Ik zou graag een brief naar mijn ex-aanstaande schoonmoeder willen kopiëren naar hier, die ik nooit zal willen verturen. Maar daarom is het wel leuk gehoord te worden :-))). Dus hup, naar een vriendin, hup o.a. ook naar hier.
Moet ik vooraf vertellen dat ik een hele goede band met haar had. Gelijk al. Ook zij had het boek: "Als hij maar gelukkig is, gelezen."
Lieve mevrouw......,
Ik wilde toch nog wel iets laten horen van me. Doch ik blijf op mijn standpunt dat P. zo zijn keuze heeft gemaakt (relatie verbreken) (nu 2 x), en ik dat niet voor een derde keer wil laten terugdraaien, ondanks dat hij zegt dat hij de deur weer op een kiertje heeft gezet. Maar ik kan dat nu wel accepteren, ZONDER nare bij-gevoelens. Alhoewel ik hem verschrikkelijk mis wat betreft het muziek maken samen.
Ook mis ik u. U heeft in hele korte tijd, een plaatsje in mijn hart ingenomen namelijk. Daarom wilde ik u laten weten hoe het nu zo'n beetje met me gaat, en nog wat meer duidelijkheid verschaffen over mijzelf. Aan het einde van mijn brief begrijp u w.s. ook nog wat meer waarom.
Zo langzamerhand begint ik de gehele rode draad in mijn leven meer en meer te begrijpen. Ik zal niet weer uitweiden over mijn jeugd, anders wordt dit wel een heeeeele lange brief en ik heb er al behoorlijk veel en vaak over uitgeweid. Wat broodnodig was wel om het meer helder te krijgen allemaal.
Één ding was wel een grote rode draad in mijn jeugd. Namelijk (steke)blindheid en (stok)doofheid voor mijn behoeften en emoties, terwijl de emotionele afhankelijkheid van de andere kant zeer opvallend aanwezig was. Ik mocht veel, maar de consequenties van het uiten van emoties raakte mijn ma van in paniek o.i.d.. Best wel logisch eigenlijk, dat ik me tot bepaalde partners aangetrokken voelde. Ook net zo blind en doof voor mijn emoties, voortkomend uit behoeften, maar anderzijds was de emotionele afhankelijkheid van de andere kant zeer opvallend aanwezig. (In dat opzicht erg gelijkwaardig aan mijn jeugd dus.) Dus mijn behoeften LEKEN er volledig niet toe te doen. Zo was ik het gewend. Zo begon ik het van kinds af aan ook gewoon (en o.k.) te vinden eigenlijk. Ik leerde er geen grenzen in te trekken. Mijn hele leven lang. Alles leed daaronder. Mijn energie, mijn gezondheid, ik, mijn omgeving. Tot voor kort dan, gelukkig.
Mijn allereerste 'grote liefde' was een alcoholist. Ik kan wel
zeggen dat ik afhankelijk was van een afhankelijke. Hij was
afhankelijk van de alcohol. Ik van de alcoholist. Nu kan ik zeggen: Wij waren beiden verslaafd (of geobsedeerd). Hij aan de alcohol, ik aan hem, en hem te `helpen' van zijn verslaving af te komen. Ook heb ik een relatie gehad die anderhalf jaar duurde, toen ik 17/18 was, met een sexverslaafde. (Met 6 en 15 jaar ben ik ook verkracht. Ik moet zeggen dat ik deze relatie goed heb kunnen gebruiken - duurde nog wel wat jaartjes hoor - om deze verkrachting redelijk te kunnen verwerken.) Daarna nog wat relaties die ook niet lang duurde.
Allemaal waren zij (emotioneel) afhankelijk van mij, en eigenlijk op meer fronten dan alleen het emotionele. Ik ging me langzamerhand meer een kameleon voelen. Altijd maar aanpassen aan de ander (en zijn behoeften). Ik verwarde hun (emotionele) afhankelijkheid met liefde. Omdat ik op dezelfde wijze ook moederliefde kreeg. Niet zo gek dan natuurlijk. En de echte liefde in ze, zag ik niet, of verstikte ik wel. En ik zag mijn te veel aanpassen aan de ander als de grote liefde van mijn kant. Niet 1 x maar dus verschillende malen.
Hoe kan een mens tegen de zelfde muur blijven oplopen eigenlijk.
Maar ja. Beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald. Mijn topper was toch wel 't huwelijk, met iemand die later gediagnosteerd werd op de vermijdende persoonlijkheidsstoornis en depressie. Inmiddels is hij ook gediagnosteerd op het Asperger-Syndroom.
P. , vertelde me na een jaartje van samen (met anderen) muziek maken, later vriendschap en ook andere dingen doen, en een relatie krijgen met elkaar,,, dat hij autistisch was. Hij was licht autistisch, zei hij. Nog maar voor 5 %, waarschijnlijk 2 % en die kreeg hij ook nog wel weg. Zoals u en I. (De wetenschapster, gespecialiseerd op autisme) mij later vertelde, dat hij het Asperger-syndroom had. Maar het deeltje autisme in het Asperger-syndroom, het gebrek aan empathie is 100%. En IS niet te genezen, zo ik nu zeker weet. Hooguit te compenseren via het intellect, waardoor het te genezen LIJKT. Bewonderenswaardig eigenlijk van hem.
Ik ben wel benieuwd of P. nog in staat is OM te vechten, om het te proberen te genezen. Daarover voel ik toch compassie. Ik heb jaren geprobeerd de chronische pijn te genezen, maar pas toen ik aanvaarde dat het nooit zou genezen ging ik me beter voelen, zelfs fysiek. Het vechten tegen wie en wat ik werkelijk ben, kostte me namelijk vreselijk veel energie. Ik was uitgeput uiteindelijk....
In mijn zoektocht wat autisme inhield, herkende ik mijn exman
veeeeeel meer, dan P. eigenlijk. U begrijpt, achteraf gezien
misschien, vast wel dat ik enorm schrok van de informatie over
autisme. Ik dacht: "Nee hé, niet WEER." Inmiddels begrijp ik heel
goed, dat wat mij zo aantrok in mannen was, wat ik gewend/mij vertrouwd was, van in mijn jeugd. Het gebrek aan empathie, de emotionele afhankelijkheid. Dat MOEST wel liefde zijn, was onbewust mijn idee. Autisme (het syndroom van Asperger) is wel het grootste voorbeeld van doofheid en blindheid voor andermans behoefte. Ze voelen van nature weinig tot niets aan. Het moet allemaal van logica aan elkaar hangen om je te begrijpen, of dat te doen waar de ander behoefte aan heeft. Een potje janken b.v. heeft weinig zin. Je moet toch wel goed erbij zijn met je hoofd steeds en supergoed in je vel zitten…
Omdat ik juist WEL alert ben op mijn omgeving, van nature, (zag vaag wel anderen gelijk ik), had ik toch ergens wel in de gaten dat dat niet allemaal aan mij lag. Ook was ik zelf WEL in staat, tot empathie. Juist doordat deze bij mij heel hoog was, werd ik
aangenomen tot de opleiding van ziekenverzorgende. Dus ik zag het
ook bij collega's in het verpleeghuis. De meesten waren net als ik, wel hoger empathisch.
Om een beeld te krijgen van wat ik zo meemaakte in de relatie met
mijn exman een voorbeeldje: We waren pas verhuisd, en er ging van
alles mis met het huis. We deden zo'n beetje alles zelf. Ik was al ziek en compleet uitgeput. Ook voelde ik zo'n gemis. Dat had ik ook mijn hele leven al. Ik verlangde altijd naar meer op dat emotionele vlak. (Nu besef ik dat mijn gemis iets was wat ik zelf wel te bieden had dus.) Communicatie waarbij ook echt contact was. Intimiteit. Iets waar empathie voor kan zorgen, o.a.. Ik voelde me meer en meer de vreemde snuiter, in mijn eigen huis, en eenzaam. Met mijn exman was genoeg communicatie, maar echt contact hadden wij nooit. Doch echter omdat ik er niet vertrouwd mee was, zocht ik het ook nooit op buiten mijn huwelijk (vandaar dat gemis, en ook mijn pogingen om hem daarin te veranderen, wat dus nooit gelukt zou zijn.
Ik was er zo bang voor, voor dat wat ik miste, dat ik steeds weer
iemand opzocht die daarin niet te veranderen was. Zo bleef ik in
staat van hoop, mezelf overeind houden. Ik was bang voor het
onbekende zeg maar. Als het wel was gelukt om hem zover te krijgen, was ik hoogstwaarschijnlijk hard weggerend. Ik vertrouwde het andere gewoon niet. Dat is me nu wel duidelijk. Mijn verwachtingen van het huwelijk waren dat ik datgene wat ik dus altijd al had gevoeld, wel zou verdwijnen. Maar dat was niet zo, natuurlijk. Vrolijk van aard als ik was, van al die valse hoop, werd ineens alles me teveel, en ik barstte in tranen uit. Mijn ex-man liep langs me heen, ging op 1 meter afstand, met een stalen gezicht een spelletje doen op zijn p.c.
Dit soort situatie zijn bijna de story of my life. Ook het wel
blijven `bieden' aan de niet (kunnen) gevende partner. Bieden tussen aanhalingstekens, want ik drong het meer op.
Voor een leek komt dit vast over als emotionele mishandeling. En zou ik gezien worden als slachtoffer. Zo heb ik mezelf ook wel gezien eigenlijk. Zo voel ik me gelukkig eindelijk niet meer.
Ik besef ook heel goed dat het te maken had met beperkingen. De
zijne, en de mijne. Ik zorgde er gewoon voor dat ik zelf niet aan mijn behoeften voldaan werd. Door hard weg te lopen voor degenen die het wel te bieden hadden.
Ik begrijp nu inmiddels echt helder, dat er duidelijk redenen waren waarom ik me tot dergelijke partners aangetrokken voelde en zij zich tot mij en dat de leegte bleef voortduren. En dat ze eigenlijk,,,,, de sleutel waren, tot verwerking, verheldering van het gemis in mijn jeugd. Helaas kwam ik daar wel erg laat achter, ondanks mijn eeuwige zoektocht. Ik heb wat afgelezen, afgepraat, vragen gesteld, t.v. programma's bekeken, etc. etc.
Een jaar of 4 geleden las ik het boek: Leef je EIGEN leven van
Melody Beattie. Ik was 36 jaar, en was waarschijnlijk klaar voor
confrontatie met mezelf. Mijn eerdere zoektochten waren te veel, of alleen maar, gericht op het willen veranderen/'helpen' van partners, zodat hij dat pijnlijke gevoel van gemis, diep in mij, kon doen laten verdwijnen.
Werkt natuurlijk niet hé! Ik las dat boek, en bladzijde voor bladzijde werd meer en meer duidelijk over mezelf. En dat was niet eens zo pijnlijk. Echt niet. Integendeel. Het gaf me hoop.
Maar ja, weten en doen zijn 2 verschillende dingen. Ik stuntelde nog wat af daarna. Maar toch ging het beter met mij dan daarvoor. Ik zat n.l. dus (alweer) met een grote dosis hoop. Hoop op echte liefde te kunnen gaan ontvangen, en te kunnen gaan geven, dit keer. En op één of andere manier las ik precies over het belangrijkste heen. Namelijk: Ga naar een (liefs zelf-)hulpgroep en blijf gaan. Ik was geen hulp-zoekster. Ik was de 'helper', en kon dat toen nog niet loslaten, met een bijna narcistische instelling.
Ook las ik over de 12 stappen heen die genoemd werden. Het zei me
niet zo veel, eerlijk gezegd.
Sinds 9 februari zit ik, zoals ik verteld heb, dan bij Al Anon en
bij Al Anon/ACA. Al Anon is een zelfhulpgroep voor (ex)partners van alcoholisten. Al Anon/ACA is een zelfhulpgroep voor Volwassen
Kinderen van Alcoholisten, met wie ik erg veel gemeen heb.
Ik kwam daar behoorlijk in de war aan doordat ik zoiets had van:
Waarom lukt het me maar niet, allemaal. Wat doe ik toch allemaal
fout in dit proces? Wel de kennis in huis hebben ondertussen, maar waarom dan toch nog altijd die emotionele puinhoop in mij. Enz. Ik was bijna wanhopig, alweer.
Direct al voelde ik me beter. Alleen hield dat goede gevoel niet
lang stand. Ik leefde echt van 'meeting naar meeting'.
Daarna hield het langer stand. Inmiddels weet ik dat dat goede
gevoel alweer grotendeels HOOP was en dat ik dag in dag uit zal
moeten blijven werken aan, en in mezelf. En ook dat ik altijd naar Al Anon zal moeten blijven gaan om niet weer terug te vallen in oude patronen, waar ik letterlijk uitgeput en ziek van werd en meer en meer last van kreeg.
En voor anderen ook niet gunstig was.
Toen ineens een flinke inzinking. Ik ging zoveel tegelijk voelen,
dat ik dus ziek werd, lichamelijk. Ik kreeg een
maagslijmvliesontsteking die bijna 3 maanden duurde.
Behoorlijk pijnlijk pffffffff. En de kop al een beetje opstak, vlak voordat ik onze afspraak afzegde. Ik was gewoon één bonk emotie. Het was echt maar goed dat ik onze afspraak afzegde.
Nadat ik dan al even bij Al Anon was, maakte P. het voor de 2e maal uit (en dan die ene maal bijna dan, vlak voor de feestdagen). Hij vond me te lastig in een relatie, zoals u weet. Eerst vatte ik dat op als een enorme afwijzing. Ik was LETTERLIJKE afwijzing niet gewend. Ik wees af, voor ze mij af konden wijzen. Ik was degene die elke relatie beëindigde, behalve deze dan. Nu besef ik dat ik gelijk al veranderde, en meer ben gaan staan op het feit, dat mijn behoeften ook belangrijk waren. Er ook toe deden. Dit uitte zich bij
mij NIET in 'opeisen', maar in eindelijk stevig "nee" kunnen zeggen, maar nog belangrijker: "Nee" vol kunnen houden. Het ging inderdaad een beetje overdreven. Ik werd echt allergisch voor het zinnetje waarin "jij moet...." stond. P. was daar bijzonder goed in. Ook uitte het zich in het opzoeken van mensen die het wel te bieden hebben. In mijn geval alleen (nog) maar in de vrouwelijke vorm. Dus ik leer ZELF nu die behoeften op te vullen. Ik eis niet, probeer een ander niet te veranderen, maar ga gewoon een deurtje verder nu..
Maar goed. Toen die inzinking. Uiteraard dacht ik: Zit ik hier wel goed, bij Al Anon? Het voelde niet goed in elk geval. Fysiek niet, emotioneel niet. En ineens merkte ik, nadat ik weer wat gezonder werd ook, dat ik weer 's kon genieten. Van dingen eigenlijk, die ik al langer deed. Kleine, simpele dingen. Zonder verliefd te zijn dan hé, en ook zonder dat ik iemand probeerde te 'veranderen'. Want als ik eerlijk terug kijk, voelde ik me alleen maar lekker, als ik verliefd was op iemand die mij wel wilde. En dingen deed met de man waarop ik verliefd was, of daarna door hoop op 'verandering'.)
Tot aan dat ik voorstelde om een potje te gaan rummicubben, aan mijn broervriendje, die op bezoek was. Een hele simpele, goedkope
bezigheid voor een avondje. Ik geloof dat ik wel 10 x gezegd
heb: "Gó, jó.. Dat moeten we vaker doen..." Ik stond versteld van
mezelf hoe ik er van genoot. (Genieten zonder verliefd te zijn enz., werd mij echt steeds vreemder). En dat goede gevoel, het zo
gemakkelijk weer naar mijn zin kunnen hebben, begint echt (ook met ups en downs hoor) nu langzamerhand te groeien. Ook een gevoel van kracht. Heerlijk vind ik dat. Ben best wel trots op mezelf. Ik ben echt zo'n beetje, de tips in 'als hij maar gelukkig is' van Robin Norwood aan het volgen. En: HET WERKT!. Voor mij althans. Ik heb ook het vervolgboek gelezen. Tenminste, ik heb het bijna uit. Het zijn brieven van vrouwen, als reactie op het boek als hij maar gelukkig is, voor vrouwen die teveel in de liefde investeren. In haar antwoorden haal ik veel valkuilen waardoor er geen verbetering zou kunnen ontstaan. Ik moet zeggen dat ik ook niet aan die valkuilen voldoe. Wel prettig te weten wat de valkuilen zijn (bijvoorbeeld eentje waar ik zo in zou stinken is: Obsessie (verslaving, hoe men het ook noemen wilt) van partner naar iets of iemand anders verplaatsten, i.p.v. naar je zelf. Als voorbeeld werd genoemd van echtgenoot naar de dochter. In het verleden heb ik dat ook gedaan, alleen dan naar een 'vriendin' die ineens rare dingen ging doen. Als voorbeeld.
Ja, dat schiet dan ook niet op natuurlijk. Ik ben er nog lang niet, en val nog geregeld terug naar dingen, gedachten, waar ik zelf last van heb, maar halfverwege de berg is het ook (absoluut) een mooi uitzicht. Aanstaande donderdag begin ik aan een 12 weken durende cursus, die precies gericht is op vrouwen
zoals ik. Ze gaat voor een klein deeltje uit van het boek 'als hij maar gelukkig is', maar voor het grootste deel gaat het uit van het boek: Van elkaar houden zonder jezelf te verliezen. De begeleidster is opgeleid door de schrijfsters van dit boek, en ook is ze ervaringsdeskundig, en toevallig ook pijnpatiënt. Ik denk dat ik er veel aan ga hebben. Op alle fronten (emotioneel, spiritueel, fysiek, geestelijk) worden we (nog) sterker en gezonder gemaakt. Ik besef nu, dat doordat ik nooit van mezelf heb leren houden, op een gezonde manier, ik dat ook niet echt van een ander kon. Echte liefde snapte ik niets van, wist ik geen raad mee, vond ik raar zelfs, maar vooral doodsaai. Logisch ook wel. Ik leer nu meer en meer zonder te oordelen, of te veroordelen, door het leven te gaan (ook niet mezelf). En om de waarde van IEDEREEN in te zien. Zonder mezelf er in te verliezen. Hoe gaat het nu met u?? Misschien kom ik in de
toekomst, uiteraard als u dat wilt, toch nog wel eens langs. Sowieso eerst de cursus. Ze is met huiswerk dus ik zal het heel erg druk krijgen. Misschien kunnen P. en ik, uiteraard als hij dat nog wilt, nog 's in de toekomst samen jammen. Ik heb het nogmaals geprobeerd te bespreken met de band, maar ze houden voet bij stuk. Ze willen hem er niet meer bij. Helaas. Ik weet één ding. Ik heb in naïviteit heel wat fouten gemaakt. Ze zeggen wel eens: Als je niet beter weet, doe je ook niet beter. Ik doe er alles aan nu, om beter te weten. Dit voelt voor mij, als een plicht aan mezelf. Ik kan wel mijn excuses aanbieden, maar leer bij Al Anon dat het beste excuus is om gewoon beter te leren doen. Zonder schuldgevoelens, want dat verergert 't alleen maar. Dus ik bied niet mijn excuses aan, maar laat mensen weten hoe ik nu mijn best doe hier. Lieve groetjes, Diana
Lieve Diana,
Welkom! We hadden elkaar al eerder gesproken per mail. Je hebt al een hele weg afgelegd. Nogmaals bedankt voor je uitleg over Al-Anon. Dat heeft me doen besluiten, die stap ook daadwerkelijk te zetten. Ik wens je alle goeds!
Liefs, Meggie
Diana
29-09-2005 16:15
Hallo Meggie,
Jij ook nog bedankt hoor, voor verwijzing naar hier. Als je behoefte voelt om nog meer te weten, of om te chatten via MSN dan vind ik dat altijd prima hoor.
Nog even voor de zekerheid: Dat boek van Leef je EIGEN leven van Mellody Beattie was niet te koop toendertijd. Alleen op te vragen in de bibliotheek. Vond ik heel vreemd, want ik vond het een heel fijn leesbaar boek. Achteraf denk ik, dat iemand die zijn EIGEN leven niet aan het lijden is, maar om een ander heen 'draait', dat zelf niet in de gaten heeft, en bovendien meer de helpende is, dan de hulp-ontvanger.
Toen ik het opgaf alles alleen te moeten kunnen, ging ik op zoek naar zulke dingen. Ik zeg dat eigenlijk verkeerd. Toen ik niets, maar dan ook niets, en niemand (incluis mezelf) meer zag zitten, was het erop of eronder. Toen wilde ik wel zoeken naar dingen die met mezelf te maken hadden.
Goeds,
Diana
Diana
29-09-2005 16:26
B.T.W. Mijn hele verhaal is nog altijd hetzelfde en naar waarheid, gelijk zo ik ze vroeger vertelde. Dus de details zijn nooit veranderd, alleen kijk ik nu anders tegen alles aan. Heel vreemd wat Al Anon (en andere gelijkwaardige zelfhulpgroepen) met je doen. Zowel je gemoedstoestand veranderd, maar ook je gevoel van verantwoordelijkheid en schuldgevoelens, enz. enz. Het verhaal komt er dan niet meer uit van: Hij deed dit, en hij deed dat... Meer zoals bovenstaand. Echt fijn hoe alles veranderd, ten goede.
Ik begreep dat je van Nld. naar België wilde gaan verhuizen, om daar naar Al Anon te gaan. Maar het is over de hele wereld hetzelfde. Je kunt zo van een groep in Nederland, verder gaan in een groep in België. Reuze fijn.
Ik hoop dat je je al heel vlug zo gaat voelen als ik nu.
Diana
Asperger
22-02-2008 14:22
Het beeld wat hier wordt neergezet ten aan zien van het asperger syndroom is erg jammer. Jammer omdat het simpel weg niet klopt. Het is duidelijk dat u vanuit een verwijt van een 'enkel' geval het asperger over een lijn trekt. Asperger staat niet gelijk een narigheid, het is meer het onbegrip van andere mensen die niets lijken te snappen van autisme wat doet lijden tot confrontaties dan dat asperger op zich zelf de oorzaak is. Sterker nog laat dat oordeel liever over aan mensen die wel kennis van zaken hebben, dan kan een eerlijk oprecht beeld ontstaan in plaats van dit beeld wat hier wordt neergezet.
ingridje7
22-02-2008 19:43
Hoi asperger.
Ik ben het helemaal met je eens en ik weet waar ik over praat!!
Mijn ex heeft asperger en mijn jongste zoon ook!
Groetjes Ingrid
catharina
18-07-2010 12:54
Ik ben 27 jaar getrouwd geweest met een autist. Inmiddels 3jaar vanhem gescheiden. Na een 6 jarig huweljk met een zeer dominante man, vond ik het een herademing toen ik mijn ex ontmoette. Ik voelde me meteen bij hem op mijn gemak. Hij eiste niets en liet me helenmaal vrij. Achteraf gezien gedroeg hij zich net als mijn vader. Dat was de reden dat ik me meteen verttrouwd voelde in die relatie. Mijn vader moet dus ook een vorm van autisme gehad hebbenTwee kinderen later, vond ik het steeds moeilijker overal alleen voor te staan. Het ergste vond ik dat ik als gevoelig mens geen emotionele band kon hebben mer mijn ex. Ik wilde me zo graag enotioneel verbonden voelen met een partner. Nadat de kinderen het huis uit waren, ben ik gescheiden. Nu ben ik op zoek naar een fijne partner, maar merk door mijn jarenlange omgang met mijn autistische ex dat ik emotioneel beschadigd ben. Ikben nooit gecorrigeerd, en niet gewend aan kritiek. Ik weet eigenlijk niet eens wat een relatie tussen twee geliefden inhoudt! Ik heb het immers zelf nog nooit mogen meemaken. Dit belemmert mij een goed kontakt op te bouwen met een partner. Ik ben een beschadigd mens, maar ik wil dolgraag een partner. Ik blijf zoeken, en aan mezelf werken. Ik heb vier kinderen opgevoed, maar op het gebied van de liefde ben ik nog een kind.
Catharina
ingridje7
18-07-2010 22:09
Lieve Catharina,
Dat je dolgraag een partner wilt kan ik goed begrijpen.
Het zoeken ernaar lijkt mij niet de juiste weg.
Hoe wonderlijk het mag klinken maar als jij er klaar voor bent dan komt hij vanzelf!
Leef bij de dag en zie elke dag als een nieuwe uitdaging.
Natuurlijk is dat niet altijd even makkelijk maar richt je ogen niet op een man maar op je eigen leven en de mensen die vlak bij je zijn.
Vaak is het zo dat we niet eens in de gaten hebben wat en wie wij wel hebben.
Vanaf het moment dat ik 3 jaar geleden uit die zieke relatie stapte en ik dus echt voor mijzelf ben gaan kiezen, gingen mijn ogen elke dag een stukje meer open. Ook ik wist niet wat een gelijkwaardige en liefdevolle relatie was.
Juist door meer bij jezelf te blijven en vertrouwen te hebben in het mooie wat het leven te bieden heeft komen er fijne mensen op je weg.
Het is mij gelukt om een fijne man te mogen ontmoeten en dat gaat bij jou ook komen!