sammie20-10-2005 10:53
We konden elkaar al lang,hij heeft me goed geholpen toen ik erachter kwam dat ik vreselijk financieel belazerd werd door mijn ex-vriend.We vonden elkaar al lang leuk maar er was een groot leeftijdsverschil maar uiteindelijk kregen we toch een relatie.Hij was heel lang vrijgezel geweest en dronk best veel maar ik dacht dat word wel beter als we een serieus en normaal leven krijgen.Af en toe werd hij verbaal agressief vooral als hij gedronken had maar ik hield inmiddels veel van hem en wou bij hem blijven en dacht nog steeds het word wel beter,ik trok bij hem in.De buien kwamen vaker en heb geprobeert er met hem over te praten en brieven geschreven naar hem maar dat hielp altijd maar even.In zo'n bui schold ie me uit,vernederde hij me,manipuleerde hij me ,noem maar op, en het was altijd mijn schuld en ik lokte het uit.de volgende dag had hij altijd spijt en ik slikte het weer.Ook op sexueel gebied praatte hij grof tegen me en maakte zo duidelijk dat hij iets van me wou en als ik geen zin had kreeg ik een rot opmerking dat deed me veel pijn want hij als geen ander weet hoe gevoelig dit ligt bij mij want ik heb vroeger incest mee gemaakt.Ook hier praatte ik met hem over maar ook dat hielp altijd maar even, en ik slikte het maar weer we hadden immers ook hele leuke goede momenten.We trouwde en ik werd zwanger en dacht nou gaat het allemaal goed komen maar helaas de buien werden steeds erger en kwamen steeds vaker.Hij traptte me helemaal de grond in en in een situatie waar hij zijn zin niet kreeg bedreigde hij me b.v ik heb 5 katten en na de verhuizing kregen die ruzie en door dominantie plastte ze soms op de mat,dat moest veranderen dat wist ik ook maar hij dwong me af 2 katten weg te doen.Hij maaktte daar veel ruzie over en zei dat ik een slechtte moeder was en hij instanties in zou schakelen omdat ik voor de katten kies en niet voor mijn kind en als ik toch recht op de kleine zou houden zou hij ze ontvoeren(ik heb de 2 katten weg gedaan).Hij heeft vaker gedreigt de kleine van me af te pakken.Na de bevalling werd het nog erger.Ik kon bijna niet lopen van de bekkenklachten en had veel last van mijn hormonen en toch wou meneer naar de kroeg maar ik was bang hoe hij thuis zou komen dus wou het niet hebben en dus maaktte hij ruzie en traptten me weer helemaal de grond in.Ik kreeg altijd zoveel over me heen:dominant zeikwijf,oud lijk,je kan kapot vallen,kuthoer,ik was niets,
,slechtte moeder,verlepte bloem en dit zijn maar een paar voorbeelden hij heeft me ook een keer geschopt en geslagen niet veel het was meer geestelijk.Hij bedreigde me ook vaak en zette me voor het blok en wou familie buiten de deur houden.Op een dag was ik het zat en zat gepakt klaar om te vertrekken toen hij plotseling vroeger uit zijn werk kwam,hij schrok en beloofde te stoppen met drinken en hulp te zoeken.Hier kwam niets van en het liep weer mis.Ben een nacht weg geweest en de volgend dag toch weer terug gegaan en weer beloftes gekregen.Hij zou naar maatschappelijkwerk gaan en ging later toch maar niet en dronk stiekem meer drank dan afgesproken.Ben weer weg gegaan en na 5 dagen mooie beloftes ging ik toch weer terug en hij ging naar een psycholoog en kreeg medicijnen.Hij ging mee naar maatschappelijkwerk,ging meer voor onze dochter zorgen,was liever,behulpzamer en dronk niet meer,Ik dacht: EINDELIJK!!We gingen een paar dagen naar belgie en daarging het weer mis!Hij vond dat ie in de vakantie wel een biertje mocht drinken en dat wilde ik niet dus kreeg weer een aantal rotopmerkingen naar mijn hoofd en hij werd weer agressiever.Ik kon er met hem niet over praten dus dus probeerde ik dat bij maatsch.werk en toen ontploftte hij!Hij negeerde me en als hij wat zei dat was het iets gemeens.Volgende dag weer spijt maar dit ging erbij mij niet in.Ik ging s'middags effe weg met een vriendin en dat wilde hij niet,hij wilde niet dat ik er met iemand over zou praten zij dacht dat alles weer goed ging.Toen ik toch ging werd hij erg kwaad en dreigde naar de kroeg te gaan en dat deed hij ook nog.Hij ging vanuit de PSYCHOLOOG naar de KROEG en kwam dronken thuis en nam een biertje mee uit de schuur en dronk ie lekker thuis op.De hulp was mijn laatste strohalm en ook dat nam hij me zo af!!Volgende dag weer spijt en een mooie bos bloemen maar de maat was vol voor mij.Ben weer weg gegaan met mijn dochter en ben nu (4 weken later) nog steeds niet terug.Hij was erg overstuur maar de en dag belt hij lief op met veel begrip en de andere dag met dreigementen en beschuldigingen en zelfs met zelfmoord.En toch ondanks alles mis ik hem,hoe kan dat toch.Je voelt je schuldig en verscheurt door een man die je bedreigt,manipuleert,uitscheld.intimideerd,sexueel geen respect geeft noem maar op en nog mis je hem dat is echt raar!!! Nu weer mooie praatjes hij gaat nog steeds naar de psycholoog enzo maar ik betrap hem ook nog steeds op naar de kroeg gaan en leugens en zulke buien aan de telefoon,ik kan hem niet geloven en vertrouwen hij kan heel goed poppenkast spelen dus wat is waar?Gelukkig heb ik geregeld dat hij voorlopig alleen de kleine mag zien bij mijn ouders enzo thuis want daar vertrouw ik hem ook niet mee als hij zo om kan slaan!!Ben zo moe van alles en wil nou eindelijk wel eens gelukkig worden en respect en liefde krijgen en van mijn dochter kunnen genieten(nu 7mnd.)ze groeit zo hard.Vind het zo moeilijk omdat je eigenlijk een gezin wilt zijn maar dat het gewoon niet meer kan,je word verscheurt tussen twee mannen die eigenlijk 1 en dezelfde zijn!! Ik heb wel een scheiding aangevraagd en ben bezig met urgentie voor een huisje,ik twijfel nog vaak of ik het kan en er goed aan doe maar weet dat het voor mij en mijn dochter beter is om door te zetten zij verdient ook een stabiele omgeving en ik verdien rust.Als ik toch weer terug ga, ga ik er zelf aan onder door en ik moet en wil er wel zijn voor die kleine en dat kan niet als ik me kapot laat maken.Het ging al niet zo lekker meer met me,weinig zelfvertrouwen,smetvrees,dwanghandelingen,zenuwtrekjes,zenuwachtig gevoel allemaal tekenen van je lichaam en geest:ho stop,ik kan niet meer!!Ik vind het wel eng hoor om het allemaal alleen te gaan doen maar gelukkig heb ik mijn kleine meid zij geeft me de kracht om door te gaan!


Laatste 20 reacties:
 hurt(v)  05-09 23:19 
 bianca  04-09 23:34 
 madeliefj  04-09 23:31 
 Dinah  03-09 21:49 
 madeliefj  02-09 21:19 
 madeliefj  02-09 16:36 
 madeliefj  02-09 16:34 
 bianca  01-09 21:21 
 Helena  31-08 01:00 
 najat  30-08 17:43 
 najat  30-08 12:59 
 tweeling  29-08 11:30 
 geitje  24-08 12:39 
 Helena  18-08 17:33 
 geitje  18-08 17:16 
 Dinah  18-08 16:35 
 Helena  10-08 20:56 
 najat  29-07 19:34 
 Helena  29-07 19:31 
 geitje  29-07 19:28 
113 reacties:
Andrea20-10-2005 12:20
Moeilijk hè, ik zit in een soortgelijke situatie, je bent weg bij iemand, maar je houdt van hem en je zou het zo graag allemaal ander zien maar weet heel goed dat er geen oplossing is.
Wat mij enigszins troost is dat ik heel goed weet, dat wanneer ik blijven zou, er zo wie zo geen oplossing of verandering komt.
Zeker als je te maken hebt met iemand die te kampen heeft met een verslaving.
Je bent altijd alert of hij niet gedronken of gebruikt heeft wat weer irritaties opwekt bij de tegenpartij en juist omdat je door de loop van tijd al zoveel hebt geaccepteerd denken ze steeds dat je zijn volgende actie ook wel weer zal accepteren.
Ik denk dat je er verstandig aan doet zelf verder te gaan, zeker omdat er een kind in het spel is die nu nog te jong is om zich bewust te zijn van de problemen die zich thuis afspelen.
Als hij van jullie houdt en jullie terug wilt dan moet hij maar bewijzen dat hij jullie waard is, en deze keer echt.
Veel geluk.


sammie20-10-2005 13:31
Ik weet net als jij dat als ik weer terug zou gaan dat het toch weer mis zou gaan en als hij een goed moment heeft en we praten geeft hij het ook zelf toe dat hij het allemaal niet onder controle heeft.Als ik dan wel terug zou komen dan ben ik bang dat hij na een poosje weer te makkelijk gaat denken en weer terug naar af gaat zoals al eerder is gebeurt.Hij is wel bezig met therapie enzo maar gisteren ben ik er weer achter gekomen dat ie in de kroeg zat(1 of 2 biertjes zei hij)ja hoor dat geloof ik gelijk!!Terwijl hij gezworen had er niet meer heen te gaan want hij wilde niet dat ik een verkeerde indruk van hem zou krijgen ook al zou hij geen bier maar fris drinken.Hij zegt dat ie over een paar maandjes wel weer beter is en ook dit betwijfel ik dat is echt niet zo makkelijk over!!Ik heb voor mezelf gezegd ik ziet het wel ik moet het eerst alleen doen en als ie in de toekomst echt veranderd en genezen is en het vlammetje slaat weer over dan zie ik het wel en misschien kom ik erachter dat ik het wel prima vind zonder hem,hij heeft immers erg veel kapot gemaakt tussen ons bijna alles wat belangrijk is tussen twee mensen!Maar eerlijk gezegd zou me het verbazen als ie echt,echt veranderen zal want hij bewijst nu nog steeds ook al wilt hij ons zo graag terug dat ie het nog steeds niet kan anders zou ie niet naar de kroeg gaan!


nasir21-10-2005 10:49
hallo ik ben nasir en heb net je verhaal geleze ik vind het egt vreselijk voor je en voor je dochter je moet egt door zette en niet naar die man luisteren ik wens je een goede leven en ik beloof het je het komt allemaal goed


sammie21-10-2005 14:24
Ik vind het erg fijn dar er op mijn verhaal gereageert word en heb veel aan deze site,familie en vrienden helpen me gelukkig maar kunnen me niet begrijpen zoals je hier op deze site word begrepen dat begrijp je pas als je zelf zulke dingen heb mee gemaakt!Ik heb hem gister weer gezien en het liep weer helemaal uit de hand.Hij had weer zo'n bui,hij kreeg geen belangstelling en ik moest maar begrijpen dat hij af en toe naar de kroeg ging en niet 24 uur in huis ging zitten.Toen ik daar op reageerde zei hij dat ik het weer eens opblaas en dat hij niet veel drink en nou zegt hij het eerlijk en is het weer niet goed.Hij kwam eigenlijk voor onze dochter maar toen hij merktte dat ik hem de wind van voren gaf en confronteerde met zijn beloftes ging hij gauw weer naar huis( ik dacht dat hij de kleine wou zien ik zei nog anders ga ik wel effe naar boven).Ik moest wat spullen hebben uit het huis en ging dat halen en toen zei hij dat ie snaptte dat ik boos was maar dat ik hem ook moest begrijpen.Ik zei dat ik dacht dat hij niet meer in de kroeg zou komen voor mij en er alles voor over had om me terug te krijgen.Hij was klaar met het gezeik zei hij en ik moest maar eens mijn best doen om hem terug te krijgen!!De volgende dag natuurlijk weer een excuus ervoor dat ie nou eenmaal eenzaam is en daarom zo doet.Mijn moeder zegt dat ik hem moet los laten omdat hij toch zo bezig blijft maar ik vind dat zo moeilijk waarom toch!!Als hij zo doet ben ik zeker van dat ik de goede beslissing heb genomen en als dat weer effe geleden is ga ik hem weer missen.Ik vind het ook zo moeilijk om daar in dat huis te zijn,dan krijg ik echt heimwee.Het is maar een huis ik weet het en dat geeft je geen geluk maar ik denk dan aan de goede tijden en mis het!! En besef dan dat ik alles kwijt raak! Ik voel me zo rot!!!


Tries21-10-2005 15:28
Meissie, ik zit precies in dezelfde situatie! Onze dochter is een half jaar oud inmiddels. Ik vind dat ik veel te weinig van haar geniet en dat ik mijn tijd en gedachten alleen maar in hem steek, daar baal ik zo van! Zelf zit ik nu wel in een praatgroep voor mishandelde vrouwen en dat maakt een hoop los (verdriet, woede, angst) maar ik ga ervanuit dat ik dat allemaal moet doorstaan om echt los van hem te kunnen komen.

Ook ik moest mijn best maar voor hem doen en hem begrijpen. Het erge is dat je echt gehersenspoeld worden die engerds, want ik ging nog begrip voor hem tonen ook!!! Terwijl hij totaal geen rekening met mij houdt, nooit gedaan ook.

Ik heb ook dat als ie zo achterlijk doet ik precies weer begrijp waarom ik de stap gezet heb, maar dat gevoel, die angst en woede, die zakt en dan lijkt het allemaal zo erg niet meer. Wat is dat toch he? Dat we zo'n iemand terug willen na alles wat er gebeurd is? Het lijkt echt wel een verslaving.. Als ik hem niet spreek of zie word ik chagrijnig en ga ik mezelf maar bezig houden (dat heb ik ook als ik weer eens een poging tot stoppen met roken onderneem). Maarrr, ook van roken kun je afkomen, dus ik kan ook van mijn verslaving aan hem afkomen! IK HOU HOOP! Jij heel veel sterkte in deze rotsituatie en je bent echt niet de enige (schrale troost misschien..)
xxx
Tries


sammie21-10-2005 17:01
Hoi Tries,ik heb ook te weinig van mijn dochter kunnen genieten en wil dat nu echt graag gaan doen net als jij!Ik heb dat ook dat als ik niets van hem hoor ik chagrijnig word en hem het liefst zelf zou bellen maar ik hou me in!Echt raar ja !!!Ga ook lekker van je dochter genieten en ook veel sterkte bij alles!!


Tries21-10-2005 23:22
Raar is dat hè? Ik ben dan blij dat ik rust heb, maar heb toch de neiging om hem weer op te zoeken of dus contact te zoeken. Ik ben blij om te lezen dat ik niet de enige ben die dat heeft, dat ik dus niet 'raar' daar in ben... (hoewel ik het wel raar vind van mezelf, maar dat is wat anders).

Hele dikke knuffel en we moeten lekker voor onze meiden gaan!!


sammie22-10-2005 13:52
Hoi Tries,ik wou dat ik al rust gevonden had,ik voel me erg zenuwachtig kan mijn ei niet kwijt!!Kan wel janken en blijf maar piekeren ik word er gek van ik wil rust!!Vraag me telkens af wanneer is dat over wanneer krijg ik rust ik wil dat zo graag.Ik denk dat het nog te kort is ben nu pas een maand bij hem weg.Ik vind het ook raar van mezelf dat ik toch aan hem blijf denken enzo en contact wil zoeken en me rot voel omdat ik bij hem weg ben! Maar net wat jij zegt we zijn eigenlijk niet raar want heel veel vrouwen hebben dat en begrijpen dat gelukkig ik denk dat het eerder is dat we heel gevoelig zijn en veel te goed voor deze mannen en altijd het beste met iedereen voor hebben en ons zelf weg cijferen.Ik denk ook vaak aan wat hij nu gaat doen en hoe het zou kunnen zijn en dat we alles kwijt raken we hadden veel opgebouwd samen ,maar dan denk ik weer het maakt niet uit je kan het denken maar het feit blijft dat hij zo blijft doen en dat maakt me kapot als ik dat blijf pikken!Het is net wat andrea zei hierboven dat ze het toch blijven proberen omdat ze weten dat je al zo veel gepikt hebt! knuffel van sammie


Tries23-10-2005 21:18
Die momenten heb ik ook nog steeds hoor, dat ik me afvraag wat ie doet, bij wie ie nu weer zal zijn.. En wat me vooral pijn doet is dat hij niet inziet wat ie allemaal weggegooid heeft. Het had zo mooi kunnen wezen allemaal.. Maar ja, zo lang hij dat allemaal niet inziet zal het nooit gebeuren.

Het enige wat hij nu doet is vluchten; drugs, drank, andere vrouwen... Hij zal altijd tegen dezelfde problemen aanlopen, dat maakt me sterk. Wetende dat hij zich heel mooi voor kan doen in het begin, maar heel snel zijn ware aard laat zien. Laatst vroeg iemand aan mij: zou jij hem voorstellen als een potentieel voor een vrijgezelle vriendin van je? Toen zei ik natuurlijk vol overtuiging: Nee!! Dat gun ik haar niet. Toen vroeg diegene aan mij: waarom gun jij het jezelf wel dan? Oeiii eye opener wat dat weer....

Meissie, sterkte! En mocht ik iets voor je kunnen betekenen, laat het me weten!
x


Tries23-10-2005 21:27
Nog even een aanvulling, ik zat je verhaal nl nog een keer te lezen. Mijn ex kwam laatst ook bij me (we probeerden het weer) na een avond stappen en zei dat ie gesnoven had. En ik begon daar (natuurlijk!) over te zeuren, toen kreeg ik ook het verwijt dat ik niet moest zeuren omdat hij het toch eerlijk vertelde? En hij zit weer eens 'ziek' thuis van zijn werk (maar kan wel stappen), daar begon ik ook over, dat ie weer lekker volwassen bezig was. Maar dat mag dus niet, want volgens hem geef ik zo op hem af dat ie geen zelfvertrouwen meer over houdt. Ik trap hem de grond in, zegt ie... Ongelooflijk vind ik dat... Maar goed, manipuleren en kwetsen, daar is ie de beste in. Verder probeer ik me er niks meer van aan te trekken. Het is een grote jongen en hij maakt die keuzes. Hij zoekt het maar uit, ik voel me niet meer verantwoordelijk voor hem. Hoewel ik het wel heel triest vind, kan ik het inmiddels loslaten. Hij maakt deze keuzes nl. Niet ik.. En ik weiger me schuldig te voelen over zijn keuzes. X


sammie25-10-2005 10:25
Hoi Tries,ik vind het erg fijn dat je telkens reageert op mijn verhalen ik heb er erg veel steun aan.
Het lijkt wel of ik me steeds rotter ga voelen ipv beter.Ik vind het steeds moeilijker om de dagen door te komen en positief te denken mijn dochter is het enige wat me nog plezier geeft en me kan laten lachen gelukkig heb ik haar!Ik heb zo'n sterk gemis gevoel ik kan het niet verklaren want als ik eraan denk of dat gemis met hem te maken heeft dan weet ik dat eigenlijk niet zo goed.En of dat betekent dat ik hem terug wil daar weet ik dan ook geen antwoord op want de laatste tijd toen ik bij hem was voelde dat niet lekker meer.Eerst was het een troost dat ik binnenkort wel een eigen huisje zou krijgen en ook daar vind ik niet zo'n troost meer in want ik zie er best tegen op om allemaal alleen te gaan doen.Ik heb natuurlijk mijn kleine meid wel maar das natuurlijk anders dan een partner waarmee je je leven deelt.Volgende maand waren we (pas)een jaar getrouwd en denk aan de plannen die we hadden om het te vieren en voel me ook een mislukkeling dat ik niet langer dan een jaar getrouwd ben geweest(scheiding is nog niet rond maar toch).
Ik weet mezelf geen raad met mezelf ik voel me alleen ook al heb ik mensen en mijn kleine meid om me heen.Ik spreek hem nog wel en hij zegt dus wel te weten wat hij kwijt is en ons erg mist en ons erg graag terug wil en niet kan wachten tot dat eindelijk gebeurt en is erg verdrietig en alleen.Maar toch gaat hij af en toe naar de kroeg en inderdaad net als bij jou hij zegt het nu toch eerlijk!Hij voelt zich eenzaam en daarom gaat hij er toch heen want hij kan niet zolang alleen zijn en alleen thuis zitten want hij krijgt weinig belangstelling,gek he als je je vrouw zo behandelt en andere mensen ook.Als ik hem daar op aan spreek zo van je weet dat dat heel gevoelig is tussen ons en je doet het toch dat zegt hij dat we er maar over op moeten houden en dat hij gewoon eenzaam is.Ik snap dat niet en dat betekent dus dat hij nog steeds geen respect heeft voor mij en mijn gevoel of wel?Hij gaat nog wel naar de psycholoog en veel vrouwen krijgen dat nog niet voor elkaar bij haar man die willen geen hulp maar ik weet niet wat waar is van hem wat hij daar zegt en of hij echt kan veranderen ook al heeft hij hulp.Hij heeft in die maand dat ik bij hem weg ben nog steeds van zulke buien tegenover mij gehad en gaat naar de kroeg terwijl hij medicijnen slikt en weet hoe ik erover denk!Hij denk dat hij binnenkort van zijn probleem af is(paar maandjes)maar ik weet bijna wel zeker dat dat niet zo snel kan.Hij kan zo goed poppenkast spelen dat ik dus niet weet wat waar is en hij zegt dat het veel beter gaat maar ik zie nog weinig verbetering tot nu toe maar hij zegt dan dat er aan gewerkt word en dat het niet zomaar weg is en hij er nog geen controle over heeft.Wat is waar? En waarom voel ik me zo rot,en voel ik gemis ,waar komt dat vandaan?en waarom voel ik dat voor zo iemand? xjes





cathy25-10-2005 15:43
Die vraag stel ik zelf ook zo vaak. Ik kan me ook nog niet losmaken van mijn man, terwijl ik weet dat het beter voor mij is om dat wel te doen. Ik denk dat het komt omdat ik het in mijn hoofd mooier maak dan het is en toch nog blijf hopen dat het ooit zo zal worden. Het voelt vertrouwd en het vertrouwde wil ik niet kwijt. Ik zal het moeten accepteren dat het niet zal veranderen tussen ons en dat is nou juist het moeilijke. Als ik het accepteer en er definitief een punt achter zet, komt er een moeilijke periode. Het vertrouwde is dan weg en daarvoor in de plaats komt het onbekende. Daar ben ik bang voor en als ik het eenmaal geaccepteerd heb, komt nog de verwerking dat het allemaal zo gelopen is.
Het is denk ik voor iedereen moeilijk om het vertrouwde los te laten en opnieuw te beginnen.


Tries25-10-2005 17:02
Mijn ex geeft het heel snel op, rent zo snel mogelijk naar een ander. Hij heeft al heel veel vrouwen 'versleten'in de tijd dat het nu uit is. En daarna komt ie weer bij mij zielig doen: "ze is geen Tries" blablabla... Hij noemt het een vlucht. De drank, drugs, andere vrouwen. Zodat hij maar niet aan mij hoeft te denken. Wat een bullshit is dat toch! Hoe kun je zeggen van iemand te houden en zo snel weer met een ander gaan. Mijn ex is niet tot houden van in staat. Ik vind hem vooral heel triest. Hoewel het nog wel steekt hoor, om te horen of lezen dat ie weer een ander heeft. Maar ik denk dan maar zo; nu krijgt een ander zijn schulden, agressie en negativiteit. En daar komt die vrouw vanzelf wel achter en blijft ie weer alleen....


sammie25-10-2005 18:48
hoi cathy,ik heb vandaag met mijn maatsch.werkster gesproken en zei zegt dat je jezelf moeilijk kan loslaten van zo'n man omdat je ook weet hoe hij ook kan zijn en van die man hou je en dat klopt voor mijn gevoel zeker wel want als ik hem mis enzo dan denk ik natuurlijk aan de goede tijden!Die slechtte man wil je niet!Verder is het natuurlijk ook bang voor het onbekende en de pijn die je eigelijk liever niet onder ogen wil zien en de verwerking daarvan.Ze heeft me wel als tip mee gegeven dat je wel je verdriet moet toelaten want het moet er toch uit en je kan het beter niet opkroppen en anders komt het er ineens als een vloedgolf uit.Ik vind dat wel moeilijk want ik wil de pijn liever niet voelen!


sammie25-10-2005 18:58
Hoi Tries,ze hebben mooie excuses altijd he omdat ze je niet willen missen gaan ze maar rare dingen doen!Dat is dus geen excuus het bevestigd alleen maar dat ze nog steeds geen respect hebben voor je gevoel en denken dat ze met een goed excuus alles maar kunnen doen en dat jij het maar weer slikt!Ik vind het rot voor je dat hij elke keer aan de haal gaat met andere vrouwen dan heeft hij geen respect voor houden van, jou en jou gevoel!!Maar dat besef jezelf maar al te goed als ik je verhalen zo lees!Die van mij heeft ook altijd een excuus,ik was in paniek,ik was boos,ik ben eenzaam!maar neemt geen verantwoordelijkheid voor zichzelf,voor mij of voor zijn dochter!


Tries25-10-2005 21:13
Mijn therapeut zei precies hetzelfde! Dat ik van de man hou die hij in het begin was. En ik verdrong mijn verdriet ook, en probeer het nu toe te laten, mede doordat ik wel moet omdat ik in een praatgroep zit. En wat betreft die andere vrouwen; ach hij doet maar. Het doet me steeds minder, gelukkig!!!


sammie26-10-2005 13:00
Hoi tries,ik wou dat het mij al minder ging doen als ik hem spreek of als hij me weer voor de zoveelste keer pijn doet en teleurstelt!Ik ben nu in de fase zegt de maatsch.werk dat ik het nu pas een beetje ga beseffen en voel me echt vreselijk rot!
Heb hem nog aan de lijn gehad vandaag en zegt dat het veel beter met hem gaat terwijl dat vorige week absoluut nog niet het geval was maar dat wil hij liever niet weten natuurlijk, en wil weer samen af en toe leuke dingen gaan doen enzo hij heeft blijkbaar geen idee wat er in mij omgaat en wat ik voel!terwijl ik dat zo vaak heb uitgelegd!Hij denkt nog steeds een paar maandjes apart wonen en naar de psycholoog en alles is weer goed en dan zet ze niet door.Maar wat hij vergeet is dat er zoveel kapot is gemaakt in mij en aan onze relatie en dat zijn gedrag echt niet zomaar voorbij is want ondanks zijn hulp heeft hij dus nog steeds zulke buien en zegt vreselijk gemene dingen maar een paar dagen later gaat het ineens stukke beter met hem(ja hoor).
Ik voel me zo onzeker over van alles en ben bang voor het verdriet wat ik voel ben ook erg moe.De maatsch.werk heeft ook gezegd dat ik in de toekomst altijd nog kan kijken hoe het gaat met hem,of hij echt zal veranderen en hoe ik me daar dan bij voel.Misschien groeit er weer iets en misschien vind ik het dan heerlijk alleen.De toekomst zal het leren maar ik zal het eerst zelf moeten gaan doen en doorzetten.Ik moet eerst herstellen en mezelf leren kennen want ik ken mezelf niet meer en das ook niet zo gek als je maanden achter elkaar naar beneden gepraat word en vernederd noem maar op.Je houdt geen zelfvertrouwen en eigenwaarde meer over door zo'n iemand!Ik zal eens informeren of er hier in de buurt ook een praatgroep is want misschien is dat ook wat voor mij en aan de andere kant weet ik niet of ik dat durf.


cathy26-10-2005 19:56
Mijn man denkt precies zo. Hij zei laatst nog dat hij niet verwacht had dat ik zo lang weg zou blijven. Hij gaat er van uit dat wij binnenkort weer samen gaan wonen, terwijl ik eerder had gezegd dat ik nog niet wist of ik wel terug zou komen omdat ik nog geen enkel signaal had gekregen dat er iets veranderd was. Ik heb ook zo vaak geprobeerd uit te leggen waarom het mij allemaal teveel is geworden. Aan veel dingen merk ik dat hij nog steeds hetzelfde denkt. Op mijn vraag of hij een evt. nieuwe vriendin zou slaan zei hij "ja, waarom niet, als ze moeilijk doet". Ook zegt hij de ene keer iets wat hij de volgende keer dan weer tegen spreekt. Soms vraagt hij of ik met hem uit wil en later zegt hij dan weer dat hij helemaal niet wilt gaan. Door de steeds wisselende stemmingen ben ik erg onzeker geworden. Ik weet nooit wanneer ik iets goed doe in zijn ogen, want wat de ene keer goed is, is de andere keer weer niet goed. Toch kan ik nog niet bij hem weg blijven. Als ik hem een week niet heb gezien, wil ik toch weer langs. Ik begrijp het zelf soms niet. Ik zit in een praatgroep en ik zag er eerst wel tegenop. Ik voelde mij schuldig tegenover mijn man. Het voelde als een soort verraad naar hem. Toch heb ik doorgezet en daar ben ik blij om. Ik leer veel over mezelf en ik weet dat ik er sterker van wordt. Het zal nog wel een tijdje duren voordat ik mijn zelfvertrouwen terug heb en van de onzekerheid af ben, maar het begin is er. Ik denk dat het goed is om erover te praten met mensen die je kunt vertrouwen. In deze periode heb je begrip en steun nodig. Heel veel sterkte en ik hoop dat er een praatgroep bij jou in de buurt is.


Tries26-10-2005 20:36
Weet je wat zo fijn is aan een praatgroep? Er zitten allemaal vrouwen die hetzelfde (in mindere of meerdere mate) hebben meegemaakt. Zij veroordelen je niet en je hoeft je niet te schamen! Vandaag was ik weer heen en toen vroegen ze me wat mijn punt van 'nu is het over'bereikte. Eerst wist ik het niet en toen zei ik (vol schaamte) ik denk de 3e keer toen hij mijn keel dichtkneep. Zij schreef toen op: 3e poging tot moord. Daar schrok ik zo van... Ik zie het 'maar' als keel dichtknijpen... Het is veel erger dan ik het zelf zie. Als ik zou horen dat dat bij iemand anders gebeurd was, zou ik zo in shock zijn en bij mezelf? Dan zie ik het 'maar' als keel dicht knijpen.. Hoe kan het nou dat ik het bij mezelf niet zo erg vind en zelfs nog terug ga naar zo'n iemand...?! Dat is echt een vraag die niet te beantwoorden is... Ik zie mezelf niet als zwak of onzeker, waarom gun ik mezelf dan niet een lieve man? Een goede vader voor mijn dochter??? Pfff... Zoals je ziet heb ik het ook nog steeds zwaar, ook al word ik sterker.. Het is een proces en ook ik ben er nog laaaang niet :-(


sammie27-10-2005 16:20
Ik gedraag mezelf wel erg onzeker en ben dat ook maar de maatsch.werk zegt dat dat niet zo gek is als je maanden lang naar beneden gepraat word.Ik heb dat ook soms dat ik denk is het wel zo erg wat hij heeft gedaan en andere vrouwen hebben het veel erger te verduren gehad en ik ben niet zo heel veel geslagen en andere vrouwen zijn helemaal in elkaar geslagen,dan voel ik me soms een aansteller.Mijn maatsch.werkster heeft me duidelijk gemaakt dat dat absoluut niet zo is en dat geestelijke mishandeling net zo erg is als lichamelijke mishandeling.Ik wil mezelf ook een lieve man gunnen en zeker een goeie vader voor mijn dochter
dat verdient ze echt wel!Ik hoop ook zeker dat ik er ooit 1 zou tegen komen want ik wil zo graag weer liefdevol en met respect behandelt worden das zo lang geleden!


sammie27-10-2005 16:38
Heb vandaag weer een verhelderend gesprek gehad met meneer.Ik had hem aan de telefoon en hij begon gelijk weer ik mis je,wil je terug maar effe gelijk naar zijn dochter vragen(was voor het eerst ziek geweest)dat moet ik hem in zijn mond leggen!En maar weer zeggen:het gaat veel beter met me enzo maar als ik dan zeg vorige week niet dat wil hij niet horen.Ik zei dat hij me vorige week flink gekwetst had door te zeggen dat ie gewoon naar de kroeg zou gaan en zijn best niet meer wou doen voor mij en dat ik hem maar moest terug zien te krijgen, bovendien was ik erachter gekomen dat hij stiekem de sloten van het huis had veranderd dat mag nog helemaal niet(was in paniek zei hij)!!!
Ik confronteerde hem er vorige week allemaal mee en dus dat was zijn reden om maar weer kwetsende dingen tegen hem te zeggen.Hij zei nou ja ik heb je niet persoonlijk beledigd!!!!!Dus dan mag hij verder maar wel weer rotopmerkingen geven??Eerst zei hij ja maar jij was ook boos en later zei hij weer je heb gelijk dat mag ik niet doen maar hij is bang zei hij dat als hij het toe geeft dat het dan langer duurt voordat ik terug kom omdat ik dan zie dat het nog niet veel beter met hem gaat(plaat voor zijn kop?)
Ik zei al dat we best commentaar op elkaar mogen hebben dat heeft iedereen wel is maar dat dat niet betekent dat hij zich gelijk weer zo mag gedragen of wel dan?Hij zei ook dat hij hoopte dat we rond kerst weer bij elkaar waren want anders ziet hij er zo tegen op enzo,toen ik zei dat als we nog ooit bij elkaar zouden komen dat dat dan heel langzaam opgebouwd zou moeten worden ieder vanuit een eigen plekkie. Toen had hij in de gaten dat ik het wel over een heel lang termijn had en hij zei dat het dan van hem dan niet meer hoeft??!!Want dan is hij alles al kwijt koophuis enzo dus zo graag wil hij ons nou terug hij wil alles houden en als dat niet kan dan maar niks en maar roepen,ik hou van je en wil je terug heb er alles voor over en werk er kei hard aan!Het is alleen maar ik,ik,ik!!En hoe ik me voel en hoe ik denk daar staat hij volgens mij helemaal niet bij stil.Ik heb gezegd dat ik op ging hangen omdat zulke gesprekken niet zo goed zijn voor mij en toen ik net thuis kwam zag ik dat hij weer gebeld had(hij zal weer goed willen praten) maar ik heb het kunnen weer staan om niet rerug te bellen!!!!(vandaag dan,zien of ik dat de volgende keer weer kan want je bent nou weer boos)



sammie27-10-2005 17:03
Hoi tries en cathy,ik lees dat jullie veel steun hebben aan een praatgroep dat vind ik fijn voor jullie.Ik herken veel in jullie verhalen en dat vind je denk bij zo'n praatgroep ook?Het is fijn om te weten dat je niet de enige bent die zich zo voelt want je bent soms best in de war door al die gevoelens en onzekerheid.Ik zal ook eens informeren naar zo'n praatgroep.En bedankt dat jullie nog steeds op mijn verhalen reageren en zeggen hoe jullie dingen ervaren enzo!


Tries28-10-2005 23:09
Hoi Sammie, ook je telefoon verhaal is weer heel herkenbaar. Dat hij zo snel mogelijk weer verder wil gaan, vooral omdat de kerst eraan zit te komen. Ze snappen niet wat ze aangericht hebben, echt niet! Want anders zou je zoiets niet eens durven zeggen! Dan zou je god op je blote knietjes danken dat je uberhaupt nog een kans kreeg. Deze mannen zullen nooit veranderen, geloof me.
Hele dikke knuffel,
Tries


sammie29-10-2005 19:28
Hoi Tries,de volgende dag is het weer een en al begrip wat je krijgt en geeft ie van alles toe en zegt hij dat ie blij mag zijn dat ik nog op een normale manier met hem wil praten.Wat een verschil is dat toch elke keer de ene keer is hij zo de andere keer zo,ik vind dat nog steeds moeilijk om mee om te gaan ook al maak ik het nu op een afstand mee.Hij zegt dat hij al een poosje in een soort depressie zit en dat denkt zijn psycholoog ook maar ik vraag het me af of dat echt zo is of dat het gewoon in de persoon zelf zit?Het gaat nou eenmaal nog steeds niet veel beter sinds hij begeleiding en pillen heeft maarja je kan natuurlijk geen wonderen verwachten. En toch denk ik hij kan nog zo veel hulp krijgen en pillen krijgen maar als hij zoals nog steeds blijkt een plaat voor zijn kop heeft en het niet wil zien en zijn verantwoordelijkheid niet neemt de situatie niet zal veranderen toch?Want je leest het op deze site zo veel de mannen lijken zo op elkaar,zo vergelijkbaar!


sammie29-10-2005 19:37
En een hele dikke knuffel voor jou natuurlijk!


sammie30-10-2005 19:18
Hij is weer erg bezig met lijm pogingen en wil er weer voor vechten samen en hij wil nu mee vechten want ik vocht telkens alleen.Ik wil het zo graag geloven maar weet dat ik het niet mag geloven want dan word ik opnieuw pijn gedaan en telleurgesteld.Heb inmiddels wat dingen voor de uitzet gekocht en ik zie dan een nieuw begin en aan de andere kant kan ik niet geloven dat ik het echt doe en voel ik de pijn van alles kwijt raken want het word dan realistischer!Waarom is het nou zo moeilijk!!Voel me zo verdrietig!! knuffel van mij


Naam onbekend30-10-2005 19:25
Ik snap je zo goed en ik voel je pijn...! Je kan het gerust nog een keer proberen, maar geloof je er zelf in? Denk je dat hij het dit keer echt meent? Ik heb dat ook elke keer gedaan en elke keer ging ik weer op mijn bek en moest ik weer opnieuw mijn verdriet voelen (hoewel het steeds korter duurde, maar toch)...

Wijffie, ik kan je alleen maar advies geven, de keuze is uiteindelijk aan jou.En wat is het moeilijk, ik weet het. Ik denk aan je! Hele dikke knuffel.


j.j31-10-2005 13:56
ik lees zonet al jullie verhalen.Ik heb het zelfde mee gemaakt.20 jaar lang..ze hebben er steeds weer spijt van,en zeggen dan dat het nooit meer voor mag kommen,maar het gebeurt telkens weer.Ook bij mij was er drugs en drank in het spel.Tot ik er achter kwam dat hij mij ook nog bedroog,en toen heb ik de knoop door gehakt.En ik kan jullie zeggen,het is heel moeilijk om alleen verder te gaan,na zoveel jaren samen te zijn geweest.het lijkt wel alsof je aan het afkicken bent van die kerel.Blijf er over praten met vrienden en familie,of desnoods met een maatschappelijk werker of psycholoog.Dat heb ik ook gedaan,en doe ik nog steeds,en het helpt echt.Door er veel over te praten,verwerk je het eerder.En ooit komt de dag dat je ervan afgekickt bent,en dat je tegen jezelf durft te zeggen:Goedzo meid,dit had je 10 jaar eerder moeten doen! Zet door,en ik wens jullie allen heel veel sterkte!!


sammie31-10-2005 14:03
Gek is dat he,na alles wat ie me aan gedaan heeft en loze beloftes ie hij gedaan heeft wil ik hem nog steeds graag geloven als hij beterschap belooft en zegt hoeveel hij van me houd en graag weer een gezin wil zijn!Ik wil hem zo graag geloven en wil het ook zo graag dat het gewoon pijn doet als ik eraan denk,en toch denk ik ook aan hoe het dan zou gaan en zou zijn als ik terug zou gaan en dan denk inderdaad dat het weer mis zou gaan en dat ie me weer pijn gaat doen en teleurstellen.Want hij gaat nu nog regelmatig de mist in en zegt hij rot dingen tegen me en dan ben ik nog niet eens bij hem!Ik weet wel dat hij in therapie is enzo maarja zal dat echt helpen?Na al die loze beloftes en leugens twijfel ik daaraan!!
Het idee dat ik alles kwijt raak is ook zo pijnlijk het lijkt wel of je daardoor de waarheid telkens uit het oog verliest!
Kusjes van sammie


j.j31-10-2005 15:24
JE moet geloven in jezelf.Niet in hem.Hij veranderd toch niet.Mannen die hun vrouwen mishandelen,zien hun vrouw als hun bezit.En telkens als je hem het weer vergeeft,denkt hij ze gaat toch niet bij me weg,en doet hij het weer.Je laat dan onbewust zien dat je afhankelijk van hem bent,en daar maken ze steeds weer misbruik van.En zo draai je steeds weer mee in het cirkeltje. geloof me,deze mannen willen niet geholpen worden.Kies voor jezelf.Je bent nog jong.Ooit kom je de ware tegen,en word je echt gelukkig! Veel liefs j.j


sammie31-10-2005 18:54
Hoe kan het toch dat deze mannen zo zijn?Als ik de mijne zo hoor praten zou je echt zeggen dat hij het er nu echt voor wil vechten om zijn gezin terug te krijgen en dat hij het nu echt in ziet.Ik weet helaas ook dat het moment opnames zijn want ook al wil hij het enzo toch komt het nog regelmatig voor dat hij me pijn doet met rotopmerkingen.Ik wil zo graag geloven dat ie psycholoog gaat helpen maar ik betwijfel het omdat hij nog steeds een plaat voor zijn kop heeft en het denk ik nog steeds niet echt ziet en hoe kan een psycholoog hem dan helpen als hij niet eerlijk is tegen over zich zelf? Ik wou dat ik wat meer in mezelf kon geloven maar ben zo onzeker geworden door dit hele gebeuren!En ik hoop dat je gelijk hebt dat ik iemand tegen kom die me wel liefdevol en respectvol behandeld ik vraag mezelf ook af of ik ooit nog wel iemand volledig zou kunnen vertrouwen want ben al zo vaak bedonderd ook in mijn vorige relatie al.Ik heb een flinke bagage door mijn relatie en ook mijn jeugd,ben bang dat andere mannen daarvoor wegrennen en mij niet leuk genoeg vinden om daarmee om te kunnen gaan.Ik zal eerst een poosje tot rust moeten komen en mezelf terug vinden!
Je hebt gelijk dat hij weet dat hij ver bij mij kan gaan voordat ik stappen onder neem hij weet donders goed dat ik heel graag een gezin wil blijven,ik ben ook zeker bang dat als ik terug ga dat het weer mis gaat,weet dat eigenlijk wel zeker en weet daarom dat ik het moet volhouden! En toch vind ik het heel moeilijk om hem los te laten,waarom toch!!

knuffels van mij


j.j01-11-2005 08:20
dat komt door wat ik je net ook al zei; je bent als het ware verslaafd aan deze man.Op een gegeven moment weet je niet beter,dan dat hij je kwetst wanneer hem het uitkomt.Misschien heeft hij het vroeger ook niet makkelijk gehad thuis,en dan vormt zich dit karakter.En ik kan je zeggen,dan sloopt het er langsaam in.En krijg het er dan maar weer uit.Het begint met een duw.Dan volgt een tik.Dan krijg je een keer een stomp,je krijgt iets tegen je hooft,ze gaan schelden en tieren en gooien spullen van jou kapot,en voor je het weet,gooien ze je van de trap.Ik heb het zelf mee gemaakt.Het wordt van kwaad tot erger.Ze gaan telkens weer hun grensen verleggen.Net zolang tot jij bijna in het gekkenhuis teregt komt.Mijn ervaring is;Eenmaal slaan,altijd slaan!Je kunt deze mensen niet veranderen,hoe graag je het ook wilt,en probeert.Denk aan jezelf!ieder mens heeft recht op geluk,ook jij!En echt waar jij wordt ook gelukkig.Ooit kom je echt de ware tegen. en dat zal iemand zijn,die je draagt op handen,en waarvan je denkt;wat overkomt mij nu?dit ken ik helemaalniet. Geloof me maar,mij is het ook overkomen. ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen.Zet door! je komt er wel.Liefs j.j


sammie01-11-2005 11:22
Hoi j.j ik vind het heel fijn dat je op mijn verhalen reageert ik heb er steun aan!
Ik vraag me dat inderdaad ook af of het met therapie te verhelpen is of dat het in die persoon zelf zit ,ik denk het laatste hij heeft inderdaad een moeilijke jeugd gehad en is jaren een los geslagen vrijgezel geweest.Wat bij mij wel zo is dat het bij mij meer geestelijke mishandeling was hij heeft me maar 2 keer lichamelijk mishandeld en heel veel geestelijk!Als ik dan die verhalen lees van die vrouwen die helemaal in elkaar geslagen worden of van de trap afgeduwd worden enzo wat jij ook zei,dan voel ik me soms een aansteller.Ik weet dat ik dat niet mag denken (zegt maatsch.werkster)maar toch doe ik dat wel eens.

Vandaag heb ik hem gezien hij komt 1 keer in de week voor onze dochter.Ik vind dat echt moeilijk en verwarrent altijd want hij praatte vandaag echt overtuigend over hoe hij zich voelt en hoe het bij de psycholoog gaat en wat hij mij heeft aan gedaan dat hij dat beseft en heeft dan echt verdriet over alles!Dan krijg ik echt het idee dat hij het echt heel graag wil en graag beter wil worden en in de toekomst weer een gezin wil zijn en er voor wil vechten.Hij zegt dan zelf ook dat ik voorlopig niet terug moet komen dat dat niet goed is voor ons en voor hem dat hij eerst verder moet zijn met behandelingen enzo.Ik wil dat allemaal zo graag geloven (naief he)maar een stemmetje in mij blijft me aanspreken dat ik op mijn hoede moet zijn! Ik vind het dan best moeilijk als hij weer naar huis gaat en ben dan weer erg in de war over wat ik voel voor hem en hoe ik de toekomst zie enzo.Moeilijk,moeilijk

liefs van sammie



j.j01-11-2005 13:45
kies voor je dochter meid! Laat haar zien en voelen dat je ook kunt leven zonder ruzie en mishandeling.Wees het goede voorbeeld voor haar. Want als je dat niet doet,en ze heeft een beetje het karakter van mama, gaat ze misschien later zo een zelfde vriend krijgen (zoeken) als haar vader. want jullie zijn haar voorbeelden. Dit is ook een van de redenen waarom ik die grote stap genomen heb. En ik hoop dat onze dochters later niet zulke mannen tegen komen, want ze leren het van ons. Misschien helpt het je als je hier aan denkt, zodat je de stap makkelijker kunt nemen om voor jezelf te kiezen (en je dochter natuurlijk) liefs j.j.


sammie01-11-2005 16:27
Hoi j.j dat is ook iets wat ik telkens in mijn hoofd houd,dat ik niet wil dat mijn dochter zo opgroeit dat geeft me wel kracht en ben ik erg blij dat ik haar heb want ik zou niet weten hoe ik het in mijn eentje vol moest houden allemaal ze geeft me tenminste vreugde enzo!Ik wil haar een rustig en stabiel leven bieden en dat kan hij haar niet geven in ieder geval nu niet zoiezo!Maar zijn verhalen zijn zo mooi zoals je in mijn vorige stukje kunt lezen(weet niet of je die gelezen hebt)en dan wil je er zo graag in geloven want je wilt eigenlijk ook een echt gezin zijn terwijl dat je eigenlijk niet meer kan zijn.Ben blij dat ik morgen weer naar maatschappelijk werk kan, daar worden de dingen meestal wat minder verwarrent weer even van me afpraten en dingen op een rijtje zetten met haar begeleiding dan word ik weer een beetje helder in mijn hoofd!

knuffels van sammie


j.j.02-11-2005 14:41
misschien kun je een poging wagen om een latrelatie met hem aan te gaan. ieder zijn eigen huisje.Dan kunnen jullie misschien ieder voor zich alles op een rijtje zetten. En mocht er dan ruzie of andere problemen komen, dandoe je de deur achter je dicht,en ga je naar je eigen stekkie.Het is misschien het proberen waard.Ik vind het trouwens wel knap van hem, dat ie zichzelf laat helpen.Heel veel mannen doen dat namelijk niet.Misschien is het ook wel goed om een keer mee te gaan methem naar de therapie.Zodat ze daar ook jou kant horen van het verhaal.Je kunt het altijd proberen (baat het niet,schaadt het niet) Het is eigenlijk best wel fijn, om er zo met iemand over te praten. ik heb er soms ook nog wel last van.Dan komt bij mij soms alles weer boven, en dan denk ik; waarom heeft ie dat eigenlijk allemaal gedaan? Maar dan kijk ik naar mijn huidige situatie,ik heb een hele lieve vriend,die mij draagt op handen.Ik heb een leuk huisje, en mijn dochter is met mij mee gegaan, en zijheeft een goed contact met haar vader gelukkig.En ze maakt in ieder geval bij mij thuis geen ruzie meer mee.En dan denk ik; ik heb de goeie stap genomen.Ik hoop voor jou dat jij ook de goeie stap neemt, doe wat je hart je ingeeft, maar laat je verstand ook een beetje meewerken.Je komt er wel! Liefs j.j.


sammie02-11-2005 17:15
Hoi j.j,ben vandaag naar maatch.werk geweest en dat was wel eer even fijn!Hij zoekt hulp en das inderdaad wel goed van hem en een teken dat hij het wel wil maar het moeilijke ervan is dat je niet weet wat hij daar zegt en of hij het allemaal echt meent en wat waar is wat hij zegt tegen mij want hij heeft me immers al vaker beloftes gedaan en bedonderd al had hij nog zulke mooie praatjes.Ik heb al zitten denken inderdaad een lat-relatie of met hem mee gaan naar psych enzo of een dagje weg samen ofzo,ik heb dat net met maatsch.werk besproken en ben eigenlijk tot de conclusie gekomen dat dat nog te vroeg is.Ik weet eigenlijk niet meer wie ik ben door al die tijd met hem en weet eigenlijk niet wat ik voel of ik hem mis of het samen zijn met iemand mis, ben echt erg in de war.Zolang ik me zo voel kan ik beter geen beslissingen nemen en eerst eens tot rust komen en ontdekken wie ik eigenlijk ben zegt maatsch.werk.En het gesprek wat ik gister met hem had heb ik ook besproken en ontdekt dat hij me eigenlijk nog steeds probeert te manipuleren ondanks zijn mooie praatjes.Hij zegt b.v dat als het te lang gaat duren we misschien verder uit elkaar groeien en wel ondertussen ons huis kwijt raken en dubbele huisraad krijgen enzo.Vorige week zei hij zelfs (in zo'n bui) dat als het te lang duurt het van hem niet meer hoeft,dus manipuleert hij me nog steeds.En heeft nog steeds zulke buien.De ene keer praat hij zo en de andere keer weer zo das zo verwarrent!Daarom moet ik eerst maar eens tot rust komen en ondanks zijn mooie praatjes blijf ik nog steeds op mijn hoede!Dat hij hulp heeft gezocht wil helaas niet zeggen dat hij ook daadwerkelijk beter word en de waarheid spreekt.Ik vraag me inderdaad ook af waarom hij zoe doet en gedaan heeft hij had alles kunnen hebben!Ik ben blij voor je dat het goed met je gaat en dat je het nu zo goed getroffen hebt,wel fijn zeker geen ruzie meer in huis!!Dat wil ik ook graag,geen ruzie en een goed en veilig thuis voor mijn dochter en iemand die lief voor me is!Ik vind het fijn dat ik erop deze site over kan praten met mensen zoals jij!Mensen die een soort gelijke situatie mee hebben gemaakt en weten wat je door maakt!Heb er veel steun aan!!

Veel liefs van sammie


j.j.03-11-2005 08:04
Ik zou zeggen pribeer jezelf eens terug te vinden, want je bent volgens mij je eigen ik kwijt. pak je oude hobby,s op , als je die hebt.ga iets leuks doen met je dochter, en laat hem even met rust.En telkens als jou gevoelens voor hem op gaan spelen, denk je aan de rottige dingen die hij je heeft aangedaan. het klinkt misschien heel gek, maar het helpt wel. Je gaat je dan steeds sterker voelen.En op den duur helpt het je om de goede beslissing te nemen. zo doe ik het nu nog steeds.Ik heb er meer als 20 jaar mee samen geleefd, en het is net een soort rouwproces. Soms denk je terug aan vroeger.Aan de mooie dingen die je samen hebt mee gemaakt.Je begint dan te janken, en je denkt bij je zelf; waarom? Maar dan schakel ik terug, en ga ik denken; nee... dit heeft ie gedaan, dat heeft ie gedaan, hij heeft me behandeld als stront,nee hij is het niet waardt om over te janken.En geloof me, je wordt steeds sterker.Wat ik net al zei, het is een soort rouwproces.Bij de ene duurt hetmisschien een jaar, en bij de ander wat langer.Stop het niet weg, blijf er over praten met je maatschappelijk werker, en op den duur sta je sterker in je schoenen als hem, en kun je de hele wereld aan!Ik hoop dat ik je weer een klein beetje opgebeurt heb. groetjes en knuffel j.j.


Tries03-11-2005 09:30
Zo doe ik het nu ook! Ik heb ook momenten dat ik nog gigantisch moet huilen of me heel rot voel om de leuke dingen, maar dan probeer ik aan de rot dingen te denken, die horen ook veel zwaarder te wegen. En ik merk aan mezelf ik word steeds sterker! KOP OP!! Je kan het!!! Hele dikke digitale knuffel!


j.j.03-11-2005 09:54
Hoi tries, wat moeten vrouwen toch vaak een ellende mee maken he? Maar wat zijn we eigenlijk sterke schepsels.We komen er wel. Allemaal.Groetjes j.j.


Tries03-11-2005 10:29
Mijn ex heeft een nieuwe liefde en dat wrijft hij me graag in, ik heb gister hier enorm om zitten huilen, het blijft pijn doen, omdat zij nu de leuke kant van hem mee gaat maken... Maar (denk ik dan) hij zal vast heel snel zijn ware aard laten zien en heeft zij de problemen!!!


sammie03-11-2005 10:55
Hoi tries en j.j,fijn dat jullie me willen helpen en me moed in praten en zo eerlijk zijn over jullie gevoel!

De dingen die hij gedaan heeft zouden ook veel zwaarder moeten wegen inderdaad en probeer er ook zoveel mogelijk aan te denken!Ik ben inderdaad mezelf helemaal kwijt op dit moment en kan daardoor niet helder nadenken en dat moet eerst weer op poten komen!Ik probeer mezelf ook voor te houden dat ik eerst een poosje op mijn zelf moet wonen en dat ik dan rust krijg samen met mijn kleine meid en dat ik er dan vanzelf achter kom wat ik voel en wil(hoop ik).Ik heb hem gesproken en hij heeft een eerlijk gesprek met mij gevoerd(denk ik) en dingen toegegeven waar ik helemaal niet om gevraagd heb en naar mijn gevoel geluisterd en dat brengt me dan weer aan het twijfelen en denk ik zou hij het toch niet een keer kunnen en oprecht zijn?En oh wat ben ik dan weer in de war!En dan denk ik dat ik het toch moet door zetten en eerst op mezelf moet wonen dat ik dat nodig heb en dat we dan wel verder zien hoe het gaat.Je zet toch vraagtekens bij de gesprekken al voelen ze nog zo goed en vraag jezelf af wil ie me paaien of is het echt?Hij heeft voorgesteld dat ik mee mag naar de psycholoog als ik hem niet geloof maar ben bang dat dat me alleen nog maar verder in de war maakt en denk dat het nu eerst om mij en mijn dochter moet draaien en dat we dan wel weer zien hoe het gaat lopen.Vandaag hadden we een jaar getrouwd geweest en heb veel verdriet vandaag en denk aan vorig jaar en aan wat we vandaag zouden doen dat doet echt veel pijn wetend dat het zo anders had kunnen zijn!Ik hoop dat deze dag snel voorbij is!
Jullie natuurlijk ook veel sterkte met alles!!
knuffie van sammie


j.j.03-11-2005 10:59
Hoi tries , dat heb ik soms ook nog. Hij heeft ook een andere vriendin. Terwijl ik zelf een andere vriend heb, die het tegenovergestelde is van mijn ex. En toch denk ik dan wel eens; zou hij nu poeslief zijn? Of zou hij nog steeds de zelfde trekjes hebben? Maar daar moet je niet te lang over na denken, want je hebt je er zelf mee. Gewoon proberen te genieten van je nieuwe leven, dan slijt het vanzelf wel.En het is niet te hopen voor haar, maar zij komt er ook nog wel een keer achter.En dan blijven die exen allemaal alleen achter,en worden ook zij een keer gestraft.Groetjes j.j.


EINDELIJK03-11-2005 12:13
Lieve Sammie, Tries en J.J.
Wat jullie momenteel meemaken, vestand en gevoel, heb ik net achter de rug. Heb uiteindelijk toch voor mezelf gekozen. Kwam er achter dat ik net als jullie nu, mij steeds maar weer in hem aan het verdiepen was..... vroeg me af met wie hij dan weer was....wat hij deed op dat moment...want de vrouwen waren niet bij hem vandaan te slaan. Je kent het wel. Mooi koppie, etc. etc.
Tot de laatste slag en die was echt een daalder waard. Iets knapte in mij en ik heb hem toen per direct aan de kant gegooid. Heeft trouwens heel lang geduurd. Maar op een dag gebeurd dit ook bij jullie...geloof me...als de tijd daar is.
Zijn huidige vriendin vertelde mij dat hij de man van haar dromen is. Kan je nagaan... hij is mijn grootste nachtmerrie.
Ik hoop voor jullie dat die dag snel komt en jullie weer van het echte leven kunnen genieten, voor even nog veel sterkte en liefs, Eindelijk.


j.j.03-11-2005 15:17
Ja eindelijk, ook ik heb de stap genomen,het is nu anderhalf jaar geleden. En ik wil hem echt nooit terug. ik heb een hele lieve vriend, waar ik knettergek mee ben, en toch geb ik er soms nog last van.Maar ik sla me er wel door heen. net als jij, en ik hoop die andere vrouwen ook! Het is gewoon afkicken wat je doet, maar op een dag ben je clean van die vent. dat hou ik me voor.Allemaal heel veel sterkte, liefs j.j.


onbekend03-11-2005 18:46
Weet je wat nou zo moeilijk is? Als je jezelf al die jaren hebt weggecijferd voor die man....uit liefde.dat hij bijna alles van je kreeg....uit liefde.dat hij heel veel van je mocht....uit liefde.dat je zijn woedeuitbarstingen neemt,en je dan schuldig gaat voelen....uit liefde.dat later blijkt,dat hij je al jaren bedriegt, en je kapt er mee,krijg je het er heel moeilijk mee, omdat het deurtje in je hart nog steeds op een kiertje staat....liefde???


Tries04-11-2005 08:13
Gister zat ik bij een vriend thuis, hadden we het over de hele situatie en ik zei dat ik er zo moedeloos van werd dat hij overal maar mee wegkwam en hij helemaal niet gestraft wordt (hoewel; zijn zaak moet binnenkort voorkomen). Toen zei die vriend tegen mij: die gozer is diep ongelukkig, ik denk dat hij al erg genoeg gestraft wordt door gewoon zichzelf te zijn. 3 Kinderen bij 3 verschillende vrouwen, hij kan geen baan houden, elke week een andere vrouw.... Die is diep ongelukkig hoor. Het rot gevoel dat jij af en toe hebt, dat heeft hij constant. En dat opende mijn ogen wel weer een beetje. Het is ook zo, zij stoppen het alleen heel veel ver en moeten drugs/drank gebruiken omdat ze de waarheid niet onder ogen durven/kunnen komen...
X
T


sammie04-11-2005 12:54
De mijne laat wel zien dat hij veel verdriet heeft en huilt er ook om en praat ook over wat hij me aangedaan heeft enzo en hoeveel spijt hij ervan heeft en hoe graag hij het zou terug draaien en ons weer terug wilt.Maarja wat is hier van gemeend en hoe echt zijn die tranen,ik voel me aan de ene kant fijn dat hij inderdaad met hulp bezig is want vele vrouwen krijgen dat niet voor elkaar.Maar toch ondanks die hulp blijf ik vraagtekens zetten bij zijn verhalen.Is het waar meent hij het nu echt of is het om te paaien?Hij heeft natuurlijk nog steeds zulke buien.
Dat maakt het allemaal nog verwarrender.
Zou therapie echt helpen of zit het in hem zelf?Hij zegt dat hij erg graag beter wil worden en hoopt ons daarmee terug te krijgen en zegt dat hij er voor wil vechten al is het dan alleen al om een betere vader voor onze dochter te worden.Ik word in mijn familie gewaarschuwd dat het mooi weer spelen is maar kunnen hun hier over oordelen?Zij zijn natuurlijk boos om hij mij aangedaan heeft,en terecht!!Dat ben ik ook echt nog steeds en zal dat nooit vergeten en dat laat ik hem goed merken!Ik weet wel 1 ding dat ik nu aan mezelf en die kleine meid moet denken!!

Tries je hebt gelijk zij zijn ook echt niet gelukkig dat kan ik mezelf niet voorstellen en inderdaad zij verstoppen hun gevoel met drugs of drank en raken vaak alleen maar verder van het padje!!Ze verbloemen de boel wel mooi maar raken echt alles kwijt!

Allemaal veel sterkte,knuffels van sammie


j.j.04-11-2005 12:55
Ja dat klopt bij mij ook volgens mij, want mijn ex gebruikt ook regelmatig drank en drugs ( wiet en coke), en dat wil alleen maar zeggen dat ze de werkelijke wereld niet aan kunnen. Ze lopen volgens mij verdooft rond.Nou hij liever dan ik.groetjes j.j.


Tries04-11-2005 13:21
Die vriend van me waar ik gister bij was, zijn vader mishandelde zijn moeder ook. Zijn moeder is weggegaan bij die man toen hij ongeveer 5 jaar was. Daarna is die man hertrouwd en weer 2 kinderen op de wereld gezet. Nu vertelde die vriend van me dat hij wel een vader figuur gemist heeft maar dat zijn half broertje nu in een psychiatrische inrichting zit en zijn halfzusje zichzelf snijdt, allemaal dus doordat ze opgegroeid zijn bij die vent. En dit maakt mij ook weer ontzettend sterk in de keuze die ik gemaakt heb. Mijn dochter verdient een mooie toekomst, eentje waarin ze zorgeloos door haar leven kan gaan, in ieder geval haar jeugd! Zonder zo'n eikel in haar leven!!


sammie05-11-2005 13:36
Ik was van de week bij maatschappelijk hulp geweest en zij vroeg aan mij hoe het met mijn dochter ging,ik zei dat het goed met haar ging en dat ze wel last had van haar tandjes en dat ze grieperig was geweest maarja dat hoort erbij(wel zielig).Toen zei zij dat dat mij verdienstte was dat het goed ging met haar omdat het waarschijnlijk minder goed met haar zou gaan als ze nog in de oude situatie zou zitten.Ruzie makende ouders,agressieve vader(verbaal enz.),ze komt nu op een leeftijd dat ze daar gevoelig voor wordt.Dat heeft me wel aan het denken gezet dat de maatsch.werk dat zei en ook dat ze zei dat dat mijn verdienstte was omdat ik er voor had gekozen dat deze situatie niet meer kon en voor mij en de kleine had gekozen!!Dat maakt je soms toch een wel trots ook al is de situatie erg moeilijk!!

kusjes van mij


sammie20-11-2005 14:12
De feestdagen staan binnenkort alweer voor de deur,normaal kijk ik er naar uit maar zie er nu als er een berg tegen op!!
Weet nog steeds niet wat ik moet doen,aan de ene kant mis ik hem en wil graag terug naar hem en mijn eigen huis en een gezin zijn en aan de andere kant ben ik bang weer teleurgesteld te worden en weet niet of ik dat weer aan kan,ben nou al zover bezig met eigen huisje regelen enzo maar twijfel nog steeds of dat is wat ik moet doen.Ik kan merken aan hem dat hij nu behandeld word door de psycholoog aan de manier waarop hij met dingen omgaat maar merk ook nog steeds hoe hij ook met dingen omgaat op zijn manier.Ben al twee maanden bij hem weg en pieker me suf over wat ik moet doen het ene moment denk ik :ja mijn eigen stekkie met mijn kleine meid en dan denk ik weer: ik mis hem,wil hem terug een gezinnetje zijn!!En ben er dus nog steeds niet uit!!Bang om terug te gaan en erachter te komen dat het weer mis gaat en me bij hem niet prettig en opgelaten voel terwijl ik hem wel mis en aan de andere kant bang voor het onbekende een eigen huisje enzo.Er is zoveel gebeurt hoe ga je daar toch mee om?Hij wil weer met me uitgaan om te kijken hoe het gaat en hoe ik me daarbij voel is dat wel zo'n goed idee?Is hij dan wel zichzelf of iemand die ik wil dat hij is?We hadden pas weer ruzie toen ik wat spullen kwam halen en normaal ontploft hij dan en behandeld me vreselijk en blijft ook zo doen tot de volgende dag maar dit keer konden we na een uur ofzo weer normaal praten.Dit is wel een verandering voor hem,toch gebeuren er ook nog steeds dingen waar ik mijn vraagtekens bij zet, bij dingen die hij zegt en doet.En zijn die positieve veranderingen genoeg om verder te kunnen en over het verleden heen te stappen van voornamelijk geestelijke mishandeling?En kan het vertrouwen en gevoel voor hem weer hersteld worden? Ik pieker en pieker en weet nog steeds het antwoord niet en voel me vreselijk rot,ik mis iets en ben bang voor zoveel dingen.Ik wou dat iemand voor mij kan beslissen maar dat kan niet en dan heb ook mijn kleine meid nog waar ik natuurlijk het beste voor wil!

Ik vind het allemaal zo moeilijk!!!!!

-edit- verplaatst door admin


Eindelijk21-11-2005 10:16
Lieve Sammie,
Een man die zijn vrouw slaat houd niet van haar. Wat ook de oorzaak van die mishandeling is. "Drank, drugs, of gewoon ziek in hun kop". Dat hadden we bij de eerste klap al moeten begrijpen. Dat proberen te veranderen helpt niet, geloof me. Over is over. Wees niet bang om voor jezelf en je kleine meid te kiezen. De tijd dat je blijf tobben of denken dat het wel weer goed zou komen, of dat je wel de goede beslissing neem, is verloren tijd. Geloof me ik heb het allemaal doorlopen. De beloftes dat het wel weer goed zou komen, het proberen het weer goed te doen. Het vervallen in z'n oude gedrag. God wat heb ik een spijt dat ik het niet begrepen heb. Ik weet wat je nu voel en meemaak en hoe moeilijk het is te geloven dat het over is, want elke keer geeft hij je weer hoop en het gevoel dat je de verkeerde beslissing neem. Hij wil de grip op je houden en gun je geen goed leven. Stel dat je het beter krijg dan nu. Denk heel goed na waar je nu mee bezig ben en geloof me blijven is verloren tijd. Hij vervalt weer en blijft je mishandelen, zowel lichamelijk als geestelijk. En je kleine meid krijgt dan een wrak van een moeder. Deze mannen zijn een foutje van de natuur.
Ik wens je heel veel sterkte en denk heel goed na over waar je nu mee bezig ben. Hoop dat je de juiste beslissing neem. Liefs en veel sterkte.
Eindelijk


s.21-11-2005 12:46
denk aan jezelf en aan je dochtertje. Ok hij is een keer niet uit zijn dak gegaan maar blijft dat ook zo ? Echt waar je kindje is beter af zonder hem. Ik heb zelf ook een dochtertje dus ik weet waar ik het over heb. Je denkt als snel dat het beter en fijner is om als gezin samen te zijn. Maar als pappa mamma niet normaal behandelt is ze beter af zonder hem.

Veel geluk en sterkte !


Hellepie21-11-2005 14:44
Sammie, laat je niet door iemand aanpraten dat je misschien de verkeerde beslissing neemt/hebt genomen, en al helemaal niet door hem.
Wat mij opviel in je verhaal, was dat hij zijn "herstel" meteen koppelde aan opnieuw uitgaan en "kijken hoe jij je eronder voelt". Dus dat hij krijgt wat hij wil (jou) en dat jouw gevoelens erbij dan nog wel bekeken gaan worden. En wat als jij je er niet meer goed onder voelt?

Kijk, ik wil niet stellen dat hij nooit zou kunnen veranderen of dat hij niet ooit de perfecte man voor jou zou worden. Wonderen bestaan.
Maar wat denk je er zelf van?


sammie21-11-2005 21:30
Hallo allemaal,bedankt voor jullie reacties heb echt behoefte aan respons van vrouwen die ongeveer hetzelfde mee maken/hebben mee gemaakt.Het lijkt mij ook te mooi om waar te zijn dat hij het nu wel kan en goed doet.Ik ben wel met hem uit geweest en dat voelde eigenlijk best goed en vertrouwd en ben dan weer vrolijk.Toch ben ik ook erg angstig want een keer daten is niet hetzelfde als weer een leven delen en ben bang dat dat weer erg gaat tegenvallen of hij weer in zijn oude gewoontes vervalt.De vorige keer dat ik bij hem weg was mistte ik hem ook en vond het erg fijn om hem weer te zien en tijd met hem door te brengen maar toen ik weer thuis kwam wonen voelde ik me nerveus en had zoiets van is dit wel goed en voelde me er vreemd bij.Ik ben erg bang dat dit weer gebeurt en dan erachter kom dat dat ook niet is wat ik wil en moet dan weer opnieuw beginnen met huisje aanvragen en bij familie aankloppen enz.Maar om de een of andere reden wil ik hem ook niet kwijt het idee daaraan maakt me erg verdrietig en voel me dan leeg.Rare vraag misschien maar zou het echt niet kunnen dat hij veranderd omdat hij het nu wel inziet en hulp krijgt, hebben jullie man ook psychologische hulp gehad dat het beter leek te gaan en toch weer fout ging na een tijd?Hij zegt nu met andere ogen naar mij te kijken en respect te hebben voor mij en nu inziet dat ik echt de ware ben voor hem en ik het absoluut niet meer verdien om zo vreselijk door hem behandeld te worden.En inderdaad een gezin zijn is erg belangrijk voor me mijn ouders zijn gescheiden en dat wilde ik nooit voor mijn kind en ze is nu nog geen 9 maanden en het is al zover dat vind ik echt erg zo had ik me het nooit voorgesteld!!

Liefs van sammie


s.22-11-2005 09:35
Ik weet iig dat bijna alle vrouwen die in zo'n situatie bij hun man weggaan het moeilijk vinden en hem missen en soms weer teruggaan dus dat je hem mist is niet zo gek. Maar dat betekent niet dat dat genoeg reden is om bij hem terug te gaan.

Mijn ouders zijn ook uit elkaar gegaan maar toen ik wat ouder was en ik weet van anderen ook dat als de ouders uit elkaar gaan het vaak zo is dat hoe ouder het kind is hoe vervelender. Een baby zal het gewend zijn en niet anders weten. Een kind van 7 zal er meer problemen mee hebben.


sammie22-11-2005 18:34
Het is inderdaad makkelijk te zeggen dat in sprookjes geloven voor kinderen is en ik geloof ook niet in sprookjes zeker na wat ik heb mee gemaakt.Maar zover ik weet is een gezin hebben geen sprookje want er zijn zoveel gezinnen op deze aarde en zover ik weet is een psycholoog er ook om mensen te helpen en dat is ook geen sprookje.Het is alleen de vraag wat doen mensen met ie hulp.

Hij heeft het vertrouwen inderdaad kapot gemaakt en dat bedoel ik ook met die vraagtekens die je overal bij zet je blijft toch angstig dat er weer iets gebeurt en weer teleurgesteld word, zou dat over kunnen gaan?Maar ik vind het toch moeilijk om bij hem weg te blijven raar is dat he,als ik weer effe bij hem ben voelt dat weer fijn. Verwarrend hoor je verstand en gevoel zeggen allebei andere dingen.

Knuffel van Sammie


Tries22-11-2005 18:49
Ik heb laatst 'het monsterverbond' aangeschaft (boek) en daarin staat dat 9 van de 10 mannen die geweld gebruikt in zijn relatie niet veranderd... Dat opende mijn ogen weer hoor! Je bent echt zoveel beter af zonder hem en je kleine meis ook. Zij weet idd nog niet beter en gun jezelf en haar een goeie vent! Iemand die je wel blindelings kunt vertrouwen en die voor jou door het vuur gaat (en niet jou er in gooit...!!!)

Heel veel liefs
Tries
KOP OP!!!


s.23-11-2005 09:11
Ik begrijp dat je het fijn vind om bij hem te zijn maar dat is het probleem vak met die mannen. Door hoe ze vrouwen behandelen krijgen die vrouwen wel een hekel aan ze maar worden ze ook heel afhankelijk van hem en denken ze dat het liefde is.

Áls hij al veranderd zou dat mooi zijn voor je dochtertje. Maar misschien dat als jullie samen blijven hij weer terugvalt.

Heel veel sterkte verder !!!!


sammie23-11-2005 11:57
Hoi Tries,staat er ook in dat boek waarom deze mannen niet kunnen veranderen? Ik kan er met mijn kop niet bij dat deze mannen niet kunnen veranderen ook al raken ze alles kwijt en willen ze dat eigenlijk niet,snap er niks van.En die ene man die wel kan veranderen volgen dat boek hoe krijgt ie het dan wel voor elkaar?Misschien een beetje veel vragen en ben je pas net begonnen in het boek maar ik wil het graag kunnen snappen.

Ik ben ook inderdaad bang dat hij weer terug valt als ik terug kom hij zal op bepaalde vlakken misschien wel anders zijn maar toch niet helemaal meer misschien na een poosje daar ben ik bang voor,als ik terug ben is alles misschien weer zo vanzelf sprekend voor hem.Ik breng nu soms wat tijd met hem door en heb nu al in de gaten dat hij er eigenlijk al weer vanuit ga dat ik terug kom terwijl ik heel duidelijk ben over mijn twijfels en niet weet wat ik moet en wil doen.Hij wil weten waar hij aan toe is en dat snap ik wel maar ik heb zoiets als ie me echt graag terug wil heeft hij ook geduld voor me toch?
Morgen weer naar maatschappelijkwerk effe weer van me af kletsen das altijd wel erg fijn!

Bedankt voor jullie reactie vind ik erg fijn!!
Knuffels van sammie


Daan23-11-2005 17:42
Hallo Sammie...
Jouw gevoelens en twijfels kan ik mij zo goed voorstellen. Vooral omdat er een kind in het spel is en je natuurlijk het liefste een gezin wil vormen. Ook dat hij nu hulp krijgt van een psycholoog en je hoopt op een verandering doet je twijfelen. Mijn ex-vriend had zich ook aangemeld voor hulp en kreeg deze ook. Hij heeft dit gedaan omdat ik bij hem weg was gegaan. Omdat ik hem mistte (zijn goede kanten uiteraard) ben ik weer teruggegaan. Ik ben zelfs meegeweest naar de gesprekken. Ik HOOPTE zo dat hij zou veranderen. Helaas... na weken werd hij weer gewelddadig. Nu ben ik ECHT weg...het valt me zwaar..maar ik heb het zo vaak geprobeerd en iedere keer werd het alleen maar erger. ik krijg ook advies; ga NIET terug!!! Maar dat helpt me niet bij de neerslachtige momenten van gemis. (ik ontleen trouwens wel veel steun van deze site). ze zeggen altijd; bij twijfel niet doen. het advies dat ik je geef is..ga op jezelf met je kind. Als hij de therapie volhoud (en dan heb ik het niet over maanden maar langer) kun je altijd nog gaan twijfelen. Misschien dat je je dan realiseert dat je niet eens meer terug wilt. Een vriendin van mij is gescheiden (heeft ook een kind) omdat haar man een kind bij een andere vrouw had verwekt en daar ging wonen. na 12 jaar samen zijn was ze er kapot van. Ze wilde zo graag dat hij terug kwam. we zijn nu een jaar verder en hij wil graag terug...ze moet er niet eens aan denken!! daar houd ik mij aan vast...tijd. heel veel sterkte, daan


yilleke24-11-2005 08:04
Ik begrijp dat je hem mist maar wat mis je dan aan hem? ik miste mijn ex ook in het begin maar miste ik hem omdat ik van hem hield? Nee,dus. Als je regelmatig geslagen en vernederd wordt dan is de liefde snel over en dan komt daar een vreemd soort afhankelijkheid voor terug. Jij schrijft dat je al twee maanden bij hem weg bent, ik lees dat je PAS twee maanden bij hem weg bent. Daar komt bij dat dit de beroerde tijd van het jaar is. Sinterklaas en kerst zijn echte gezinsfeesten en logisch dat je graag een gezin wilt zijn maar dat gaat nou eenmaal niet met hem. Waarom is jouw ex therapie gaan volgen? Ik krijg de indruk omdat hij jou terug wil. Dit is alleen de verkeerde reden om therapie te gaan volgen want dan staat hij er niet echt achter. Is hij therapie gaan volgen nadat je bij hem weg was? Hij had het al moeten doen toen je nog bij hem was alleen dan geloof ik er in. Dat zijn nl de mannen die het echt dwars zit dat ze hun vrouwen slaan en volgens mij ook de enige gevallen waar hoop voor is. Hij is pas twee maanden onder behandeling en wil alweer met je uit omdat hij veranderd is? Dat lukt echt niet in twee maanden hoor dat veranderen. Natuurlijk zal hij je nu niet slaan tijdens een woordenwisseling want hij "heeft" je niet. Als je nu naar hem terug gaat is de kans heel groot dat hij je toch weer zal gaan slaan. Hij heeft je niet geslagen tijdens een woordenwisseling? Blijkbaar kan hij het dan toch beheersen en dat lukt meestal nog niet hoor na twee maanden therapie dus waarom heeft hij zich dan nooit beheerst toen je nog bij hem was? Ik ben ook twee keer bij mijn ex weggeweest (kort) en beide keren was hij een mak lammetje en de eerste weeek nadat ik terug was ging het ook heel goed maar dan gebeurt er iets en wham daar was de ontploffing weer. Mijn ex heeft al jaren therapie voor van alles en nog wat maar zjn handjes zitten nog steeds los. Niet meer naar mij toe maar wel in het uitgaansleven en hij heeft zelfs een parkeerwachter geslagen omdat hij een bekeuring kreeg en dat na jaren therapie. Zo loopt hij te beweren dat geweld niets oplost en zo heeft hij weer een vechtpartij. Hij heeft ooit een man geslagen omdat die een vrouw sloeg (ik was al weg bij hem) dus toen zei ik ja en?? dat deed jij toch ook altijd? Zijn antwoord? ja maar het was niet zijn eigen vrouw of vriendin. KROMME REDENERING. Mijn raad voor jou? Wacht minstens een jaar voordat je weer met hem uitgaat. Jij hebt dan je draai gevonden en weet dan beter of je echt van hem houdt of dat het die vreemde afhankelijkheid was. Hij heeft dan een jaar therapie achter de rug en misschien dat hij je dan niet meer zal slaan. Nog beter is nooit meer terug gaan want je zult waarschijnlijk altijd bang zijn voor het slaan waardoor je al gauw alles voor hem doet (te veel) en je je weer als een slachtoffer gedraagt. Door dit gedrag zal hij je weer eerder gaan slaan. Wacht tot er een leuke en lieve man langs komt die het niet nodig heeft om je te slaan want die zijn er gelukkig ook.

Sterkte en maak er een leuke decembermaand van samen met je dochtertje.

Yilleke


deborah25-11-2005 18:08
ik heb ook twee jaar lang getwijfeld ik ging vaak weg maar kwam net zo hard weer terug. De verhalen hij zou zich laten helpen en ik beloof ik verander ik kan ze dromen. Ik heb er nu een punt achter gezet heb twee keer aangifte tegen hem gedaan en nu is hij opgenomen voor langere tijd. Maar voor mij is het te laat mij liefde voor hem is om gezet in haat. Een tip voor je hoe langer je van hem vandaan bent hoe meer je ingaat zien dat het geen echte liefde is maar medelijden. Denk aan de slechte momenten is dat jou leven waar? nee toch.
ik heb ook een dochter van 9 maanden pas ik vind het er dat haar vader zo is maar de moeder hoeft ook niet gek te worden. Word sterk en laat zien dat je beter af ben zonder hem


sammie28-11-2005 15:38
Hallo allemaal, bedankt voor jullie reacties!!

Hij heeft inderdaad hulp gezocht omdat ik dat wilde maar naarmate hij daar een paar keer is geweest besefte hij dat hij zo niet door kan gaan.Hij is ook nog gegaan terwijl ik bij hem weg ben gegaan,heb daar bewijs van gezien.Hij heeft nu zoiets van als jij niet bij me terug mocht komen ga ik er toch gewoon mee door want hoe ik me heb gedragen heeft betrekking op alles,gezin,familie,vrienden en werk dat ziet hij zelf in en is daar zelf mee gekomen.Hij wil ook een betere vader voor onze dochter worden.Ook aan zijn manier van omgaan met situaties begin ik te merken dat hij wel hulp krijgt en ook op de manier waarop hij praat over wat hij me heeft aangedaan.Oke hij is er natuurlijk nog lang niet maar is dat toch niet positiever gedrag???Of ben ik nou naief??Ik ben nog echt niet bij hem terug hoor ik moet het zelf ook wel een poosje zien hoor hoe het gaat, en alles loopt gewoon door,urgentie enz.Ik twijfel zelf ook wel van ben benieuwd hoelang die dat gedrag vohoud en anders valt hij vanzelf weer door de mand toch?Ik bekijk het op een afstandje hoe hij het doet en blijft doen want ik ga echt niet zomaar naar hem terug daar heb ik wel van geleerd!!

knuffel van Sammie


sammie01-12-2005 09:23
Hallo allemaal,ik wou dat ik geluisterd had,jullie hadden gelijk hij zal nooit veranderen!!!!Ik voel me dom dat ik er weer in begon te geloven dat ik het zo graag wilde.Hij wist dat hij bezig was om zijn gezin terug te krijgen en toch kon dat hem niet tegen houden om in de kroeg te zitten en dronken te worden.Ik vroeg via de sms waar ie was en hij antwoorde zo vaag en ben verder aan het vragen gegaan en kreeg geen duidelijk antwoord en belde hem op en hij nam niet op,later wel en beschuldigde me ervan dat ik hem achtervolgde en beschuldigde van dronken zijn en in de kroeg zitten en dat hij lag te slapen en hem nu wakker had gemaakt????Nou hij loog dus dat ie barst en klonk dronken.Daarna nog een paar rot smsen van hem gehad.Ik heb besloten dat ik er nu echt mee ga stoppen,ben het echt spuug zat.Ik verdien beter en moet mezelf dwingen afstand van hem te gaan nemen!!Nu ben ik boos en weet ik zeker dat ik dit wil,hoop dat ik dat ook volhoud als de boosheid afzakt.Heb zijn lullige smsen bewaard zodat ik mezelf eraan kan blijven herrinneren!!Hij is me nu allemaal aan het bellen en smsen dat ie zich gecontroleerd voelde en lullig had gedaan maar dat we moeten praten want het ging zo goed,nou heb geen behoefte om met hem te praten!!!Hij bekijkt het maar lekker!!!Ben weer wakker geschud en het doet veel pijn maar ben er ook blij mee want was nog niet naar hem terug,gelukkig maar!
Heb er wel verdriet van maar kan niet anders mee,hopelijk kan ik het nu einedelijk doorzetten!!

Kus van sammie


suus01-12-2005 14:44
Meid blijf sterk !! Bewaar idd die smsjes en schrijf op wat je nu voelt en lees het zo nu en dan door.

Een kus en een grote knuffel van suus.


Eindelijk01-12-2005 17:33
Lieve Sammie
Maak eens een dagboek....agenda of een kalender....schrijf de goede en de rot momenten op......leg ze na verloop van tijd naast elkaar......en je zal zien....dat we nog steeds valse hoop blijven houden. Heel veel sterkte en liefs Eindelijk.


Tries02-12-2005 09:13
Wat vind ik het sneu voor je, dat je weer zo hard met je beide benen op de grond gezet bent door die eikel! Ik hoop dat je het volhoudt. Heel cliché maar tijd heelt echt alle wonden. Neem afstand en je zult zien dat het een stuk beter gaat, gewoon geen contact meer en nergens op reageren, dan houdt hij vanzelf een keer op! Heel veel sterkte!!!

Liefs
Tries


sammie02-12-2005 11:22
Hallo allemaal,bedankt voor jullie lieve reacties!!!Nou ik moet het nu wel echt gaan volhouden want het is nog verder uit de hand gelopen.Ik was bij hem en confronteerde hem met wat er gebeurt was en hij had weer gedronken niet dronken maar toch.Hij zei dat ik moest begrijpen dat hij niet ineens alles goed kon doen en dat hij een k*tdag had en in onzekerheid zit al 3 maanden over wat ik wil en was te geconcentreed bezig met zijn fouten en straftte hem gelijk af!!!Ik,Ik,Ikke das wat ik hoorde maar dat ik al een jaar in onzekerheid zit en verdriet heb eb dat hij me zo'n beetje een jaar geestelijk mishandeld heeft daar word met "och" op gereageerd!!Waar is het begrip voor mij???Hij werd met praten steeds agressiever en die blik in zijn ogen was weer helemaal aanwezig,minachtens,hatend!!Was er van geschrokken.Toen ik het genoeg vond en weg wou gaan wilde hij me knuffelen en duwde hem van me af.Hij gooide de deut open en zei dat ik kon vertrekken en ik zei tegen hem waar is mijn begrip dit bedoel ik dus en ging kwaad weg.Hij stierde me achterna en trok de autodeur open en zei agressief:we moesten maar met elkaar stoppen,en gooide de deur kei hard dicht en wou weer terug komen en ik duwde snel het knopje naar beneden.Hij dreigde toen het autoraam in de slaan,stond met een vuist voor het raam en wilde uithalen,toen wou hij het raam inschoppen!!!Ben snel weg gereden en moets mezelf rustig houden in de auto en dacht aan mijn dochter.Bij mijn ouders aan gekomen kon ik bijna niet op mijn beneden staan van schrik en verdriet!!Nu ik het verhaal op schrijf voel ik zoveel pijn en kan niet geloven dat het echt gebeurt is het lijkt wel een nachtmerrie!!!Vandaag wil ie weer met me praten en uitleggen en bellen,Hij snapt dat ik geschrokken ben maar wil me niet kwijt.Hij moet vanmiddag naar de psych en daarna wou hij met me bellen over wat er mis is gegaan met hem.Ik heb gezegd dat het me niet kan schelen het is gebeurt en kan dat niet accepteren.Geen excuus kan dit goed praten!!Het moet nu echt voorbij zijn,dat moet ik nu echt voor ogen houden!!!Het doet veel pijn en zal niet makkelijk worden maar het moet,ben het verplicht aan mezelf en zeker aan mijn dochtertje!!!

Julie natuurlijk ook veel sterkte met jullie situatie en verdriet!!!

liefs van Sammie


dillimen02-12-2005 11:43
hoi sammi . ik wou je even sterkte wensen met de situatie,maar ik vind dat je echt moet kiezen voor jezelf en dochtertje.
ik wou dat ik gekozen had voor mijzelf en mijn zoontje ,maar ik ben terug gegaan .
en dat was en is heel stom geweest .
ik of jij of wie dan ook ,,die zijn kind in een situatie thuis brengt kwa mishandeling is medeplichtig aan alles ,want wij blijven ..als onze kinderen worden verpest is dat ook onze schuld .zo bekijk ik het .
maar ik zit ook nog steeds thuis ,maar mijn man bedreigt heel mijn familie en ik zou niet willen dat hij mijn moeder enz iets zou aan doen . nou sterkte


sammie04-12-2005 12:11
"och,ik deed gewoon een beetje gek maar het gaat al veel beter als voorheen" was zijn reactie toen ik hem confronteerde met hetgeen wat er weer gebeurt was!!!!
En toen hij merktte dat ik het spuugzat was dreigt hij gelijk weer dat ik de auto in moet leveren die we voorlopig van zijn vader mochten lenen.Ik moest maar afspraken maken over die aoto.Toen ik niet gelijk reageerde heeft hij s'nachts stiekem de auto weg gehaald toen iedereen sliep!!!En kreeg daar eensms over en moest niet boos zijn want zij vader wilde dit.Nou zijn vader heeft mij gebeld en gezegt dat dat niet bij hem vandaan kwam zo.Het ergste van alles vind ik dat mijn dochters nieuwe auto stoel ook achterin stond.Zijn dochter intereseert hem blijkbaar niets want hij gunt mij die auto niet maar zijn dochter zit er ook hoog en droog in in deze koude dagen!!Ik vind het zo'n achterbakse rotstreek en ben zo boos en verdrietig dat ik er gewoon al 2 dagen van aan het trillen ben!De volgende dag kon ik de auto wel weer halen want hij had spijt maar heb hem niet gehaald wat gebeurt er als ik de volgende keer weer als ik iets doe wat hem niet bevalt.Die auto is weer een manier om mij te manipuleren en dat laat ik niet meer toe.Ik zoek zelf wel een klein autootje.Ik kan er gewoon niet over uit dat iemand zo kan doen en kan zijn!!Ik ga er ook alles aan proberen dat hij mijn dochter zo weinig mogelijk ziet want wil niet dat zij te veel met hem opgroeit!En ik ben ook veel te goed geweest met betrekking tot de verdeling van spullen enzo in de aanvraag van de scheiding en dat ga ik maar eens veranderen want hij laat mij en zijn dochter ook vallen waarom zou ik nog zo goed voor hem zijn na alles wat hij me heeft aangedaan!!

Knuffels van Sammie


Eindelijk05-12-2005 10:42
Bravo


sammie06-12-2005 20:51
Hij is wanhopig,ik negeer hem al een paar dagen en nou belt hij met mensen in mijn omgeving of ze niet is met mij kunnen praten.En maar zielig doen en natuurlijk zijn goede kant laten zien.Ik vind dat nog steeds moeilijk om te horen hoe veel spijt hij wel niet heeft en ons mist en van ons hou en wil praten.Die mensen tegen wie hij doet twijfelen dan al en vinden het sneu voor hem, hoe moet ik me dan wel niet voelen,terwijl zij en ik weten hoe hij ook kan zijn.Maar maatsch.werkster zegt dat hij het toch blijft doen en het niet graag genoeg wil anders had hij niet zo gedaan en gedronken enz.Hij neemt geen verantwoording maar schuift ie bij mij in de schoenen want ik moest hem niet confronteren want daar kan hij nog niet mee omgaan?!Ik mag hem niet negeren en niet confronteren,als alles maar goed goed en niet te moeilijk gaat kan hij zich wel gedragen,daar komt het dan toch op neer????Ik heb nu een eigen autootje gekocht,tis een oud bakkie maar goed en hij is van mij en niemand kan dat afpakken of mee manipuleren en ben er trots op!!!

Knuffels van Sammie


s.06-12-2005 22:01
Hou vol hoor !!Als ik jou was zou ik vragen aan die mensen om niet meer te vertellen waar hij het met hun overheeft.Geen verhalen meer via via dat hij je mist enz. en hoe zielig hij zichzelf wel niet vind. JIJ bent het slachtoffer niet hij !
Echt doen hoor ;-)

Ken je het liedje Fighter van Christina Aguilera ? Zou je eens moeten luisteren echt goed die tekst ik voel me sterker als ik naar dit luister en Sammie luister dan goed naar dit stukje :

I heard, you're going around
Playing, the victim now
But don't, even begin
Feeling I'm the one to blame
'Cause you dug your own grave,

Liefs s.


Tries07-12-2005 08:33
Wat grappig dat jij tekst van 'Fighter' neerzet! Dit nummer vind ik ook super toepasselijk~!

Sammie,
Hou vol, je weet zelf ook wel dat als je wel weer met hem verder gaat hij gewoon verder gaat met zijn leventje. Loslaten is moeilijk, maar probeer het! En inderdaad zeg tegen iedereen dat je het niet meer wil horen. Dat je verder wil en het niet lukt als je maar met hem (direct of indirect) geconfronteerd wordt!

Laat hem los en je zult zien hoeveel positieve energie je ervoor terug krijgt! Het begin is moeilijk, ik weet het, het is net een verslaving waar je van af moet. Maar ook dit valt te overwinnen. Zet 'm op meis!!
Veel liefs,
Tries


S.07-12-2005 10:28
Heel toepasselijk voor heel veel vrouwen. Het liedje Right To Be Wrong is ook waanzinnig het is een liedje van Joss Stone. Hoop dat jullie het niet erg vinden als ik weer een songtekstje neerzet maar dit is ook weer een liedje waar je veel aan kunt hebben als je je even niet zo sterk voelt. En lekker hard meezingen lucht helemaal op.
(laatste songtekst beloofd ;-) )

I've got a right to be wrong
My mistakes will make me strong
I'm stepping out into the great unknown
I'm feeling wings though I've never flown
i`ve got a mind of my own
I'm flesh and blood to the bone
I'm not made of stone
Got a right to be wrong
So just leave me alone

I've got a right to be wrong
I've been held down too long
I've got to break free
So I can finally breathe
i`ve got a right to be wrong
Got to sing my own song
I might be singing out of key
But it sure feels good to me
Got a right to be wrong
So just leave me alone

You're entitled to your opinion
But it's really my decision
I can't turn back I'm on a mission
If you care don't you dare blur my vision
Let me be all that I can be
Don't smother me with negativity
Whatever's out there waiting for me
I'm going to faced it willingly

I've got a right to be wrong
My mistakes will make me strong
I'm stepping out into the great unknown
I'm feeling wings though I've never flown
I've got a mind of my own
Flesh and blood to the bone
See, I'm not made of stone
I've got a right to be wrong
So just leave me alone

I've got a right to be wrong
I've been held down to long
I've got to break free
So I can finally breathe

I've got a right to be wrong
Got to sing my own song
I might be singing out of key
But it sure feels good to me
I've got a right to be wrong
So just leave me alone


sammie07-12-2005 11:40
Hallo bedankt voor jullie steunende woorden en die teksten zijn inderedaad toepasselijk!

Misschien moet ik inderdaad zeggen tegen die mensen dat ik het niet wil horen wat ie zegt want elke keer als ik wat van hem hoor via hem of andere merk ik dat ik stiekem weer twijfel en schuld bij mezelf ga zoeken of het zielig vind voor hem.Dan voel ik me weer zwakker worden en dat moet ik nou net niet hebben want het is al moeilijk genoeg zo om door te zetten en alleen te denken aan die rot dingen die hij telkens doet.Kreeg weer smsjes van hem waarom ik hem negeer en dat ie langs was geweest om te praten(was er gelukkig niet)en dat ik hem niet had moeten confronteren want daar is hij nog te zwak voor en daar kan hij nog niet mee omgaan terwijl hij een pas daarvoor nog riep dat ie klaar voor ons was en het nu wel kon.Ik moest hem niet laten vallen om 1 fout.1 fout????Te veel gedronken,door het lint gegaan,agressief geweest,minachtend over me gevoel gedaan,achterbakse streek uit gehaald,vreselijke dingen over andere mensen gezegd,maar ik moet begrip hebben voor hem en geduld!Het is altijd de schuld van een ander,ik ben te confronterend geweest dus mag hij maar zo doen????Hij zal denk nooit veranderen dat zei maatsch.werk ook dus moet nu echt volhouden en doorzetten heb maandag een afspraak bij de advocaat om de scheiding te bepreken zodat ze het nu echt kan indienen.Hij wist wat hij op het spel zetten en heeft ons die dag nog gezien voordat hij weer eens dronken word dus dat het hem overkomt(zegt ie)en niet weet hoe het komt en wat hem bezielde vind ik een erg zwak excuus hij praat erover zo van het overkomt mij!!Slap,slap excuus!!!!!!Hij zegt dat zijn vader de opdracht gaf om die auto zo weg tehalen,zijn vader zegt van niet dus 1 van de twee liegt tegen me en het maakt niet uit wie want hij heeft hem weg gehaald en niet zijn vader hij had ook kunnen kiezen voor een andere manier!!Ben het zat om voorgelogen te worden elke keer denken wat is nou waar en wat niet?En de schuld te krijgen want dat doet ie toch telkens zo? En nou moeten we volgens hem in relatie therapie want we weten niet hoe we met elkaar om moeten gaan,vraag me af wat hij bij de psych verteld want ie zegt dat het toch wel beter met hem gaat als eerst, kan wel merken dat zij niet bij die buien aanwezig is!!!!

Knuffels van Sammie


s.07-12-2005 13:23
Er is dat hè dat je dan nog medelijden krijgt met die gasten ik ken het. Ik wil zelf ook weg maar vind het ergens nog zielig voor hem ook..Misschien kan je ook het beste een ander mobielnummer nemen ? Pre paid kaarten kosten maar een tientje.


Tries07-12-2005 14:51
Mijn ex moet dus 23 december voorkomen en ook ik vind dit sneu! Is toch ziek? Hij heeft mijn keel dicht geknepen, me geschopt, geslagen, geduwd etc. En me voor alles en nog wat uitgemaakt en dan vind IK het zielig voor hem!


sammie07-12-2005 17:24
Ja raar is dat he ze behandelen ons zo en wij vinden ze zielig!!De feestdagen komen eraan en hij zit alleen en mist ons enzo en ik vind dat eigenlijk wel zielig.Na alles wat hij gedaan heeft,raar he hoe zou dat toch komen??


daan07-12-2005 18:41
Hoi Sammie...met de twee stukken e-mail wil ik laten zien dat ik ook worstel. Ik vind hem ook zielig met mijn gevoel. verstand is soms ver te zoeken..Ik wens je sterkte! ok...ik moet even van mij afschrijven naar iedereen die ik ken. Ik heb een mail gestuurd naar hem m.b.t de makelaar. We hebben een maand geen contact gehad. Ik kreeg een e-mail terug. Ik ben van slag en in de war. Ik denk echt dat ik verslaafd ben aan deze relatie. Ik kan het op geen enkele andere manier omschrijven....

Ik weet dat hij mij slecht heeft behandeld maar mijn gevoel van verdrietigheid en verlangen naar samenzijn blijft. Hij was mijn leven..en nu kost het mij zo veel moeite om alles weer op de rit te krijgen. Het moeilijke zit van binnen.
Ik weet dat ik de afgelopen anderhalf jaar mensen in de steek heb gelaten door weinig te bellen. Ik ben mezelf kwijtgeraakt. Ik probeer vrolijk te zijn en 'alles gaat goed!!! uit te stralen...maar ik mis mijn oude maatje. En in die mail vond ik dat weer een beetje terug. Ik ben veel te vergevingsgezind omdat ik verlang naar mijn oude leven. Toen hij en ik het nog fijn hadden.
Ik kom maar niet los van die gedachten en gevoelens. Het is om gek van te worden.
het hele leven draait maar door...ik sta ook op..ga werken, eet, etc. Ik verlang naar het verleden, heb moeite met het heden en de toekomst is 1 groot vraagteken.

Ik kan mijn problemen niet in jullie schoot werpen maar het kost mij veel moeite om sterk te blijven. Voor veel mensen is het moeilijk te begrijpen ..dat realiseer ik mij. maar ik voel mij geen toegevoegde waarde in mensenlevens. hij wil niet dat het uit is....hij heeft me wel nodig en dat verscheurd mij.


daan07-12-2005 18:48
tweede e-mail van vandaag aan mijn vrienden:
Misschien komt het omdat ik ook weet dat hij als de dood was om mij te verliezen. En eigenlijk is hij best zielig. Hij kan niet normaal communiceren. Hij kropt het op. Ik dacht dat hij mij weer de schuld zou geven maar dat is dus niet zo..met mijn gevoel hoop ik iedere keer dat hij NU wel geleerd heeft.

En het klinkt stom maar dan zie ik mezelf lichtjes in de tuin zetten en kerstversiering ophangen. Ik had toen we gingen verhuizen gedacht...in de winter steken we de sfeerhaard aan..lekker gezellig. En dan ontmoet ik nieuwe mensen (de buren) en dan heb ik een huisje waar ik nooit meer wegga. Ik dacht ook dat we dan een kindje zouden krijgen in de toekomst.

Laatst was ik in het huis en ben ik naar boven gegaan en heb ik zitten kijken hoe ik alles zo netjes mogelijk geschilderd had en kan ik de gedachten die ik toen had zo levendig voorstellen. Een dakkapel met op het venster knuffelbeestjes. Het klinkt erg als zelfmedelijden en zeikerig maar ik moet het van mij afschrijven. Ik moet hier doorheen.

Ik fantaseerde zo erg over de toekomst en nu is er niks meer. Ik ben weer zover dat ik me 's morgens naar mijn werk sleep..weer een dag! En weer hier thuiskomen en eten en plannen maken voor het weekend omdat ik anders helemaal in een gat val. Ik heb ook helemaal geen zin in kerst. En al helemaal niet in januari en februari..laat staan mijn dertigste verjaardag.

Alles komt boven..ook met .... Het heeft zo'n tijd geduurd voordat ik over hem heenwas. Het idee dat het nu weer zo'n tijd zal gaan duren (en dit keer zonder afleiding in .....) maakt me wanhopig. Ook het gevoel dat ik aan de mensen die dicht bij me staan niet kan uitleggen waarom ik dit gevoel weer heb...... is een klootzak geweest maar hij was wel anderhalf jaar mijn maatje. Samen boodschappen doen, koken, opruimen, tv kijken, douchen, etc etc. En we hebben ook gelachen en gepraat. Dat mis ik...vooral hoe het in het begin was.. Soms denk ik misschien moeten we wennen aan zo'n grote stap in ons leven. Misschien is het allemaal teveel geweest.
Misschien als het allemaal wat rustiger is.
Misschien als ik vaker weg zou gaan om mezelf te ontwikkelen en niet zo vaak thuis was gebleven.
Misschien als ik gewoon zijn opmerkingen had genegeerd en weg was gegaan.
Misschien als ik hem die dag gewoon aan zijn lot had overgelaten i.p.v zeggen dat we moesten praten omdat de spanning te snijden was.
Misschien had ik na zijn ontploffing niet moeten zeggen; nu is het echt over! want toen werd hij nog bozer.
Kortom...

ik vind het echt heel moeilijk. Het lijkt echt een verslaving. Ik weet dat het slecht voor me is. (ik steek ondertussen mijn vijfde sigaret op) maar het lijkt wel of ik niet zonder kan.

Ik had zo gehoopt..met die medicijnen en gesprekken met therapeut dat het wel beter zou gaan..maar ik voel me alleen maar steeds lamlendiger. Ik weet dat het in mijn denkwijze zit. Ik weet dat het uit een stuk verleden komt. Ik weet dat ik de leegte probeer op te vullen door een destructieve relatie aan te gaan met mannen die instabiel zijn. Ik weet zoveel. Ik heb zoveel geleerd de afgelopen jaren maar dat GEVOEL blijft zitten. Het gevoel dat ik elk moment van de dag zou willen inruilen om weer samen met hem op de bank te liggen en het fijn te hebben. en ik weet dat hij daar net zo over denkt. Dat maakt het NOG moeilijker.

Ik weet ook dat hij ook een klap ergens in zijn verleden heeft gehad. Dat hij ook dingen heeft meegemaakt en dat hij dat niet eens kan erkennen. Hij probeert door het casino, veel darten en tv kijken de realiteit van zijn gevoel te ontvluchten.
Ik ben ook zijn opvulling..daarom was onze relatie niet goed maar kon het zonder de ruzies zo intens zijn. Zo ongelofelijk romantisch. Ik mis die tijd. En ik kan mij niet voorstellen ooit weer zoiets voor een man te voelen. waarom niet? Omdat ik de lieve, aardige, stabiele mannen doodsaai vind. Ik ben niet anders gewend.

Ik ben gewoon een junk! ik kan het niet eens meer ontkennen. Nou, bedankt voor het lezen. Het is niet mijn bedoeling om iedereen machteloos te laten voelen of zich zorgen te laten maken. Ik wil het gewoon graag vertellen. Ik hoop dat het daarmee verdwijnt. Als ik het voor mezelf houd zoals de afgelopen keren ben ik bang dat mijn gevoel de overhand neemt en ik weer terug ga. Ik moet het gewoon kwijt.


daan07-12-2005 18:57
tot zover de twee e-mails die ik mijn vrienden heb gestuurd. Ik zat met tranen in mijn ogen op mijn werk. Vooral het boek 'als hij maar gelukkig is van mevrouw Norwood heeft mij laten inzien hoe het zit met mijn keuzes omtrent verslaafde of geweldadige mannen. Daarin word ook omschreven waarom wij vrouwen hem zo zielig vinden. Leuk al dat inzicht maar het veranderen en hem niet missen is moeilijk. Boosheid na alles wat hij heeft gezegd en gedaan ebt weg en in de plaats komt dat wanhopige rotgevoel. Ik vond het net zo typerend om te lezen; waarom vinden wij hem zielig?'omdat dat de hele dag in mijn hoofd heeft gespeeld..hij heeft mij nodig. Ik ben een slaaf van mijn gedachten. Door deze site word ik weer even in de realiteit gebracht... terwijl ik een uur geleden nog heel erg twijfelde om terug te gaan. Een dikke pluim voor de site en haar lezers! En hopenlijk Sammie ontleen je van mijn lange verhaal wat steun. Knuffel daan


sammie08-12-2005 12:45
Hoi Daan,je lange verhaal zegt mij inderdaad heel veel,het was net of ik mijn eigen gevoel las en moest ervan slikken en kreeg tranen in mijn ogen.Ben blij dat andere vrouwen op deze site het begrijpen want mijn omgeving begrijpt het inderdaad niet zo.Hij doet vreselijke dingen,je bent kwaad en zo verdrietig en als dat weg ebt dan vind je hem zielig en wil het weer proberen.Helaas weten we nu ook dat die mannen niet zullen veranderen daamee worden we elke keer weer geconfronteerd en hoelang kunnen wij deze teleurstellingen nog verdragen?Je hebt ze geholpen,wakker geschud,ze krijgen medicijnen en therapie en nog behandelen ze ons zo en gaan ze de fout in en dan is het onze schuld want....
Ook ik val denk helaas op zulke mannen want mijn vorige relatie was ook met iemand die een dubbel leven leidde.En nu heb ik weer een man die op een vreselijke manier met me omgaat,maatsch.werk zegt ook tegen mij dat ik wil zorgen en hem wil veranderen tot een goede man dat ik het goede uit mensen wil blijven halen ook al gaan ze zo slecht met je om.Want je blijft langer met iemand door gaan dan goed voor je is en dat is inderedaad net een verslaving en moeilijk om van af te komen!!Hij zegt dat ie van me houd maar vraag me af als dat zijn manier van houden van is wil ik dan nog wel dat ie van me houd?Wat is er eigenlijk nog van mijn eigen ik over??Ook ik ken dat gevoel dat ik wou dat we het terug konden draaien en dat we weer samen op de bank zaten met openhaard aan en lekker hapjes op tafel en het fijn hadden samen en dat intense gevoel weer voelde.Ik weet dat hij het graag wil maar ben zo vaak pijn gedaan hoe kune je je dan weer helemaal openstellen voor zo iemand?Want telkens als je daar weer mee bezig bent word dat weer afgebroken!Het moet een keer afgelopen zijn.Ik merk dat ik het nu ook al weer moeilijker krijg nu het weer een paar dagen geleden is maar moet nu volhouden!!En proberen om over een lange tijd een keer op een goeie man te vallen.Nu krijg ik ook weer smsen dat hij het jammer vind dat dat ik het opgeef??Dan geeft ie mij echt een klote gevoel!Alsof het allemaal aan mij ligt,ik vind dat hij het opgaf op het moment dat hij zich weer vol liet lopen!Ik mag hem niet afvallen op 1 fout:liege,achterbakse streek uithalen,te veel gedronken,agressief geweest,rotdingen gezegt ook over andere mensen,minachtend over mijn gevoel gedaan,bedreigd,gemanipuleerd,dat zijn er wel meer dan 1 !!!! Maar ik moet het vergeten en weer verder gaan want het ging zo goed en moet hem niet laten zitten maar helpen? Hij neemt totaal geen verantwoordelijkheid maar schuift dat in mijn schoen en maatsch.werk zegt dat ie dat altijd zal blijven doen! Ik moet sterk blijven net als jij Daan en andere vrouwen want wij hebben ook recht op echt geluk en iemand die ons met respect behandeld en volwaardige partners kunnen zijn.Want het verdriet en de teleurstellingen kan ik niet meer mee omgaan en die pijn die hij me elke keer weer doet!!Ik wil dat niet meer.Hopelijk blijf ik nu sterk en blijf bij hem vandaan!!
Daan jij ook heel veel sterkte en blijf sterk en bedankt voor je reactie.Alle andere vrouwen natuurlijk ook veel sterkte!!
Knuffel Sammie


sammie13-12-2005 12:45
Vanmiddag zie ik hem weer voor het eerst na dat alles wat er pas weer is gebeurt.Ik zie er zo tegen op want ik weet al wat komen gaat,lijmen,slijmen,schuld gevoel aan praten noem maar op.Ik moet hem wel zien want hij mag voorlopig onze dochter niet alleen hebben maar onderbegeleiding das voorlopig de afspraak.Ik probeerde al of hij gisteren niet kon komen want dan is mijn stiefvader altijd thuis(woon voorlopig bij mijn ouders)maar helaas hij kon niet want hij had ook nog een werkbespreking.Nou dat was dus gelogen want iemand heeft hem zien fietsen na werktijd.Dus hij wil mij blijkbaar alleen hebben want dan kan ie weer op me inpraten.Gelukkig heeft mijn stiefvader kunnen regelen dat ie vanmiddag eerder naar huis kan komen zoadt ik niet te lang met hem alleen ben en das wel fijn mmaar zie er nog als een berg tegenop dat ie komt.Ik merk aan de smsjes die hij telkens stuurt namelijk dat ie weer doet of er niets gebeurt is en geeft mij de schuld,ik laat hem zitten en keer hem de rug toe enz,enz.Dat geeft me zo'n rot gevoel en twijfel dan weer van ben ik dan toch niet te streng geweest voor hem enzo.Ik vroeg hem pas nog wat hij tegen de mensen verteld heeft omdat we uitelkaar zijn hij zei dat hij tegen iederren hetzelfde vertelde en dat ze niet te veel hoeven te weten.Hij heeft verteld dat hij overspannen was en ik nog met mijn hormonen van mijn zwangerschap zat en dat dat niet samen ging.Ik ben het met hem eens dat niet iedereen het hele verhaal hoeft te weten maar hij had ook alleen kunnen zegen dat hij overspannen was en het moeilijk had en dat dat ook moeilijk voor mij is om mee om te gaan ofzo maar nee hij moets mij erbij betrekken en een stukje op mij afschuiven en hij werd boos als ik erover begon.Maar later kwam ik er achter dat hij dus tegen mensen heeft verteld dat ik overspannen ben en postagnaal depressief ben(hoop dat ik het goed schrijf)dus het komt allemaal weer door mij,heel fijn dat dat dus rond verteld word!!!!Wat is het toch een leugenaar.Ik vraag me af hoe hij eigenlijk over me denkt als hij telkens zulke dingen uithaalt?Maar de boosheid is wel afgenomen en voel me weer rot en verdrietig en vind het moeilijk te accepteren dat het allemaal voorbij is en dat ik er niets aan heb kunnen doen om het te veranderen en mijn oude leventje weg is de tijd dat we samen leuke tijden hadden.Waarom kan die boosheid nou niet blijven?Dat zou alles een stuk makkelijker maken!!Ben gewoon bang voor mijn eigen gevoel want ie wil ik niet toe laten,ik wil de pijn niet voelen want weet ook dat ik dan weer zwakker word ook tegen over hem en dat wil ik niet.Ik wil nu volhouden en hoop dat ik dat nu ook kan.

Sammie


Anne13-12-2005 15:25
beste Sammie, ik heb net je verhaal gelezen en merk dat jij het ook erg zwaar hebt inverband met de feestdagen , daar zit ik ook heel erg mee,omdat hij mijn dochter zo heeft opgestookt, dat ze met mij niks meer te maken wil hebben, dat vind ik nog niet zo erg maar dat ze mijn kleinkinderen van me weg houd wel,ik was notabene hun oppas moeder. Gisteren was slachtoffer hulp bij me ,en ze vroeg aan mij of het niet zou kunnen dat mijn dochter en hij (mijn ex) gek op elkaar zijn , ik heb er mijn twijfels over,want je laat een vent die je moeder weekelijks in elkaar sloeg toch niet meer binnen ,terijl het je eigen vader niet is.Ik hoop maar dat,dat niet het geval is , anders moet ik voor mijn kleinkinderen te beschermen de kinderbescherming inlichten,en dat doet me echt veel verdriet ,maar die bruut mag niet mijn kleinkinderen opvoeden.Verder wil ik tegen Tries zeggen , geen medelijden hebben met die vent, die van mij zat vorig jaar met kerst ook vast voor mishandeling op mij, hij komt in Januari vrij , en begint weer van voor af aan met slaan en schoppen,nu een jaar verder heeft hij me al minstens weer acht keer helemaal toto los geslagen.ECHT ZE LEREN HET NOOIT .Sterkte en een knuffel van Anne


sammie14-12-2005 10:09
Nou ik heb hem weer gezien en hij was nog niet binnen of begon al met zijn hele verhaal en excuses.Ik geef het te makkelijk op volgens hem en we moeten leren omgaan met elkaar en in therapie gaan samen.Ik zei al dat ik wel weet hoe ik liefde en respect voor iemand moest hebben maar hij bedoelde blijkbaar dat ik met hem moest leren omgaan zijn buien enzo en dat hij nog in een leerproces zit en ik moet weten hoe ik daarmee om moet gaan,voorzichtiger benaderen enzo.Dus ik moet maar weer op mijn tene lopen daar komt het voor mij op neer want met mij gaat hij niet normaal om.Hij zei ook dat onze dochter vaderliefde zou missen zo maar dat heeft ze van het begin af aan al niet gehad.Ik zei dat hij voortaan maar op maandag moet komen als mijn stiefvader thuis was om onze dochter te zien maar dat ziet hij niet zo zitten dus zo graag wil hij haar zien ,nee hij wilde prive met mij hebben.Het viel hem tegen dat ik niet een goed gesprek met hem aan ging en we weer afspraken konden maken hij had in de gaten dat ik het goed zat was.Toen mijn stiefvader thuis kwam had ie het helemaal gehad en ging kort erna weg.Hij is een uur en een kwartier geweest en had allerlei smoesjes om weer naar huis te gaan,ik vroeg al waarom hij niet meer tijd met onze dochter door wou brenegn maar hij was te emotioneel zei hij en ging weg.Ik heb hem wel hard aangepakt en eens flink de waarheid verteld over de dingen die hij weer gedaan had en over dat hij mij telkens de schuld geeft.Ik heb goed laten merken dat ik het spuug zat ben en niet meer zo behandeld wil worden.Nou had hij weer de smoes dat 4 maanden therapie niet genoeg is en vorige keer weer een andee smoes bla,bla.Op het moment dat hij er was en ik de waarheid tegen hem zei voelde dat best goed,maar toen hij weg was voelde ik me schuldig en hard en vond het zielig.En nu nog steeds,heb er spijt van en voel me schuldig vind het zielig voor hem dat hij ons kwijt is en ik zo hard tegen hem ben geweest.Waarom voel ik dat toch zo want hij verdient het eigenlijk gewoon want hij heeft zoveel vreselijke dingen gedaan en deed dat gewoon en ik vertel hem de waarheid en voel me schuldig.Ik voel me echt zo rot en denk weer aan de momenten toen we het nog goed hadden samen en kan niet geloven dat dat weg en over is,het lijkt allemaal wel een nachtmerrie maar ik word niet wakker het is echt en mijn gevoel is echt.Ik weet wat me te doen staat allemaal maar wil niet geloven dat we zo ver gekomen zijn en dat het echt gaat gebeuren allemaal.Waarom moest dit allemaal gebeuren en kon hij zich niet normaal gedragen dan waren we nu nog een gezinnetje geweest,ik heb zo verschrikkelijk veel van hem gehouden.Ik ben zo verdrietig en weet niet hoe ik dit allemaal vol moet houden want het begint eigenlijk pas net,het balletje moet nog gaan rollen en dan komt er nog veel meer op me af.Ook zal hij het denk ook niet zomaar opgeven en ik vind het al zo moeilijk om door te zetten!!!

Sammie


sammie16-12-2005 12:04
Ik ga me steeds verdrietiger voelen en ben zo ontzettend moe allemaal.Ben gister in ''ons''huis geweest,hij was werken haalde even wat spullen op hij wist niet dat ik zou komen.Op tafel lag een brief met al zijn gevoel erop en over wat er fout was gegaan tussen ons en over zijn buien en over dat soort dingen.Ik was nieuwsgierig want dacht dat het toch ook weer over mijn gebrek aan geduld ging enzo mar dat was dus niet zo,ik wou dat ik hem niet gelezen had want dat maakt het allemaal weer moeilijker.Maar probeer te denken aan dat het feit wel blijft dat hij zich niet normaal tegen over mij kan gedragen.Ik denk telkens aan de kerst en hoe onze eerste kerst als gezin zou zijn en dat doet zo verschrikkelijk veel pijn en verdriet,probeer mezelf te vertellen dat hij niet aan zulke dingen dacht op het moment dat hij mij weer geestelijk mishandelde.Ik kan hem zo moeilijk los laten terwijl ik hem niet vergeef wat hij me allemaal heeft aangedaan en niet eens weet of ik nog wel echt veel gevoel voor hem heb.En toch weer denken aan de goeie tijden en aan hoe het had kunnen zijn.Voel me zo leeg en alleen en zo moe.Ik blijf me afvragen,waarom?Waarom is dit gebeurt we hadden ook echt momenten van geluk en intens gevoel.En nu is het allemaal weg en zijn we uit elkaar.Ik kan er soms met mijn verstand niet bij.Wou dat het terug te draaien viel en we er op tijd iets aan hebben kunnen doen maar ik heb echt zoveel geprobeerd en het is niet gelukt.Voel me soms een mislukkeling dat ik me gezin niet bij elkaar heb kunnen houden en gedacht als dit,als dat.Maar wat heeft het voor zin het is toch tot zover gekomen.Vind het zo ontzettend jammer!Twee weken geleden waren we weer iets aan het proberen samen en voelde me opknappen en nu zitten we weer zo.Telkens die teleurstelling,de grond word onder mijn voeten weg getrapt,ik wil die grond blijven voelen!!En toch deed hij weer zo,waarom nou toch,waarom maakt hij ons gezin telkens kapot!!!!

Sammie


s.16-12-2005 21:10
Lieve Sammie,

probeer daar aan te blijven denken dat je het voor jou en je dochtertje doet.
Hij is jullie helemaal niet waard ! En hij is de pijn niet waard. Geen ene man is zo fantastisch dat hij al deze pijn waard is.

Heeeeeel veel sterkte en probeer niet teveel over het verleden te denken en alsjeblieft niet sentimenteel worden. Denk er juist aan hoe leuk de feestdagen nu kunnen worden juist omdat hij er niet bij is.


sammie19-12-2005 14:06
Begin me weer zwakker te voelen voor zijn praatjes en smsjes.Hij smst nu dat hij naar een curcus zelfbeheersing gaat in januari maar zou dat echt gaan helepen?De psychollog heeft tot nu ook weinig geholpen dus zou een cursus dan wel helpen?Hij wil weer een gesprek met me aan gaan ik weet niet of dat wel een goed idee is.Hij zegt nog steeds dat ik hem laat vallen en dat ie dat jammer vind dat ik niet meer mee vecht voor onze relatie maar dat hij wel doorgaat voor zich zelf en onze dochter.Hij heeft tot nu toe maar weinig tijd aan haar besteed en ze is nu 9 maanden,dan krijgt hij toch nooit geen echte goeie band meer met haar?Dat groeit toch vanaf het begin?Ik vind het zo erg als hij zegt dat ik hem laat vallen en dat we door moeten vechten want ik ben juist degene die al maanden aan het vechten is en hij liet mij het alleen doen terwijl ik niet eens de reden ben van onze problemen.Hou lang moet ik dan nog doorvechten wil hij het idee krijgen dat ik hem niet heb laten vallen?Ik begin dan wel eens aan mezelf te twijfelen:heb ik ook geen schuld?moet ik dan nog vechten?ik laat hem toch niet vallen?Ik weet het ook allemaal niet meer,het enige wat ik niet moet doen is terug gaan!Want dan loopt het denk ik helemaal verkeerd en laat hij zich weer gaan want dan denkt hij dat hij alles kan maken.Ik wou dat ik me wat beter en vrolijker kon gaan voelen ben dit depri gevoel zo zat maarja bij hem terug gaan geeft nou ook geen relaxed gevoel!Straks komt hij weer voor onze dochter zie er zo tegenop omdat ik me al weer zwakker voel worden voor hem.Hoe kan dat toch hij heeft zo veel geflikt!

Sammie


E-tje19-12-2005 21:06
bijna alle mannen willen vechten voor hun relatie als het te laat is.
Vechten ervoor tijdens de relatie vinden ze niet nodig want ze hebben dan tenslotte toch een relatie.
Al die woorden waarin je vast aangegeven hebt dat je je energie op was of waarin je hem hebt gevraagt om ajb zich anders op te stellen hadden toen geen belang voor hem.
meis... ook al zou je het weer proberen dan heeft hij weer een relatie en weten ze ineens niet meer waar ze voor moeten vechten.
maar..... hoort een relatie wel te bestaan uit "vechten"?
Hoort een relatie niet zo te zijn dat er gewoon respect voor elkaar is en dat het leven samen een automatisch fijn iets is.
Dat de zin om elkaar gelukkig te maken er is.
Ik lees in jouw verhaal dat hij helemaal nog niet beseft wat hij jullie heeft aangedaan anders zou hij nooit zeggen dat JIJ het opgeeft maar zou hij de haren uit zn kop trekken bij het besef wat hij jullie aan heeft gedaan.
Dan zou hij jou juist het advies geven niet verder te gaan met het oog op wat HIJ heeft gedaan en zeggen dat je veel beter dan hem zou verdienen.
Stekte meis maar laat je niet onzeker maken door die mooie woordjes van nu die strax niets meer betekenen voor hem.


sammie20-12-2005 10:41
Bedankt voor jullie reactie,ik vind dat altijd zo fijn en geeft me steun.Hij zegt wel dat hij zich schaamt voor wat hij gedaan heeft en mijn familie niet onder ogen durft te komen maar zegt ook dat hij zich buiten gesloten voelt omdat de kerstboom elk jaar vol ligt met kadootjes voor elkaar en nu mag hij niet mee vieren en zit hij alleen.Dus hoe diep zit die schaamt dan eigenlijk?Ik zei dat hij zich zelf buitengesloten heeft maar das dan niet waar natuurlijk.Hij zegt dat hij zich rot voelt over wat hij me heeft aangedaan maar wil wel dat ik begrijp dat hij het toch niet meent en me er dus maar overheen moet zetten en probeert me te zoenen en aan te raken!!Hij zit met de feestdagen alleen en probeert me over te halen om bij hem te komen maar ik heb hem gezegd dat ik dat niet wil en ik laat hem dus zitten volgens hem.Ik zei dat hij dat soort in gedachten had moeten houden toen hij weer zo deed en dat een rem had moeten zijn maar hij denkt dan nergens aan zegt hij en kan er niks aan doen het overkomt hem dus dat moet ik maar begrijpen.Ik ben inderdaad ook bang e-tje dat als ik bv terug zou komen hij weer de vechtlust verliest want elke keer als ik weer bij hem kom is het repect ineens naar de achtergrond verdwenen en wil hij al weer sex terwijl ik net een paar dagen weer met hem omgaat en aan geef dat ik daar niet aan toe ben en eerst normaal met elkaar om wil gaan,maarja hij is een man dus moet ik maar begrijpen dat hij al te lang zonder zit!Ik vind ook dat een relatie vanzelf zou moeten gaan en er kan dan best is een keer ruzie kunnen zijn maar wel op een normale manier!Ik word er moe van om tlekns te blijven knokken voor een relatie,dat hoeft toch eigenlijk ook niet?Ik vind het inderdaad erg om te horen dat ik hem laat zitten en dat het mijn keus was om weg te gaan en en ik het opgeef.Nu wil hij wel met mij in relatie therapie want nu is hij eraan toe,toen ik het wou nog niet dus ging hij dwars lopen doen.
Bij mij heeft therapie weinig geholpen,ik had hem eindelijk zover en na een paar keer fliptte hij hem zelfs daar helemaal uit want er werd hem een spiegel voor gehouden en dat beviel hem niet en wilde daarna ook niet meer mee gaan.Probeer inderdaad gevoelens op te schrijven,bij mij helpt dat, misschien bij jou ook.Ik heb ook weinig zin in de feestdagen rotdagen zijn dat als je in zo'n situatie zit!!
Iedereen veel sterkte!!

Liefs Sammie


s.20-12-2005 12:16
jeetje sammie kan je niet iets regelen zodat je hem niet meer hoeft te zien ? En misschien een contactverbod zodat hij je niet meer kan spreken ?


angel21-12-2005 03:02
lieve sammy
dit zou ik ook geschreven kunnen hebben.
Ben nu 7 maanden bij hem weg. Hij doet zo zijn best. Het is allemaal zo verwarrend
en ik snap er niks meer van. Wil gevoelsmatig ook graag terug, maar mijn verstand zegt niet doen. Ik was 19 jaar lang zijn slaafje, zijn status symbool. Ik besef ook wel dat hij in die korte tijd niet kan veranderen. Weet ueberhaupt niet of iemand wel kan veranderen. Mijn verlangen naar een gezellig gezin is zo ontzettend groot, maar waren we dit eigenlijk ooit? Je ziet het wel, verwarring. Ik weet wel dat ik NU niet terug moet, dat overleef ik denk ik niet. Maar waarom wil ik, als hij misschien toch veranderd, alsnog terug?
Hou vol, je hebt de juiste beslissing gemaakt. Je zult merken dat je elke keer als je je weer kut voelt er sterker uit komt. Ik ben er nog lange niet maar ik kom er wel! Liefs
Angel


sammie21-12-2005 17:07
Ik moet hem wel zien want hij mag niet alleen met mijn dochtertje blijven voorlopig want hij kan zo ineens omslaan in zijn gedrag.Mijn stiefvader is dan meestal gelukkig wel thuis maar daar doet hij al moeilijk over hij wil alleen zijn met me dus als ik nou ook nog niet aanwezig ben dan ben ik bang dat hij moeilijk gaat doen over de bezoekregeling en ben al blij dat hij hier mee akkoord ging dan is ze in ieder geval niet alleen met hem.Ik ga ook steeds meer zien dat hij niet zal veranderen want het is telkens hetzelfde liedje.Hij probeert me telkens weer voor zijn karretje te spannen zelfs nu ik bij hem weg ben.Als er iets gedaan moet worden belt hij mij.Heb gister voor het eerst gezegd dat ie het zelf eens op moet knappen en dat viel niet in goede aarde en kreeg weer allerlei beschuldigingen.Hij had kerstkadootjes gekocht en ik moest ze maar komen halen en dat weigerde ik(gun mijn dochter ze van harte maar het gaat erom dat ie dingen zelf regelt)Hij had te grote kadoos gekocht om op de fiets te vervoeren(hij heeft geen rijbewijs meer door drank)en ik moest ze maar halen.Toen ik dat niet wilde doen zei die dat ik hem alleen liet zitten en wat mijn kerstgedachte voor ons gezin wel niet was en die ie niks raars vroeg en dreigde gelijk met de bezoekregeling om ie anders te willen doen.Heb met mijn maatsch.werk gebeld en gelukkig kan hij de regeling niet zomaar veranderen en zeker niet na wat hij allemaal gedaan heeft.Hij probeert me gewoon weer te manipuleren en nu met onze dochter want das het enige waarmaa het nog kan,hij wil me weer in de war maken en dat over de rug van onze dochter!!Weet dat ik de juiste beslissing heb genomen maar het blijft toch erg moeilijk.Maar ik vraag me ook wel af en toe af net als jij angel of we wel echt echt gelukkig waren,er waren momenten maar.......Het blijft verwarrend he?Gevoel en verstand die verschillende dingen zeggen en toch weten dat je door moet zetten.Angel jij ook veel sterkte en ook volhouden!!Jij weet ook dat je de juiste beslissing hebt genomen.En de rest ook veel sterkte natuurlijk en bedankt voor de reacties!!!


s.22-12-2005 10:27
Zou er niet iets kunnen veranderen zoals dat iemand anders erbij moet blijven als hij de kleine wilt zien ?

Kan niet op de fiets de kado's langsbrengen ? Hoe heeft hij ze thuis gekregen dan ? Waarschijnlijk als hij was gegaan had hij je dan weer geprobeerd om te praten. Ik vind het echt waanzinnig knap van je dat je hebt geweigerd !

En dat idee dat jullie hebben over gezellige tijden samen met jullie exen..ik begrijp dat helemaal. Maar eigenlijk waren die fijne momenten maar heel zeldzaam.Vrouwen in zulke relaties vinden het al heel wat als hun man een dagje normaal doet. Dat heb ik ook. Als mijn man een dagje normaal doet heb ik het al naar mijn zin hoor, terwijl dat eigenlijk elke dag zo zou moeten zijn. En die fijne herinneringen wgen vast niet op tegen al die slechte herinneringen ;-)


sammie28-12-2005 10:31
Ik heb het op dit moment weer erg moeilijk.Hij is nu weer die goeie man en begripvol en wanhopig en geeft me complimenten.Hij is nu weer de man die ik graag wil.Ik weet ook hoe hij ook kan zijn en wat er vorige keer gebeurt is en toch na alles wat er gebeurt is mis ik hem dan weer als hij weer die normale man is.Raar eigenlijk dat je zoveel pijn die hij je aan doet zo makkelijk ''vergeet'' en weer denkt aan dat je hem mist.Hij is weer een paar keer lief en ik twijfel gelijk weer.Mensen die met hem omgaan snappen wel dat ik erg boos en verdrietig ben maar snappen niet dat het ons huwelijk moet kosten terwijl hij problemen heeft die hij op moet lossen(hoor ik van hem).Ik voel me dan schuldig aan de ene kant, en aan de andere kant denk ik dat ze niet het hele verhaal kennen en dus niet kunnen oordelen.Toch twijfel ik wel is van ja hij heeft problemen en ben nu bij hem weg in plaats dat ik hem verder help maarja ik heb zoveel geprobeerd om hem te helpen en dat is allemaal niet gelukt en hoelang moet ik daarmee doorgaan ik kan toch ook niet alles blijven accepteren.Hoe hij met me omgaat das ook niet meer mee te leven.Hoeveel moet ik van mezelf blijven vragen,tis niet te bedoeling dat ik eraan onder door ga ik moet ook voor mijn dochter kunnen blijven zorgen.Kortom word weer verscheurd tussen de vele slechtte momenten die ik met hem mee heeft gemaakt en de giede momenten.Ik denk ook veel aan al die geestelijke mishandelingen,kan je dan eigenlijk nog wel op een goede manier met hem leven met al die dingen die er gebeurt zijn in je hoofd.Hoe geef je dat toch een plek met of zonder hem?Ik was zo bezig met mijn eigen huisje en had er zin in en nu hij weer zo is twijfel ik weer maar kan het ook niet aan dat als ik het weer zou proberen het weer mis zou gaan.Elke keer als het goed gaat met me en er gebeurt weer iets dan ben ik weer terug bij af en dat wil ik ook weer niet,ik wil stabiliteit.Maar zo als ik me nu voel,verscheurt en gemis en verdriet das ook helemaal niet fijn!Ik weet het allemaal effe niet meer!

Sammie


cathy28-12-2005 11:07
Ik begrijp hoe je je voelt. Ik zit met precies dezelfde vragen. Ik ben al sinds begin dit jaar weg. Ik kon er niet meer tegen om zo door te gaan. Wat begon met lichamelijke mishandeling werd later geestelijke mishandeling. Soms is hij aardig (of normaal?) tegen mij en dan ga ik weer twijfelen. Zal ik terug gaan? Tot nu toe heb ik dat nog niet gedaan en daar ben ik blij om, want ik merk dat hij nog niet veel veranderd is. Ik maak het mezelf erg moeilijk door steeds weer langs te gaan. Ik help hem ook nog met van alles en ondanks dat gaf hij een nare reactie omdat ik volgens hem te laat langs kwam. Toen dacht ik "nu is het genoeg geweest, ik help hem niet meer hij doet het zelf maar" en dat heb ik hem ook gezegd. Hij vond dat onzin. Ik ben toen niet meer langs gegaan, wat ontzettend veel moeite koste. Ik moest mezelf tegenhouden niet langs te gaan, of hem op te bellen. Ik had verwacht dat hij zou bellen om zijn excuses aan te bieden voor zijn reactie. Dat gebeurde niet en dat maakte mij nerveus. Ik begon me af te vragen of er iets gebeurd was met hem en maakte mij zorgen. Zo was ik weer met hem bezig. Uiteindelijk belt hij mij op 1e kerstdag op en ik smelt alweer en vergeet al mijn goede voornemens. Achteraf zie ik het wel in, maar op dat moment vergeet ik het. Ik denk dat er teveel gebeurd is om nog door te kunnen gaan met hem, toch fantaseer ik weleens dat wij weer samen zijn. Ik maak het vaak mooier dan het is/zal worden. Ik merk wel dat als ik een vrije dag heb, ik soms geen zin meer heb om langs te gaan. Waarschijnlijk heeft het nog wat tijd nodig om hem los te laten en het een plekje te geven. Ik heb ook dagen dat ik het allemaal niet meer zie zitten. Ik heb lichamelijke klachten en laatst kreeg ik een paniekaanval. Daarna zat ik echt even in de put, totdat ik dacht "waarom doe ik dit mezelf aan" en "wil ik zo verder met mijn leven". Mijn sterke kant kwam naar boven en ik hoop dat ik vanaf nu wat beter voor mezelf ga zorgen.
Sammie, vraag jezelf eens af wat het beste voor jou is. Denk je dat hij het vol zal houden om lief te zijn voor jou? Geef jezelf nog even de tijd en ga niet terug omdat hij even lief is. Kijk of hij het vol kan houden en of hij oprecht is. Als dat zo is, kan je er altijd nog over nadenken om terug gaan. Heel veel sterkte.


sammie28-12-2005 12:18
Hoi Cathy,bedankt voor je reactie.Ik heb dat ook dat ik hem bleef helpen en het kost mij ook moeite om hem niet te bellen,smsen of langs te gaan.Het liefste zou ik het wel doen.Ik stel me ook voor dat we weer samen zijn en dan voel ik zo'n gemis!Op mijn sterke momenten dan denk ik:je weet dat je het nu alleen moet gaan doen er is zoveel gebeurt en hij verliest nog steeds controle over zich zelf en daar kun je niet meer mee leven.Op mijn zwakkere momenten hoop ik dat hij het toch wel kan ''normaal''zijn,en mis ik hem en kan ik dat gemis bijna niet verdragen en het verdriet zoals ik dat vandaag dus heb.Dan zou ik het liefste in zijn armen vliegen en het samen weer proberen.Ik weet dat ik het een poos aan moet kijken.Ik wil ook eerst in een eiegen huisje tot rust komen met mijn kleine meid en alles een plekje gaan geven en hij moet ook eerst aan zich zelf werken en bewijzen dat ie het kan volhouden want dat mislukt al zo vaak.En als het goed met mij gaat en het goed met hem blijft gaan dan kunnen we altijd nog kijken of het nog gaat tussen ons en of lukt tussen ons enzo.Ik weet dat ik het zo moet doen en dat dat het beste is maar op dit moment vind ik dat weer moeilijk om me er aan vast te houden,ik voel me nu zo rot!!Mijn gevoel komt dan weer op spelen terwijl mijn verstand wel beter weet!
Cathy,ook veel sterkte!!

Sammie


cathy28-12-2005 13:20
Ik begrijp dat je je nu rot voelt en dat het moeilijk is om vol te houden. Een goed boek lezen of een leuke film kijken wil misschien helpen om je gedachten naar iets anders te verzetten. Hou in gedachten dat het het beste voor jou is om vol te houden. Laat je geen schuldgevoel aanpraten. Je hebt al die tijd je best gedaan voor jullie relatie en toen heeft hij niet naar je geluisterd. Nu je weg bent realiseert hij het zich waarschijnlijk pas. Hij is nu aan de beurt om zijn best te doen en te laten zien dat hij jou goed en met respect kan behandelen. Hou vol.


Tries28-12-2005 20:09
Hoi Sammie, fijn om te lezen dat je zo sterk bent! Ondanks alles, want ik weet hoe onwijs moeilijk het is, zeker met de feestdagen. Ik was gelukkig onder vrienden en die hebben me enorm gesteund.

Er bestaat een omgangsregeling onder toezicht hè! Dan hoef jij er zelf niet bij te zijn. Dat lijkt mij een betere optie voor je, want dan hoef je hem niet meer te zien en spreken. Dan pas kun je hem echt loslaten! Zolang je contact houdt gaat dat erg moeilijk. Ik had ook nog altijd contact en nu al een tijd niet meer en het gaat echt stukken beter. Hij beheerst mijn leven niet meer en ik heb eindelijk weer eens energie voor mezelf en mijn dochter.

Kop op, je bent supersterk en ik ben heel trots op je!!

Knuffel,
Tries


sammie29-12-2005 09:41
Sorry,sorry,ik ben toch zwak geweest.Ik had zoveel verdriet en gemis gevoel en ben gister bij hem geweest(moest ook wat ophalen).Ik dacht ik sterker was geworden maar heb me denk ik vergist.Misschien had ik niet moeten gaan maarja das achteraf tis al gebeurt.Ik ben de laatste paar weken boos geweest en nu dat gevoel weer overslaat in verdriet en gemis trek ik het effe niet meer.Ben zo verdrietig en elke dag is een worsteling voor me op dit moment.Het voelde gister goed om effe bij hem te zijn maarja das altijd in het begin.We hebben zitten praten en we hebben samen zitten huilen,heb daardoor geen medelijden gekregen ofzo maar zijn verdriet was wel oprecht dat kon ik merken.Hij heeft een brief aan zijn psycholoog geschreven dat was een opdracht met alles wat hij voelde en ervaarde ook over vroeger en wat er mis is gegaan volgens hem,hij heeft hem voor gelezen en dat was erg moeilijk voor hem.Ik weet dat ik beter afstand kan houden,dat dat beter is maar ik kan hem niet loslaten!Ik ben al zolang gek op hem geweest en toen nog een paar jaar een relatie gehad,we hebben elkaar eigenlijk al heeeeel lang leuk gevonden,kan hem niet loslaten.Voel me zo zwak en verdietig op dit moment en heb gefaald omdat ik toch naar hem toe ben gegaan.Ik mis hem gewoon heel erg op dit moment en dat terwijl hij me zoveel heeft aan gedaan,snap het niet.Was zo enthousiast over een eigen huisje en nu weet ik het allemaal niet meer.We raken alles kwijt,we raken elkaar kwijt en dat doet zoveel pijn.Wil het liever ook niet maarja....het is niet meer aan mij,hij heeft ons zover gebracht.Voorlopig heb ik nog geen eigen huisje en hij gaat er alles aan doen om zich te bewijzen voordat het zover is zei hij.Ben benieuwd.Ik weet het op dit moment allemaal niet meer en heb me sterker gevoeld en heb het idee dat ik mensen teleurstel als ik weer zwakker ben en aan de andere kant is het denk ik wel normaal in deze situatie deze gevoelens.Ik was er zo zeker van dat ik het alleen moest gaan doen(met de kleine),dat gevoel was zo sterk en nu is dat weer weg.Zal het weer terug komen?Durf ook zeker niet meer zomaar weer te proberen met hem want ik ben zo ontzettend bang weer teleurgesteld te worden dat kan ik ook niet meer aan.telkens als het goed gaat of beter gaat met ons,met mij, dan gaat het weer mis en val ik in een gat en dat kan ik ook niet meer aan!!

Sammie


cathy29-12-2005 20:21
Ga jezelf nu niets verwijten. Laat je niet van de slag brengen omdat je één keer zwak bent geweest. Je ziet nog steeds in dat je (nog) niet terug kan gaan. Probeer niet te ver vooruit te denken en per dag te leven. Deze keer kon je het niet weerstaan om bij hem weg te blijven, maar tel de dagen dat je weg bent gebleven en volgehouden hebt. Dat zijn er veel meer.
Heel veel sterkte en probeer vol te houden.


ellie30-12-2005 18:29
Beste Sammie,

Blijf aub bij hem weg als je echt in hem gelooft en hij weet dat en denkt echt dat hij kan veranderen geef hem dan maar eerst de tijd om te veranderen ookal geloof ik allang niet meer in die mogelijkheid. Ik weet dat dit heel makkelijk gezegd is en voor jou heel moeilijk ik heb begrepen dat jullie ook een dochtertje hebben. Als ik terugdenk aan die periode in mijn leven dan ben ik zo blij dat ik geen kinderen van hem heb ik was dan ook nog erg jong. Doe het anders voor je dochtertje. Dat hij niet goed is voor jou hoeft niet te betekenen dat hij ook niet goed is voor zijn kind, maar het is toch ook niet goed als zij opgroeid met het idee dat hoe haar vader haar moeder vernederd dat dat normaal is? Ik hoop niet dat je dit verkeerd opvat het is zeker niet de bedoeling om even te zeggen hoe het moet. Mensen hebben vaak snel een oordeel maar als je in zo een situatie zit werkt het natuurlijk niet zo makkelijk. Als je toch bij hem blijft hoop ik natuurlijk voor jou en je gezin dat het wel goed gaat,

Sterkte,

Ellie


sammie31-12-2005 12:03
Hallo allemaal,bedankt voor jullie reactie!!Ik weet ook dat jullie gelijk hebben!!Het is inderdaad frustrerend,elke keer doet hij me zoveel verdriet en pijn en ben dan zo boos en na een poosje zakt dat weer af en komt het gemis en verdriet weer terug en twijfel dan.Hij is al de hele week bezig om te proberen of ik wil komen met oud en nieuw.Hij wil het samen met mij vieren,ik zeg dat ik dat te moeilijk vind en raar om elkaar een gelukkig nieuwjaar te wensen,kijk nou hoe we erbij zitten en wat er allemaal gebeurt is!!Maar hij blijft het proberen en vind het jammer en komt dan weer met een verhaal dat we ervoor moeten vechten en dat hij dat doet en of ik weer mee wil doen en dat soort dingen!Hij wil graag het samen vieren en ervoor zorgen dat we samen een echt gelukkig jaar krijgen.Ik vind dat allemaal makkelijk gezegd,ik vind dat hij zich eerst een poos moet bewijzen en dat we dan kunnen kijken of we weer samen dingen kunnen doen maar hij denkt daar anders over blijkbaar want hij wil dat nu al.Hij zit ook alleen met oud en nieuw.Het liefste zou ik willen komen naar hem maar denk dat ik dan weer het signaal aan hem geef dat ik hem weer vergeef en het idee voelt gewoon raar.Ik mis hem wel en denk aan weer dingen samen doen en samen zijn maar denk ook aan alles wat er gebeurt is en hoe dat voelde.Ik zou me het liefst met deze dagen verstoppen en te voorschijn komen als het voorbij is.

Sammie


sammie03-01-2006 17:10
Heb nu weer af en toe contact met hem en dat voelt goed en aan de andere kant voel ik me dom dat ik normaal tegen hem doe na alles wat ie geflikt heeft.En ook al voel ik me dom dat ik weer contact heb met hem het idee om hem te moeten loslaten dat doet ondragelijk veel pijn en denk niet dan ik dat kan.Ik ben al 11 jaar gek op hem hoe laat je zo iemand los?We hebben samen zoveel mee gemaakt.Ik weet dat wat hij doet echt niet kan maar heb nu ook gesprekken met hem over wat hij denkt en hoe het komt dat ie telkens controle verliest en het is geen excuus natuurlijk maar hij is er wel mee bezig.Ik voel me aan de ene kant schuldig en dom dat ik weer met hem om ga en heb het gevoel dat ik me moet beschermen tegen mezelf en teleurstellingen en het gevoel als het weer mis zou gaan en aan de andere kant denk ik,ik zaai al paniek terwijl er niks aan de hand is we praten alleen maar wat,ik weet dat ik echt niet zomaar naar hem terug kan en ons leven weer op pakken en zolang ik dat maar besef dan is het goed.Ik ga nog steeds door met een huisje enzo en kijk ondertussen wat hij allemaal doet.Zet niets stop of wat dan ook en ben eerlijk tegen hem over hoe ik erover denk.

Sammie


s.04-01-2006 13:08
Jeetje meid houd alsjeblieft aaaaaaaltijd je eigen huisje aan !! Je bent immers niet voor niets bij hem weggegaan dus je weet maar nooit..


sammie05-01-2006 10:20
Ik heb nu nog geen eigen huisje maar ben er wel mee bezig en dat blijf ik ook doen!!Ik blijf gewoon met alles doorgaan en ondertussen kijk ik wat hij doet.Ik ga ook zeker niet bij hem terug en zet niks stop dus er is dan niks verloren.Wel ben ik ontzettend bang voor teleurstellig en pijn en verdriet maar hem loslaten dat idee doet me ook erg veel verdriet dus elke weg zal toch moeilijk worden,met hem zal het ook een lange weg zijn als het goed komt en alleen gaan wonen zal ook een moeilijke weg zijn.Ben allemaal aan het piekeren wat ik moet doen,en alle positieve dingen en negatieve dingen tegen elkaar aan het afwegen maar ik ga proberen er mee op te houden want het is gewoon zo moeilijk zomaar een beslissing te nemen en moet gewoon per dag bekijken hoe het gaat.Ben niet bij hem terug dus het kan ook niet uit de hand lopen en alles kwijt raken waar ik mee bezig ben want dat gaat door.Kijk hoe hij het gaat doen,hij heeft er ook erg veel verdriet van en huilt ook (heb hem bijna nog nooit zien huilen dat doet hij niet snel)samen met mij,hij gaat naar een psycholoog en 9 jan. start hij met een zelfbeheersingscursus,hij wil in relatietherapie en praat met mij over zijn gevoel en zijn probleem en waardoor dat probleem ontstaan is en wat hij met de psycholoog bespreekt.Op zich vind ik dat hij wel zijn best wil doen maar juich absoluut niet te vroeg want als die buien blijven kan ik daar gewoon niet mee leven dat gaat gewoon niet meer.Voel me zo rot en een steen in mijn maag maarja dat is denk wel normaal in deze situatie moet proberen niet te veel na te denken en per dag kijken hoe het allemaal loopt heb nog tijd zat daarvoor.

sammie


cathy06-01-2006 07:54
Het is zeker heel moeilijk om hem los te laten. Ik bleef ook contact houden en ik kon hem niet los laten. Ik merkte dat ik mezelf helemaal voorbij liep, doordat ik langs bleef gaan en toch weer van alles voor hem ging doen. Bij allerlei dingen, ging ik me weer afvragen wat hij ervan zou vinden en hoe hij zou reageren. Ik kreeg weer het gevoel op eieren te lopen. Ik kon geen rust vinden. Dat wilde ik dus niet meer. Hij heeft het afgelopen jaar niet laten zien dat hij enige verantwoording neemt voor wat er gebeurd is. Als ik erover wil praten met hem, dan loopt hij weg of hij begint over iets anders te praten. Ik kan niet vergeten wat er gebeurd is en gewoon met elkaar doorgaan alsof er niets aan de hand is. Ik heb me nu voorgenomen niet meer langs te gaan en te kijken hoe het gaat. Verder denk ik dat wij te verschillend zijn en dat er teveel gebeurd is om met elkaar verder te gaan. Het heeft wel een tijdje geduurd voordat ik dit inzag. Ik ben nu bijna een jaar bij hem weg en daarvoor ging het al jaren niet goed.
Ik vind het heel goed dat je doorgaat met een huisje zoeken etc. Neem de tijd en laat je niet onder druk zetten door hem. Als je er nog niet aan toe bent, ga dan niet terug. Hij laat wel zien dat hij zijn verantwoording neemt en ik hoop dat hij doorgaat met de therapie. Wacht een tijdje af en als hij het echt meent, dan merk je dat vanzelf wel en kan je altijd nog terug gaan.


S.06-01-2006 10:18
Cathy zei:Ik merkte dat ik mezelf helemaal voorbij liep, doordat ik langs bleef gaan en toch weer van alles voor hem ging doen. Bij allerlei dingen, ging ik me weer afvragen wat hij ervan zou vinden en hoe hij zou reageren. Ik kreeg weer het gevoel op eieren te lopen. Ik kon geen rust vinden.

Dat is het verveledne. Ookal wil zo'n man veranderen vaak is er dan al zoveel gebeurt en kan je je misschien nooit meer helemaal op je gemak bij hem voelen. Dat is het niet waard allemaal.Ik zou het ook niet meer kunnen dan nog terug gaan.Ik zou te bang zijn dat als je dan weer met zo iemand samen woont alles langzaam aan weer zoals vroeger zou worden.

En daarom vind ik het knap van je dat je gewoon doorgaat met je eigen huisje ! Lekker je eigen veilige, gezellige plekje creeren dat helemaal van jou is en waar je ejzelf kunt zijn.


kreeftje31-01-2006 21:47
ik snap nu wel dat ik de enige niet ben met zo,n relatie. ik lees je verhaal sammie en het zou de mijne kunnen zijn, behalve dan dat ik veel en veel langer erin zit. ik zeg erin zit omdat ik net een gevangen vogel ben.ook ik weet nog steeds niet wat te doen. verklaar mezelf voor gek ik ben verslaafd.ik heb kinderen die al veel ouder zijn als jou kleine meisje en voel mij ontzettend schuldig, alleen al omdat ik ze op de wereld heb gezet in ons gezin, dat zo onstabiel is, heel veel ruzie met en zonder huiselijk geweld,wij lopen op onze tenen om hem te ontzien,maar weten ook dat het geen oplossing is.was ik maar zo sterk om te gaan.ik kom wel steeds dichter bij dat punt dat merk ik wel.ook de kids trekken het steeds minder.op dit moment is hij ergens anders, ik heb gezegt dat ik rust wil,ik word gek van die man.tja spijt,dat heeft hij maar dat hoor ik al zo lang,hij kan er niets aan doen zegt hij,iets uit het verleden.hij loopt nu bij een therapeut,en volgens hem komt hij er vanaf.de rest is precies hetzelfde verhaal als van jou en ik denk van een heleboel vrouwen die in deze situatie zitten.dat hoef ik niet meer op te schrijven.ik moet door met mijn kinderen,en komt hopelijk ooit een dag dat ik sterk genoeg ben om te gaan.


chinna21-06-2006 23:42
Geachte verdrietige vrouw,

als een man een vrouw slaat moet een vrouw begrijpen dat hij geen respect heeft voor vrouwen en vooral niet voor zijn eigen vrouw. Je bent getrouwd, je maakt zoveel mee, je hebt zijn kind gebaard, je bent zijn steun, je geeft hem liefde, je schenkt zijn koffie in, hoe durft hij je te slaan? De vrouw die toen hij verkering mee had en niets anders wilde behalve haar te winnen voor zich en dan om te slaan? Als je dit wist voor de tijd, zou je alsnog met hem trouwen? Will je dat je kind opgroeit in een omgeving waarbij zij dit sort gedrag pikt?

Ik ben ook geslagen door mijn man met een ijzeren buigveer. Ik heb mijn kind opgepakt en heb gevlucht naar Zweden. Wat ik dan ook voor hem voel, na 20 jaar trouwe dienst, doet er niets toe.

Ik wil mijn kind een goede voorbeeld geven. Ik ben geslagen, ik ben gebroken, ik ben vernederd, ik ben klein van binnen, ik voel me lelijk en waardeloos, maar, mijn kind moet een goede voorbeeld hebben! Ik kan niet meer worden geslagen, ik kruip niet meer onder mijn bed van de angst en om te huilen.

Nog iets, de politie, therapie en wat dan ook nog helpt niet. Jij moet jezelf helpen door je situatie te verbeteren. Heb dan een lat relatie als je van hem houdt. Aleen jij kan zorgen dat JIJ niet meer geslagen wordt, leg jouw toekomst niet in handen die niet zacht voor jou zijn.

Heel veel success


   Reageer