|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| E-tje | 23-06-2005 11:25 |
| heel herkenbaar... jouw verhaal voelt alsof ik weer even terug ben by mn ex.. Heb ook alles opgegeven... zelfs mn vryheid omdat ik steeds opgejaagd word maar hey... weet je wat ik er voor terug heb gekregen... geluk in de ogen van mn kinderen en dat is vele malen meer waard dan alles wat ik opgegeven heb..het is het waard!!! sterkte meis | |
| Yaw | 23-06-2005 12:19 |
| Hee E-tje, Dat vind ik nog het fijnst hier: je herkent zoveel. Ik ben niet gek! Ik dacht eerder altijd dat mishandelde vrouwen van die boksballen waren, dat alleen het slaan telde. Ik heb van die bovenburen. Nou, díé is pas zielig dacht ik altijd als ik de politie belde. Hoe meer ik hier lees, hoe meer ik het patroon begin te zien: dat geëtter (zoals ik het altijd noem) is ook mishandeling! Het niet laten slapen van mensen wordt gebruikt als martelmethode nota bene...Nou ik kan erover meepraten... Het stomste van mezelf vind ik nog dat ik hoop blijf houden. Soms gaat het heel lang goed. Ik wil alles doen dat het zo blijft. Dan gaan we maar in therapie of verhuizen we naar ergens waar hij het wél leuk heeft. Ik wou dat dat eens van twee kanten kwam... | |
| Yaw | 23-06-2005 15:22 |
| Nou, de mailtjes zijn begonnen. Ik zal voor de lol eens tellen in het hoeveelste mailtje hij mij gaat gebieden vanavond thuis te blijven en met wat voor smoes... | |
| Jeannette | 23-06-2005 22:21 |
| Waar hoop je op?????,dat hij veranderd,en wat denk je zelf zou hij dat doen????,zulke mensen kan je niet gelukkig maken door te verhuizen,of wat dan ook. Jij zelf moet weer gelukkig worden samen met je kids,en daar zorgt hij echt niet voor,dat kan alleen jij!!!!!!!!!!!!!! Kies voor jezelf,waarom zou jij je alles af laten pakken,en je bent niet alles kwijt als je bij hem weg bent,je hebt nl je grootste bezit weer terug,"JEZELF",hobby,s materialisme,geld,is allemaal maar bijzaak,als je je zelf weer terug hebt,kan je na verloop van tijd de hele wereld aan,en ben je met een dubbeltje gelukkig!!!! | |
| E-tje | 24-06-2005 01:21 |
| En zo is het jeannette.. maar vaak gaan vrouwen (helaas) niet weg voor zichzelf maar voor het deel van hunzelf... de kidz.. pas later komen we er achter dat niet alleen hun een gelukkig leven waard zyn maar ook wy zelf... Ik ben nooit uit het oog verloren dat ik meer waard was dan wat hy me wilde laten denken... zo klein kreeg hy me niet... maar uiteindelyk ben ik weggegaan voor de toekomst van mn lieve kleine meiske.. toch strange... | |
| Yaw | 24-06-2005 09:22 |
| Waar ik op hoop? Dat het wordt zoals in de goede perioden, want die zijn er ook geweest. Perioden waarin hij zei van "meid, nu ben jij aan de beurt! ga maar lekker weg". Ik had hem gisteren weer aan de telefoon. Hoewel ik laaiend werd van zijn hele houding, snap ik ook dat hij hulp nodig heeft. Hij voelt zich nutteloos nu hij geen werk heeft, en de zorg van onze kinderen valt hem zwaarder dan hij dacht. Ik ben even flink boos geworden, omdat alles in feite volgens afsrpaak en verwachting verloopt: ik zou gaan werken en hij hunkerde zijn hele leven al naar kinderen en hij zou ervoor zorgen. En nu komt hij met smoesjes van "het valt me zo tegen" en "ik ben waardeloos". Ik moet er wel bijzeggen dat onze oudste geestelijk gehandicapt is. Maar daarom zit die ook hele dagen in de opvang, die heeft hij 1,5 uurtje voordat ik thuiskom! Ik heb verdorie 3 jaar lang full-time gezorgd terwijl meneer kwam en ging zoals het hem beliefde, en dan was het van "jij doet heel belangrijk werk!" Maar als ik dat tegen hem zeg, dan zegt hij "ja, maar jij bent ook een vrouw, die zijn gewoon beter in zorgen". Ik word daat woest om. Hij is gewoon te asociaal om normaal te doen tegen de kinderen als hij in de put zit, maar mijn gevoelens telden nooit mee "want jij bent ook een vrouw"? En voorts wil ik zeggen dat mijn hobby tevens mijn passie is. Het is een deel van mijn leven, en dat is het altijd geweest. Ik vind het gewoon ZO gemeen dat hij me dat misgunt! Mijn leven zou een stuk minder zin hebben als dat wegvalt :( | |
| Jeannette | 24-06-2005 10:29 |
| En dat slaan,daar stap je zomaar overheen????????????? Je bent verdorie nog een excuus voor zijn gedrag aan het zoeken ook,er is nooit en nooit en nooit een reden om iets van iemand af te pakken,iemand te vernederen,en slaan is helemaal uit den boze!!! Ga hulp zoeken,voor jezelf!!!!! | |
| Yaw | 24-06-2005 11:52 |
| Ik ben geen excuus aan het zoeken. Ik zie alleen de aanleiding. En ik praat niks goed. Ik accepteer het slaan niet, en het gemanipuleer. En ja, als het even kan wil ik hulp zoeken voor allebei. Therapie dus. Dat hij ook eens van een ander hoort dat hij onredelijk is en fout zit, en dat ik van een professional hoor dat het anders kan en óf het ook anders kan. | |
| Hellepie (yaw) | 24-06-2005 17:54 |
| Zoals beloofd hier mijn verhaal: Mijn verhaal begint als ik 19 ben. Eindexamenfeestje, dus joepie. Na een rotjeugd en de onverwachte dood van mijn moeder was ik eindelijk echt in een feeststemming: ik ging het huis uit! Ik zou naar een universiteit gaan aan de andere kant van het land, en daar zou ik tot mijzelf kunnen komen. Dacht ik. Op het feestje liep dus ook mijn vriend rond: een bijna uitgeprocedeerde asielzoeker. Het klikte en zo kreeg ik 2 maand voordat ik naar de andere kant van het land verhuisde een vriend die 3 uur reizen verderop woonde. Slim. Aanvankelijk heeft hij enorm veel voor me gedaan, moet ik zeggen. Ik won een hoop zelfvertrouwen en mocht mezelf wel zoals hij mij afschilderde. Wel waren er toen al tekenen van zijn bezitterigheid: ik kreeg na een paar maanden een mobiele telefoon van hem. Ik vond het lief, zo’n vriendje dat zich zo om mij bekommerde. Het viel me niet eens op dat hij aanvankelijk alleen ’s avonds belde om te controleren waar ik was. Ik zat ver weg, dus zoveel kon hij mij niet eens controleren. Wel wist hij voor elkaar te krijgen dat ik eigenlijk nooit ben uitgegaan in mijn studententijd. Iedereen maakte lol en ik, ik was maar aan het laten zien hoe serieus ik was met hem. We zijn nu 9 jaar later, dit om duidelijk te maken hoe geleidelijk het is gegaan, en ik heb nu pas door dat er iets niet klopt. Ik woon nu dus samen met een man die ondanks dat we geen geld hebben, op vakantie is. Een man die dreigt om niet terug te komen, met onze jongste! Een man diehet dan nog zo weet te draaien dat ik de kwaaie pier ben als ik flip bij zo’n dreigement. Hoe kan ik nou zoiets van hem denken? Ben ik gek ofzo? Hij is toch geen Marokkaan? Ik hoor het me nog vragen, na een jaar. Of ik op een hobbyclubje MOCHT. Mocht, ja. En ik weet nog hoe trots ik was toen hij me prees dat hij het zo fijn vond dat ik zoiets met hem overlegde. Wat was ik toch een goede vrouw. Hij dacht en denkt in uitersten. Het ene moment ben ik heilig en perfect, het volgende moment ben ik een doorgedraaide gek. Hij weet hoe bang ik ben niet normaal te zijn, in verband met de vele geesteszieken in mijn familie. Vier jaren van mijn studie kwam ik probleemloos door. Omdat ik ooit had gezegd dat ik 4 jaar zou studeren (zijn er 6 geworden) en dat ik daarna kinderen wilde met hem, vond hij het tijd voor een kindje. Ik had toch 4 jaar gezegd? Beloofd is beloofd toch? Hij beloofde er zelf bij dat ik het niet eens zou merken, dat kindje. Hij zou ervoor zorgen, zodat ik verder kon studeren, werken, wat ik ook wilde. In de kraamweek heb ik hem dus niet gezien. Hij had werk (zwart) en dat was veel belangrijker dan ons te vroeg geboren kindje. Hij zei het letterlijk: “Mijn centen hebben voorrang!” Zijn moeder was op dat moment ernstig ziek, en hij betaalde veel van de kosten daarvan. Ik vond dat hij daarmee een punt had. Ik worstelde mij de eerste 9 maanden door met een huilbaby (wat zeg ik, een GILbaby), die maar niet goed hapte aan de borst, waardoor ik nu nog littekens op mijn tepels heb en die zelden langer dan 3 uur achtereen sliep. Ik ging eruit ’s nachts natuurlijk. Hij werkte immers. Ik heb met een dubbele oorontsteking en twee slapeloze nachten nog luiers staan verschonen ’s nachts. Daarna nog 3 uur slaap tot het 6 uur ’s ochtends werd en het gegil weer begon. En dan was het “Ga jij maar, ik ben zo moe!” Met 9 maanden trok ik dit niet meer, ik woog 50 kilo bij 1.80 m en ik was te gaar om nog een gesprek te voeren met iemand. Toen is hij er voor het eerst een nacht uitgegaan en mocht (mocht!) ik uitslapen. Toen hij merkte hoe ik daarvan opknapte, maakten we de volgende afspraak: ik ’s nachts eruit, maar ik dan ook uitslapen! Dit mondde erop uit dat ik elke ochtend verslag moest doen hoe vaak ik er ’s nachts uit was geweest en waarom. Dan beoordeelde hij of dat genoeg was geweest voor mijn beloning: slaap. Ik zat dus elke ochtend in de stress: krijg ik mijn slaap? Ik heb er tot nu een slaapprobleem van. Met 15 maanden sliep ons zoontje voor het eerst een nacht door... Hij merkte dat ik uitgeruster werd en hij dus meer aandacht kreeg. Seks dus. Hij was mijn eerste, en ik had het de eerste jaren dus reuze interessant gevonden. Wel merkte ik dat hij wel erg vaak wilde en dan erg ver ging met zijn zin doordrijven. Als ik niet wilde, dan zocht hij wel een ander die wel wilde, zei hij vaak. Of hij wilde iets anders dan ik, en dat moest dan per se. Maar het was niks extreems tot vorig jaar. Intussen had ik 4 jaar in zijn woonplaats gewoond, waar ik naartoe verhuisd was toen ik zwanger was. Hij heeft er de 4 beste jaren van zijn leven gehad. Ik de 4 rotste (tot dit jaar dan). Ik had en heb geen rijbewijs en kende daar niemand. Ik kwam in een isolement terecht waarin mijn hoogtepunt de wekelijkse boodschappen waren. De boodschappen! Ik heb gvd een universitair diploma en het beste wat ik daar in elkaar kon draaien was een lijstje! De eerste Sinterklaas van mijn zoontje en mijn vriend, werd een ramp. We zouden surprises maken met mijn ouders en al mijn zussen en broer plus alle aanhang. Lootjes, het hele gedoe. Ik zag er enorm naar uit. Vond het dus ook niet erg dat ik zijn gedichten en surprises kon maken. Voor wat lol deed ik graag dubbel mijn best. Een dag van tevoren, ’s avonds laat meldde hij dus dat hij er toch geen zin in had. En nee, hij zou mij ook niet brengen. Ik moest maar met de trein, als ik al wilde gaan. En dan moest ons zoontje (9 maanden) mee, want “daar kon hij niet op letten”. Na een nacht smeken wilde hij me dan toch brengen. Ik verzon een smoes dat hij niet lekker was zodat het niet zo raar was dat hij er niet bij kon zijn. Ik dus met een gillend kind (want dat gebeurde altijd als hij uit zijn dagelijkse ritme kwam, hij blijkt nu ook autistisch te zijn) aan de surprises. Niemand kon zijn gedichten normaal voorlezen of verstaan door het gegil. En om tien uur, de afgesproken tijd, werd ik niet opgehaald. Ik bellen. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om te bellen? Ik wist toch dat hij altijd om tien uur ging slapen? Na veel gezeur wou hij me ophalen. In de tussentijd heb ik met een nu enorm hard krijsend kind buiten rondgelopen. Dank u Sinterklaahaasje. Dit werd een patroon: elke keer dat ik iets leuks had, verpestte hij mijn lol. Bij voorbaat, maar ook vaak achteraf of tijdens. Personeelsuitje? Geheid dat halverwege mijn telefoon ging met de vraag hoe ik het in mijn hoofd haalde om hem niet te bellen. Verjaardag? Ruzie. Verjaardag van een vriend? Tien keer bellen met de mededeling dat er iets ernstigs gebeurd was met de kinderen maar dan niet willen zeggen wat. Dan hield ik het niet meer uit, natuurlijk. Nee dank je, ik eet mijn taart niet op. Hij heeft nooit goed Nederlands leren spreken. Hij is doof, dyslectisch en niet echt taalgevoelig. Drie taalcursussen later is het nog om te huilen. Maar ja, wat wil je als je niet naar alle lessen gaat en je vrouwtje je huiswerk laat maken? Het gevolg is dat hij bijna totaal onbemiddelbaar is voor de arbeidsmarkt en dat hij nog geen formuliertje zelf in kan vullen. Ik doe al zijn administratie. Ironisch gezien ben ik daar een stuk zelfstandiger door geworden. We moesten vorig jaar verhuizen ivm het autisme van ons oudste zoontje, naar een plaats waar hij goede hulp kon krijgen. De wachtlijst was in de stad waar mijn familie woonde het kortste. Hij was woest, maar sprak dit nooit direct uit. Hij vond dat ons zoontje best wat maanden kon wachten voordat hij hulp kreeg, terwijl juist op die leeftijd (3) nog een hoop te corrigeren valt. Ook was het belangrijk dat hij hele dagen daarnaartoe ging om het gezin te ontlasten. Ik trok het namelijk niet meer. Hij is heel bewerkelijk. Ik heb nooit een minuut voor mezelf als mijn zoontje er is, nog niet om naar de WC te gaan. Maar dat maakte meneer allemaal niet uit. Hij had er geen last van, dus het was onzin. Hij was immers van 7 tot soms wel 1 uur ’s nachts weg. Zwart werken, lekker drinken en barbecuen bij vrienden, ik wist vaak niet eens waar hij uithing. Hij hield geen enkele rekening met mijn dagschema of afspraken. Hoe vaak ik niet ergens te laat ben gekomen of niet ben komen opdagen door hem, het is niet meer te tellen. Maar we moesten dus verhuizen. Ik liet er niets achter. Mijn vrijwilligerswerk had ik toch al opgegeven, want die 2 uurtjes op de donderdagochtend waren meneer ook al teveel. Elke keer gezeik of ik dan niet wilde gaan die ene week, want hij moest toevallig net weg. Het nieuwe huis hadden we met urgentie gekregen. Dat wou dus zeggen dat we het niet konden weigeren. Het was een krot, in een achterstandsbuurt vol woonwagentuig. Hij heeft het zo goed het ging opgeknapt, en toen begon het offensief. Ik mocht niet meer slapen. ’s Avonds wenste meneer geëntertaind te worden door middel van seks of dvd-tjes (waarvan ik de ondertiteling op moet lezen, want hij kan immers praktisch niks lezen of verstaan...) en 3 keer raden wie er ’s ochtends op mocht staan. Elke ochtend begon met een jeremiade over wat een k*thuis we hadden. In plaats van dat hij er het beste van maakte tot we iets beter hadden, maakte hij het alleen maar erger met zijn houding. Ik mocht nergens plezier in hebben. Desondanks pakte ik mijn hobby weer op. En hoe meer ik mijn eigen plan trok, hoe erger hij zich begon te gedragen. Vlak voordat we eindelijk wegkwamen uit die rotbuurt zijn de eerste klappen gevallen. De eerste klappen sinds jaren, welteverstaan. Het was al eens eerder gebeurd, een stuk of 5 keer schat ik, maar nu werd het vaker. Hij raakte het ene baantje wat hij had kwijt, en toen had hij ineens niks meer om handen. Het was verschrikkelijk. Ik zat met twee jonge kinderen waarvan 1 autistisch die enorm veel regelmaat nodig had en hij zwabberde er maar wat omheen. We ontbeten alleen. Als hij zijn nest uitkwam, dan ontbeet hij apart en uitgebreid. Omeletjes, gebakken spek. Dan ging hij weg, of niet. Dan ging hij weer slapen ofzo. Lunch was meestal ook iets van mij met de jongste. Avondeten kookte ik alleen en ik voerde de kinderen alleen. Hij at er alleen de lekkere dingen uit, soms al voordat de rest er van had kunnen eten. We hebben dus regelmatig paëlla gehad zonder garnalen en vlees, want dat had hij al op. Of ik bleef zitten met een hoop sperziebonen terwijl niemand behalve hij vlees had gehad. En ik had toch echt 4 gehaktballetjes gemaakt.... Hij is als kind enorm verwend geweest. Ik denk dat het daar ook aan ligt, dit soort gedrag. Op een middag kon ik het niet meer aan. Ik heb de vriendin van mijn vader huilend gebeld en zij kwam bemiddelen. Ik kon mijn oren niet geloven wat een onzin hij uitkraamde. Hij werd als een varken behandeld, want hij at nooit fatsoenlijk aan een tafel, bijvoorbeeld. Terwijl hij at wanneer hij er zin in had en er bijna nooit was als ik met de kinderen aan de eerdergenoemde tafel zat te eten! Halverwege het “gesprek” moest onze oudste opgehaald worden van het medisch kinderdagverblijf. “Ga maar lekker samen fietsen” stelde mijn vader voor. “Dan kunnen jullie wat afkoelen en utiwaaien. Zijn fiets stond achter, mijne voor. Maar toen ik klaar was, was hij al weggefietst. Ik had hem niet eens weg zien gaan, en wist dus niet zeker of hij gegaan was. Ik erachteraan. Tegen de tijd dat ik bij het MKD was, had hij mijn zoontje al opgehaald, bleek. Hij fietste al weer terug. Hij wilde niet naast mij fietsen, heel kinderachtig. Het werd een beetje gesust, en met de Kerst zorgde ik ervoor dat de tafel mooi gedekt was. Dat wou hij immers zo graag. Hij had zich verwaardigd om op tijd aan de dis te komen zitten. Maar hij had niet eens door dat hij lekker zat te eten, terwijl ik de twee kinderen tegelijkertijd probeerde te voeren. Toen hij klaar was schoof hij weg bij de tafel. Of er nog een toetje was. Ik heb hem er beleefd op gewezen dat ik nog geen hap had gegeten, zelf. Dat vond hij wel grappig. Ik niet, maar hij bemoeide zich toen met de jongste zodat ik kon eten, dus ik vond het wel best, uiteindelijk. Met Nieuwjaar zijn we ons huis uitgepest door de aso’s in onze buurt. Ze gooiden vuurwerk door de brievenbus, vernielden de auto, bedreigden ons. Ik heb toen voor het eerst in mijn leven de politie moeten bellen. En nog wel 10 keer. Ze zijn in totaal 2 keer op komen dagen. In beide gevallen lieten ze ons barsten. Pas als er iemand dood of gewond was, dan konden ze iets doen. Op 1 januari pakte meneer zijn spullen. Hij kon het niet meer aan. Ik had zijn leven kapotgemaakt, hij zou wel nieuwe kinderen bij een ander bij elkaar n**ken en aju. Ik bleef er vrij rustig onder, eigenlijk. Ik maakte een lijstje van alles wat er geregeld moest worden qua papierwerk en toen ging de bel alweer. Twee uur later en hij was terug. Een normaal iemand zou excuses hebben gemaakt, maar hij etterde gewoon nog even door. Hij was natuurlijk alleen voor de kinderen terug gekomen. Dat ik niet dacht dat ik meetelde in die beslissing. En o ja, of ik seks wilde. Toen verhuisden we, naar een nette flat in een goede buurt. Ik dacht dat het vanaf dat moment beter zou gaan. Als door een wonder kreeg ik 1 week na de verhuizing een baan! Ik heb me jaren een slag in de rondte gesolliciteerd voor beiden (want je dacht toch niet dat hij zelf een fatsoenlijke brief op papier kreeg?) maar in deze tijden was dit volkomen onverwacht. Het resultaat laat zich raden: hij raakt zijn grip met de dag meer kwijt op mij nu ik 8 uur per dag in een omgeving zit waar ik wél gewaardeerd word. Ik zie nu dat het dom was om mijn vrijwilligerwerk, mijn computercursussen en mijn hobby op te geven voor een peuter in een mannenlichaam, want dat is hij: een groot, dreinend, aandachttrekkend kind. Er vallen nu regelmatig klappen. Hij weet dat hij me verliest, maar hij weet ook dat hij me in de tang heeft. Om bij hem weg te komen zal ik alles moeten opgeven: het huis (gehuurd op zijn naam), mijn baan (hij zal echt niet gaan oppassen) en mijn hobby. Dat is het gemene hieraan: hij krijgt hoe dan ook zijn zin. Hij zegt het zelf letterlijk: “Ik wil niet dat je het leuk hebt met anderen.” Dus ik moet maar ophouden met werken, mijn hobby, alles buitenshuis. En ik maar sussen en harder lopen. En hij maar etteren. Want dat is alles wat hij kan. -edit- verplaatst door admin | |
| Magdalena | 24-06-2005 22:20 |
| Hallo Yaw nog heb je de tijd en de mogelijkheid om veel te regelen, zodat je niet alles op moet geven. Het huis gehuurd op zijn naam? Ga naar de verhuurder en laat je ook als huurder inschrijven. Jij betaald toch ook mee, of niet? Geef je baan niet op, ook al verdien je niet zoveel nu, het is jouw zelfstandig heid, jouw gevoel van eigenwaarde die je (weer voor hem) op zou geven. Een oplossing voor het oppassen van je jongste zal je altijd vinden. Je bent nog zo jong, je hebt de hele toekomst nog voor je...en het zal je heus wel lukken. Ook met een gehandicapt kind. Je hebt al negen jaar laten zien dat je een sterke vrouw bent die alles voor elkaar krijgt, met een geweldig potentiaal aan energie, intelligentie (en hoog IQ...dat ben jij toch?) Je presteert nu het dubbele tot drievoudige...dus gebruik je verstand voor jezelf en je kids... In jouw verhaal herken ik heel veel gelijkenissen. Opleiding, IQ, partner buitenlander, gehandicapt kind en nog meer, zoals hij thuis en ik werken ... rotjeugd, huis uit gaan. moeder weg, zelfs het (irrationele) bang zijn voor geestes ziekte ..... meis, kom voor jezelf en je kids op ik druk al mn duimen die ik heb voor je....je kan ook mailen met me als je wilt..... hugs Magdalena | |
| Magdalena | 24-06-2005 22:54 |
| Hij at er alleen de lekkere dingen uit, soms al voordat de rest er van had kunnen eten. Ik moest bijna lachen Yaw, zo herkenbaar ... Ik kon mijn oren niet geloven wat een onzin hij uitkraamde. Hij werd als een varken behandeld, Hij gedraagt zich als een varken Yaw, en jij gooit je parels voor hem weg. Hij is als kind enorm verwend geweest. Ik denk dat het daar ook aan ligt, dit soort gedrag. Mijn ex is juist niet als kind verwend geweest, integendeel. Dat soort gedrag wordt door andere factoren bepaald. | |
| pricilla | 25-06-2005 00:39 |
| Je kan inderdaad mede huurder worden. En werken kan echt wel, want dan ben je 1 ouder en krijg je allemaal kortingen enzo. Mijn zus heeft ook 2 kids en werkt. Ze moet wel opvang betalen, maar dat is gerelateerd aan haar inkomen. Misschien dat jij veel verdient en daardoor weinig overhoudt. Maar ach je kan noooit minder overhouden dan uitkeringsnivo. En wat kan jou dat nou schelen. Als je niet werkt heb je ook een uitkering. Dan heb je als je werkt net zo veel geld eventueel, maar wel je baan en je eigen lven, eigenwaarde enz enz! Gewoon doen, goed voorbereiden en dan heb je straks je eigen leven. | |
| Yaw | 25-06-2005 08:58 |
| Wauw, Magdalena, die gelijkenis is echt eng ja! Ik ga straks even een geheim mailadres aanmaken (meneer leest al mijn emails) en dan post ik dat hier wel. @Pricilla: medehuurder worden kan alleen als je 2 jaar op hetzelfde adres een huishouding voert, geloof ik. We zijn in het afgelopen jaar 2x verhuisd. Maar ik zal er maandag even achteraanbellen. Nee heb je... Ik verdien krap meer dan een uitkering (de arbeidsmarkt werkt niet echt mee...) en ook nog op uitzendbasis, dus ik weet niet eens wie er dan opvang zou gaan betalen (doen uitzendbureaus dat überhaupt?) D'r is nog een hoop te googelen voor mij ;) | |
| Yaw | 25-06-2005 11:53 |
| Ziehier mijn zeer geheime anonieme emailadres)))) mwana1977  yahoo.com | |
| Magdalena | 25-06-2005 11:55 |
| iekss Yaw, was net een berichtje aan het typen (11.52 uur) kan je ook een hotmail adres aanmaken? msn-en is nog veiliger..ik het het fenomeen van emails meelezen en die dan later anders interpreteren en tegen je gebruiken...controle en macht uitoefenen hoog drie!!!!!!!!!!!!! Maar mijn mailtje komt | |
| helena | 25-06-2005 23:17 |
| Dus hij blijft in dat huis als jij weg gaat? Das lachen..hoe gaat hij dat betalen? Schrijf je in voor een kinderopvang, doe aangifte, ga naar een opvanghuis daar krijg je sneller urgentie. Doe alles stiekem, spaar hier en daar beetjes geld. Neem een paar weken vakantie op rond de datum dat je wilt vertrekken, dan heb je zat tijd om overdag alles te regelen. Zeg dat je kind ergens gaat spelen, doe alsof je naar je werk gaat en vertrek. Of laat hem weten dat je weg gaat, als je alles al op poten hebt. En nee dat is niet sneaky, dat is niet zielig en dat is niet gemeen. Dat is zijn verdiende loon! | |
| Hellepie (yaw) | 30-06-2005 15:38 |
| En ja hoor...het is donderdag, de dag waarop ik 's avonds 3 uur weg ben naar mijn hobby. Tot gisteren was alles rustig, maar precies volgens verwachting kreeg ik net het eerste dondermailtje binnen. Hij had een excuus gevonden om ruzie te trappen. Gek eigenlijk dat ik het patroon begin te doorzien, maar dat ik er niks tegen kan doen. Maar als je het nuchter bekijkt: als iemand problemen wil, dan krijgt hij ze ook, hoe dan ook. Straks alles maar over me heen laten komen en tegen mezelf zeggen dat ik toch wegga. Zo langzamerhand heb ik een steeds duidelijker beeld over wat er geregeld moet worden en wat er al geregeld is. De ogen gaan me ook steeds meer open. Als ik geen zin heb, dan is dat blijkbaar geen reden voor hem om geen seks te hebben. Als ik buikpijn heb, ook niet. Mijn hele afwijzende lichaamstaal -die ieder normaal mens op zou pikken- heb ik het nog niet eens over dan. Mijn "nee" is voor hem ook geen reden om te stoppen. Alles is slechts reden voor hem om na afloop nog eens op te merken dat hij toch wel medelijden met me heeft. "Ik n**k je elke dag, hoe dan ook, vandaar" zei hij. Arme ik toch weer. Het komt niet eens bij hem op dat hij zijn zin niet kan krijgen... -edit- verplaatst door admin | |
| Plezier | 30-06-2005 17:11 |
| De lichamelijke pijn is soms niet het ergste. De constante spanning, bijvoorbeeld je voortdurend angstig voelen en voortdurend op je tenen lopen, kan veel slopender zijn. Continu op je hoede moeten zijn, voortdurend gekleineerd worden of op je plaats gezet worden, kan leiden tot gevoelens van machteloosheid. Uitzichtloosheid en volstrekt niet meer weten wat je moet doen of wat je wil, kan het gevolg zijn. Je komt er niet meer uit. Je verhaal aan iemand vertellen, durf je misschien niet: omdat je je schaamt, je schuldig voelt of omdat je bang bent niet geloofd te worden. Je denkt dat anderen zeggen dat je het er zelf naar "gemaakt" hebt of dat ze bijvoorbeeld zeggen dat je "gewoon" moet weggaan bij je partner. | |
| Zonneschijn | 30-06-2005 17:13 |
| Hoi Yaw, Gelukkig hoef ik mij bij thuiskomst niet meer druk te maken over ruzie omdat ik weer iets verkeerds gezegd zou hebben, hem afwijs omdat ik geen sex wilde of omdat ik even bij een vriendin langs wilde gaan. Op 12 juni jongstleden heb ik mijn spullen gepakt en kon ik godzijdank bij mijn broer wonen. Een van mijn grootste angsten was dat ik bang of verdrietig zou zijn wanneer ik alleen zou zijn, aangezien ik dacht dat ik niet tegen alleen zijn kan. Het tegendeel is waar. Ik heb nu “rust”, voor zo lang het duurt, maar het gaat steeds meer de betere kant op. Vanaf dag twee ben ik positief gaan denken, heb weinig medelijden met mezelf gehad en heb besloten dat het leven weer van mij is en dat ik daar wat mee moet gaan doen. Wat ik met hem meegemaakt overkomt mij nooit meer!!! Dat durf ik met zekerheid te zeggen. Nu al denk ik wát heeft mij al die tijd tegengehouden. Het gemis, het samenzijn (oké dat was soms prettig, maar helaas ook heel vaak niet) ons huisje, onze auto, de vrienden. Dit alles kon mij gestolen worden. Het enige waar ik nog bang voor was, was dat hij mij misschien op het werk zou lastig vallen, maar ook daar zou een oplossing voor zijn en dat hij heeft hij gelukkig niet gedaan. Op de dag dat ik ging hield ik het niet meer vol. Al mijn energie was uit mij gehaald. Ik was totaal uitgeput. De week voordat ik ben weggegaan las ik steeds meer verhalen op deze site en dat maakte mij steeds bozer en hierdoor werden mijn ogen ook steeds meer geopend en was ik ook al bezig met voorbereidingen treffen en alles te bedenken om weg te gaan. Nu twee weken verder heb ik er weinig tot geen moeite mee gehad. Ben veel bij vrienden en familie geweest om er over te praten, die het hoe gek het ook klinkt totaal niet aan zagen komen en zeggen dat ik de juiste beslissing heb genomen. Heb ook weer van het uitgaan kunnen genieten en kan ook lekker de kleren aantrekken die ik wil, zonder aan te hoeven horen dat ik me kleed als een hoer óf dat ik dat doe met voorbedachten rade om een ander te versieren. Het gevoel van vrijheid is alles meer waard dan de moeite die je neemt om het nog een keer te proberen. Echt waar, geloof me!!! Je voelt je ineens een stuk zekerder van je zelf en dat geeft mij de kracht om niet meer bij hem terug te gaan. Laat staan dat je je bedenkt wat het allemaal met je doet. Dat merk ik nog wel en dat is misschien ook wel goed zodat ik het een keer kan verwerken. Over verwerken gesproken daar kreeg ik nog niet eens de kans voor of het volgende kwam al weer over me heen. Nu heb ik alle tijd om te verwerken en alles te doen waar ik zin in heb en niemand houd mij meer tegen. Die tijd is geweest. Dat jij al bezig bent met de voorbereidingen zegt al genoeg, nu nog even door de zure appel heen bijten en zul je zien dat de zon ook voor jou weer gaat schijnen. Ik wens je alle sterkte en kracht toe!!! Liefs | |
| Hellepie | 04-07-2005 16:07 |
| Nou, drie keer raden wie er niet naar haar hobby is gegaan donderdag. Terwijl de oppas (mijn ouders) kwamen, stond ik af te bellen. Meneer zou eigenlijk weggaan, maar "had geen zin". Had ik dus ten eerste voor Jan L*l oppas geregeld en ten tweede etterde hij net zolang door totdat ik niet ging. Hij had al een nieuwe vrouw besteld, en die zou volgende maand komen, dat soort rotgeintjes. En dan net zolang doorgaan totdat ik inderdaad begon te huilen. Ik pleitte hem niet vrij voor mijn ouders deze keer (heb ik jarenlang gedaan: "nee, hij is ziek" "nee, ik kan toch niet, ik voel me niet lekker"). Nou, toen kreeg ik hem ook nog eens van mijn vader: ik bakte er maar niks van, dat huishouden, de kinderen waren nu al verpest door mijn slechte moederschap en ik moest maar gewoon als een goede moeder thuisblijven en hij moest maar gaan werken (hij zoekt al 6 jaar werk en ik heb 2,5 jaar zonder gezeten, ben nu eindelijk aan de slag...) Ik heb aangegeven dat ik niet verder wilde zo. Dat meen ik echt. Ik zit er soms echt serieus over na te denken mezelf van kant te maken. Als je eigen vader je zegt dat je een k*tmoeder bent dan wil je wel even dood. Nou, dan haalt mijn meneer opeens weer alles uit de kast. Eind van het liedje is dat ik hem de hele dag moet bevestigen dat ik van hem hou en dat we samen verder gaan, anders krijg ik weer mailtjes dat hij denkt dat hij doodgaat of dat hij een hartaanval of wat dan ook heeft, en hij zit thuis met tenminste 1 van onze kindjes. Ik kan ook niet elke keer van mijn werkplek weg, dan zit ik straks weer in de bijstand na al mijn moeite om aan werk te komen. Jee, wat klinkt dit ziek als ik het zo teruglees... -edit- verplaatst door admin | |
| Jeannette | 04-07-2005 17:51 |
| Lieve Yaw,wat is het moeilijk hé???,ik heb je verhalen hier gelezen,zo heb ik ook jaren rond gelopen,dagboeken vol geschreven,en maar tegen je zelf zeggen dat dit eigenlijk niet kan,en dat je dit niet verdiend,maar waarom gaan we dan niet gelijk weg,terwijl we diep in ons hart weten,dat dit ooit toch een keer misgaat. Er zijn vrouwen die als hun man maar iets van dit alles doen,er gelijk accuut een punt achter zetten,en niet meer terug kijken,of aan hun beslissing twijfelen,kan jij je dat voorstellen......ik niet. We zijn echt verslaafd,ik heb me altijd tegen dat woord willen verzetten,jeetje,ik heb een goed stel hersens,zie er niet belabberd uit,kan zoveel zelf,en ben zelfstandig,waarom laten we ons in hemelsnaam maar manipuleren door een man die het niet waard is,ik geloof het nu echt,het is een verslaving,maar waaraan dan??????hoe kan je verslaafd worden,aan geweld,geestelijke onderdrukking,je zo te laten behandelen,je gaat toch wel erg an jezelf twijfelen,het klinkt zo dom,maar............ik weet wel dat als jou tijd daar is Yaw,ga jij ook weg,en dan ben je er nog niet,je moet dan afkicken,en das heel moeilijk. Je lucht nu je hart,en dat is goed,zo kom je elke keer een stap verder,misschien duurt het nog lang,misschien komt het nooit,maar ooit is ook jouw grens bereikt | |
| Hellepie | 18-07-2005 16:13 |
| Nou, het was twee weken rustig. En dan vanmorgen dit: in een gastenboek op een site waar ik wel eens kom stond een berichtje voor mij. "I love you". Waarschijnlijk een geintje van een collega. Als die collega wist wat dit teweegbrengt in mijn thuissituatie, dan had zij het nooit getypt... Hij leest namelijk mee. Mijn emails, brieven, alles. Ik moet straks naar huis na een dag bellen en emailen, terwijl ik ook nog gewoon moet werken. Gisteren was ik met wat collega's op stap. Hij was ook mee. Ik heb dus amper 10 woorden met mijn collega's mogen wisselen. Want hij is toch veel belangrijker. Dus dan ga je samen een stukje wandelen (afzonderen van de groep), laat je je kussen in hun bijzijn (territorium afbakenen) en thuis moet je natuurlijk sex. Ik ga mijn kinderen straks hun vader ontnemen, dat is het enige waar ik me nog schuldig over voel. Ik heb al eerder onder een andere naam gepost hier, maar ik ben bang dat hij of iemand anders die nick herkent van een chat. Ik heet dus geen Yaw meer maar Hellepie, okay? :) -edit- verplaatst door admin | |
| Heaven | 18-07-2005 19:31 |
| Heeft hij je ook al verteld wanneer je verplicht je burka moet gaan dragen ?!?!? Jemig, hoe meer ik verhalen zit te lezen op deze site, hoe meer ik me afvraag hoe dom wij vrouwen wel niet zijn !!! Waarom laten wij ons zo in een hoekje drijven en laten we ons vertellen wat we wel en niet mogen ??? Vaak wordt het gedaan door mannen die zelf aan alle kanten in de gaten gehouden zouden moeten worden. Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten ! Gooi die eikel aan de kant en stel je open voor de mooie, leuke en prettige dingen in het leven... Er komt een dag dat je erom lacht dat je je zo in een hoek hebt laten drukken !! Liefs, Heaven | |
| Hellepie | 19-07-2005 08:34 |
| Ik kan er nu soms al om lachen...pijnlijk, maar toch. Als er ooit een vervolg op "Als liefde pijn doet" komt, dan schrijf ik het. en het gaat heten: "Als liefde strontvervelend wordt"! Wat een etterbak... | |
| Meggie | 19-07-2005 09:41 |
| Hellepie, Je verhalen had ik al meelevend gelezen. Gevoel en verstand op één lijn krijgen, dat zou mooi zijn voor ons allemaal. Ooit, op een dag zal dat wel lukken, toch? Ik wil je veel sterkte wensen en je gewoon even een knuffel geven. Liefs, Meggie | |
| Hellepie | 19-07-2005 11:18 |
| Allebei bedankt hoor! Deze site is vaak echt een lichtpuntje op mijn dag (klinkt vreemd over een site over zo'n verschrikkelijk onderwerp, maar het is toch echt zo! Hij houdt zich vandaag rustig. Ik ben gisteren en vanmorgen enorm tegen hem uitgevaren, en nu is hij natuurlijk zielig en doet hij heel kalm en claimt hij even een paar weken niet zo hoop ik. | |
| Hellepie | 01-09-2005 14:00 |
| Nou, het is weer donderdag (hobbydag). Drie keer raden dus waar het kermis is. Meneer bleek gisteravond de zoveelste afspraak eenzijdig (en stiekem ook nog) aan zijn laars gelapt te hebben. Weet hij het toch nog zo te draaien dat ik het ben he. Hij is voor geen meter te vertrouwen, "maar dat komt omdat ik hem niet vertrouw". Volgt u het nog? Het liep om 3 uur vanochtend helemaal uit de hand (want je dacht toch niet dat ik net als ieder mens van haar nachtrust mocht genieten?). Hij meppen en bijten, ik voor de verandering maar eens iets terug proberen te doen, wat dus onbegonnen werk is bij iemand die bokser is geweest. Ik zit nu dus op mijn werk met koppijn, kan nauwelijks muizen doordat mijn pols dik is en ben hondsmoe. Kinderen waren ook weer op natuurlijk vanaf 6:00 dus je kunt je het feest bij ons vandaag wel weer voorstellen. 1 lichtpuntje: vanavond kant en klare bami, dus koken hoef ik niet. -edit- verplaatst door admin | |
| Eindelijk | 01-09-2005 15:21 |
| Lieve Hellepie, Er is nog een lichpuntje: de rest van je leven zonder die man, met hem zo blijven leven hoef je niet. Laat je toch niet alsmaar als boksbal gebruiken lieverd, als het een echte bokser is gaat hij sparren op een vent. Liefs, sterkte voor de volgende keer, Eindelijk | |
| Jeannette | 01-09-2005 19:13 |
| Ik krijg het gewoon benauwd als ik dit lees.....al die strijd en onmacht in die relaties.......ik wil het nooit meer. Maar ook herkenbaar,dat je dan gewoon nog een soort de draak met je zelf kan steken,dat je enige lichtpuntje de kant en klare bami is,........het is te triest voor woorden dat je uit dat nog enige voldoening moet halen,terwijl je weet,dat dit geen normaal leven is!!! Maar ja,zie je eerst maar eens los te maken van zo,n man,je zit er emotioneel aan vast,.......je bent nog zó klein,en weinig waard,dat de stap om weg te gaan moeilijker en moeilijker word,en dan hebben we het nog niet over de periode daarna,het gedreig,getreiter,het gestalk. En toch zou ik zegen Hellepie......waag die stap,je bent zoveel meer waard.......en hoe fout kan een man zijn om een vrouw te slaan,en helemaal als je nog bokser bent geweest......bah!!! | |
| bladibla | 02-09-2005 00:00 |
| hey hellepie ik herken veel dingen in je verhaal, ik ben een tijdje geleden weggegaan bij mijn vriend. ik heb aangifte gedaan en woon nu bij mn moeder. alles gaat nu goed, hij heeft nog een tijdje telefonishc lastig gevallen maar dat is ook gestopt. Als een man je slaat is het geen man en zulke mensen houden echt niet van je. anyway, ik vind dat je aangifte moet doen, al die hufters moeten gestraft worden!! succes met alles | |
| Indiaan | 02-09-2005 10:02 |
| Weet dat JIJ Liefde Verdient Weet dat JIJ geen slaag verdient Weet dat JIJ een mooi lief mens bent Weet dat HIJ geen liefde geven kan Weet dat HIJ niet ophoudt met slaan Weet dat HIJ GEEN LIEF mens is En Weet dat jij voor een ander leven kiezen MAG Liefs Indiaan | |
| Hellepie | 05-09-2005 09:55 |
| Hoe het donderdag afliep met hobbyavond: -hij liet me eerst afbellen -toen ik iemand aan de lijn had pakte hij de foon af -ik mocht toch gaan -een half uur voor het einde belde hij me op dat hij een hartaanval had -ik ben als een gek teruggefietst (heb geen dokter gebeld, want het zou de eerste keer niet zijn dat hij doet alsof) -thuis bleek meneer een heel pakje shag te hebben gerookt (naar eigen zeggen), en ja, daar voel je je niet zo lekker onder in de regel -ik mocht ondanks mijn paniek geen dokter bellen, maar als hij doodging, was het mijn schuld natuurlijk -weer niet geslapen -meneer doet poeslief -heel fijn weekend (hij was weg, ook veelzeggend) -vanochtend toen ik weer lekker op mijn werk zat begon hij weer (nare telefoontjes/mailtjes) -ik zit te wachten op het telefoontje van de volgende "hartaanval" Wat is er mis met deze vent?!?!?! (alles, maar ik bedoel meer qua ziektebeeld) -edit- verplaatst door admin | |
| Indiaan | 05-09-2005 22:04 |
| Als ik het zeg geloof je dat dan? naar mijn idee is het een man die bezitterig is, jaloers op alles wat jouw aandacht krijgt. Manipuleert tot in de details, geen inzicht wil of kan hebben in zijn eigen handelen. Geen verantwoording neemt voor zijn leven en de inhoud ervan. Geen verantwoording neemt hoe hij met jou omgaat, hij speelt met je, maakt je emotioneel afhankelijk, murw, gunt je geen moment rust, zuigt je energie weg, en geen gelijkwaaardigheid wil. Hij wil de macht. de controle. Hoe dat genoemt wordt? kijk eens op internet op DSM. er is een checklist. Het lijkt op een heel klein jongetje dat aan de rok van zijn moeder dramt en tiert om zijn zin te krijgen. Wat je daaraan nog kan doen weet ik niet? ik voor mijzelf zou er niets meer mee kunnen en willen. De man bij ik weg gegaan ben, of beter gezegd die me buitensloot in een time-out omdat ik de ruzie,s en de manipulaties niet meer aankon, vertoonde ook deze eigenschappen. Gesprekken waren niet mogelijk alles maar dan ook alles was mijn schuld. Tot op de dag van vandaag schuift hij alles bij mij. Naar anderen toe is hij erg zielig, naar mij toe woede omdat ik hem verlaten heb. Dat hij zijn handen gebruikte om mij bang te maken is hij inmiddels vergeten. Ik weet niets anders dan: weggaan en goed voor jezelf zijn. | |
| wilma v | 06-09-2005 20:46 |
| dit is echt zo herkenbaar! mijn ex bedacht ook altijd van dat soort dingen! zogenaamde hartkloppingen. ik schrok daar altijd zo erg van, mede omdat hij zichzelf dan heel hard op z'n borstkast sloeg, zogenaamd van de "pijn". ik heb hem ooit zover gekregen dat we naar de dokters dienst zijn gegaan, daat konden ze natuurlijk geen rare dingen bij hem vinden! goh?!?..... dit is een aantal x gebeurd. nu ben ik bij hem weg, en heeft hij een nieuw vriendinnetje waar hij dit ook bij flikt. ik hoorde laatst dat ze hem per ambulance bij haar huis hebben weggehaald, en dat terwijl hij zijn zoon had dat weekend, maar wel bracht hij zijn zoon een paar uur later op de fiets naar zijn moeder.......beetje raar niet! hoe bang moet dat jongetje wel niet geweest zijn? zo zie je maar weer......het is pure manipulatie! trap er a.u.b niet meer in, hij wil je alleen bespelen totdat jij leeft zoals hij dat wil. ze willen een slaaf die naar hun pijpen dansen, en gehoorzaam zijn. hij wil je bang en afhankelijk maken. je bent zonder hem echt beter af, echt waar. dit is geen liefde....slechts een gewoonte die er al in is geslopen. zoals indiaan al zei: weggaan is beter voor jezelf. liefs wilma. | |
| Hellepie | 12-09-2005 13:03 |
| Beetje laat, maar ik had eerder niet de tijd om te reageren, heb wel vluchtig meegelezen. Indiaan: bij DSM vind ik alleen checklists voor autisme, heb je misschien een specifiekere link? En Wilma: frappant dat er meer ziekelingen zijn die dit doen. Waar halen ze het vandaan, denk ik dan? | |
| Hellepie | 19-09-2005 14:34 |
| Stappenplan om een feestje voor je vrouw/vriendin te verpesten: 1- Je zegt dat je niet mee wilt 2- Je zegt dat je wel mee wilt en dat zij dus voor een oppas moet zorgen 3- Je keurt de door haar gevonden oppas af (hoewel deze al vaker zonder problemen opgepast heeft) 4- Je zorgt zelf voor een oppas 5- Je gaat mee mét kind ('s avonds laat) want je hebt geen zin op de oppas op te halen 6- Tegen de tijd dat het kind op is, beschuldig je je vrouw/vriendin van slecht moederschap (en plein public) en vertrekt zodat ze zonder vervoer naar huis zit 7- Je belt nog een keer met de mededeling dat je niet kunt slapen zonder haar en dat ze dus subiet thuis moet komen. En oh ja, of ZIJ de volgende keer een oppas wil regelen want dit kan natuurlijk niet zo 8- Je laat haar de hele nacht niet slapen zodat ze in plaats van verkouden nu echt ziek wordt 9- Je zegt dat je zelf ook ziek bent en dat zij dus maar alles moet doen 10- Als ze maandagochtend op het werk uit zit te zieken (want thuis laat je haar natuurlijk niet met rust) bel je op dat je toevalligerwijze weer die vreemde rugpijn hebt die altijd opspeelt als ze je de schurft toewenst en vraagt wat ze eraan denkt te gaan doen Dat was dus mijn weekend. Of elke keer dat ik iets leuks heb. Ik dacht eerst dat ik het nog wel uit kon zingen totdat de jongste op school zit zodat ik kan blijven werken, maar een bijstandsuitkering wordt een steeds aantrekkelijker optie... -edit- verplaatst door admin | |
| patries | 20-09-2005 02:01 |
| sorry maar wat wil je nu zeggen hiermee??? | |
| Hellepie | 20-09-2005 12:24 |
| Uhh. het was een (blijkbaar nogal mislukte) poging om weer te geven hoe dat nou moet werken in het zieke hoofd van mijn vent als hij weer eens iets leuks voor mij verpest. Sorry als het te bizar overkomt. Het mag er wat mij betreft ook wel af als het teveel mensen voor het hoofd stoot... | |
| Eindelijk | 20-09-2005 14:03 |
| Hellepie, Geestelijk mishandeling, is dat wat je bedoel? | |
| Meggie | 20-09-2005 14:17 |
| Lieve Hellepie, Nee hoor, het is ontzettend duidelijk. Een klein, onnozel, verwend, tegenwerkend, ziek en egoistisch kind, die vent van jou. En kind? Kinderen zijn onschuldig en superlief, hij is gewoon kinderachtig. Sorry, je doet het toch nooit goed. Het moet altijd gebeuren zoals mijnheer het in zijn hoofd heeft. Korte metten mee maken. Kies voor jezelf en je kindje. Kies voor je geluk. Liefs, Meggie | |
| Jeannette | 20-09-2005 22:02 |
| Kan me helemaal vinden in Meggie,s woorden,het is een verwend egotrippertje. Een relatie is geven en nemen,als je allebei evenveel geeft,dan komt niemand tekort!!!! Maar sommige mannen zien in die spreuk geen heil,omdat ze nog steeds denken dat de hele wereld om hun draait. | |
| Hellepie | 21-09-2005 12:52 |
| He gelukkig, het was toch duidelijk. En ja, ik bedoel geestelijke mishandeling. Het is elke keer raak als ik iets leuks heb waar hij niet de hoofdrol in heeft. Dus ja, dat vervelende kind-verhaal klopt wel. Hij wil dat mijn wereld om hem draait. En dat doet hij dus ook, maar niet op een leuke manier. Spanning, spanning, spanning en inmiddels zelfs een maagzweer (ben 28!). Ik wil alleen zo graag nog wat waardigheid en zelfstandigheid behouden. Ik ben er net in geslaagd in februari om uit de bijstand te komen en ik wil noooooit meer terug. | |
| patries | 23-09-2005 09:37 |
| wat ik wil zeggen verzamel ook alle moed die je heb ik heb alle dalen gehad, en ik heb ook gemerkt dat je als je je sterk opstelt, dat ze dan toch even schrikken ik weet ook niet wat mijn ex nog in ze kop heb maar het kan me niet meer schelen, het is een ziekte van ze FAALANGST EN LAFHEID , EN NIKS ADHD want het valt me op elke vent die zijn handjes loszit lijd aan adhd,ja zo lust ik er nog een paar, of zou adhd staan voor ALLE DUIVELS HALEN DIT!!!! Maar neem ook de stap en laat hem vallen in een heel zwart diep gat, en vergeet het trappetje niet weg te halen anders komt hij er weer uit. sterkte | |
| ellen | 25-09-2005 14:16 |
| wat ken ik dit goed, ik weet precies wat je bedoelt. Als je zijn gedachtengang probeert te volgen, word je knettergek. echt ik ben zo blij dat ik dit probleem niet meer heb. | |
| Hellepie | 13-10-2005 12:48 |
| Het was een tijdje rustig (ik kan erg goed over me heen laten lopen) maar gistermiddag had "ik" het toch weer voor elkaar. De buurvrouw ligt in het ziekenhuis, en ik zou wat voor haar kinderen en man koken, dus ik ging na het werk even extra boodschappen doen. Had ik over gemaild, gebeld, gesmst en ook nog mondeling doorgegeven. Maar het enig wat hij op had gevangen was: "Ik ga vandaag wat vroeger van mijn werk". Dus in de Appie Heijn kreeg ik hem woest aan de lijn. Waar ik wel niet was. Ik zou toch vroeger thuiskomen? Ik thuis proberen uit te leggen, maar hij had zijn stok gevonden natuurlijk. Want als ik vroeger weg kon voor de buurvrouw, dan was het natuurlijk belachelijk dat ik dat niet voor hem deed. Want hij had ook recht op aandacht. Let wel, we hebben het hier over de man die lachend hele dagen of langer verdween, zoals in mijn kraamweek. Nou, meneer de kleuter kreeg nul op het rekest met zijn geklier en dat moest natuurlijk goedgemaakt worden met sex. Ik weet niet waar ik het vandaan haalde, maar ik heb hem halverwege van me afgemept. Was hij natuurlijk ernstig gekwetst, want zo kon hij niet slapen, in al die stress. Nou, ik wel. Gevolg is wel dat hij me al drie keer heeft gebeld en 40 x gemaild op mijn werk en dat hij naar doet tegen de kinderen. -edit- verplaatst door admin | |
| Hellepie | 01-11-2005 08:36 |
| Heeft iemand gister de biografie van Tina Turner gezien? Ik werd er misselijk van, zat te trillen op de bank. Herkende het meteen: die Ike die zich kwetsbaar voordoet ("je laat me toch niet in de steek zoals die anderen?") en vervolgens Tina in elkaar slaat, en terwijl hij ermee bezig is alweer verder denkt ("ga je nu weg? het was je eigen schuld, hoor!"). Ik heb inmiddels "Als hij maar gelukkig is" gelezen, en dan begin je toch wat patronen te zien hoor... Kun je ineens de parallellen tussen zo'n film en je eigen situatie trekken, erg lekker((( Ik zit inmiddels helemaal in de zenuwen: mijn club wil een weekendje beleggen, lekker met zijn allen (zonder aanhang dus) even eruit. Ik zal niet mogen. Het ergste is dat ze het inmiddels door beginnen te krijgen. Ik schaam me dood. Ze vragen me letterlijk of ik mag. Ik ben verd... 28 en ik zal niet meeMOGEN. Ik kan niet eens meer liegen dat ik niet "kan". Hij heeft me één keer met piepende banden ergens weggesleurd, dus ja, dan gaat er wel een lichtje branden hier en daar. Hij weet dat ik me dan doodschaam. Zo heeft hij nu ook mijn ouders bij een drama betrokken omdat hij weet dat ik er daarna geen contact meer mee zal durven zoeken voor een lange tijd. Heeft hij me weer even helemaal voor zichzelf, precies zoals hij wil. Poeslief issie. De schoft. -edit- verplaatst door admin | |
| Tries | 01-11-2005 09:41 |
| Ik wilde er ook een stukje over schrijven, ik heb gister ook het levensverhaal van Tina Turner gekeken. Ik voelde haar angst en ik zag en herkende de manipulaties ("jij gaat me toch ook niet verlaten?") Dat zei terugvocht in de auto, toen ramde ik met haar mee (ik wist niet dat IK zoveel agressie in me had haha) Ik heb zitten huilen!! Alles kwam weer boven.. Hoe kunnen mannen zo zijn, zo ziek!!!! Ben wel blij dat ik de film gekeken heb.. | |
| Hellepie | 01-11-2005 10:47 |
| Ik dacht al: wedden dat een hoop vrouwen van hier nu naar zitten te kijken (en helaas een hoop herkennen). Wat dat betreft een hele goede film: het houdt je even een spiegel voor. | |
| j.j | 01-11-2005 13:08 |
| Ook ik heb de film gezien. en ondanks dat ik wel de grote stap genomen heb,gingen bij mij weer de griebels en de grabbels over de rug.En achteraf kon ik alleen maar denken: gelukkig dit hoef ik nooit meer mee te maken.Allemaal veel sterkte, j.j. | |
| yilleke | 01-11-2005 18:29 |
| Hoi, Ik heb de film gisteren niet gezien maar als ex-mishandelde vrouw had ik hem natuurlijk al gezien. Hebben jullie ook gezien dan hoe goed het haar ging toen ze eindelijk bij die flapdrol weg was en hoe sterk ze is? wat dat betreft heb ik nog meer met haar gemeen want ik ben ook mishandeld en het gaat goed met me sinds mijn flapdrol bij mij weg is en ik ben een mega sterke vrouw geworden. Dit kan dus voor elke vrouw die mishandeld wordt!! Yilleke | |
| Iris | 01-11-2005 18:34 |
| Heel herkenbaar! Vooral toen Ike tegen Tina zei dat ze nooit wat zou worden. Dat ze zonder hem niets was!! Vreselijk! | |
| roos | 03-11-2005 14:16 |
| ik heb die film al 100 x gezien en nou denk ik als het mij nou zal over komen ,weer ik pik dat nou niet meer. ik heb een dochtertje van 6 en die heb zo,n beetje alles meegemaakt. ik zelf ben 25nov 28 en ik kan je een heel boek over mijn leven vertellen. ik ben nooit op deze site geweest ,maar ben blij dat er meer vrouwen zijn waarmee je er over kan praten.ik heb zo,n beetje alle verhalen gelezen en ik heb alles meegemaakt. spygiesch en slaan ,slopen alles.als je iemand nodig heb om mee te praten ik heb altijd een luisterend oor.ik heb zelf geen com,maar wel een msn hotmail via de openbare bibliotheek. dus zit je om een praatje of wil je wat kwijt. zik heb zelf nog steeds een relatie met die persoon maar ik ben eigen baas in mijn eigen huisje. ik hoop van je te horen groetjes roos. | |
| S | 06-11-2005 17:48 |
| Deze film heb ik ook gezien, samen met mn ex. Het was en is nu al uit. Toch kon ik m niet loslaten. Het gekke is dat ik tijdens het kijken van die film ontzettend boos op m werd en dacht: wat doe ik hier in godsnaam. Dit gevoel wil ik vasthouden. De haat jegens hem is zo groot geworden. En toch is het gevoel er nog steeds, maar tijd heelt alle wonden. | |
| Hellepie | 15-12-2005 12:17 |
| In de categorie raar gedrag heb ik afgelopen weekend weer het nodige mogen aanschouwen. Schrijf het maar even van me af, dan kan ik er tenminste nog om lachen. We waren een weekendje naar het buitenland. Er liepen door de hele stad daar mensen in klederdracht rond voor de toeristen. We namen er wat foto's van en gaven die mensen wat. Vijf euro voor een lullige foto was niet genoeg blijkbaar, want zo'n man begon te schelden. Weggelopen. De rest van het weekend heeft mijn man dus ELKE keer als er weer van die mensen rondliepen uitgebreid foto's staan nemen, filmen. Alleen maar om uit te dagen. Om het halve uur dus scheldpartijen. Op een gegeven moment vroeg ik of hij er alsjeblieft mee op wilde houden, want zo ging de lol van het uitje er wel af. En hij maar volhouden he "Ja, als ik toevallig daar een foto wil nemen, het is puur toeval dat ik filmde". Terwijl hij gewoon 3 rondjes om zo'n groep draaide als het nodig was om maar een confrontatie uit te lokken. Echt strontvervelend. En er dan zelf ook echt heilig van overtuigd zijn dat het echt toeval is he... Ik had het gewaagd om een foto te maken van een monument. Hij stond er dus niet op. Ter compensatie moesten er 20 foto's van het monument met hem erop gemaakt worden. Anders was het natuurlijk zielig voor hem, zo'n foto waar hij niet het middelpunt van was. Tevens loop ik nu nog mank van het vele lopen. Zelfs toen ik liep te huilen van vermoeidheid of we nu alsjeblieft die trein in mochten was het belangrijker om drank in te slaan en verder te winkelen. En dit was nog een geslaagd weekend, eigenlijk. -edit- verplaatst door admin | |
| Anoniem | 15-12-2005 19:27 |
| Lieve meid, Het klinkt misschien erg onwaarschijnlijk maar ik heb het ook meegemaakt. Ik weet hoe je je toen op dat moment voelde. Ik ben inmiddels al van hem gescheiden. Hij nam niet alleen foto´s van toeristen maar ook van mensen die op straat liepen. Hij maakte overal foto´s van. Mijn dochter roept of ik haar kom overhoren dus ik moet stoppen. Veel succes | |
| Hellepie | 02-02-2006 13:29 |
| Na een goede, rustige periode denk ik dat het weer fout zal gaan. Hij begint weer raar te reageren op dingen en mensen. Gisteren was er een film op waarin een vader (Robert deNiro) knettergek werd en daarom zijn kind niet meer mocht zien. Nou, die moeder was maar een k*twijf en hij had gelijk en dat straatverbod was een gotspe. Ik zei hem letterlijk dat ik schrok van die reactie. Hij haalde alleen zijn schouders op. Wat maakte het hem uit wat ik dacht of vond. Zo vindt hij het nog steeds brutaal van een paar vrienden van me dat ze me belden nadat hij me met piepende banden bij ze weggesleurd had. Ze hadden immers niks te maken met hoe het met me ging, ik ben toch van hem? Vanochtend bleek dat het busje dat ons oudste zoontje komt halen (geestelijk gehandicapt) later kwam dan meneer besteld had. Of ik even wilde regelen dat dat voortaan vroeger kwam. Hij hoeft zich toch immers niet te schikken in een schema? Hij vertelde in een stuk of 20 emails dat zijn dag alweer verpest was voor hem en dat de kinderen vervelend waren. Tja, als je alleen op je dikke krent achter de pc zit om mama te controleren, dan gaan kinderen op andere manieren aandacht vragen. Als hij nou eens met ze zou gaan tekenen ofzo, of er überhaupt tegen praat... -edit- verplaatst door admin | |
| marit | 02-02-2006 14:14 |
| wil je echt met zo iemand verder gaan? | |
| Hellepie | 02-02-2006 15:17 |
| Nee, dat wil ik niet inderdaad. Ik bereid dus stapje voor stapje mijn (ons) vertrek voor. Heb het ook abrupt geprobeerd, maar dat pikt hij gewoon niet. Hij gaat letterlijk aan mijn enkels hangen of dreigt met dit of dat. Ik ga er dus stilletjes vandoor uiteindelijk. Tot die tijd zal ik mijn ei hier kwijt moeten :) | |
| marit | 03-02-2006 13:34 |
| dan is het inderdaat beter om het rusig aan te doen en op een dag gewoon stiekem weg te gaan en dat hij je dan ook nooit meer kan vinden. fijn he zn site | |
| Hellepie | 03-02-2006 14:00 |
| Ja, om de zoveel tijd dan moet ik even mijn spanning wegschrijven tegen mensen die snappen waar ik het over heb, heel fijn dus :) | |
| marit | 04-02-2006 11:40 |
| nou dan ben je hier op de juiste plek. laat je het horen als je zover bent ik denk dat er hier een heleboel dames zijn die heel erg veel tips kunnen geven. | |
| Hellepie | 27-02-2006 12:25 |
| Hier weer een rotweekend. Ik loop mank (schoppen) en hij is helemaal geflipt. Dacht dat ik hem wilde vergiftigen (paracetamolletje voor de hoofdpijn, ja das ook heel verdacht...). En oh ja, als hij slaat en ik aangifte wil doen, dan ben ik de kwaaie pier. Logisch, toch? -edit- verplaatst door admin | |
| Anoniem | 27-02-2006 16:49 |
| Ja zo spelen ze het altijd, als je aangifte doet heb jij het gedaan... Lekker makkelijk, wat moet je dan doen om je te verdedigen? | |
| - | 27-02-2006 21:37 |
| ja, dat is natuurlijk om je bang te maken...zodat je het niet doet...en de verantwoordelijkheid op jou gooien...zegt ie tegen mij ook, als je me aangeeft en ik moet zitten dan maak ik je hardstikkene kapot of ik laat het doen...nou zijn ex leeft ook nog steeds, denk ik dan maar... Wees eventjes lief voor jezelf na al dat geschop he, lekker in bad of boekje lezen en blijven geloven in jezelf...het ligt niet aan jou!!! | |
| Hellepie | 28-02-2006 11:29 |
| ...en het ging gewoon verder: ik ben net op stel en sprong vertrokken van mijn werk omdat hij gewoon verdomde de kinderen naar het verblijf te brengen ("ik kan het gewoon niet") en ik ze op de achtergrond tekeer hoorde gaan. Ben jankend naar huis geraced op de fiets en heb het zelf moeten doen. Zit nu weer op mijn werk, gelukkig is het maar een kwartiertje op de fiets. Het goede hiervan is dat ze op mijn werk nu ook op de hoogte zijn zodat ik niet bij verdere fratsen ineens op de keien sta... En ja, straks als ik thuis ben ga ik lekker met een boekje zitten ofzo, deze grote kleuter kan me wat! | |
| Hellepie | 22-03-2006 10:01 |
| Weet je wat ik het ergste vind van alles? Niet het slaan, kleineren, controleren of de seks. Het ergste vind ik dat hij met mezelf laat haten door me dingen te laten doen die ik zelf nooit gewild heb. Dat ik hem terugsla. Ik wil helemaal niemand slaan. Ik wil niet buiten zinnen tegen iemand staan schreeuwen dat hij op moet houden. Ik wil niet als tegen een klein kind staan preken dat hij de kinderen hun medicijnen gewoon op tijd en in de juiste dosis moet geven, ook als het hem even niet uitkomt. Ik wil niet stiekem doen over telefoontjes van mensen die hij niet mag, of een geheim emailadres erop nahouden en alleen op mijn werk pagina's zoals deze openen, stiekem geld opnemen in kleine porties en hamsteren. Ik ben van mezelf niet zo stiekem. Ik wil helemaal geen dingen achter zijn rug om doen, zo ben ik niet. En ik ben ook zat van de smoezen en leugens. "Nee, we kunnen niet komen want ik ben...ziek...zwak...misselijk...we hebben iets anders toevallig." Allemaal leugens, ik heb elk lid uit mijn netwerk al zoveel keer moeten belazeren en teleurstellen... Ik vind echt het ergste dat hij niet alleen over al mijn grenzen gaat, maar dat hij mij ook dwars over mijn eigen normen laat walsen. -edit- verplaatst door admin | |
| Tamara | 22-03-2006 18:24 |
| het is misschien hard om te zeggen, maar je gaat zelf over je grenzen, jij kan daar zelf over beslissen. groetjes Tamara | |
| - | 22-03-2006 21:06 |
| Oe, hier snij je een onderwerp aan dat me heel bekend voor komt.........ik denk wij allemaal wel....eg kut is dat he......je wil helemaal niet zo zijn maar door zijn gedrag "dwingt"hij je zo te worden he? Ik snap helemaal wt je bedoeld (helaas) | |
| Hellepie | 23-03-2006 08:13 |
| @Tamara, natuurlijk heb je ergens gelijk. Ja, ik ga zélf over die grenzen heen...en toch, ik weet niet hoe ik het uit moet leggen, lijkt het op dat moment de enige keuze die je hebt. Dat schijnt ook een kenmerk te zijn van een ongezonde relatie: een patroon dat altijd op hetzelfde neerkomt terwijl het echte probleem (geweld, dwang, manipulatie) niet onder woorden gebracht wordt. | |
| me | 23-03-2006 10:11 |
| ik ken het ook maar al te goed helaas, de macht die je verliest over je eigen wil... En het is dan niet alleen de dingen die je voor hem verbergt om vooral geen 'problemen' te krijgen. Het is ook je echte wil die hierdoor beinvloed wordt. Je wil verdwijnt of je doet niets meer met de dingen die je eigenlijk echt heel graag zou willen. Je komt vast te zitten en zie daar maar eens uit te komen... Ik ben er nog niet achter, want elke poging die ik zou 'willen' nemen, kom ik ook niet goed uit,wat alleen maar meer frustreert en wat alleen maar meer het gevoel geeft vast te zitten. Eigenlijk werkt een zeer impusieve actie die in 1x opkomt nog het best, maar die zijn er helaas zo weinig... | |
| Tamara | 25-03-2006 22:19 |
| ik zit zelf in een relatie waarin ik word gebruikt en gemanipuleerd. Maar ik besef verdomme goed dat ik mij laat gebruiken en manipuleren. En ik besef dat ik de relatie nog niet wil stoppen, want als ik het echt zou willen, dan zou ik het toch gewoon doen. En waarom doe ik het dan niet? Omdat ik hou van zijn aandacht, het ontzettend goede gevoel dat hij mij kan geven, de beste seks en spanning. Met andere woorden, ik ben soms verslaafd aan hem, maar ik blijf me er altijd van bewust dat ik ook de keuze heb, net als hij groetjes Tamara | |
| anoniemmetje | 29-03-2006 17:23 |
| Ik begrijp het helemaal.. Ook ik mmoet dingen stiekem doen. Vrienden telefoneren, of zo'n geheim emailadres. Hij wil altijd alles weten. Als ik bij hem ben dan heb ik een andere ringtone die je haast niet hoort, want als ik enthousiast bel met een vriend of vriendin dan krijg ik het weer allemaal over me heen. Dat eeuwige commentaar op alles wat ik zeg of doe.. We gaan ook alleen maar naar zijn vrienden, kan hij zijn sterke verhalen weer vertellen die ik al 100 x heb gehoord. En ik maar ja knikken. Ik krijg ook een hekel aan mezelf omdat het lijkt alsof ik het niet kan stoppen. Terwijl dat heus wel kan. Heb het al zo vaak geprobeerd, lichamelijk doet hij me al 1,5 jaar niks meer. Maar geestelijk wel. Woon wel op mezelf, maar voel me een soort van verplicht om een paar keer in de week naar hem toe te gaan. Terwijl ik er helemaal geen zin meer in heb. Wat is dat toch? | |
| Andrea | 31-03-2006 17:17 |
| Ik ben niet alleen veranderd in een stiekemerd die net als jullie stiekem moet bellen, gauw nummers wissen, liegen tegen vriendinnen en familie, altijd de eeuwige afwezige op verjaardagen, net doen of ik bekenden niet zie op straat enz enz... Maar tevens ben ik ook veranderd in een hysterisch persoon die flinke klappen uitdeeld bij de zoveelste beschuldiging op niets gebaseerd, de zoveelste teleurstelling, de zoveelste vernedering en na de zoveelste klap. Ja je veranderd in een persoon die je nooit bent geweest en waarin je jezelf niet meer herkent. Soms ben ik bang dat dat niet meer terug te draaien is. | |
| jamie | 01-04-2006 13:53 |
| probeer er iets aan te veranderen als het je lukt meid. want anders kom je in nog grotere problemen. leef met je mee | |
| elisa | 01-04-2006 23:07 |
| juist ja, ik zit met net het zelfde zo als jullie. ik was en ben een vrolijk iemand.en door zijn gedoe, van jaren aan een stuk , ook ik word woedend en geef al eens een mep.omdat hij niet stopt! dit ben ik helemaal niet.ik liep vroeger zingend en vrolijk rond en hield van al de mensen. nu kan ik niet meer lachen en de mensen ? welke mensen? hij heeft alles af gepakt!ik ben nu zo als hij geworden, nooit eens lachen , nooit eens zot doen, nooit eens uit den bol gaan! dat is allemaal belachelijk! maar als hij alleen is wat doet hij dan ? dit moet en zal stoppen ! | |
| chiara | 30-06-2006 13:46 |
| hoi, toen mijn man op 29 sept 2005 een herseninfarct kreeg, heb ik de dokter niet gebeld. Hij wilde dat niet, en ik heb me zelf afgevraagd of ik het niet heel erg fijn vond dat hij dood zou gaan. iets zegt je van bel (als mijn dochter buikpijn heeft, zit ik al bij de dokter)maar bij hem..... | |
| Reageer |