het escaleerd. Ik zal ontzettend bang en op mijn hoede zijn. Het idee maakt me al misseiljk. Maar tog wil ik het ook wel graag, ik mis hem en wil er aan werken. Weer dus die tegenstrijdige gevoelens. Ik zou dan dus straks naar hem toe moeten gaan..........
Jeannette
24-06-2005 16:37
Ik zeg niet dat hij of jij liegt,maar mijn ex is ook bij de reclassering geweest,en die kwam met een ander verhaal,en dat bij elkaar wonen,kwam er dus niet in voor,ik vind het heel vreemd dat een reclassering dit als voorstel heeft,die zouden jou eigenlijk moeten beschermen tegen hem,en je er juist niet aan blootstellen.
Maar als jij dit wilt,en het een kans wil geven,dan moet je dat doen,het is jouw keuze......tenminste dat hoop ik!
pricilla
25-06-2005 00:24
na veel gebel en gepraat en twijfel wel niet wel ben ik vanavond gegaan maar voor de zoveelste keer zei ik weer af. Ik voelde me als een kalf naar de slachtbank. Twijfel, twijfel ik wist het niet meer, het ging ook allemaal zo snel. Dus ik bel op na 100 km dat ik toch maar terug ga en niet kwam en toen werd ie natuurlijk kwaad. Me familie zou uitgemoord worden en mijn kind krijg ik nooit meer terug en de auto moest ie hebben enz. Ik weer met zijn moeder praten, hij en zijn moeder schreeuwen ondertussen, kleine huilt op de achtergrond...dan tijdje stil en dan belt hij weer, want zijn moeder was ff weg. Ondertussen dat hij de fles gaf met mij praten en huilen en weet ik wat. Ik probeer hem uit te leggen dat ik dit zo niet kan, zo snel allemaal. Want ik twijfel zo, of hij ooit veranderd, beter wordt. Of hij me niet te grazen neemt als ik terug ga. ...
Maar ik hou van hem en wil het wel maar wor heen en weer geslingerd...Plots moest ie ophangen, zijn moeder kwam er weer aan. Ik moest om 12 uur weer bellen (hij mag niet meer bellen en mij lastig vallen van zijn moeder). Ik doe dat braaf maar niemand neemt op. ..afgepakt misschien? Maar nu weet ik niet of ie nou boos is of niet...staat ie hier straks voor de deur en ramt de ramen in, of gaat ie echt wachten? Ik ben bang en moe, moe van eht bang zijn. Ik wou dat het over was, dat alles goed was...ik weet het niet meer hoor....
Ik heb niets meer, geen huis, geen spullen, veel schulden en geen kinderen...alleen mezelf, ik lig helemaal overhoop, de ene keer wil ik dood, dan wil ik weer naar het buitenland, dan wil ik weer naar hem toe, dan wil ik kleren kopen en dan wil ik huilen....o en nu zie ik hem weer op de msn......
cathy
25-06-2005 13:01
Hoe is het nu met je. Ik begrijp al die tegenstrijdige gevoelens wel en ook dat je in de war bent. Probeer sterk te blijven voor jezelf en je kind. Waar is je kind nu, is die niet meer bij jou? Zijn er mensen in je omgeving die je kunnen helpen? Als ik je verhaal zo lees, lijkt het beter om weg te blijven en alles eerst op een rijtje te zetten voor jezelf. Daarna kan je beslissen hoe je verder wilt gaan. Je hoeft niet perse nu direct al een beslissing te nemen. Probeer eerst een beetje rust te vinden en aan jezelf te werken.
pricilla
26-06-2005 22:33
Nou daar ben ik weer. Het is allemaal heftig geweest. Samen met zijn ouders hebben we afspraken gemaakt. Zijn ouders staan echt achter ons en hebben al veel met mijn vriend meegemaakt. Omdat ze vonden dat mijn vriend niet in staat is om voor de kleine te zorgen, maar ik ook niet, hebben ze goed op hem gepast en zijn we hulp gaan zoeken. Ook ik krijg hulp, want ik zit er helemaal doorheen. We gaan ook dat therapie tegen geweld doen, zowel mijn vriend als wij samen. Verder blijft hij nu in ons huis wonen en werken en ik ben een stukkie verderop bij familie met de kleine. We zijn dus nog wel samen, maar niet samenwonen. Dat zou te snel zijn en het risico dat het fout gaat is nog veel te groot. MEdicijnen en therapie en veel goede wil moeten het beter maken. Vandaag heb ik mijn vriend gezien. Ik was dooodzenuwachtig joh. Maar hij en zijn familie waren heel lief en stellen me goed op mijn gemak. En ik moet eerlijk zeggen, ik ben verbaasd. Hij heeft sinds zaterdga nieuwe medicijnen en een kleine week niet geblowed. Hij heeft gewoon po een stoel gezeten, zonder raar te doen, gewoon stil, dat alleen al was gek. Hij was super lief, zei echt alles wat ik ooit hoopte te horen en het was net of het iemand anders is. We hebben bv gewoon op een terras een ijsje gegeten. Dat kon vroeger niet, want dan werd ie paranoia van. Kon gewoon met hem in het gras zitten en naar het water kijken en stil zijn.....dat had anders hooguit 2 minuten geduurd. Heel gek.
Nou ja, ik loop niet te juigen, heb zoiets van, eerst zien dan geloven. Geen woorden maar daden. Hij porbeerde me wel mee naar huis te lullen want hij is bang om alleen te zijn. Ik zei als je bang bent (hij denkt dat het kwaad hem komt opzoeken dan) dan ga je bidden en in noodgeval mij bellen. Ik hou voet bij stuk. Ik wil onze relatie wel redden en hem/ons helpen en mee doen aan die therapie enzo. Maar wel rustig aan. Eerst aankijken of dit zo blijft en beter wordt, ik ben niet gek. Nou ja wel zo gek dat ik voor mezelf ook therapie krijg hihi, maar ja, kben echt getraumatiseerd en in de war en bang enzo, dus is goed voor mij.
Nou misschien gaat dit 1 van de weinige happy ends van een mishandelde vrouw worden?
to be continued...........
helena
28-06-2005 12:42
Jeetje, je had gelijk... die tegenstrijdigheid! Erg he? Ik weet niet wat ik moet denken, en als ik het weet dan voel ik me weer schuldig om wat ik denk dus dan weet ik het weer niet...
cathy
28-06-2005 18:16
Ik hoop voor je dat het een happy-end zal worden. Ik denk dat veel van ons blijven hopen dat het nog goed komt. Als je partner ook in therapie gaat heeft het een grotere kans van slagen. Tegen mij is ook gezegd dat ik pas aan terug gaan kan denken als hij bereid is om in therapie te gaan. Het gaat wel beter sinds ik ben weg gegaan. Hij doet lief, zegt dingen die ik graag hoor etc. Heel anders dan toen wij nog samen woonden. Hij wil alleen niet in therapie, want hij is niet ziek zegt hij. Daarom durf ik nog niet aan terug gaan te denken. Ik ben bang dat het maar even zal duren en dat na een tijdje het vernederen en de opmerkingen weer beginnen. Je hebt gelijk om te zeggen "eerst zien en dan geloven". Ik hoop voor je dat de therapie helpt.
vinnie
29-06-2005 20:24
Het is akelig stil rond pricilla.
pricilla
30-06-2005 14:33
Ik ben er nog hoor.......ja die therapie gaat wel door, deze week bij de gewone therapeut geweest.Volgens hem doen de medicijnen het wel goed, maar is therapie echt noddzakelijk. Hij zei dat mijn vriend eerst een agressieregulatie probleem heeft en een achterdocht/waan/jaloerzie iets heeft en daar mee moet werken, anders heeft therapie ook geen zin. Zijn reclaseringsbeamte was er natuurlijk weer niet, die wou ik spreken, voer het hoe en wat. balen dat ze er niet is nog een week wachten dus. Mijn vriend is nu constant hier, dus bellen kon dan niet. En nu is ze weer vrij tot volgende week woensdag...zucht....
Opzich gaat het goed, maar me vriend vind dat als hij nu zo zijn best doet, ik hem een kans moet geven en ook gewoon mee naar huis moet komen, hij neemt medicijnen, hij gaat naar therapie, hij doet toch zijn best? Maar gister is ie wel weer kwaad geworden. Niet slaan ofzo, maar wel weer dat akelige kinderachtige geblaat van hem. Zijn moeder was erbij, we zijn gewoon weggegaan, negeren, maar hij liep mooi mee, riep het 1 en ander en toen was het plots weer over. Later zegt ie, goed he, ik kon me inhouden, ik heb nix gedaan. Nee das waar, maar ik von dit ook al erg. Wor gewoon zo bang dan he, ik kan er niets aan doen.
Hij vind het zo erg dat ik bang ben, tja...dat heeft tijd nodig, veel tijd. Het weekend komt er aan en hij wil dat ik oo thuis een naggie slaap...kweet nie... We hebben nuook samen geslapen, maar is tog anders. Vant weekend wil ie ook allemaal leuke dingen doen.Heel lief, ik ook hoor. Maar hij heeft gewoon geen geduld, het gaat hem niet snel genoeg, is moeilijk mee om te gaan hoor!
Maar goed, we zijn op de goeie weg, hij kan niet van de 1 op andre dag anders zijn. We hebben het ook heel fijn, veel praten, heel intiem...op die boze aanval van gister na en zijn ongeduld gaat het wel goed verder!
pricilla
12-09-2005 15:14
Hallo, misschien dat een aantal van jullie mij nog kennen. Ik schreef dat ik weg was gegaan bij mijn man en toen weer terug en dat hij therapie wou, maar dat ik het allemaal niet wist en bang was en tog van hem hield enz, helemaal in de war?
Mijn man heeft zich vandaag laten opnemen in een kliniek. Uit bescherming, voor hemzelf, ons en de hele buitenwereld. Ik ben echt wel trots op hem. Erkennen dat er iets mis met je is, je vrijwillig laten opsluiten en hulp zoeken. Op zich iets waarvan wij mishandeldevrouwen vinden dat dat meer dan logies is. Maar tog, er zijn maar weinig mannen die dat doen, die echt hulp zoeken en echt beter willen. Ik probeer wel nuchter te blijven. Wil niet al mijn hoop hier op zetten....maar tog hoop ik dat dit een nieuw begin gaat worden, dat er misschien tog een toekomst voor ons gezin zal zijn....Veel tijd is er voor nodig en het kan maanden, jaren duren eer je kan zeggen of dit verhaal een happy end gaat krijgen. Van de statistieken wor je ook niet echt blij, want het komt maar weinig voor. Maar tog, ik heb hoop en bid en ga van eht goede uit...wie weet.
Hoe ik me nu voel, heel raar, aan de ene kant verdrietig, tog, dat hij weg is, want ja ik hou wel van em, ben nu plots alleen. MAar aan de ander kant blij, opgelucht, vrij!!! Ik ben vandaag gewoon alleen met de bus geweest, ik durfde gewoon om me heen te kijken, met mensen te praten! Heb zin om allemaal leuke dingen te gaan doen, tvoelt als een vakantie..Mijn familie weer opzoeken die ik nooit mocht zien, weer gewoon bellen of iemand een mailtje sturen zonder gecontroleerd te worden. Gewoon..leven...mezelf zijn. Maar wie ben ik, dat moet ik nu ook gaan ontdekken. Tijd voor mezelf, alles verwerken, tot rust komen. En vannacht, kan ik gewoon gaan slapen....zonder bang te zijn. En de afwas doen wanneer ik daar zin in heb.Wat een leventje zeg....raar hoor.
Of dit nu het begin van het einde van onze relatie betekend, of juist een hele nieuwe start, we zullen zien....Ik heb in iedergeval even pauze...als die gek niet besluit opeens naar huis te komen en ermee op te houden. Dan hou ik er ook mee op!
Dit is het laatste wat ik doe, we hebben ook relatietherapie gekregen daar, dus er gaat veel gebeuren, ik heb zelf ook nog een therapeut nodig.
Maarrrrrr eerst rustig met de hond wandelen, ff me ouders bellen en vannacht lekker slapen.Misshien morgen wel naar de stad en op me gemakkie een leuke armband ofzo voor mezelf kopen joepieieiie
-edit- verplaatst door admin
Jeannette
12-09-2005 16:15
Jeetje meid wat een ontzettend positief verhaal,en je schrijft met zoveel zelfvertrouwen over jezelf,dat je heerlijk aan het genieten bent.
Dat is wat we allemaal moet leren hier,je niet alleen focussen op de man met het probleem,of hij nou slaat,je geestelijk mishandeld of gewoon een gewone man is die in de knoop zit mezichzelf.
We hebben allemaal zo de eigenschap om die man maar te willen helpen dat we er zelf aan onderdoor gaan,en daarmee verspeel je je eigenwaarde en geluk!!!!
Hoe de toekomst ook zal uitpakken met je partner,geniet van elke moment dat je je vrij voelt,en denk in de tussentijd ook heel goed na,wat jij allemaal wilt!!!!
Ik wens je veel wijsheid toe!!!!!
pricilla
13-09-2005 19:15
Ja inderdaad en het verbaasd me ook een beetje dat er weinig gereageerd is op mijn stukje....geloofd er dan niemand in dat je man hulp kan zoeken en dat jij dan gewoon door gaat en voor jezelf gaat zorgen? Dat het misschien toch goed gaat komen...
Vandaag kreeg ik telefoon dat ik op bezoek mag komen. wel onder begeleiding en heel gedoe. En wat ik wel en niet mee mag nemen voor hem en dat ze niet willen dat je je kinderen mee neemt (doek ook niet, zitten allemaal idioten daar) heel streng, heel goed vind ik zelf. We hebben dan relatietherapie, met 2 therapeuten...
Toen ik daar was vorige week zag ik trouwens een Loesje-poster met een tekst zoiets van; als je je 's nachts buiten op straat veiliger voelt, dan thuis in je eigen bed...toen ik dat las moest ik gelijk huilen shiiiit dat is precies het gevoel, raar hoor. Heb vannacht goed geslapen, alleen, maar met rust, heel raar was dat. Ik betrap me nu op allerlei gedachten. Hee, ik kan gewoon een praatje maken met de buschaffeur, zonder gezeik Hee, ik kan gewoon al in de 3 gaan met 40 km per uur zonder gezeik. Hee me zoontje mag gewoon met zijn handjes in de modder, zonder gezeik enz enz. Allemaal van die kleine dingen waaraan je merkt dat je normaal constant met HEM bezig bent. Dus dat voelt nu heel vrij en vreemd...
E-tje
13-09-2005 20:06
ik denk dat velen hun adem inhouden..
vele van ons hebben al zoveel geprobeert en altijd gehoopt dat het beter zou gaan.
Al zou mn vriend van toen in terapie gaan dan zal ie toch het kruis moeten dragen van ons kwijt te zijn..
Aan een ander mag hij dan laten zien dat hij een beter mens is geworden.
De littekens die hij ons bezorgt heeft kunnen er nooit meer voor zorgen dat je ooit weer helemaal ongedwongen met iemand samen kan leven.
Altijd zal je denken bij een bepaalde opmerking of look... "zou het weer beginnen"
patries
13-09-2005 20:18
Ik hoop echt dat het goed komt, ik hou me adem in en hoop echt dat het voor jou en je partner goed komt maar blijf opletten en alert.
Good luck
E-tje
13-09-2005 21:25
nou voor mij geen patner meer hoor... dat is het verre verleden al lijkt het gisteren.
Ik steek geen energie meer in een man.
De eerstkomende jaren zijn voor mij en mn kidz
cathy
13-09-2005 21:26
Het is goed dat je man inziet dat hij therapie nodig heeft. Ik zou ontzettend blij geweest zijn als mijn man zou toegeven dat hij hulp nodig heeft. Jaren heb ik gehoopt dat hij het zou inzien en inmiddels heb ik die hoop min of meer op gegeven. Ik woon nu apart en denk nog na hoe ik verder wil gaan. Ik zie hem nog steeds, maar ik merk dat hij nog steeds hetzelfde denkt. Hij schuift de schuld op mij en ik hoef niet te verwachten dat hij in therapie zal gaan. Ik heb daarom nog maar weinig hoop over dat het ooit nog goed komt tussen ons. Ik ben blij voor jou dat je man hulp heeft gezocht. Overhaast niets en neem de tijd voor jezelf om na te denken hoe je verder wilt.
pricilla
13-09-2005 21:36
hmm ja ik snap wel wat jullie bedoelen. Ik vin het ook doodeng en heb er me bedenkingen bij, tuurlijk. Zou ook niet weten hoe ik hem ooit moet vertrouwen en hoe ik ooooit niet meer bang kan zijn. En of hij weer zo gaat doen, die garantie heb ik nooit. Tis een eng idee, alsof je van een brug springt zonder zwemdiploma. Ik moet daar maar niet teveel aan denken. Heb me goeie en me slechte momenten. Probeer nu vooral zelf te genieten. Ben lekker met me schoonmoeder en de kleine de stad ingeweest, heb een toffe rok gekocht, ik schrijf veel en rust veel. Hoe het met hem gaat, dat heeft veel tijd nodig. En die relatietherapie al helemaal...Kweet echt niet of dit goed zal gaan. Maar ik zie het wel, laat het op me af komen en blijf positief....
Ik denk ook vaak, als we echt uit elkaar zouden zijn, dan nooit meer een vent voor mij...
En Cathy, ik zou ook voor jou willen dat jouw man het erkende en therapie nam. Als hij dat niet doet, is er geen beginnen aan. Ik snap dat mensen met een schuin oog naar mijn hele verhaal kijken, maar denk ook dat er veel vrouwen zijn (zoals jij) die wilden dat hun man in therapie ging. Dan is er tog nog iets van hoop. Heb je het wel es gehad met hem over therapie, of het stop huiselijk geweld programma?
pricilla
14-09-2005 22:25
Had 2 dagen geleden verteld hoe blij ik was. Kom nu vertellen hoe moielijk het ook is. Ben vandaag bij hem op bezoek geweest. Helemaal zenuwachtig, mooie kleren aan gedaan (ahum) wat eten en drinken voor hem mee genomen en een boek en pen zodat hij kon schrijven enz. Hij helemaal blij en verliefd doen en alles vertellen. Maar ook zeggen dat hij na deze week weer naar huis wil! Want die mensen die daar zitten zijn echt gek zegt ie. Hij is bang voor ze en ze zijn eng en raar. Ik zei, nou weet je ook hoe wij ons tegenover jou voelen...ja tog? Toen zei hij, ja maar ik ben bang dat als zo'n mafkees raar tegen mij gaat doen, dak em op ze bek sla. Ik zei, nou daarvoor zit je juist hier en beter dat je hem slaat dan mij. Ja of niet dan. Toen ik vertelde dat ik hem heus mis en van hem hou maar tegelijkertijd ook bang ben vond ie dat ik niet zo moest beginnen anders had het geen zin. Hij deed immers zo zijn best en we zouden op nieuw beginnen. Zonder drugs en met medicijnen ging het vast veel beter en dan wil hij poliklinies therapie en de realtietherapie blijven doen.
Hoop dat dit een bui van hem is, zat er ook dik in naturulijk dat hij na een paar dagen naar huis wil. Tis daar ook niet leuk. Een regime van, stop het beestje in een hokje en kijken wat het doet. Hij heeft de hele dag niets te doen, zit maar op ze kamer, geen tv en wil niet bij die andere mensen teveel zitten, de dagen zijn lang. Voor iemand met zware adhd een ramp. Snap ik ook wel. Hoop dat die bui morgen over is en hij realiseerd dat dit zo beter is. Want dat is het moeilijke met iemand met een persoonlijkheidsstoornis, elke dag, elk uur, kan het weer anders zijn! Maar naar huis komen laten we hem nog niet, ik hoef hem niet thuis en zijn familie ook niet, dus wat wou hij nou haha of niet soms! Maar even door zetten!
wordt vervolgd!
-edit- verplaatst door admin
Elise
15-09-2005 14:50
Ik vind het echt super knap van je en je hebt ook helemaal gelijk meid een hele dikke vette pluim voor jou.
pricilla
15-09-2005 19:58
Nou hij is natuurlijk heel zieleg en ziek, maar zei vandaag hij blijft wel...ik hou het maar op ups and downs...Maar ikzelf blijf uppen! Of niet soms!
patries
23-09-2005 09:00
hoi
Mijn ex heeft oook deze stappen gezet hij heeft helaas gefaald na zijn drugsgebruik, kreeg hij te horen dat hij adhd had,ook hij zei iedereen is gek hier, de leiding die daar werkte riep me op een gegeven moment apart en zeiden joh als jij komt gaat hij naar zijn kamer zielig zitten doen maar ben jij weg heb hij echt de grootste lol, dit zijn streken van hem trap daar niet in hij heeft het 3 mnd volgehouden tot dat hij weer de drang had om mij even flink te slaan,ik ben weg gegaan en meneer heeft direct ontslag genomen dus wees op je hoede een kat in het nauwe kan vreemde sprongen maken!!!!
c
19-10-2007 20:20
he meis,ben ern benieuwd hoe het nu met jullie gaat.liefs en sterkte!!