Meggie26-06-2005 00:55
Mijn verhaal.
Maandag om 10.30u word ik op het politiebureau verwacht om aangifte te doen tegen mijn man. Ik stik bij het idee alleen al.
Ik ben ook bang voor wat hem te wachten staat. Mijn maag krimpt in elkaar bij het idee alleen al.
Deze morgen had hij zelfs de klapraampjes in de woonkamer dicht gedaan. Goed, he?
Met die hitte. Heeft hij nog nooit gedaan, ondanks het feit dat hij degene is die 's avonds in huis rookt. Ik ben vier jaar geleden gestopt, na tien stoppogingen. Extra moeilijk omdat ik jaren aan ernstige eetstoornissen (A.N. en Boulimie) geleden had. Mijn man ging, vanaf mijn laatste stoppen, buiten of boven op kantoor roken, zo werd het voor mij gemakkelijker om te stoppen. Dat heb ik altijd heel lief van hem gevonden. Echt! Dat doet hij nu nog steeds. Wanneer ik dan naar bed ging, rookte hij pas in de woonkamer. Met feestjes en bezoek wordt er gewoon binnen gerookt. Geven en nemen.
Deze morgen stond er zelfs een bordje op tafel voor mij. Gedekt. Lief! Hij is op dit ogenblik ook lief. En in zijn hart denk ik ook (weet ik) dat hij echt lief is. Weet ik ook dat hij echt van me houdt. Dat hij niet zonder mij kan leven. Zich niet eens zo goed kan verzorgen. Ben ooit eerder weggeweest (zelfs een half jaar GESCHEIDEN). Het huis werd een puinhoop. De koelkast nog erger. Stonden nog etensresten in van de dag dat ik ging. En veel drinken. De eerste jaren van ons huwelijk werden overheerst door het wisselvallig gedrag van mijn man. Scheldpartijen, me ineens onredelijk naar beneden halen, alsof ik niets was, een vod.
Me uit bed stampen, als ik een keertje te ziek was om te vrijen. Ik had ook weinig, eigenlijk nooit zin om te vrijen. Dat kwam door een verschrikkelijke jeugdervaring en later door de eetstoornissen. Als we op stap waren geweest, ineens de buitendeur sluiten zodat ik er niet meer in kon. Dan stond ik daar met onze overburen aan een gesloten deur. Dat voelde zo vernederend. Als ik de keuken grondig had afgesopt en nadien lekker gekookt had (dat koken deed ik uitvoerig elke dag, want dat vond hij heel fijn en nodig ook), dan smeet hij opeens al het eten door de keuken, tegen de kasten aan ook. Gewoon omdat op de verse soep, aardappelen, groenten, dessert na, het vlees niet naar zijn zin was. En ik onderging het zwijgend. Ik onderging alles zwijgend. Ik was toen in die periode nog erg gesloten. Kon me moeilijk uiten. Was heel lief en zorgzaam. Het me af en toe geestelijk zo vernederen, dat vond ik het ergste uit die periode denk ik. Alleen het leek wel of hij er echt niets aan kon doen. De eetstoornissen begonnen meteen na de bevalling. Ik had er nog nooit van of over gehoord. Had ook nog nooit gelijnd, was altijd klein en eigenlijk slank (gewoon normaal) geweest.
Lange lijdensweg geweest. Manlief kwam me toch ook elke woensdag en in het weekend opzoeken. Bij Brussel, dus niet bij de deur. En dagelijks bellen. Dat ik tijdens het bezoek altijd mee moest naar een wc, om aan zijn behoeften te voldoen, dat vond ik verschrikkelijk, maar toch ook wel nodig. Omdat hij het nodig had. Hij was tenslotte mijn man en hij bedroog me nooit. Zeker weten.
Wij hebben twee schatten van kinderen. De jongste is inmiddels 18 jaar, de oudste 25. De jongste heeft een autistische stoornis, heeft veel begeleiding nodig gehad. Heeft hij ook gekregen, in alle opzichten. Is ontzettend goed gegroeid. Gaat in dit schooljaar zelfs naar het gewone onderwijs, met meer dan uitstekend resultaat.
Komt nog bij dat mijn ouders hier ongeveer vier jaar geleden zijn komen wonen. Een heel grote stap. Vanuit België ®aar Nederland. Ze wonen weliswaar apart, benedenverdieping (was eerst kantoor, opslagruimte en garage van dit huis). Beiden, lief en heel gevoelig, kwetsbaar ook. Vader hartproblemen en de ziekte van Crohn. Mama altijd onzeker en eigenlijk heel bang om alleen te wonen (Dit vooral na een inbraak in hun huis). Papa 77 en mama 73. Moet er niet aan denken, dat zij weer moeten verhuizen. Ze wilden hier op een fijne manier, toch ook geborgen, hun laatste jaren doorbrengen.
In 1987 gebeurt er ineens zoveel in mijn leven. Er komt een man in ons leven die me laat lachen.
Die me aandacht geeft. Me het gevoel geeft bijzonder te zijn. En, ik word verliefd. Fout van mij, want hoe kon ik in Godsnaam zoiets laten gebeuren. Dat is het laatste wat er had mogen gebeuren. Ik ben gegaan. Maar kon het niet. Bleef heel betrokken bij mijn man. Kon hem niet loslaten. Was bang dat er wat met hem zou gebeuren en dat ik er dan niet was voor hem. En de kindjes. Dus, ik bleef op en neer rennen. Letterlijk.
Hij dronk in die periode nog meer. (Dat doe ik wel, ik identificeer mijn pijn met de zijne, alsof ik op die manier zijn pijn en verdriet voel).
Ben zwaar depressief uiteindelijk teruggegaan naar mijn gezin. Dat was goed. De angst verdween nu uiteindelijk uit mijn lichaam, omdat het voor iedereen beter was. Zeker voor de kinderen. En voor dat laatste ben ik tot op de dag van vandaag dankbaar. Ik was er echt voor ze.
Het duurde niet lang voor het schelden en vernederen weer begon.
Het lichamelijk geweld was nu niet aan de orde. Tenminste hij sleepte me niet meer met bonkend hoofd door de woonkamer. Niet meer nadat de jongste zoon ?s nachts een keer de politie had gebeld, na een avondje stappen en hij zo ontzettend agressief was. Het zusje van mijn man (inmiddels helaas overleden) is ooit getuige geweest van zo?n woede uitval van mijn man. Ze zei dat ze zoiets nog nooit had gezien. Zelfs niet in de ergste film. Ik hoor nu pas, dat zijn agressieve, vernederende buien zich op de oudste richtten, toen ik er niet was.
Hij weet het ook altijd zo te brengen dat ik het gevoel krijg dat het wel door mij moet komen.
En dan nu het laatste stuk, om het in te korten.
Had problemen met mijn borsten. Niets kwaadaardigs. Na veel operaties, ook met siliconen om ze proberen een mooi, normaal uitzicht te geven, ging dat uiteindelijk telkens fout, omdat mijn lichaam de siliconen afstootte. Na de definitieve verwijdering was alles pas erg en lelijk. Mijn man vond het afschuwelijk. Verminkt!. Zo voelde ik me ook. En hij beaamde dat. Ik voelde me toen intens alleen en beschadigd. Het leven suddert door. Ik voel me alleen. Regelmatig word ik tot in mijn zieltje vernederd. Hij blijft regelmatig verbaal ontzettend kwetsend. Die rode draad loopt door het hele huwelijk. Vooral als hij teveel drinkt, dan is het een nachtmerrie. (Voor de kinderen doet hij letterlijk alles. De jongste moet in Delft (voor ons niet bij de deur) zijn. Hij rijdt mee naar Delft. Hij zou ze letterlijk naar Amerika brengen. Goed van hem! Lief ook).
En dan presteert hij het om me de laatste tien jaar van ons huwelijk, nooit meer aan te raken. Hij had geen zin meer om te vrijen. Dat kan. Verwijt ik hem ook niet. Wat ik wel erg vind, is dat hij nooit heeft gevraagd wat dat voor mij betekende. Dat hij mij nooit geknuffeld heeft. Dat was verschrikkelijk Ik was in al die jaren goed gegroeid, in alle opzichten. Kon van me afbijten. Had seksuele gevoelens ontwikkelt en was trots op mezelf.
En dan ineens is er een nieuwe mogelijkheid voor me. Door succesvolle vooruitgang in de geneeskunde kan er opnieuw aan mijn borsten gewerkt worden.
In augustus 2004 ga ik opnieuw, twee maal in veertien dagen onder het mes. En ditmaal verloopt het tot nu toe (afkloppen) succesvol.
Nog dagelijks ben ik hier ontzettend dankbaar om en voor. Ontzettend gelukkig ermee.
En dan ineens, meteen na de operatie wil mijn man opeens weer vrijen. Het liefst elke dag. Het steekt me tegen. Ik vind het ineens vernederend. Ik begin met ?NEE?te zeggen. Ik wil niet. Hoe kan iemand zeggen van me te houden, me al die jaren NOOIT aan te raken en dan ineens weer genezen zijn.
En dan gaat het fout.
Nacht na nacht verkracht hij me.
Hoe ik me ook verdedig. Hoe ik hem ook blauw knijp. Wat ik ook doe.
Ik smeek, ik verweer me, praat op hem in. Helaas!
Ben naar politiekantoor gegaan op 7 juni. Mijn verhaal verteld. Zij vinden het afschuwelijk en noemen het echt verkrachting. Krijg folder en privé ´elefoonnummer mee. Breng mijn man op de hoogte. Ook dat ik aangifte zal doen als het niet ophoudt. Die nacht komt hij weer. Ik kan uit bed geraken en ben apart gaan slapen. Ik slaap dus sindsdien alleen op een kamer. Heb politie gebeld. Sindsdien is hij nog twee maal naar de andere kamer gekomen. Heeft me opnieuw verkracht. Ben afgelopen dinsdag door politiedokter onderzocht (ook DNA). Nu maandag moet ik aangifte gaan doen. De kinderen en mijn ouders weten het inmiddels. Het is afschuwelijk
Straks, gaf hij in gesprek met mijn oudste zoon en mij toe dat hij weet dat hij fout is. Hij schrok van de ernst van onze verhalen, zoals mijn oudste zoon en ik die naar buiten begonnen te gooien.
Hij vindt me een geweldige goede, lieve, warme, hardwerkende vrouw, die ook nog eens altijd voor hem klaarstaat. (Dat zei hij). Hij is zo ontzettend geschrokken.
Mijn moeder zei me deze middag dat ik altijd een slaaf ben geweest. Zo goed en aardig. En ik moest huilen.
Mijn zoon stelt nu voor om papa (mijn man dus) maandag mee te nemen naar het politiebureau en te zeggen dat we geen aangifte doen, maar dat hij zijn uiterste best gaat doen. Niet meer zal drinken ook. En inderdaad, hij heeft vanavond niet gedronken.
Ik lees momenteel: ?Scheiden of blijven, als hij maar gelukkig is, als liefde pijn doet en je weet niet waarom?.
Aangifte doen? Alleen voor mezelf? Uit zelfrespect?


Laatste 20 reacties:
 hurt(v)  08-09 01:00 
 hurt(v)  07-09 21:19 
 hurt(v)  07-09 21:08 
 hurt(v)  07-09 08:38 
 hurt(v)  06-09 22:35 
 hurt(v)  06-09 19:31 
 hurt(v)  05-09 23:19 
 bianca  04-09 23:34 
 madeliefj  04-09 23:31 
 Dinah  03-09 21:49 
 madeliefj  02-09 21:19 
 madeliefj  02-09 16:36 
 madeliefj  02-09 16:34 
 bianca  01-09 21:21 
 Helena  31-08 01:00 
 najat  30-08 17:43 
 najat  30-08 12:59 
 tweeling  29-08 11:30 
 geitje  24-08 12:39 
 Helena  18-08 17:33 
68 reacties:
Stephanie198226-06-2005 01:46
Ik vind het heelerg voor je ik wordt vandaag de dag ook nog steeds door mijn exvriend lastig gevallen en het is twee jaar geleden mis gelopen door dat hij mijn huisdiertjes mishandelde en mij in mijn hoofd kapot maakte


Meggie26-06-2005 01:54
Misschien nog erg belangrijk, ik vergat zojuist te vertellen dat mijn man een heel zware jeugd heeft gehad. Kindermishandeling, uit huis plaatsing, kinderbescherming enz.

-edit- verplaatst door admin


Jeannette26-06-2005 10:33
Meggie,lieve,lieve Meggie,door een boek zijn wij aan het mailen geraakt,en ondanks dat ik je verhaal niet wist,voelde ik dat er iets héél ergs met jou gebeurd moest zijn.
Je bent zo zachtaardig,betrokken,en een fijn mens,dat jouw verhaal me echt de adem ontnam,ik schrik hiervan Meggie,ik laat je verhaal even bezinken,wel kan ik zeggen dat je verhaal een verwarrend relaas is van jouw leven,en ik denk.....weet zeker dat jij een veel,veel beter leven verdient.
Je bent nog in staat,na al de vernederingen die je hebt ondergaan,het positieve in je man te zien,dat geeft aan hoe jij bent,............maar Meggie doe mij een plezier doe aangifte,en bewijs je zelf een hele,hele grote gunst,ga weg!!!!,ga weg!!!,lees het boek scheiden of blijven,van mij part 100 keer,maar ga alsjeblieft weg!!!!!
Jij bent zoveel meer waard,je verdient zoveel meer,dit is geen leven ,en dat weet jij ook........diep in je hart!!


helena26-06-2005 11:31
Aangifte doen! Waarom niet? Interesseerde het hem hoe jij je voelde?
Je ziet normaal gedrag als heel lief en geweldig. Maar dat iemand zijn kinderen wegbrengt, een bordje klaarzet of luikjes dichtdoet...dat is toch echt niet meer als normaal en fatsoenlijk. Het betekend niet dat hem alle andere dingen vergeven moeten worden.
Voor alles wat jij doet word je genegeerd of gestraft, maar voor elk klein dingetje dat hij doet krijgt hij een applausje!?
Je klinkt als een hele lieve gevoelige vrouw, iemand die zoveel beter verdient. Iemand die op een voetstuk geplaatst moet worden en niet geslagen en verkracht!
Je oudste zoon houd waarschijnlijk van zijn vader, en wil net als jij geloven dat er iets kan veranderen. Maar na deze tijd veranderd er niks. Laat hem maar gestraft worden voor zijn daden. Laat hem zien dat je het niet meer pikt!


helena26-06-2005 11:35
Mijn vriend ook, zijn vader had zelfs een speciale plank waar hij alle kinderen (5)systematisch mee in elkaar sloeg. Hij had er zelfs een naam voor! Ook misbruikte hij de meisjes.
Zijn moeder was altijd bezopen en schold de kinderen altijd uit. Verder negeerde ze wat er gebeurde binnen het gezin.
En tóch..daar hoef ik NIET voor te boeten! En jij ook niet!!!


helena27-06-2005 10:25
Hé Meggie,
Heb je al besloten wat je gaat doen? Ik hoop dat je er een beetje uit kunt komen en dat je vrede hebt met welke beslissing je ook maakt.


Meggie27-06-2005 17:21
Tot ong. 16u heb ik op het politiebureau gezeten. En, ja, ik heb het gedaan.
En het voelt verschrikkelijk. Mijn man kwam zojuist thuis van zijn werk. Hij nam me, o, zo liefdevol vast in zijn armen. Ik zei: "Had dat maar al die jaren gedaan", en ik huilde. Hij vroeg wat er was, en ik zei het van de aangifte.
Hij zei: "Het is mijn eigen schuld". En, nu huil ik pas. Ik kan niet ophouden met huilen. En ik ben zo bang voor alles wat er nu nog moet komen. Dit is nog maar het begin. Ik blijf dat enge gevoel houden, dat ik hem nu iets heel ergs aandoe. Terwijl, ik van hem naar mij toe, altijd het gevoel heb dat het wel te harden is. Oei, hij komt zojuist naar me toe en zegt: Toch, je mag van mij denken wat je wilt, maar dit heb ik niet verdiend.


helena27-06-2005 22:33
Hij heeft je verkracht, vernederd, geslagen en geestelijk de grond in getrapt! Hij heeft gelijk, dít heeft hij niet verdient...hij verdient 100000000 keer erger!!!
Je hebt het juiste gedaan meid. Laat je niks aanpraten, je laat hem zien dat je het niet langer pikt en dat is je goed recht!
Een dikke knuffel van mij.


Jeannette28-06-2005 10:50
Moeilijk hé???,de man van wie je houdt,aangeven als een crimineel,maar realiseer je ook dat die man ook de zelfde is die jou vernederd,verkracht en geestelijk en lichamelijk mishandeld,en zijn daden hebben voor hem gevolgen,gevolgen.........die jij normaliter droeg!!!
En zoals je het nu doet hoort het,hij moet gestraft worden niet jij!!!!,Meggie ik ben trots op je


hopeloos01-07-2005 16:10
meggie ik wou even zeggen hardstikke bedankt voor je berichtje .. meisje wat heb je het moeilijk gehad .. ik kan er geen woorden voor uit brengen eg nie .. ga zo door met je leven die je nu hebt en veel geluk .. gr lin



Willemien03-07-2005 14:06
Wat laten wij vrouwen toch veel toe he? Ik heb aangifte gedaan van geestelijke mishandeling. We woonden niet samen maar ik ben wel 20 keer bij hem teruggegaan. Mijn vriend kon heel lief zijn en dan opeens als een blad aan een boom falikant omdraaien. Begon mij uit te schelden voor kutwijf stronthoer, hitlerwijf, je stinkt en nog veel meer, zeggen dat hij was vreemgeweest wat niet waar kon zijn. Hij moest en zou me pijn doen. en ik deed maar alles voor hem , ik schold ook niet terug maar dan daagde hij me uit met woorden: wat kijk jij vals, je bent vals, je bent vals krijste hij dan. Ik moest heel beleefd zijn tegen hem en ik woog mijn woorden altijd heel goed af. Ik wilde hem niet kwijt. Maar het haalde allemaal niets uit. Hij kon zo maar uit zijn rol vallen ook al hadden we een heel romantische avond gehad samen. Maar wat ik denk is dat hij ziek is. Momenteel heeft hij een werkstraf voor het slecht behandelen van zijn vorige vriendin.
Maar wat mis ik die rotzak en wat heb ik een verdriet. Heb dikke ogen van het huilen. Ik zou hem zo graag willen zien, hem aanraken enz. Maar ik weet dat hij toch weer in zijn oude patroon zal blijven doorgaan.
Waarom houden wij toch van zo'n man? Als wij vrouwen mannen zo zouden behandelen lieten ze ons vallen als bakstenen. Geloof dat maar. Laat je iets van je horen. Want jou verhaal komt heel veel overeen met het mijne. Als ik jouw verhaal zo lees denk ik: waarom laat je hem niet vallen, laat hem lopen want hij veranderd toch niet. Maar ja, ik heb geen gevoelens voor jouw man. Makkelijk te zeggen allemaal maar het doet pijn.
verschrikkelijk pijn. Mijn gevoel is sterker dan mijn verstand want ik weet best wel wat het beste voor me is. Maari k word gek van verdriet.

Groetjes Willemien


Joyce04-07-2005 11:33
HeeY..
Ik heb meer van deze verhalen gehoord en ik vind het echt vreselijk. dat iemand zoiets kan doen dat is toch niet normaal het is maar goed dat het goed is af gelopen en ik hoop dat je dit nooit meer hoeft mee te maken.


Meggie05-07-2005 03:11
Hier zit ik dan.
De politie is weg. Ze hebben mijn man meegenomen.
Om 1.30u kwam hij naar mijn zoon zijn slaapkamer. En hoe ik ook smeekte...het hielp niet. Ik zei, dat ik de politie moest bellen. Dat ik die afspraak met de politie had. Het hielp niet. Hij verkrachtte me gewoon weer. Hij zei:"Ik kan toch niet zonder je". Ben meteen na afloop naar de telefoon gerend. Hij kleedde zich aan en reed weg met de auto. Hij kwam weer terug en zei:"Dat ze me maar meenemen ook". Hij leek zo verslagen en ontdaan.
Zo voel ik me ook.
Deze avond om 19u trok hij me even op de bank. Hij nam me lief vast, knuffelen als het ware. Ik realiseerde me dat hij dat nog nooit gedaan had en begon te huilen. Toen hij er naar vroeg, zei ik:"Dat heb je nog nooit gedaan in al die jaren". Hij zei: "Dat klopt". Sinds de aangifte vorige week maandag heeft hij, op zijn manier, echt zijn best gedaan. Alleen, ik begrijp het niet. Hoe durft hij het nu weer te doen, terwijl hij wist dat dit ervan moest komen? Hoe hij het ook draait of keert, hij heeft totaal geen respect voor me. Als ik vorige week geen aangifte had gedaan, dan was dit nooit gestopt. Hij vroeg nog, hoe ik dat heb kunnen doen. Hij heeft me verdorie geen keuze gelaten. Het is niet mijn schuld, dat we in deze situatie terecht zijn gekomen. Ik ga dadelijk maar even terug naar bed. Proberen te slapen. Lezen?
Oei, de politie belt, ze komen me dadelijk ophalen voor inwendig onderzoek. Hij heeft nu bekend, maar voor het geval hij dat later zou intrekken. Ik ga me snel aankleden. Duim voor me!

-edit- verplaatst door admin


Jeannette05-07-2005 12:56
Ik kom net op de site kijken,en ik schrik me rot,.....de schrik met wat hij met je doet,maar ook een enorme bewondering voor jou,meggie wat ben je al ver,in zo,n korte tijd,wat enorm goed van je,ik heb mateloze bewondering voor je,hou je sterk,je bent op de goede weg.
Want sex is de liefde met iemand bedrijven,samen een band opbouwen,jezelf bloot geven uit liefde,en wat hij met je doet heeft niets met liefde of wat dan ook te maken,dat is je vernederen en onderdrukken,meisje wat zal jij een pijn voelen,in je hart en lijf.
Maar gek hé Meggie,ik heb er het volste vertrouwen in dat jij er wel komt!!!!


Meggie08-07-2005 21:40
De politie heeft me deze middag gebeld. De officier van justitie wou niet dat hij vrij kwam, maar de rechter heeft beslist dat hij weg mocht. Hij mag zich wel 6 weken niet in de omgeving van ons huis vertonen. Hij mag mij absoluut niet bellen. En, hij mag niet naar mij informeren, ook niet via derden.
Dinsdag moet hij zich bij de reclassering melden. Hij moet zich ook laten behandelen. Ik heb verder geen idee wat dat allemaal inhoudt en hoe dit nu allemaal verloopt. Iemand van jullie?
Hij is nu bij onze oudste zoon. Die studeert nog en heeft een kamer. Ik weet ook niet, hoe verder te gaan. Ik krijg huilbuien, die wissel ik af met kwaadheid naar hem toe. Dan voel ik weer medelijden. Ook bevrijding. Ik weet het gewoon even allemaal niet meer. Liefs, Meggie

-edit- verplaatst door admin


Muisje08-07-2005 22:33
Ik weet precies hoe je je voelt Meggie, heb er net zo voor gestaan.
Bevrijd en ellendig tegelijk....
Verstand en gevoel... niet op 1 lijn...
En maar afwachten of dat ooit zover komt.
Probeer te bezinnen in deze periode en indien je wilt knokken voor de relatie, dring aan op hulpverlening, vooral voor hem....
Laat je niet overrompelen en neem de tijd die je nodig bent.
Sterkte!


Meggie10-07-2005 13:12
Weet je wat ik het allerergste vind? Dat ik steeds in hem kruip. Dat wil zeggen, steeds voel ik hoe ellendig hij zich nu wel moet voelen. En, dan kan ik het niet. Dan wil ik hem terughalen en weer verzorgen. Hem het gevoel geven dat alles weer goed is. Hij voelt zich nu ook heel erg slecht en depressief. Hij is bezorgd om mij.
Mijn zoon zei gisteren: "Papa is zo zwaar beschadigd door zijn jeugd". En, dan voel ik me nog een stuk ellendiger. Het enige wat mijn man wou is zijn gezin compleet houden, juist doordat ze vroeger zoveel gruwelijks hebben meegemaakt, van uithuisplaatsing tot kinderbescherming. Alleen, de politie, de psycholoog, hele lieve vrienden, ze zeggen allemaal dat ik door de jarenlange onderdrukking niet meer zuiver(helder) kan aanvoelen, wat slecht is. Je gaat bepaalde dingen normaal vinden. je ziet er de ernst niet meer van in. Ik maak van hem het slachtoffer, terwijl ik dat ben. Liefs, Meggie

-edit- verplaatst door admin


Jeannette10-07-2005 21:27
Moeilijk hé?? Meggie,je bent zo gewend allerlei excuses voor zijn gedrag te vinden,dat je inderdaad wel medelijden met hem moet krijgen.
Maar wat hij jou heeft aangedaan,heeft hij wel degelijk bewust gedaan,daar is het excuus"slechte jeugd"een farce bij.
En is het jouw schuld dan??,dat hij een slechte jeugd heeft gehad??,nee dus!!!,dus waarom moet jij daar voor bloeden??,hij had in plaats van de keus te maken om zijn frustratie,s op jou te botvieren door middel van slaan en je te verkrachten,ook kunnen kiezen voor een therapie,of een opname........nee Meggie,het zegt meer over jouw karakter dat jij medelijden met hem voelt,dan over zijn karakter over wat hij je heeft aan gedaan.
Die momenten die jij nu hebt,hebben we denk ik allemaal wel gehad,dat is die verslaving en het patroon waar je in zit,en ik geloof zeker dat je ook niet helder kan denken,en beslissingen over wat dan ook kan nemen,neem je rust Meggie,er komt voor jou ook een lichtpuntje,en laat je man zijn eigen problemen oplossen,kijk naar je zelf in de spiegel en zeg heel hard tegen je zelf......IK BEN HET SLACHTOFFER!!!!!
Hou je taai Meggie


Muisje11-07-2005 18:56
Meggie, lieve Meggie, ik weet precies hoe je je voelt....
Ik voel het namelijk precies netzo. Ik vind hem zielig, probeer met in zijn gevoelens te verplaatsen.
Gelukkig heb ik de kinderen die mijn realiteitszin op de been houden en me daar weg houden.
Ik heb voor de kinderen gekozen en wil hij daar deel van uit maken, dan moet hij 180 graden opdraaien en dat kan hij niet....
Dus is ie mij kwijt...


Julia11-07-2005 21:12
Beste Meggie,

Als ik je gevoel lees, dan kruipen de rillingen over mijn rug. Ik weet niet eens meer wat ik zelf voel. Ik kan alleen nog maar voelen wat hij voelt. En dat is ellende door mij verricht. Dus moet ik mijzelf wel haten want ik maak hem ongelukkig en dat wil ik helemaal niet. Zo is het cirkeltje rond.
Dan voel ik mij rot en krijgt hij alles gedaan van mij. We kunnen dat spel alleen doorbreken door er zelf mee te stoppen. We moeten geloven dat wij kunnen veranderen. Onze mannen kunnen niet en zullen niet zichzelf veranderen. Iedere keer opnieuw bedenken zij iets waardoor zij slachtoffer zijn. Dat is hun karakter, om andere mensen te manipuleren. Zij halen bevrediging uit de pijn die zij ons aan doen. En we geven ons weg in hun spel. Heeft iemand tips om uit de huid van die "dader" te blijven? Ik wil niet meer voelen wat hij voelt.
Julia


Joyce11-07-2005 21:42
Beste Julia,

Tips om uit de huid van de dader te krijpen zijn naar mijn ervaring de volgende:
Tegen jezelf zeggen dat JIJ het goed hebt gedaan. Jij bent degene die respect verdient en het ook echt wel zal krijgen. Jij bent degene die hier boven uit steekt. Jij kan alleen beter uit deze situatie komen. HIJ is zielig en kan zichzelf niet eerlijk in de ogen kijken als hij voor de spiegel staat, en JIJ wel.
Dit kost alleen tijd, veel tijd. Ik was 29 jaar getrouwd, en werd 20 jaar geestelijk en lichamelijk mishandeld. Mijn zoon voornamenlijk geestelijk.
Het is nu inmiddels bijna drie jaar geleden dat ik de stap genomen heb om naar de politie te gaan, na het zoveelste incident.En NU pas komt mijn zelfvertrouwen terug. Geef jezelf de tijd en de rust om er uit te komen. Het lukt echt. Veel sterkte en succes.


Jeannette12-07-2005 00:18
Ze moeten er eigenlijk een pil voor uitvinden,denk wel dat iederéen zo zijn eigen methode ontwikkelt om niet meer in de huid van...... te kruipen,tijd en rust,zijn volgens mij de beste remedie,en mensen opzoeken die je duidelijk laten merken en zeggen,dat het niet jouw fout is,en dat jij dit niet verdiend


Julia12-07-2005 23:03
Het gekke bij was, dat hij niet slachtoffer was om wat hij naar mij deed, maar om wat hij allemaal niet had in zijn leven, of om wat anderen hem aandoen, aandeden in zijn leven. Hij zag helemaal niet welke rol hij daar zelf in speelde. dat hij het over zichzelf afriep dat hij zijn kinderen uit zijn vorige relatie niet meer te zien kreeg omdat hij bij zijn ex de deur intrapte, regelmatig ontplofte waar de kinderen bij waren. Maar ik kom zelf uit een gezin van gescheiden ouders. En wilde alleen maar dat deze drie kinderen niet zouden voelen wat ik vroeger had gevoeld. En zo ging het van kwaad tot erger. Voelde ik alleen nog maar wat anderen voelden. En over mijzelf werd ik gevoelloos.
Soms voel ik mij schuldig naar mijzelf. Ik wilde deze relatie zo graag, met deze partner wel te verstaan. Ik had er mijn huwelijk voor opgegeven. Ik wilde er zo graag een succes van maken.
En ik denk zo vaak dat het mijn schuld is dat het geen gelukkige relatie is geworden. Als ik het zo graag wilde, waarom ik dan niet anders ben geweest. Waarom ik dan die fouten heb gemaakt.
Mag ik van mijzelf hem niets kwalijk nemen?
Als ik het mijzelf kwalijk neem, dan denk ik misschien dat ik het nog kan veranderen.
Ik ben niet bang dat anderen vinden dat het mijn schuld is of niet.
Kan ik mijzelf vergeven dat ik het verkeerd heb gedaan.
Of had ik in de gegeven situatie nooit iets goed kunnen doen.
Ik denk het laatste. Want iemand die niet van je houdt, iemand die al zijn ellende op jouw afwentelt, voor zo een iemand kun je het nooit goed doen. Al zou je onzichtbaar zijn.
Het gaat dus ook nooit goed komen.

Tegen Meggie zou ik misschien wel willen zeggen, durf je zelf te vertellen dat je slachtoffer bent. Je bent er namelijk niet een minder persoon door. Juist door kritisch naar je zelf te kijken, word je rijk van binnen.
Het woord slachtoffer is soms ook zo zwaar beladen. Het is ook bijna alsof het impliceert dat je het over jezelf hebt afgeroepen.
Hoevaak word er niet gedacht dat je een verkrachting uitgelokt hebt. Hoe kunnen zij het bedenken. Slachtoffers die zelf verantwoordelijk zijn voor hetgeen hun overkomen is. Misschien is het ons rechtssysteem. Een systeem waar daders er zo gemakkelijk mee wegkomen.

Wat jouw hulpverleners je vertellen, werd mij ook verteld. Dat ik niet de ernst van de situatie in zag, in zie. Er komt nog eens een moment zeiden ze dan tegen mij, dat hij je echt vermoordt. Of dat hij je baby tegen de muur aansmijt, zoals hij al je meubels en andere dierbare spullen vernield in woedeaanvallen.
Maar we verdringen ze. We gaan denken dat de wereld die het het beste met ons voor heeft, tegen ons is. Tegen de relatie, tegen je man. En je wilt je man houden, door hem beschermd worden tegen die boze buitenwereld. Dat maakt dat je samen (je partner en jij/ ik) een connectie hebt, en je krijgt even het gevoel dat hij om je geeft, dat hij jou belangrijk vindt.
Maar het is gevaarlijk, want we zien inderdaad niet meer wat er werkelijk aan gevaren speelt.
Pas als je een beetje afstand neemt, weer je intuitie kan voelen, kan volgen. Dan weten we wel wat we moeten doen.
Sterkte, bescherm wat je werkelijk dierbaar is. Dat is hij niet, dat denk je maar (denk ik).
Ik hoop maar dat je niet boos wordt als ik te opdringerig ben.
Julia


corine3015-07-2005 15:26
lieve meggie,

ook ik zoek altijd de schuld bijmezelf en probeer het altijd weer als eerste goed te maken. ondanks alles hou ik nog heel veel van hem. jaren geleden heb ik mezelf beloofd dat het mij niet nog een keer zou gebeuren dat ik mishandeld zou worden door mijn eigen partner. bij die ander ben ik weggegaan en bij deze durf ik niet weg te gaan. vannacht ging het weer eens helemaal de verkeerde kant op en heeft hij mijn strot afgeknepen. heb mezelf beloofd dat ik niet meer zwijg over het feit dat ik mishandeld word dooor hem. ik schaam me kapot en durf het niet te vertellen tegen zijn familie. net nog had ik zijn zus aan de telefoon en ik durfde het niet te vertellen. ben helemaal op en over een paar uur is hij (helaas) weer thuis.heb nu niemand om mee te praten en voel me ontzettend eenzaam.
wie helpt mij hier doorheen??????
afz. corine


Julia15-07-2005 18:03
Beste Corine,

Het is al weer ruim twee uur geleden dat je je berichtje plaatste. Houd je het nog een beetje vol? Misschien kun je even laten weten dat je online bent door hier onder ook een berichtje te plaatsen.

Ik kan wel even met je schrijven misschien helpt het jou als je een lotgenootje hebt.

Julia


Meggie15-07-2005 18:11
Lieve Corine,
Verschrikkelijk, ja.
Ik voel me ook ellendig. Constant knoop in mijn maag. Gisteren vond jongste zoon hem zo lief. (Hij was op bezoek geweest).
Heb je niet een vriendinnetje waar je de waarheid aan kwijt kunt. Bel a.u.b. naar de politie, vraag om een afspraak. Je kunt dan (zonder aangifte, als dat nog te moeilijk voor je is) alleen je verhaal vertellen en horen wat je mogelijkheden zijn. Dat heb ik in eerste instantie ook gedaan. Alleen maar vertellen en luisteren. Dat geeft heel veel steun (en duidelijkheid). Of ga anders naar de huisarts, maar doe iets a.u.b. ??? Laat je nog wat van je horen. Veel sterkte, liefs, Meggie


Julia15-07-2005 18:47
Corine,

Ik ben het met Meggie eens. Als hij vannacht zo aggressief was, moet je dan wel thuis blijven. Heb je een telefoon altijd in de buurt.
Hoe weet je dat hij de volgende keer niet te lang je strot dicht knijpt?
Zorg voor je veiligheid. Misschien moet je je ook afvragen of jouw onzekere (en zeer terechte) gevoelens die uitmonden in een bepaald gedrag, niet opnieuw de trigger overhalen bij hem.
Laat weten hoe het met je gaat.
Dikke knuffel, weet dat we aan je denken, Meggie en ik.

julia


Lin19-07-2005 14:49
Toen ik je stukje las, wist ik precies wat je voelt. omdat hun altijd in elke situatie het slachtoffer spelen. Weten we inderdaad op een gegeven moment niet meer wat erg is, en als je eenmaal iets ergs vergeven hebt zoals helemaal in elkaar geslagen te zijn, dan zijn de klapjes die erna komen toch niet zo erg, toch... JA wel dus maar op een gegeven moment voel je het niet meer zo. Vooral niet als je alleen maar de grond in getrapt wordt dan voel je je nog minder dan minder en dan denk je dat je het verdient hebt ook nog!!! Ik hoop dat je voor jezelf kiest want jij kan hem niet gelukkig maken, dat kan hij alleen maar zelf doen xje lin


ellen20-07-2005 22:19
een tip om niet in de huid van de dader te kruipen, is om hem niet of zo weinig moelijk te zien. Mijn behoefte om voor hem te zorgen is op die manier na een paar maanden verdwenen. Het scheelt natuurlijk wel dat hij een contactverbod heeft voor mij en de kinderen.Hij kan niet meer 'bij mij komen'.De enkele keer dat ik iets van hem hoor, via zijn familie, krijg ik meteen weer medelijden en wil voor hem gaan zorgen.De norwoodgroep helpt mij ook om voor mezelf te zorgeni.p.v. voor hem.


angst21-07-2005 16:53
Ook ik word systematisch mishandeld, er zit zelf een cyclus is. Ik noem het de 4 weken cyclus. Mijn man kreeg een jaar geleden een vriendin. Mijn schuld. Hij blijft hiermee doorgaan ondanks dat ik hem verschillende keren de deur gewezen. heb. Koffers buiten gezet. Weer medelijden want het was immers mijn schuld. Ondanks dat hij niet wegwil heb ik afstand van hem genomen en ben een eigen leven begonnen, wat niet meevalt als je de hele dag gecontroleerd word. Behalve als hij bij zijn vriendin is, dan heb ik rust.


wihelmina21-07-2005 21:33
probeer sterk te worden en denk on je zelf


Meggie28-07-2005 22:18
Hoi lieve mensen,
Ik zie het niet zitten. Sterker nog, ik voel me ook beroerd, misselijk.
Ik mis mijn man ineens heel intens.
Ik ben de laatste dagen zo sterk geweest. Deze middag is de politie even bij me langs geweest. Fijn gesprek mee gehad. Ze zeiden beiden dat zij vonden dat er gewoon teveel is gebeurd om nog door te gaan. Deze avond sprak ik de buurman even, hij had laatst op een feestje heel leuk met mijn man zitten praten. En, vanavond, tot nu, visite gehad (de ouders van mijn zoon zijn vriendinnetje). Zij gaan mijn man morgen op zijn tijdelijke adres bezoeken. Deze middag hadden ze hem even gesproken. Hij is zo intens verdrietig. Hij kan niet meer lachen. Hij wil, o, zo graag verder met me. En ineens, ja, voel ik me gewoon heel erg depri.
Ik zou hem zo willen terughalen. Ik heb hem nu drie en een halve week niet gezien of gesproken. Morgen zijn drie weken van de 6 om.
Morgen hoor ik waarschijnlijk ook van de politie wat er na die zes weken gaat gebeuren.
Ik ga maar even douchen nu. Ik weet het niet.
Liefs, Meggie

-edit- verplaatst door admin


Jeannette28-07-2005 23:46
Lieve Meggie
Wat mis je dan zo???,mis je hem???,wat mis je dan aan hem???,of mis je je vertrouwde leventje???
Er komt nu zo ontzettend veel op je af,alles is nieuw,je moet alles zelf doen,regelen,je piekert,je denkt........en nu verlang je terug naar toen,de kleine leuke dingen die jullie ook deelden,anders had je het nooit zolang met je man vol gehouden.
Toen met je man was het ook rot en zwaar,maar dit is rotter en zwaarder,veel zwaarder,en ja Meggie,dan verlang je terug,maar waarnaar??,naar die zekerheid die je had??,je wist wat hij ging doen,je wist hoe hij je behandelde,allemaal zekerheden,..........en wat krijg je er nu voor terug???ellende op ellende,je bent een hoopje ellende,en je denkt alles beter dan dit......ja Meggie,ik ken het gevoel,ook ik heb die gevoelens,dus je staat niet alleen,we voelen het allemaal.
Maar als je verder denkt Meggie,want aan ook deze ellende komt een eind,dan heb je je vrijheid,je respect,je eigenwaarde,en jezelf terug.
Oké stel....,je zit nu een jaar in de diepe shit,want dat is het gewoon nu!!!!,daarna ligt de wereld voor je open,je kans op geluk.........en als je nu terug gaat,....je weet het hé Meggie,dan begint alles weer van voor af aan,het kan lang duren,het kan kort duren,maar het begint weer,en dan????,dan moet je hier weer doorheen......dus doorzetten meisje,hoe moeilijk het ook is.
Hoe kan je nog een man vertrouwen en respecteren die zulke dingen met je hebt gedaan?????,en diep in je hart weet je dat respect en vertrouwen de sleutelwoorden zijn voor een relatie.
Ja ik kan het mooi vertellen,maar het uitvoeren is zo ontzettend moeilijk,ik weet er alles van.
Al moet ik naar je toe komen,uren met je chatten,je komt hier doorheen Meggie,zeker weten!!!!!!
En probeer je af te sluiten voor die mooie woorden dat hij je mist,en je terug wilt,als hij het zo goed met je voor had,en je waard was,had hij zich dat maar eerder moeten bedenken,en je niet zo moeten behandelen,ik neem aan dat hij kansen zat van je heeft gehad!!!!
Berouw komt na de zonde......dat weet iederéén,en waarom heeft hij het allemaal zo laten escaleren???,kon hij toen niet nadenken,hij heeft die keuze,s gemaakt,hij is niet al die jaren onder hypnose van een één of andere sekte gweest,allemaal bewuste keuze,s waren het,die hij jou heeft aan gedaan,en nu kan hij wel veranderen,en je lief hebben..........geloof je het zelf Meggie???
Allemaal mooie praatjes van een verliezer,want hij is de verliezer Meggie,hij is jouw kwijt,en jij hebt en krijgt jezelf weer terug,die tijd komt......heus!!!!!!


Elvira29-07-2005 00:08
Lieve Meggie,

Houd vol!
Ik kan begrijpen dat je het moeilijk hebt maar zet door. "Verman" je, je kunt het!
Denk eens aan al die niet leuke dingen, die wogen een paar weken geleden toch ook op tegen al die positieve dingen?
Nu een dipje, straks ben je blij dat je wederom sterk bent.
Denk aan je, dikke knuffel.

Elvira


Naam onbekend29-07-2005 10:25
Oh, ik weet zo goed hoe je je voelt. In het begin gaat het nog wel, maar na een tijdje ga je hem missen. Wat Jeanette zegt is maar al te waar. Als je terug gaat, gaat het een tijdje goed maar je weet dat het maar even duurt. Denk aan de reden dat je bent weg gegaan en maak alles niet mooier dan het is.
Probeer het vol te houden en er niet aan toe te geven. Het wordt alleen maar moeilijker om los te laten als je nu contact met hem gaat zoeken.


kitty29-07-2005 16:20
zo Jeannette
je heb het heel mooi geschreven
echt een compliment
geen onzin
ben nu zelf Meggie
bijna 7 maanden weg
vanaf 2 maanden geen enkele contact meer
want door dat kon ik niet loslaten
vanaf begin voelde ik me netzo als jij
was gewoon de weg kwijt
ik ben blij dat ik heb volgehouden zou het zo opnieuw doen
want heb mezelf langzaam weer terug
heb me ex min 8 keer verlaten
na 8 jaar relatie
maar ik weet nu is het voor altijd
je krijg zo veel zelfvertouwen na een tijd als je volhoud
en er kom weer rust in je leven
hou vol
anders ga je weet zelfde meemaken
net als Jeannette zeg
dan ga je weer opnieuw weg en dan
leven is te kort voor dit vind ik
en je bent zeker meer waard
groetjes Kitty


Julia29-07-2005 18:07
Lieve Meggie,

Wat rot voor je. Ik zou zo wel even mijn armen om je heen willen slaan. Je afleiding willen geven door een film te kijken, te koken of bijvoorbeeld boodschappen te doen.
Ik zou je willen zeggen dat het zo goed van je is dat je dit al hebt gekund. Hebt doorstaan en dat je zo sterk bent. Hoeveel vrouwen op deze site zoeken niet juist naar de kracht die jij hebt kunnen opbrengen de afgelopen weken (incluis mijzelf).
Misschien kun je je zef vertellen dat hij niet in drie weken kan veranderen. En dat wanneer je er nu aan toegeeft, je eigenlijk nog steeds geen respect vraagt. Omdat drie weken eigenlijk nog helemaal niets is. Niettegenstaande dat het voor jou al drie jaar lijkt.
Als je voor jezelf nog niet definitief de keuze hebt gemaakt, dat hij uit je leven moet verdwijnen, omdat je misschien de hoop op herstel en een toekomst samen nog niet wil of kan opgeven, laat dan zo. Maar geef hem de ruimte om zich buitenshuis te herstellen van zijn "zieke" gedrag. Jij kan daar niets aan bijdragen. Sterker nog waarschijnlijk vertraag je het herstelproces juist door hem nu weer terug te nemen.
Ik heb regelmatig telefonisch contact met mijn ex. We praten wel over een herstel. Maar ik ben blij dat ik mijn eigen plek heb. Dat ik mij veilig kan voelen. Samen aan herstel werken kan ook ieder vanuit een eigen omgeving. Dan kun je ook tijdens het herstel steeds opnieuw je terugtrekken en vooral met je zelf en je eigen gevoelens aan de slag. Je wordt dan niet steeds in de verleiding gebracht om weer voor hem te voelen of voor hem medelijden te hebben. Ik praat niet meer met gemeenschappelijke kennissen en vrienden over mijn (ex) partner. Vrienden die dat niet op kunnen brengen, daar heb ik tijdelijk afscheid van genomen. Ik wil van hen niet horen hoe hij zich voelt. Als ik dat wil,dan vraag ik het wel aan hem zelf.
Dat dwingt mij nu om met mijn eigen gevoelens aan de slag te gaan. bezig zijn met vergeven of vergeten.
Nu ik mij ook veilig voel in mijn eigen huis, ga ik mij ook pas echt realiseren of ik mij ooit wel veilg kan voelen in een huis met mijn 9ex) partner. Bij de Waag doen zij aan training voor het voorkomen van de geweldsuitbarsting. Een time out nemen noemen zij dat. Een time out nemen is maar een tijdelijke oplossing. Het is geen genezing en ook geen garantie dat het niet meer gebeurt. Geweld zit in een klein hoekje. Soms hoeft er niet eens een aanleiding voor te zijn of kun jij er helemaal niets aan doen.
Hij moet zelf leren omgaan met zijn verleden, met zijn problemen en met stress. We zullen allemaal nog wel problemen in het leven ondervinden. of je nu vijftig bent of twintig. We moeten er van uit kunnen gaan dat onze mannen met die problemen en daaraan gekoppelde stress om kunnen gaan. Zelf!! Zonder ooit een vinger verkeerd uit te steken naar de verkeerde.
Ik weet zeker dat jouw man dat in drie weken tijd niet heeft geleerd.
Hou je haaks,
kies er voor om jezelf gelukkig te kunnen maken. Dat doe je door voorlopig eerst alleen verder te gaan. En niemand die dit niet heeft meegemaakt kan zich verplaatsen in jouw belevingswereld.
Ze zouden zich moeten schamen dat zij hem als zielig afschilderen. Dat ze hem nog op gaan zoeken. Dergelijke daders wil je toch niet in je vriendenkring?

Veel liefs, sterkte en knuffels.
Je bent te ver gekomen om het nu op te geven. Doodzonde.

Julia


Meggie29-07-2005 19:11
Ik zit hier te huilen, bij zoveel lieve woorden, steun en warmte.
Ik kom er snel op terug.
Bedankt allemaal,
liefs, Meggie


Julia29-07-2005 19:32
Heerlijk toch om overspoeld te worden door warmte. Daar tranen van te krijgen. Weet je tenminste weer wat tranen van geluk zijn.


Lin01-08-2005 22:53
Hoi Meggie, ik weet het het is heel zwaar en je voelt je ook eenzaam, maar je moet goed bedenken waar je naar terug gaat als je weer verder gaat met hem. ik zou tegen je willen zeggen ga niet terug, je bent meer waard en vecht ervoor, maar dat moet je toch zelf doen. Op een dag zijn die gevoelens hopelijk weg!!! ik wens je veel sterkte xje lin


helena02-08-2005 13:17
He Meggie,
Naar om te lezen dat je zo verward bent (al begrijp ik het o zo goed...). Je weet denk ik zelf wel wat de beste keuze is. Waarschijnlijk moet je jezelf afvragen, heeft hij spijt omdat hij jou zoveel pijn gedaan heeft, óf heeft hij spijt dat jij het niet meer pikt?
Een moeilijke vraag die ik mezelf momenteel dagelijks stel...het antwoord weet ik eigenlijk al.
Veel sterkte en een dikke knuffel van mij.
XXX Helena


Julia02-08-2005 19:24
Hallo Meggie en Helena,

Je legt de vinger op de zere plek Helena. Ik heb ook aangegeven dat mijn grenzen overschreden zijn. Ik heb van te voren aangegeven dat dat zou gebeuren als hij zijn plannen door zou zetten.
Het doet mij goed. Het is een eerste stap. Het vragen om respect voor mijn grenzen en dan ook het verbinden van conclusies er aan. Consequenties.
Nu heeft hij vanmorgen mijn moeder gebeld. Hij denkt dat het niet goed gaat met mij. Hij maakt zich erg bezorgd. Gelukkig!!! zei mijn moeder (terecht) dat zij juist wel de indruk heeft dat het goed gaat.Veel beter zelfs. Maar ik vraag mij natuurlijk wel af wat de achterliggende gedachten zijn van hem. Ik probeer het maar los te laten en mijn eigen koers te varen. Door iet consequent te zijn heb ik nog niets bereikt al die jaren. Met al mijn begrip heb ik ook nog niets bereikt. Mijn nieuwe moto is ruimte innemen. Vallen, opstaan en doorgaan met mijn eigen herstel. En ik word weer ziek als ik terug ga. Maar het is zo moeilijk. Want ik ben eigenlijk, merk ik nu, helemaal gewend om mij in tienduizend bochten te wringen, om uiteindelijk, ja eerlijk is eerlijk, de relatie te redden. Maar daar zijn er twee voor nodig. Was het maar alvast Kerstmis. Dan ben ik al weer veel verder.
Ik wens jullie allemaal zo veel sterkte en kracht.
Liefs en bedankt voor al jullie verhalen waar ik zoveel kracht uit put.

Julia


helena02-08-2005 21:34
He Julia,
dat ken ik, het aangepraat kijgen dat het niet goed met je gaat en dat je niet zonder hem kunt...terwijl het eigenlijk andersom is! Zo manipultief...bah! Jij kunt echt wel zonder hem, jij bent de sterkste. Jij hebt volgehouden al deze tijd terwijl hij als een zwakkeling maar aan zijn impulsen toegaf en niet doorzette. Je red het wel, echt waar, mét en juist zonder hem.
Ook voor jou een dikke knuffel
XXX Helena


Julia02-08-2005 21:53
Hallo Helena,

Ik heb net weer goed van mij afgebeten. Morgenavond gaan zijn kinderen weer naar hun moeder en dan kon hij wel weer naar mij komen voor een paar dagen. Hij wil dan naar mij komen luisteren. Ik heb maar teruggemaild dat ik geen klein kind ben. En dat dit soort toestanden mij een klote gevoel geven. Dat ik liever alleen ben, wat nog waar is ook.
Ik kom er stapje voor stapje. Dankl voor je lieve woorden, geven mij de moed door te zetten. Jij ook het allerbeste. Straks thuis ga ik nog even je verhaal lezen, dan ik mij beter in je verplaatsen en met jou meeleven. lifs julia


Meggie02-08-2005 22:56
Julia, je laat hem niet naar je toe komen, he?
Nog niet voor één dag, wablieft, gewoon helemaal niet. Bedankt voor je opbeurende woordjes. Lief van je. En jij, lieve Helena, met jouw zinnetje schiet ik in de lach. Prachtig! Ik zal het even voor mezelf kopiëren. Jullie, trouwens allemaal oprecht bedankt.
O, ja, de politie zei me straks dat ik pas 15 augustus te horen krijg hoe het 19 augustus verder gaat. Dan zijn de zes weken om. Ik weet het niet. De psychologe zei gisteren dat hij waarschijnlijk heel lief en onderdanig zal zijn de eerste tijd, maar... je weet niet hoe hij reageert. Misschien wordt hij 's nachts in bed ineens weer woest op me, omdat ik bijv. aangifte heb gedaan. Zij zegt: "Je kunt onmogelijk dat risico nemen, je moet jezelf beschermen". En wat, als ik hem straks na die zes weken laat weten dat ik onmogelijk met hem verder kan? Dat er teveel gebeurd is? Ben bang, dat hij dan echt instort en ik dus ook. Strakjes zat ik, in gedachten, aan hem te vertellen dat we niet samen verder kunnen en ik voelde me zoooooo intens schuldig. Gaf mezelf weer de schuld van deze hele situatie. Om me later ineens boos te maken. Het is niet mijn schuld.
Verdorie, hij heeft geen respect voor me getoond. Hij heeft zijn onmacht op mij botgevierd. Jeetje, ik ben er nog lange niet uit. Liefs, Meggie


Jeannette02-08-2005 23:51
Lieve Meggie,jij hebt nu het idee,dat jij hem zijn leven ontneemt,hij moest immers weg,en zit nu ergens anders,en hij doet weer lief tegen je......en zo draaien wij de zaken in ons hoofd elke keer weer om,want het was anders,hij heeft dingen gedaan Meggie,waardoor hij nu zo zit,jij hebt dit alleen gedaan om jezelf te beschermen,terwijl normaliter,een man/je maatje/je zielsverwant jouw moet beschermen.
Waarom laat je alles zo afhangen van die 6 weken,je moet zelf denken wat jij wilt,jij bent belangrijk,en alleen jij kan inschatten of hij werkelijk kan veranderen,en als ie dat wel kan,waarom nu wel ineens????,waarom niet eerder???,is er al niet teveel gebeurd???
Mijn ex,was het weekend weer al ons geld aan het verzuipen,en zou geheid weer alle ramen in gegooid hebben bij thuiskomst,ik heb hem gezegd dat ie niet meer welkom is,en de sloten veranderd.......en nu word het zo gedraaid dat ik de beslissing genomen heb,ik zou wel niet mer van hem gehouden hebben.....NEE,NEE,NEE,zo was het niet........hij deed dingen waardoor ik mezelf moest beschermen,dus hij heeft die relatie kapot gemaakt,niet ik!!!!!!
Wat mij de das omdeed is,dat mijn ex zei.....ik dacht dat jij altijd wel bij me zou blijven,dus met andere woorden,met jou kan ik altijd wel sollen en geen rekening houden......foutje dus!!!!!


Meggie03-08-2005 07:51
Lieve Jeannette,
Ook hier heb ik weer ontzetend veel aan.
Het lijkt wel of je dan bevestigd ziet wat je in je hart weet maar er, op een of ander manier, niet aan durft toe te geven. Ook deze van jou print ik weer uit. Dat doe ik met meerdere stukjes en... dat helpt echt.
Deze zin van Helena is ook echt goed:
Waarschijnlijk moet je jezelf afvragen, heeft hij spijt omdat hij jou zoveel pijn gedaan heeft, óf heeft hij spijt dat jij het niet meer pikt?
Jij ook, oprecht bedankt.
O, ja, wat de chat betreft, natuurlijk is het fijn om er met zoveel mogelijk personen te kunnen zijn, maar het is en blijft natuurlijk altijd iets heel vrijblijvend. Soms ben je er en soms weer niet. Dat is het leuke! Gewoon spontaan. Liefs, Meggie


Pluis03-08-2005 11:47
Lieve Meggie,

Heb net jouw verhaal gelezen. Je schrijft:

- Hij is zo intens verdrietig
- Hij kan niet meer lachen
- Hij wil zo graag met jou verder.

Het gaat nog steeds allemaal over hem. Het is nu belangrijk wat jij wil. Hij heeft geen grip meer op je, hij haat het als je laat zien wat je wil.
Hij kan je niet meer manipuleren en pijn doen. Lieve, lieve Meggie nu je zo ver ben, stap er niet meer in. Natuurlijk doet het pijn, je wil het zo graag goed zien. Ik weet het. Het kan jammer genoeg niet met deze man, omdat hij is wie hij is. Heel veel sterkte en liefs Pluis.


Meggie16-08-2005 22:31
Jeetje, wat nu?
Vrijdag zijn de zes weken om. De politie belde me vorige week om te vragen -dat wou de officier van justitie graag weten- hoe ik nu tegenover de situatie sta? Ze leggen de beslissing bij mij. Ik kon alleen maar zeggen dat ik bang ben dat mijn man zou horen dat ik zijn thuiskomst tegenhoud. Alleen, hoe meer ik erover nadenk, dat hij naar huis komt, hoe benauwder ik het vanbinnen krijg. Voor de politie dus het bewijs dat het verlengd moet worden.
Wat wil nu de situatie? Mijn man zijn advokaat zegt dat hij gewoon naar huis mag. Dat ze hem niet langer kunnen verbieden naar huis te komen. Het is ook zijn huis. Dus, vandaag op aanraden van slachtofferhulp naar een advokaat geweest, om mijn mogelijkheden te bekijken. En, als de rechtercommissaris beslist dat het niet verlengd wordt, dan komt hij inderdaad gewoon naar huis. Sterker nog, omdat we getrouwd zijn kunnen ze het straatverbod waarschijnlijk niet eens afdwingen. Nu vraagt de advokaat, waarom ik nu pas kom i.p.v. 5 weken geleden. Dan had ik de echtscheiding in gang kunnen zetten en door middel van speciale voorzieningen het huis tijdelijk aan mij kunnen laten toewijzen. Ik kon alleen maar zeggen dat iedereen zei, dat ik nog niets moest ondernemen, alleen tot rust komen en veel lezen (speciale boeken, om in te zien, hoe en wat en waarom het zo moeilijk is te kiezen voor een eigen leven met geluk). Dus... ik hoor morgen (of overmorgen) wat de rechtercomm. beslist heeft. Rechtsbijstand, is er nu even voor mij ingesprongen. Zij laten me morgenvroeg weten wat ze voor me kunnen doen. Als ze nog wat voor me kunnen doen. En het erge is, dat het lijkt of ik stik.
Nu, nu pas, nu ga ik pas voelen hoe beklemmend het voor me zal worden. Hij heeft anti-depressieva en doet zo intens zijn best. Hij wil maar een ding, verder met me gaan. De advokaat zei: "Je zou eens tegen hem kunnen zeggen dat je je heel ongemakkelijk voelt bij het idee dat hij naar huis komt. Dan kun je zien of hij zich in je kan inleven". Ik geloof nooit dat hij dan zal zeggen dat hij nog wel een weekje of langer wegblijft. Ik geloof eerder dat hij erg boos zal worden. Doordat ik nu voel hoe verstikkend zijn nadere thuiskomst op me werkt, wordt me wel ineens duidelijk wat me te doen staat. Morgen gelukkig een gesprek met de psycholoog. Ik ben al zo lang bij die man, mijn man. Hij lijkt wel een deel van mezelf. Ik zal het heel moeilijk krijgen, wil ik nu uiteindelijk echt de echtscheiding aanvragen.
En bang, bang ben ik ook. Liefs, Meggie

-edit- verplaatst door admin


Jeannette17-08-2005 00:08
Jeetje Meggie,wat zit jij weer in een dillema,nog steeds die angst en schuldgevoelens naar je man toe.....ik begrijp het best,wat er allemaal door je hoofd gaat.
Anti depressiva slaat niet zo snel aan,dat heeft zijn tijd nodig,dus de kans dat jouw man een verkeerde move naar jou toe maakt is groot....ik duim heel erg voor je dat ie niet naar huis mag,en jij alles op een rij kan zetten voor je eigen veiligheid.
Welke beslissing je ook voor de toekomst neemt,besef wel en hou in je achterhoofd,dat het patroon waar jouw man in zit,niet in een paar weken is afgeleerd of veranderd,jij hebt de tijd nodig om dingen te verwerken,en hij heeft de tijd nodig om orde op zaken te stellen,en wat de toekomst brengen zal,dat is jouw beslissing,de uiteindelijke regie heb jij in handen,hou die regie dicht en stevig in je handen,laat het niet glippen door,tranen,mooie woorden en geen daden!!!
Meggie ,je weet het hé????,alleen jij Meggie bent belangrijk,hou je heel erg sterk,en ik zal je zeggen,ik geloof....nee ik weet zeker dat jij het wel red !!!!!!

En nog een handige,die ik van mijn vriend heb....stel je zelf de vraag

What if(wat als)...hij terugkomt?
What if(wat als) als hij niet terug komt?
What if(wat als)jij alleen verder gaat me je leven?


Iris17-08-2005 13:04
Ha Meggie,

Je kunt er lang of breed over zijn, maar je kunt je verhaal zo snel mogelijk het beste voorleggen aan een advocaat (rechtswinkel) om te kijken wat nu jouw juridische rechten zijn. Wat is er voor jou uit te halen?

Dat je weg wilt is niet alleen logisch, maar het meest verstandig om te doen. Je hebt 6 weken zonder hem geleefd, wil je weer terug bij af. Weer tussen wal en schip zitten?? Nee, toch! Zet door en kies voor je eigen leven, omdat jij het waard bent!


helena17-08-2005 14:29
Hij mag misschien wel thuiskomen, maar dat weerhoud jou er niet van om zelf weg te gaan natuurlijk! Je hebt een week om wat te regelen, je spullen te pakken en een tijdelijk verblijf te vinden. Ik denk aan een blijf van mijn lijf huis, crisisopvang, woongroep, desnoods een kamer ergens. Je bent niet gebonden aan dat huis. je hoeft niet af te wachten of hij wel of niet naar huis mag, ga zelf weg als je echt bang bent. Het is heel moeilijk, ik weet het. Maar eerlijk gezegd ben ik mijzelf er ook overheen aan het zetten en aan het accepteren dat, hoe oneerlijk ook, het er waarschijnlijk op uitdraait dat ik weg kan en hij kan blijven. Hij gaat toch niet weg...
Dikke knuffel Helena


lonely18-08-2005 23:13
he meggie...

Ik ken die angst... kan me het voorstellen in elk geval... Ik zit nu ergens waar hij me niet vinden kan, en heb niet meer dan wat ik in een boodschappentas kon stoppen bij me... het maakt niet uit, want ik begin weer gelukkig te worden... Kies voor jezelf meid! sterkte ermee


E-tje20-08-2005 20:17
ik las dat hy terug was... damn!!!
ik voel het helemaal in mn lyf :(
vele gedachtes schieten me door het hoofd...
Als hy maar niet....
Als jy maar niet gaat denken dat je t Verdient...
Ga kiezen voor jezelf meis
Je bent het waard ! ! !

Wees sterk maar wel voor jezelf

kus


Meggie10-09-2005 23:17
Lieve mensen,

Mijn man leest mee op deze site.
Heel vervelend. Hij gebruikt letterlijk alles uit mijn brieven en speelt het door naar zijn advokaat.
Hij weerlegt elk woord, alsof ik de dader ben.
Nog even... en ik ben gewoon de dader.
Jammer, dat ik niet meer open en vrij kan schrijven.
Mijn psychologe zegt: "Jij weet dat het de waarheid is, daar gaat het om".
Dit wou ik even kwijt, ik zag dat hij zojuist op 1 van mijn verhalen gereageerd heeft. Liefs, Meggie

-edit- verplaatst door admin


Catootje11-09-2005 01:04
Hoi Meggie,

Ik heb zijn reactie verwijderd.
Het is ontzettend balen dat je nu niet vrijuit kunt schrijven.
Misschien dat het verhalenboek toch maar beveiligd moet worden met logins.

Je psychologe heeft gelijk, jij weet de waarheid, daar gaat t om.

Sterkte en tot mails


wilma v11-09-2005 11:07
nou heb ik laatst niet hetzelfde meegemaakt!?!
mijn ex heeft m'n verhalen hier ook gevonden! ik kan me voorstellen dat je daar erg van bet geschrokken. maar deze site is belangrijk voor jou in de zin dat je even lekker van je af kan schrijven, en je verhaal kan delen met lotgenoten. wat hij ook voor een reactie geeft: WIJ GELOFEN JOU ECHT WEL! daar hoef je je echt geen zorgen over te maken. maar ik vind het erg jammer dat je nu bij elk woordt die je typt moet oppassen voor hem. mijn ex gaf zich uit voor personen die niet bestaan of exen zijn die mijn verhaal eigenlijk delen, toch gebruikt hij hun namen, dat was echt balen maar het weerhoud mij niet om te schrijven, ik heb schijt aan hem. ik wil boven hem staan. wij weten wat jouw waarheid is en gelofen dat.
ik wens jou veel sterkte, en ik hoop dat je binnenkort toch weer durft te schrijven.

knuffel wilma.


Silverblue11-09-2005 12:57
Lieve Meggie
Ik kan me alleen maar bij de bovenstaande schrijvers aansluiten. Jij kent je waarheid en Wij weten at het waar is. Toch, ik weet uit ervaring hoe ontzetten irritant het is als je ex latterlijk alles van je leest en tegen je gebruikt. Ik heb wel wat tips voor je, maar ben bang als ik ze hie neerzet, je ex ze ook leest. Dan heb je er nog niets aan. Misschien is het toch een iddee om het verhalenboek te beschermen inderdaad, maar dat neemt de laagdrempeligheid van de site ook weer weg en da's jammer. Nou ja, sterkte in ieder geval.
Liefs Silverblue


Meggie11-09-2005 15:05
Wat maakt het eigenlijk echt uit of je nu wel of niet registreert?
Iedereen kan dan toch ook gewoon inloggen en zijn/haar verhaal plaatsen en/of reageren op een verhaal. Ik kan me niet voorstellen dat onze mannen zich daardoor zouden laten tegenhouden. Integendeel misschien zelfs. Of zie ik dat verkeerd en weet ik er misschien te weinig vanaf?
Bedankt voor jullie lieve en ondersteunende reacties.
Liefs, Meggie


Jeannette12-09-2005 02:11
Ik kots van die bovenstaande reactie,ik hoop dat ie snel verwijderd word.
--edit-- al gebeurd
Ik heb Meggie leren kennen,als een warm gevoelig mens,met haar hart op de juiste plek,en ik vind dat er voor onze bescherming een beveiliging moet komen,het zijn geen huis-tuin en keukenverhalen die hier op de tafel komen,maar verhalen van zeer kwetsbare mensen.
Deze week heb ik ook een verhaal geplaatst met mijn verhaal dat ik het gevoel had zwaar belazerd te worden door mijn vriend,hij heeft het gelezen en zijn reactie eronder gezet,waarin hij zich deed voorkomen als een goed integer mens,die het zo goed voor had met mij en zoveel van me hield,en dat het hem kwetste wat ik schreef
Ik heb het verhaal laten verwijderen uit schuldgevoel naar hem toe,maar ben nu achter zo veel dingen gekomen,dat ik nu weet dat hij geen goed en integer mens is,en mij op een vieze lage manier gebruikt heeft.
Van de wee beweerde hij nog van mij te houden,maar nu beweerd hij dat zijn gevoel weg is...........een komediant dus!!!!
Als partners hier lezen en schrijven denk ik dat het veel verwarring op zou leveren,en zeker met het doel wat ze zelf voor ogen hebben............zichzelf schoonpraten


patries12-09-2005 03:23
Hoi meggie,

Wat wil jou ex tegen je gebruiken, zolang je ze naam niet gebruikt, zal hij het tegendeel moeten bewijzen dat het over hem gaat, en daar bij als hij zich daar in herkent heeft hij schijnbaar toch wel wroeging en weet hij ook precies wat hij gedaan heeft,en meggie laat aub die walgelijke reactie weg halen van die lafaard van een mieke,wat een laf mens zeg om zoiets te plaatsen die mensen zijn nu echt levensmoe en doelloos,

meggie zet hem op hoor


wilma v12-09-2005 11:40
zo te lezen, zie ik dat dus ook jeannette met hetzelfde probleem zit.
wel verdorie, zijn die kerels nog gekker geworden dan ze al waren? als ze al zonodig een reactie willen plaatsen, laaten ze dan ook gewoon eerlijk zijn! zeggen wat ze echt hebben gedaan! wat voor een lafaards ze zijn! ja HEREN, jullie lezen het goed! WIJ GELOFEN JULLIE NIET!


indiaan13-09-2005 08:21
we kunnen helaas niet verwachten dat deze mannen Eerlijk zijn
dat waren ze niet
zo hebben we ze leren kennen in onze eigen situatie
en ze zullen het ook niet worden

we moeten ze zien zoals ze zijn

mannen tegen wie we ons moeten beschermen
mannen die doorgaan met hun verloren strijd
mannen die vanuit frustratie en onmacht willen regeren over een ander leven
mannen die feitelijk niet in staat zijn op eigen kracht liefdevol en gezond te leven

Maar laat ons dat niet ontmoedigen
Wij hebben ze niet nodig!
En laat ons zorgen dat we wijzer en slimmer zijn.
En voor iedereen Laat je geen angst aanjagen. ookal lezen ze mee.
Een andere schuilnaam en registeren kan denk ik ook helpen.
Soms is alleen deze site de mogelijkheid je verhaal te doen! Laat je dat niet afnemen!

Indiaan


treeske21-09-2005 18:40
ik ben een vrouw die door haar man jarenlang mishandeld wordt. scheiden kan niet in verband met zakelijke dingen. en nu leven we in hetzelfde huis, maar wonen eigenlijk apart.
ik zie nu lotgenoten op deze site, waar ik door een vriendin door opmerkzaam werd gemaakt. maar helaas durf ik niet alle dingen te schrijven zoals jij dat doet meggie.
en daarbij, aan mij zijn ook gebreken, die zoals ik denk jij ook zult hebben.
ik hoop dat je mij wilt antwoorden, gr treeske


Meggie21-09-2005 21:19
Sorry, maar telkens als er iemand wat schrijft ben ik bang dat het mijn man is.
Waarom kun je niet scheiden Treeske? Zakelijke belangen? Ik dacht ook dat het hier nooit zou kunnen, maar ik heb de scheiding nu toch echt aangevraagd. Ik ben wel bang. Ik probeer me goed te houden. Ik ben deze week begonnen met echt solliciteren. En ik ben heel verdrietig. En of ik ook minder goede kanten heb? Wel volgens mijn man ben ik een echte "Borderliner". Dat bazuint hij ook overal rond nu. Ik ben zojuist de symptomen van bordeline eens gaan opzoeken, en ik vraag me af hoe hij er ook maar aan durft te denken. Ook ik maak fouten. Ook ik doe dingen waarvan ik zeg, denk en voel, dat had ik beter nooit gedaan.
Maar ik ben bovenal een mens. Gewoon een mens. Ik probeer te leren van mijn fouten. En, ik voel dat ik bijna een chronisch tekort aan liefde heb gehad. Dat geeft ook veel littekens. Voor het eerst begin ik er echt naar uit te kijken een leven te krijgen met alleen maar respect. Voor minder ga ik niet meer. Wederzijds respect. Ik heb nog een lange weg te gaan Treeske. En Treeske, als je zeker weet dat je man nooit op deze site komt, of van het bestaan ervan af weet, wel dan kun je hier eigenlijk "alles" kwijt.
Je mag me ook altijd mailen. Misschien kun je je mailadres naar de webmaster zenden, zodat zij het aan mij kan doorsturen? Kijk maar. Ik vind, en dat vind ik echt, dat je toch voor jezelf moet kiezen. Wacht niet te lang. Het is zonde. Alleen de rust al van het "alleen" wonen. Rust om je heen. Weg met de angst. Liefs, Meggie


Meggie21-09-2005 21:46
Hallo Treeske,
Je kunt ook via het prikbord mailen.
Even op de naam gaan staan, aanklikken en dan krijg je het profiel. Vandaaruit kun je mailen, liefs, Meggie


Magdalena22-09-2005 11:27
Lieve Meggie,
ik vind je sterk en dapper dat je toch nog durft posten, ondanks dat je bang bent....ga door meis..en voor de rest..

Wel, volgens mijn man ben ik een echte "Borderliner". Dat bazuint hij ook overal rond nu.

Ach nee Meggie, "jij ook"?
Volgens de mijne ben ik dat ook en ik denk dat veel lotgenoten volgens onze mannen (leken toch wel, of niet?!) tot deze club mogen behoren....

Ze hebben dat nodig Meggie...door het bovenstaande rond te bazuinen denken deze mannen het recht gehad en bij veel vrouwen nog te hebben:

"Jij bent een Borderliner DUS ik MAG je mishandelen, vernederen, intimideren en verkrachten"....
ofwel...mijn gedrag is legitiem want zij is een Borderliner....

Meggie, vraag je niet af hoe hij daaraan durft te denken...het zegt meer over hem hoe hij in elkaar zit...

Ik wens je heel veel moed en kracht bij alles wat je doet...veel succes bij het sooliciteren....en stuur nog meer troost.....
liefs, Magdalena


Meggie22-09-2005 20:48
Bedankt voor je lieve woorden, Magdalena.
Ik ben nu, via een site, aan het tweede boek van Robin Norwood kunnen komen. Het is uitverkocht. Ik had tekst uit het boek gedownload op de site http://www.norwoodgroep.nl/
Het is ontzettend confronterend, maar weer voelt het alsof je thuis komt bij jezelf. Ik lees er 's nachts in, als ik niet kan slapen. Ik haal er veel kracht uit, om door te gaan. Ik heb me vorige week vrijdag een tweedehands auto'tje gekocht en voel me de koning te rijk.
Eerst nam ik altijd de auto van mijn ouders. Mijn man heeft de onze mee naar het werk. Nu mijn ouders gaan overhuizen, was ik totaal van alles afgesloten. Ik kan veel met de fiets, maar ik moet op het ogenblik zoveel regelen dat je je bijna gehandicapt gaat voelen zonder auto. Ik heb ook een zelfhulpgroep (Norwood) in de buurt gevonden, dus daar ga ik me ook alvast voor aanmelden. Liefs, Meggie


   Reageer