Mug 4004-11-2005 09:33
Hallo,

ook ik wil hier mijn verhaal van me aftiepen. Ik ben dus 40 jaar en heb een relatie van 23 jaar, waarvan 16 jaar getrouwd en daarvoor 6 jaar samengewoond.
Nu zeg ik elke keer tegen mezelf, waarom ben je niet weggegaan toen je de eerste klap kreeg?????? Tot op heden kan ik er geen antwoord opgeven, liefde? medelijden? ik weet het niet.
Maar laat ik vanaf het begin beginnen.
We zijn gaan samenwonen toen ik 18 jaar was en hij 19 jaar.
In het begin was alles natuurlijk leuk. Na 3 maanden samenwonen kregen we de eerste ruzie. Kan gebeuren, we zijn allemaal maar mensen met onze gebreken.
Tijdens de ruzie werd hij op een gegeven moment zo kwaad dat ik dacht en nu moet ik geloof ik wegwezen. Ik sloot mezelf op in de douche die hij natuurlijk geopend wilde hebben. Dat is hem uiteindelijk ook gelukt. Daar heb ik de eerste klappen gekregen.

Zo is het regelmatig mis gegaan. Het bouwde zich elke keer weer op. In het begin was het zo elke 3maanden tot 6maanden raak. Je kon gewoon voelen dat er langzaam een spanning opbouwde en die klapte dan op een gegeven moment doordat hij zich dan niet meer kon beheersen. Het is gewoon slaan uit een vorm van onmacht. Ook word ik nooit helemaal lens geslagen, maar het is met hard beetpakken of klappen in mijn gezicht die ik krijg. Wat ik hier dus mee wil zeggen is dat ik nog nooit medische hulp nodig heb gehad.
Maar de angst die je voelt is denk ik hetzelfde als wat alle mensen meemaken die te maken hebben met een ongelijke strijd in een relatie.
Zo zijn er wel een paar ruzies die ik op wil schrijven puur omdat ik die niet kan vergeten, (eigenlijk kan ik me elke ruzie die met verbaal en of lichamelijk geweld waren herinneren).
1 ruzie was toen ik 5 maanden zwanger was van mijn jongste kind. Het was op 27 december 1992. We hadden een "derde kerstdag"gevierd bij zijn ouders, daar had hij behoorlijk veel gedronken,, en dan is het gewoon zo dat ie zich heel snel aan me irriteert, hoe onzichtbaar ik ook probeer te zijn dat heeft geen nut, dan is er altijd wel iets wat niet goed aan me is. Maar goed, ik reed terug met hem en mijn oudste dochter, op de een of andere manier hebben we ruzie gekregen en ik weet niet meer waarom. Dat ging met dreigingen en schelden en vernederen van zijn kant gepaard. Op een gegeven moment was hij rustig, ben ik naar bed gegaan en hij bleef beneden, want hij wilde niet naast een kankerwijf slapen. Na 2 uur was hij nog niet in bed, en ik ben met mijn domme kop gaan kijken of alles goed was met hem. Hij was in slaap gevallen op de bank. Maar het was december, dus koud. Ik vond het zielig!!!! dat hij daar zo lag. Dus ik maak hem lief!! en zachtjes wakker, zo van. lieffie kom lekker in bed liggen anders krijg je het koud..... Dat was dus helemaal verkeerd van mij, ik heb toen klappen gekregen dat is niet mooi meer, ik was zo bang dat hij mij ook in mijn buik zou slaan, dat heeft hij niet gedaan, wel in mijn gezicht geslagen, had dus een blauw oog en mijn keel dicht geknepen, maar dat doet ie dan zo dat ik toch nog een beetje adem kan halen. Hierna is het een hele tijd goed gegaan. Praten hierover kan niet, want of ik stel me aan, of het was niet zo hard bedoeld of ik had hem uitgelokt.
De volgende ruzie die ik wil vertellen is dat ik op de bank zat met mijn oudste dochter, toen 2 jaar op schoot. Hij was vlees aan het snijden in de keuken. Er was een kleine woordenwisseling , echt volgens mij niets om je druk over te maken, en ineens kwam hij de keuken uitlopen en zette het mes op mijn keel, met de botte kant, dat wel, met de dreiging dat ik mijn bek moest houden. Ook 1 keer was ik mijn jongste dochter aan het verschonen op de commode ook een woordenwisseling en voor ik het wist kreeg ik een klap en een duw denk ik, want ik lag in het ledikant. Scheurtje in mijn wenkbrauw.
de laatste klap heb ik gekregen op 1 oktober 1998, omdat hij vond dat ik hem voor lul had gezet bij mijn ouders en mijn broer.
De kinderen waren in de leeftijd van 5 en 8 jaar en we waren naar mijn ouders gegaan voor hun trouwdag, maar moesten op tijd weer naar huis, want de volgende dag moesten de kinderen weer naar school. Ik zei dus om half 9 als je je biertje op hebt, zullen we dan gaan. Dat was goed. Een kwartier later zat hij ineens weer met een nieuw biertje en ik zei dat ik dat niet leuk vond omdat de kinderen vroeg op moesten. Hij heeft niks gezegd, tot thuis. Ik heb een mep gekregen en had een goed blauw oog.
De volgende dag zei hij en dat vond ik zo erg, nou ja hoe kan dat blauwe oog nou, zo hard heb ik je nou ook weer niet geslagen. Toen ging er voor mij een knop om, zo van jeetje, je weet gewoon wat je doet!!!!!! Ik heb met hem erover gesproken en toen toonde hij veel spijt, en wilde weet ik veel wat voor me kopen om het weer goed te maken, dat werkt dus niet. Hij zei ook, je moest is weten hoe ik ermee zit.PRAAT dan.....zei ik. Even is er een opening geweest daarna niks meer.
Half mei dreigde het weer mis te gaan omdat er iets niet helemaal lekker zat op zijn werk en ik moest dus rekening met hem houden en hem steunen etc, ik was er ook voor hem, maar het moet wel allemaal redelijk blijven. Het escaleerde weer bijna, hij dreigde, niet met slaan, maar gewoon eng dreigen dat je in ieder geval bang bent.Toen was het op voor mij, ik heb 'smiddags gezegd dat ik niet meer met hem verder wilde, dat ik wilde scheiden.Hierop is hij vreselijk gaan huilen, ik kreeg medelijden en ik heb hem gedwongen dat hij dan maar is naar mijn verhaal moest luisteren. Ik heb hem gezegd hoe bang ik van hem was als hij boos of ongeduldig werd, wat ik voelde dat ik dan het liefst zo klein wilde maken dat ik dan niet opviel,dat ik ook wel is gewoon mijn boosheid wil uiten als ik boos ben of wil zeggen wat ik wil. Dat kan dus niet. Als hij boos is mag hij alles zeggen en een deur dicht doen en ik niks. Gooien met een deur, laat het maar, zeggen dat hij zelf niet goed wijs is, heb het lef niet. Onverschiilig mijn schouders ophalen, doe dat maar niet. Dus alles geuit ook naar zijn kant geluisterd, en een poos is het goed gegaan. Af en toe wel is een dreiging dat ik op mijn hoede was, en eigenlijk ben je dat onbewust altijd op je hoede, want het vertrouwen is weg als hij boos is. Zo voorkom ik vaak ook ruzies, door zelf een hoop in te slikken.

In november veleden jaar is het weer misgegaan. We hadden een gezellige middag en avond bij zijn ouders gehad, hij kon een biertje drinken, ik zou naar huis rijden. Op een gegeven moment gingen we ook naar huis,gedag gezegd en mijn jongste dochter, de hond (die ik nu anderhalf jaar heb) al in de auto. Ik alvast achter het stuur en wachten, want hij stond nog te praten... op een gegeven moment ging ik alvast het parkeervak uit naar hem toe rijden. Ik toeterde 1 keer, zo van kom je, kunnen we gaan, want we moesten om een bepaalde tijd bij mijn oudste dochter zijn om haar op te halen van een feestje. Hij is echt boos geworden, want ik zette hem weer voor lul etc...hij heeft de hele weg zitten beuken met zijn vuist op het dashbord, en schelden, thuis gekomen is de hond uit angst weggekropen en hij deed zo hard de tv aan, dat zijn vuist kapot was. Gelukkig meer niet gebeurd. Ja, ik was bang... In maart, kregen we ook woorden om niks, hij wilde toen gaan gooien met iets persoonlijks van mij en toen ik de kans kreeg ben ik naar buiten gelopen, op mijn pantoffels, zonder jas in de sneeuw.Ik heb een blokje gelopen en ik dacht, nu maar weer naar binnen, ik belde aan, hij deed de deur open en gooide hem gelijk weer dicht. Ik de tuin uit, ik dacht dan ga ik de sleutel verderop bij de buren ophalen. Hij de tuin in, zo van kom naar binnen, je zet me voor lul etc... Ik,nee want dat durf ik niet, je bent mij te kwaad. Hij, ik doe je niks kom naar binnen. ik liep de tuin in en hij sleurde me naar binnen, en toen......werd ik zo pissig dat ik hem met 1 hand bij zijn keel heb gepakt, net zo lang totdat hij mij losliet. En ineens was hij het slachtoffer, want ik greep hem bij zijn strot hoe durfde ik. en hij zei het zo hard dat de buren het wel gehoord zullen hebben, zielig was hij zeg. Op dat moment dat ik hem pakte voelde ik geen angst. Hierna spuugde hij vol in mijn gezcht, ik heb teruggespuugd, maar dat was wel het meest minderwaardige wat hij heeft kunnen doen.Weer een poos goed gegaan. Daarna heeft hij dus een keer met een ruzie mijn oudste dochter in haar gezicht geslagen en geduwd en het ergste vond ik dat ik er niets van heb gehoord. Ik was beneden, ik wist wel dat hij ging praten met haar, het is een puber dus zo nu en dan dwars. ze hebben het ook weer goed gemaakt een uurtje erna, maar ik wist nog van niks. Totdat ik naar bed ging en nog even bij mijn dochter ging kijken, ze huilde en ik vragen wat er was, toen wist ik het pas. Ik ben gelijk naar mijn man gegaan en heb hem ermee geconfronteerd, hij huilde en schaamde zich zo, ik zei hiermee ga je nu naar je dochter, en vertel dat maar tegen haar. Er was weer een opening, we hebben goed gepraat ook weer over mezelf en de ruzie van maart. We hebben een afspraak gemaakt dat hij niet meer alleen met haar gaat praten als er boosheid is, maar dat ik dan mee ga. En dat gaat goed, want heel gek, ik spring er dan tussen.
Nu zijn er weer kleine ruzietjes geweest de afgelopen 6 weken, een keer of 3, waarvan 1 keer schoppen tegen een doosje bonbons die ik mijn handen had en 1 x dreiging van zijn kant en vertellen dat ik dom ben, en arrogant en irritant, weet ik het. Ik was heel bang, stond te trillen op mijn benen en toen had ik voor het eerst het moment dat ik dacht en nu ga ik flippen, ik kan me niet meer beheersen. Het is me gelukkig wel gelukt, maar ik ben op.
Het komt ook doordat ik nu weet dat de ruzies niet door mij komen, de kinderen zeggen me dat, zo van, papa zegt dat het jouw schuld is,maar dat is niet zo, papa zegt dat jij altijd begint, maar dat is niet zo. Ik geloofde hem altijd als hij zei, en het komt door jou en je weet het altijd zo te draaien dat je alle schuld bij mij neerlegt. Elke ruzie zegt hij dat. Nu kom ik erachter dat het niet altijd aan mij ligt.
Hij is ook altijd 2 weken van huis voor zijn werk, dus ik kan altijd 2 weken relativeren en nieuwe energie op doen voor als hij thuis komt. Want altijd als hij na zijn vrije weken weggaat ben ik zo moe. Want hij vreet energie. Ook als het leuk is en dat is het voor 80% ben ik moe, want hij vraagt heel veel aandacht en loop ik natuurlijk ook wel is op mijn tenen.
Ik ben sinds een week of 8 niet meer mezelf, als ik dat al helemaal was, mijn vriendin waar ik vanaf mijn vijfde mee omga, die zegt ik hoop dat ik de oude......(naam) ooit weer is terug zie.In ieder geval, ik ben meer in mezelf gekeerd, ik val af, heb maagpijn, slaap slecht, huil vaker,omdat ik er over na aan het denken ben of ik nu eindelijk is voor mezelf zal kiezen. Ik heb gelukkig 2 vriendinnen waar ik heel goed mee kan praten. 1 van die vriendinnen heeft 30 jaar in dezelfde situatie gezeten en heeft sinds 2 jaar voor zichzelf gekozen, dus zij weet als geen ander hoe ik me voel.Ik ga vanmiddag naar mijn huisarts. En verder zie ik wel hoe het allemaal loopt. Ik hoop dat ik nog is een keer tot hem door kan dringen en hem vertellen wat ik voel en dat ik er niet meer mee om kan gaan. Ik heb dat een paar weken geleden nog is een keer geprobeerd, wilde ik vertellen dat ik het niet leuk vond dat hij het bonbondoosje uit mijn handen trapte, maar hij komt dan gelijk met, je weet het weer zo te draaien dat het allemaal aan kij ligt. Ik weet het niet meer. Hij kan ook geen kritiek van mij verdragen. Volgende week komt hij weer thuis en dan maar is kijken hoe ik me voel en hoe alles loopt. Want hoe raar het ook klinkt, verder is het een man van goud, die alles voor ons over heeft en niks is te veel voor hem. Maar die 20% dat het niet leuk is, gaat vor mij steeds zwaarder tellen.

liefs Mug



Laatste 20 reacties:
 hurt(v)  08-09 20:38 
 hurt(v)  08-09 01:00 
 hurt(v)  07-09 21:19 
 hurt(v)  07-09 21:08 
 hurt(v)  07-09 08:38 
 hurt(v)  06-09 22:35 
 hurt(v)  06-09 19:31 
 hurt(v)  05-09 23:19 
 bianca  04-09 23:34 
 madeliefj  04-09 23:31 
 Dinah  03-09 21:49 
 madeliefj  02-09 21:19 
 madeliefj  02-09 16:36 
 madeliefj  02-09 16:34 
 bianca  01-09 21:21 
 Helena  31-08 01:00 
 najat  30-08 17:43 
 najat  30-08 12:59 
 tweeling  29-08 11:30 
 geitje  24-08 12:39 
236 reacties:
j.j.04-11-2005 13:06
Hoi meid .Ik lees zo net jou verhaal, en het lijkt verdomd veel op de mijne.Ik ben ook 40 jaar en ben vorig jaar uit mijn huwelijk gestapt, van meer dan 20 jaar.Mijn eerste vriendje, helemaal verliefd en ik had er echt alles voor over.Heb mijzelf altijd helemaal weggecijferd voor hem.Hij mocht alles, ik mocht bija niets.Als het niet zo ging zoals hij het wou, werd ie kwaad, en de rest kun je wel nagaan.Ook waar de kinderen bij waren.Voor 5 jaar terug, ben ik mijn oudste zoon verloren, en dat heeft mij een heel ander mens gemaakt.De ruzies werden steeds erger en vaker, en ik pikte het gewoon niet meer.Ik had al zoveel verdriet, en kon het op den duur niet meer aan.Ik heb zo een paar jaar nog verder geklungeld, tot ik er achter kwam, dat hij mij ook nog bedroog.En toen kon ik het boek dicht doen.Ik ben naar de woningbouwvereniging gegaan, heb een ander huisjegekregen, en ben met mijn dochter verhuisd.Nu na bijna anderhalf jaar hoor ik verhalen, dat ie me al bedroog toen mijn beide kinderen nog heel klein waren.En ik denk nu, had ik het maar 10 jaar eerder gedaan. dan had ik al 10 jaar een beter leven gehad Sommige mensen zeggen wel eens; het leven begint na je veertigste. Ik hoop dat ze gelijk hebben.In het begin won mijn gevoel het altijd. maar ik denk dat mijn verstand het nu aan het winnen is.En ik hoop dat bij jou je verstand het ook gaat winnen van je gevoel. Ik wens je heel veel sterkte ,groetjes j.j.


Eindelijk04-11-2005 13:58
Mug, jouw verhaal lijkt ook veel op dat van mij. Ook 23 jaar met die man geleefd. Of moet ik zeggen overleefd. Mezelf weggecijferd, totdat ik erachterkwam dat hij mij bedroog. Toen ging bij mij de knop om. Ik heb letterlijk en figuurlijk op straat gestaan. Nu pas besef ik wat die geestelijke en lichamelijke mishandeling
met mij gedaan heeft en heb er eeuwig spijt van dat ik niet direct na de eerste klap ben weggegaan. Maarja achteraf...... Voor jouw hoop ik dat je er niet te lang in blijf en wens je heel veel sterkte toe, liefs eindelijk


kreeftje01-02-2006 00:09
hoi mug, ook jouw verhaal is mijn verhaal.ook 6 jaar verkering en 16 jaar getrouwd. 2 kids (pubers)het gaat idd het zelfde. het is ongelooflijk hoe wij ons in dit huwelijk staande houden.maar die goede kanten van onze mannen houden je vast.Want hij kan ook zo lief zijn.De liefde voor hem maakt je eigenlijk ook kapot. Als hij maar gelukkig is.er is trouwens een boek met dezelfde titel,lees hem maar eens dan zal je zien dat wij verslaafd zijn.verslaafd aan de liefde .Je probeert in allerlei bochten te wringen om zo de lieve goede vrede te bewaren om geen klappen te krijgen of de deur uitgezet te worden, zoals mij dit 2 wk geleden is overkomen.Daar stond ik met m,n jongens waar moet je heen, je schaamt je kapot voor iedereen die het horen.Dat schreeuwen en gooien en uiteindelijk je aan je haren naar de trap trekken om je eraf te duwen? ik was vreselijk bang.de nacht die volgde was zo verdrietig,m,n kinderen huilen, waarom doet papa zo? Ik voel mij tegenover hen ook zo schuldig!Waarom ga ik niet weg is het niet voor mijzelf dan voor hun.ik ben tot nu toe niet zo sterk om die stap te zetten,je denk altijd maar ik hou zo van hem.Maar houd hij ook van jou? Spijt is een woord,maar waarom gebeurd dit keer op keer.ook ik word niet wekelijk in elkaar getrimt maar is 1x dan al niet teveel?Je houd jezelf voor de gek als je denkt dat het ooit ophoud.Nu is hij in therapie en zelfs daar geloof ik niet meer in.Nu is alles weer vers als we weer een paar mnd verder zijn verslapt het weer en gaan we weer van voor af aan.Zolang je niet opstapt zal je hier mee geconfronteerd worden tot aan je dood.Je hebt maar 1 leven wees er zuinig op.Ik zie het allemaal wel maar tot nu heb ik ook geen stappen ondernomen, onzeker over de toekomst alle twee de opties zijn onzeker, bij hem blijven, weggaan? ik weet niet wat de juiste is.Nu is hij tijdelijk bij een vriend die goede invloed op hem heeft.In het weekend komt hij thuis zodat hij met de jongens iets kan ondernemen of gewoon praten.hij houd zich niet aan de afspraak om door de weeks weg te blijven,of niet te bellen.zo ook vandaag zat hij weer binnen toen ik thuis kwam van mijn werk.Oh ik dacht dat je pas later thuis zou komen, altijd een verklaring......
Ik ben doodmoe van dit gedoe, kan niet rustig nadenken,ben super gespannen,ik kan gewoon mezelf niet meer zijn en volgens mij ben ik dat al jaren niet meer.In iedere geval thuis op mijn werk heb ik genoeg afleiding gelukkig.Maar ik wil ook een gezellige moeder zijn dat zal je wel herkennen,Dit kost zoveel energie die ik niet meer heb,ik ben opgebrand.Ik geloof dat wij idd veel gemeen hebben op dit vlak misschien kunnen we nog wat van elkaar leren ik hoop op een reaktie van je.in ieder geval heel veel sterkte en moed.

gr kreeftje


-02-02-2006 00:24
zucht...zit ik dan met een relatie van 3 jaar en zulke ellende maar een goeie wil en hoop op therapie...alsof die haleluja kunnen toveren en hem beter kunnen maken...kweet het net meer.Als ik die verhhalen lees van 20 jaar enz....zakt bij mij de moed wel in de schoenen ja..


Mug16-02-2006 14:00
Hallo kreeft en -,

ben ik weer even. Ik ben hier niet vaak, maar af en toe kijk ik hier weer is en lees mijn verhaal dan weer overnieuw. Gewoon om wakker te blijven. Het is dus inmiddels 16 februari en ik ben nog geen stap verder. Ik ben hier nog steeds. Er is niks meer gebeurd hier. Af en toe een opmerking van zijn kant voor de grap, maar wel 1 die mij zeer doet. Bijvoorbeeld dat ik een mislukkeling ben, of dat ik over gebouwd moet worden omdat ik van alles mankeer. Lichamelijke klachten krijg je op een gegeven moment inderdaad als je je niet kan uiten zoals je wil. Ik merk wel dat ik me steeds meer van hem aan het afsluiten ben. Ook vertel ik niet zoveel meer over mijn dagelijkse dingen.En naar zijn dingen vraag ik ook niet meer. Geen zin in, geen interesse. Ik ben er inmiddels achter dat het houden van er niet meer is. Het is meer uit angst en medelijden dat ik nog niet verteld heb dat ik eigenlijk niet meer door wil. En natuurlijk voor de kinderen, de hond, de omgeving, het huis etc .....Ik ben hele dagen aan het denken, inderdaad kreeft, doodmoe word je ervan. Ik slaap nog steeds slecht. Weeg nog maar 49 kilo. Heb amper maat 34 aan mijn kont hangen. Eens is het op bij me en moet ik wel voor mezelf kiezen? Wanneer dat is???? Misschien wacht ik wel op de volgende klap, ik weet het niet.....
Wat betreft het verslaafd zijn aan liefde.....ik merk wel dat ik op zoek ben nu, naar liefde en aandacht..ik chat heel vaak met een andere man. Ik ontmoet hem niet, de afstand is daarvoor god zij dank te groot, maar het chatten doet me goed. Hoe het in het echt zou zijn weet ik niet. Maar ik merk dat positieve aandacht me goed doet. Misschien is dat de hang naar liefde? En alles doen voor de goede lieve vrede, ja natuurlijk..... als er ruzie komt, dan weet je niet hoe je je in bochten moet wringen om het voorbij te laten gaan, want het is eng..... En je schaamt je. We hadden een week of 4 geleden een ruzietje..... hij viel ergens over uit, ik zie mijn dochter zich klein maken in mijn ooghoek, zo van..ik ben er niet. Ik ging naar boven.... Mijn man kwam achter me aan. Ik was in de slaapkamer, hij wees naar de slaapkamerdeur dat ik de slaapkamer weer uit moest en naar beneden gaan en wel heel snel......en eigenlijk had ik willen zeggen, van ik ga niet naar beneden, ga lekker zelf, dan zou het zijn geescaleerd, weet ik zeker....maar omdat het vriendje van mijn oudste dochter er was ben ik maar naar beneden gegaan als een klein kind... Dan blijft er op dat moment van je zelfrespect weinig over, dat kan ik je wel vertellen...
En - even voor jou, nu zijn er nog maar 3 jaar om voor jou...GA WEG!!!!!! meen ik...ik kan het niet meer terug draaien, maar als ik dat kon, zou ik gelijk na de eerste klap weggaan, want je komt slecht weg hoe langer je blijft!!!! En kreeft, ik wil best contact met je zodat we kunnen mailen samen....we kunnen steun aan elkaar hebben, maar ik weet niet hoe ik mijn emailadres hier neer kan zetten zonder dat anderen er gebruik van maken...... bedankt voor de reacties in ieder geval..doet een mens toch weer een beetje goed...


kreeftje17-02-2006 00:21
hoi mug, ik heb een hoop verhalen gelezen op deze site, maar de jouwe lijkt zoveel op de mijne. het lijkt wel of het over mezelf gaat. Ook mijn man doet zo is ook soms heel lief maar ozo vaak een beest.
mijn jongens kruipen ook weg als pa weer zo,n bui heeft, verschrikkelijk vind ik dat. Inmiddels heb ik het boek de parnermishandelaar gekocht en er staan zoveel rake dingen in. Onze mannen zijn cyclische labiele partnermishandelaars. De ene keer ben je een madonna en de andere keer een vuile rot hoer.Info hier over vind je op deze site onder documentatie en dan advies voor slachtoffers, of bij literatuur.Kijk daar maar eens, als je denkt dat je man hier onder valt raad ik je aan om dit boek eens te lezen. Bij mij is een hoop duidelijk geworden.Het neemt niet weg dat je nog steeds in een moeilijke en pijnlijke relatie gevangen zit.Teminste zo voel ik het. Ook ik heb nog maar weinig gevoel en liefde voor hem. En ook ik heb een tijdje met een andere man zitten sms en msn. Ik zag hem wel af en toe, en ben ook verliefd op hem geworden.Zo rustig en lief als hij altijd voor me was.Ik heb geen verhouding met hem gehad al was de verleiding groot. Maar ik herken het wel wat je zegt, je wilt lief gevonden worden en respect en waardering. Voor mij was het idd positiefe ervaring.Iemand vond mij zomaar leuk, zonder dat ik mij daar in allerlei bochten voor moest wringen.Het is nooit wat geworden, aan 1 kant jammer maar ook hij was getrouwd en we vonden allebei dat we eerst onze relaties onder ogen moesten komen en het afronden. Daar is tot nu toe niets meer van gekomen ook bij hem niet.Dus......
Maar zo als je zegt de hang naar liefde is groot.Zoals het nu gaat weet ik het ook niet meer hoor, m,n ene kant zegt ,ga weg.
Maar als ik dan naar hem kijk en zie hoe ongelukkig hij is zakt de moed mij in de schoenen. En idd de kinderen. En omdat je weet dat hij zoveel goeie kanten heeft. Ik weet nu dat zijn problemen een gevolg is van zijn jeugd dat bevestigt onze therapeut ook. Hij is ook een slachtoffer. En zo modderen we verder en hoop op een wonder
Liefs kreeftje


-17-02-2006 00:46
Je voelt je zo alleen en koud, je hebt iemand nodig. Dus je heult met de vijand. Degene die je zo pijn doet, is ook degene waar je troost bij zoekt. Ziek eigenijk, als je er bij na denkt. Gisteren nog, weer verschrikkelijke dingen mee gemaakt met hem. Ik sluit me dan af. Maar vanavond in bed, hij slaapt al...ik kruip tegen hem aan (doe ik alleen als ie slaapt), pak zijn hand, tegen me gezicht aan en huil, doe zijn armen om me heen...wor hij wakker; wat zit je nou weer te janken...piep ik verdorie ook nog; ik mis jou zo, voel me zo alleen , heb je nodig...ik hou van je...maar alleen een gebrom terug en hij slaapt weer...
Verslaafd...ja, eenzaam...ja...je wilt liefde, je wilt je speciaal voelen. Iets heel basis, wat je eigenlijk doodgewoon hoort te krijgen...maar waar je eigenlijk om moet bedelen bij zo'n man...


kreeftje17-02-2006 01:09
Bij mij is het andersom, mijn man wil juist de hele tijd die liefde en aandacht.En ik kan het niet meer velen. Ik denk vaak die handen die mij strelen doen mij ook pijn, als hij zegt ik hou van je, staat gelijk aan kanker hoer. Ik kan dat niet meer uit m,n kop zetten. Ik hou afstand dat is voor mij veiligheid. Hij begrijpt daar niets van geloof ik.


Mug17-02-2006 08:31
hallo,

Bij mij is het ook andersom. Ik zoek ook haast zelf geen lichamelijk contact meer. Mijn man wil constant bevestiging van mijn liefde??naar hem, hij wil aandacht, zoekt bevestiging. Af en toe ga ik even bij hem zitten op de bank om gezeik te voorkomen. Af en toe hebben we sex, maar niet meer zoals het was, ik kan het niet meer. Ik probeer het zo snel mogelijk te laten gebeuren, dan ben ik er weer even vanaf. De pech die ik nu ook even heb is dat hij nu een paar weken iedere avond thuis komt. Het is pas rond een uur of 8 'savonds dat hij thuis is en dan is hij moe, dus meestal gaat hij om een uur of 10 al douchen en naar bed.Maar ik ben gewend dat hij of 2 weken thuis is of 2 weken weg. Op de een of andere manier is dat makkelijker voor me. In die 2 weken dat hij weg is, pieker ik wel, maar kan ik me helemaal ontspannen, me opladen voor de 2 weken dat hij thuis is. En vaak zijn die 2 weken heel gezellig. Al is er altijd wel iets waardoor je denkt,...o laat ik dat maar niet zeggen, of laat ik me maar omdraaien, want anders krijgen we misschien ruzie.
Mijn vriendin hoort ook altijd aan mij aan de telefoon of mijn man er wel of niet is....mijn stem schijnt dan altijd een beetje gespannen te zijn, of ze hoort het aan de manier hoe ik met telefoon door de kamer loop. Ze kan ook altijd aan mijn houding zien hoe ik me voel. Ik schijn heel vaak met opgetrokken schouders te lopen en opgeheven kin, beetje trotse houding, zo van niemand doet me wat, kom niet bij me in de buurt. Ik heb van de week foto's bekeken van mezelf in vakanties en voor het eerst heb ik gezien wat ze ermee bedoelt...... Eigenlijk ben ik gek en jullie ook, dat we dit toelaten in ons leven.....Weet je wat me ook opvalt aan vrouwen die op wat voor manier dan ook in meer of mindere malen worden mishandeld, dat we best een grote mond hebben voor de buitenwereld. Ik kom voor de buitenwereld over als een hele sterke vrouw, die weet wat ze wilt en zich niets laat vertellen.... Ze moesten is weten!!! Ik zou echt een hoofdrol kunnen krijgen in de beste hollywood film die er bestaat!! Ik kan zo goed acteren thuis, maar ik merk de laatste tijd dat het steeds moeilijker wordt. En ik geloof ook dat de dag steeds dichter bij komt dat ik het ga vertellen, dat ik dit niet meer wil, dat ik niet meer van hem hou, dat ik voor mezelf wil kiezen. Jeetje, ik ben 41 en ik kan nog 40 jaar mee...laat ik die laatste 40 jaar ook verzieken????? zo denk ik de laatste tijd...ik ben er ook nog........
lieve - Ik geloof ook dat als ik jouw verhaal lees, dat jij het ook heel moeilijk hebt...... probeer te vechten voor jezelf, hoe moeilijk ook. Dit is al een stap in de goede richting.. Heb je een huisarts waar je misschien een goede band mee hebt? Ga er dan naar toe en vertel je verhaal, heeft mij ook zo opgelucht..

groetjes Mug


kreeftje17-02-2006 11:17
Hoi MUG en -,
Ik denk er net zo over ook ik ben al 41 jr en denk moet ik zo oud worden, ik ben bang dat ik daar spijt van krijg als ik 80 ben. - ik weet niet hoe oud jij bent, en hoelang je in deze relatie zit, maar weet van mezelf dat ik ook zo,n gevoel had en s,nachts tegen hem aan kroop en ook hij zei, zeik niet zo mens je stelt je aan. Maar die tijd ben ik nu voorbij. 20 jr lang zo leven maakt je hard. Door zo een hoge muur op te bouwen zodat je niet meer gekwetst kan worden door de gene waar je zoveel van houd. Ik heb jaren lang mijn mond gehouden voor de buiten wereld en ik heb nu wel in de gaten dat ik daar verkeerd in gehandeld heb. Daardoor heeft het ook zolang stand kunnen houden.
Ik dacht altijd dat mensen mij zouden veroordelen stom zouden vinden dat ik bij hem bleef, maar nu weet ik beter. Ik heb veel steun aan een aantal mensen.
Ook aan mijn therapeut en huisarts, daarom, treed naar buiten met je probleem, iemand die je vertrouwd. Het helpt zoveel, meer dan je verwacht. En mug wat die hoofdrol in een hollywood film betreft, die heb ik al hoor. Maar weet niet waar ik beter kan acteren ik geloof juist buiten de deur. Ik kom altijd over als een vrolijke, positieve vrouw. Zelfverzekerd volgens mijn collega,s niets is daar van waar, teminste, vroeger wel nu doe ik alsof.
Een paar van mijn collega,s weten nu de waarheid en ik hoef niet meer te doen alsof. Dat is prettig ik kan mijn hart af en toe luchten. Zij zien meteen of het weer raak is, ben super gespannen ik kijk dan ook gekweld, kan bijna niet eten en val onmiddelijk weer af. Probeer goed voor jezelf te zorgen mug niemand heeft er wat aan als jij zo ziek wordt.Zeker je kinderen niet, ze hebben je nodig. Dat houd mij teminste op de been, m,n jongens daar doe ik alles voor.
Liefs kreeftje


mug17-02-2006 12:10
hoi Kreeft,
ik ben dus ook 41 en ik zit er al 23 jaar in.....Ook ik heb jaren mijn mond gehouden. Alleen 1 vriendin die wist er van.Ik had haar in het begin wel is verteld wat er gebeurde en tegen een broer, waar ik een keer naar toe gevlucht was toen we net samenwoonden. Daarna heb ik er jaaaaren mijn mond over gehouden, ook tegen mijn beste vriendin. Tot in 1997 1998 zoiets, toen zat ik een keer bij mijn vriendin en ik begon ineens spontaan te huilen, toen heb ik haar alles verteld. Ze was lichtelijk verbaasd, dacht dat het inmiddels over was. Nu weten 2 goede vriendinnen het, mijn huisarts, mijn jongste broer en die bewuste man waar ik nu mee chat. Ik merk dat ik steeds meer de behoefte krijg om het mensen te vertellen, niet om hem zwart te maken, want ik verdedig hem ook gelijk weer met de mededeling dat ie niet alleen slecht is(misschien is het meer mezelf verdedigen omdat ik het toelaat). Ik merk ook dat ik de laatste tijd vanaf dat ik hier op het forum kom er ook alleen maar mee bezig ben. En hoewel we meer leuke tijden als slechte tijden hebben mee gemaakt, merk ik dat de klote dingen zwaarder gaan tellen. Ik kan me ook elke ruzie die met verbaal of lichamelijk gweld is geweest herinneren. En ik ben door mijn kinderen in gaan zien dat de ruzies niet door mij komen. Vroeger dacht ik altijd dat het aan mij lag. Dat ik degene was die ruzie zocht, die hem uitlokte....de kinderen hebben me in laten zien dat het niet zo is, daardoor ben ik gaan nadenken.
Mijn kinderen zijn 12 en 15 jaar, het zijn meiden.... ook eigenlijk al heel erg gekwetst door hun vader.
Mug


kreeftje17-02-2006 22:26
MUG
Nou nog meer overeenkomsten, ik heb dan wel 2 jongens maar ze zijn wel 12 en 15 jaar.Ook al gekwetst, vooral de oudste heeft het hier erg moeilijk mee.Hij zegt ik hou van papa maar ben ook erg boos op hem, het is zo tegenstrijdig voor hem. Vooral tijdens de laatste ruzie toen paps ons alle drie de straat opzette. Hij zei toen tegen de oudste:ik hou wel van je, maar ik wil je nooit meer zien!! Hij vind altijd dat de jongens partij voor mij trekken. Gek he! Ik denk wel eens dat hij zijn vader te lijf gaat als hij eenmaal sterk genoeg is. Iets wat me beangstigd. Mijn man heeft de kinderen nog nooit geslagen en weet ook zeker dat hij veel van hun houd. Toen ik zanger was vond hij het ook helemaal niet leuk dat we een kindje zouden krijgen, ging in totaal ook maar 1X mee naar de verloskundige. En dat was omdat ik daar erg op aandrong. Ik voelde me erg alleen in die tijd. Ik ben ooit voor de derde keer zanger geweest en dat liep uit op een miskraam. Ook toen ging ik alleen naar het ziekenhuis voor een curritatie. Daarna zorgde ik wel dat ik niet meer zwanger werd, al wilde ik het dolgraag, maar vond het niet verstandig.Ook ik dacht vaak dat de ruzies door mij kwamen, dat zei hij altijd, maar ik weet nu wel beter. Ik kan mij ook zo goed voorstellen dat je het prettig vind om met die ander te chatten, heb hetzelfde mee gemaakt. Het was zo fijn om je weer ff gelukkig te voelen, kreeg weer zin in het leven. Het heeft mij dus ook weer verdriet opgeleverd dat ik hem nooit meer spreek.Mijn man was er achter gekomen en je weet wel wat er gebeurde, daar hoef ik niet over uit te wijden. Als ik hem voorbij zie komen op de weg (en dat gebeurd regelmatig) dan zwaait hij altijd zo vrolijk en die blik in z,n ogen, hij kijkt zo lief. Dan zou ik hem wel uit z,n auto willen trekken. Alsjeblieft doe je armen om me heen, houd me ff vast. Maar het kan niet. Ik moet hem vergeten!!!!
Voor mijn gevoel ben ik een goeie vriend kwijt. Mijn man zegt, je weet altijd alles te herinneren. Wat dat betreft ben ik net een olifant. Tot in de details kan ik de mishandelingen na vertellen. Hij zegt dan ook dat ik de positieve dingen laat overspoelen door narigheid, we zijn tenslotte ook vaak gelukkig geweest met elkaar.We hebben samen een hoop opgebouwd. Financieel hebben we het best wel goed, Maar dat weegt niet op tegen gevoel van leegte.
Liefs kreeftje


Brother musquito17-02-2006 23:39
Hoi mug,

ik lees dit wel op afstand nu, maar wil je wel laten weten dat wanneer het nodig is mijn deur WAGEN wijd voor je open staat.

veel liefs.....

ps. als ik ooit zo zou worden knoop ik mezelf op


kreeftje18-02-2006 00:17
je bent zeker haar broer?
Fijn voor haar dat ze op je terug kan vallen, ik heb ook 1 broer maar die weet van niets.
Hij zou het niet aan kunnen geloof ik.


Mug4019-02-2006 09:11
Ha brother musquito,

bedankt voor je berichtje...werd er helemaal emotioneel van. Nu weet je dus eigenlijk alles....ik moest ook verschrikkelijk om je naam lachen...
Ja kreeftje, is mijn broer....
Ik heb een vraag aan jullie die dit ook meemaken. Als ik mijn verhaal hier neertiep, doe ik dat vrijwel zonder na te denken en bijna zonder emoties. Ik kan het ook goed teruglezen, geen moeite mee. Maar hebben jullie wel is geprobeerd om jullie eigen verhaal hardop voor te lezen voor iemand of voor jezelf hardop?? Ik heb dat namelijk wel gedaan, voor mijn vriendin...en dan komen er heel veel emoties los..ik kon niet stoppen met huilen terwijl ik mijn eigen verhaal en reacties hier hardop voor las. Dan pas ga je beseffen wat je allemaal voelt...Dus mijn vraag, hebben jullie je eigen verhaal wel is hardop gelezen...doe dat anders is, je weet niet wat dat los maakt bij jezelf..
groetjes Mug


kreeftje14-03-2006 11:09
hoi mug hoe is het met je? Is het rustig thuis. idd, als ik mijn verhaal hardop lees word ik erg emotioneel. Denk ik gaat dat over mijzelf? Op het moment gaat het wel met me, mijn man heeft het stickertje borderline opgeplakt gekregen. Nu is hij weer thuis en gaan aan de gerichte therapie werken. IK heb daardoor toch weer hoop gekregen. liefs kreeftje


Mug 4014-03-2006 15:39
Hallo Kreeft,

Erg is dat he, de reactie als je je eigen verhaal hardop voorleest, voor jezelf of voor een ander, dan zie je pas hoeveel pijn dit doet. Hoe is het verder met jou en je relatie? wat doe je met die mededeling dat je man borderline heeft? Weet je, wat voor een afwijking iemand ook heeft die een ander geestelijk of lichamelijk mishandeld,eigenlijk mag je het nooit toe laten staan.... Maar goed, we laten het wel toe, dat blijkt maar weer.
Hier gaat het goed nu. Voor hoe lang, weet je maar nooit, maar 3 weken geleden is de bom gebarsten hier. We kregen woorden ergens over en op een gegeven moment zei hij dat als ik nu mijn bek niet hield, dat hij het bierflesje naar mijn kop zou gooien. Ik zei, je doet maar, ik gooi gewoon terug.
Op een gegeven moment begon hij zo van, het ligt zeker allemaal aan mij, jij bent zeker zielig, ik zei ja, het ligt zeker aan jou. Hij weer van stel je niet zo aan, dadelijk ga je nog zielig doen dat ik je sla enzovoort, toen heb ik mijn kans gegrepen en gezegd dat dat idd zo was. FF herinneringen opgehaald, van oktober 2005, september 2005, maart 2005..... Ik heb alles eruitgegooid, dat de kinderen bang van hem waren, dat dat dreigen van hem niet normaal is, als er iets niet aanstond dat was het van als je nu niet stopt dan........en dan kwam er weer een bedreiging. Hij was erg geschrokken, werd steeds stiller. Hij gaf ook toe dat het een grote fout was in zijn karakter, dat het niet zijn bedoeling is om dreigend over te komen. Ik heb hem ook gezegd hoe hij denkt dat ik me voel als hij dreigt en ook heb ik hem voorgelegd dat als hij op dat moment dreigt, met bv dat ik naar beneden moet gaan van hem als hij dat zegt dat als ik dat niet zou doen , wat er dan zou gebeuren. Daar had hij dus geen antwoord op, ik dus wel..ik zei, dan ga je slaan..... We praten tot nu toe nog heel veel, de ene dag gaat het voor mijn gevoel beter als de andere dag. Ik zie aan hem, dat hij echt probeert om te blijven praten nu en te vragen hoe het met mij gaat, of ik met iets zit etc. Maar ik ben er nog lang niet. Er is te veel kapot gegaan bij mij van binnen. Ook dat heb ik hem gezegd en dat het vermageren bij mij met hem te maken heeft. Dat was weer zo een beetje mijn verslag van hier...ben gelukkig wel weer wat vrolijker en zie het wel weer meer zitten, maar ik merk wel dat ik afwachtend ben, zo van...eerst zien, dan geloven.....

groetjes Mug


kreeftje15-03-2006 11:23
Hoi mug leuk om weer van je te horen. Het is goed van je om je man te confronteren hoe hij bij jou en je kinderen overkomt. Het lijkt wel of ze dat zelf niet eens zien he? Ik denk dat veel praten over je gevoelens goed is, laat ze maar weten wat ze allemaal aanrichten bij ons. Met hun neus op de feiten drukken zeg maar. En het is zoals je zegt eerst zien dan geloven, ook nu heb ik zoiets, het gaat op het moment goed tussen ons en we praten vaak over de problemen. iedere dag een half uur moet van onze therapeut. Om zo de spanningen die bij hem opborrelen gelijk de kop in drukken. Dat is bij hem het grootste probleem, hij blijft er maar mee rond lopen en wordt steeds erger en komt er nog meer bij. Vervolgens uit hij zich naar mij, terwijl ik met het oorspronkelijke probleem niets te maken heb. Ik heb wel het gevoel dat ik constant allert moet zijn op zijn gedragingen en vind dat best vervelend. Ook ik voel me weer wat vrolijker en ben weer wat in gewicht aangekomen gelukkig, ik zag er niet uit.Bleek wit bekkie en broeken die om je kont hangen en een ongelukkige blik in de ogen zoals mensen om mij heen zeggen. Ik hoop dat het nu wat beter gaat en dat er rust komt in ons gezin, al blijf ik op m,n hoede. En alleen dat vind ik al moeilijk. Het lijkt of het nooit vanzelf kan gaan he? Ik ben blij voor je dat het met jou ook wat beter gaat. ik weet niet hoe het met jou is, maar dat gevoel van houden van en het willen vrijen met je man dat mis ik nog steeds en dan maakt het er ook niet makkelijker op. Chat jij nog steeds met die andere man? en vertel jij hem dat? Staat dat ook niet tussen je gevoel voor hem? het is allemaal zo dubbel he. Je bent op zoek naar aandacht en gezelligheid iemand die je lief hebt, zomaar. En toch gaan we verder met ons leven met de man die je hebt, die veel goede maar zeker ook slechte kanten kent. Tja het zit allemaal in onze rugzak die we ons hele leven meeslepen. liefs kreeftje


Mug4015-03-2006 15:23
Hoi Kreeft,

Ik hoop voor je dat je op een gegeven moment niet meer op je hoede hoeft te zijn. Maar of dat gaat nooit over, of het duurt jaaaaaren. Het zit er namelijk al jaren.Ik blijf ook onbewust altijd op mijn hoede. Mijn extra zintuig zeg maar, die ik in de loop van de jaren ontwikkeld heb. Ook al zijn er hier meer goede als slechte tijden geweest. Goed dat je nu ook een beetje aankomt en wat vooral belangrijker is, dat je een beetje tot rust komt, dat lees ik een beetje tussen jouw zinnen door. Dat is hier bij mij dus ook, ik ben voor het eerst sinds september een beetje rustiger. Ben daardoor wel ieder keer ziek nu, buikgriep gehad, daarna blaasontsteking en op dit moment heb ik een flinke griep opgelopen. Zo zie je maar, je lichaam kan niet alles aan. Toen ik stijf stond van de stress functioneerde mijn lichaam nog, maar nu ik de dingen los ga laten merk ik dat ik eigenlijk toch wel erg mijn lichaam verwaarloosd heb.Het contact met de man had ik nadat ik met mijn man gepraat had gestopt, ik had zoiets van, dit kan ik niet maken. Maar inmiddels is er wel af en toe weer msn contact, wel veel meer op afstand, maar we willen toch van elkaar blijven weten hoe het gaat met elkaar. Ontmoet heb ik hem nooit en dat zal ook niet gebeuren, mijn man weet er overigens niets van, dat is een stukje dat is van mij en daar komt hij niet tussen.Ik hoop eigenlijk dat ik op een gegeven moment wel zover kan zijn om het contact helemaal te verbreken met die man, want dat betekent ook dat ik weer voor 100% voor mijn man ga. Maar ik zit nog steeds in de afwachtfase, zo van...jaja, nu hou je je in en denk je na voor je iets zegt, maar voor hoe lang??? Ik zie het wel, Kreeft en ik denk dat jij een beetje hetzelfde hebt...... Ik laat me in ieder geval niet meer slaan!!!!! Of bedreigen, want ik zeg er dan wel gelijk iets van, want wat heb ik uiteindelijk te verliezen????? Niks toch???? Sterkte jij kreeftje en ik hoop echt van harte dat er alleen maar goede tijden gaan komen en dat je je argwaan ten opzichte van je man kan gaan laten varen, we zijn er nog niet, maar het is een begin.

Liefs Mug


Mug 4017-03-2006 10:41
Hallo,

ben ik weer. Ik lees hier bijna elke dag wel weer een stukje terug over mezelf. Ook heb ik nu weer jouw laatste reactie weer even teruggelezen, kreeft. Je vroeg naar het vrijen en houden van....... Ik kan er heel eerlijk nog geen antwoord op geven wat het houden van betreft. De ene keer denk ik, echt heel erg hoor wat ik nu ga tiepen, man ik haat je tot in het diepst van mijn hart, de andere keer denk ik...hou ik nog ergens iets van hem, of is het alleen medelijden. Ik blijf hopen dat het onvoorwaardelijk houden van terug komt en dat ik ook weer gevoelens terug krijg, van dat ik trots op hem ben, zo van...dat is toch mooi mijn man, maar dat is er nu nog niet. Het vrijen...hmmm..minimaal. Afgelopen zondag voor het eerst echt weer is zin gehad om met hem te vrijen,nam ook zelf het initiatief. Maar nu moet ik er weer echt niet aan denken...... Zo ga je maar door. Ik denk wel eens, waarom ben ik niet jaren geleden zo sterk geweest om er toen elke keer over te gaan praten en om hem te dwingen om na te denken over wat hij mij aandoet, maar misschien was ik toen nog niet zo sterk als dat ik nu ben. Maar aan de andere kant is het wel zo dat er bij mij heel veel kapot is nu en dat ik bang ben dat ik niet meer mezelf kan zijn bij hem....Ik blijf hopen Kreeft, is het enige wat ik kan doen. Ik merk ook dat als ik mezelf niet kan afleiden, dat ik ga nadenken en dat ik dan verdrietig wordt.
Mug.....


kreeftje17-03-2006 14:44
hoi mug,
ik begrijp zo goed wat je zegt, de momenten van wel of niet houden van. Dat onvoorwaardelijk houden van is gewoon weg.
Ik probeer het terug te krijgen maar weet niet hoe. Probeer zijn goede kanten te benadrukken, hij doet echt goed zijn best om te veranderen, maar er is zoveel stuk gemaakt in al die jaren. We leven met elkaar, werken de zorg voor de kinderen, maar ik mis iets essencieels, iets wat diep verborgen zit onder het verdriet wat hij heeft veroorzaakt. En dan wordt er ook nog vaak gezegt het is je leeftijd, je gaat veel dieper nadenken over je leven hoe die tot nu is gelopen. Het zijn niet alleen de ruzies die we gehad hebben ook het hele omgaan van hem met mij.
Ik heb me zo vaak alleen gevoeld op allerlei momenten. Nu probeert hij van alles om het goed te maken, en ik denk had je er maar eerder werk van gemaakt. Toen ik vorig jaar voor het eerst echt mijn mond open gedaan heb en gezegt heb dat ik er zo geen klote (sorry) aan vond was het lijden en last. Huilen en smeken ik heb de kans gegeven om zijn gedrag te veranderen, hij zocht een therapeut wel 2 tegelijk.....Nu ben zijn we inmiddels al weer een jaar verder. Van de week was ik bij de therapeut en barste in tranen uit toen ik over de vorige ruzie vertelde (dat hij mij en de jongens op straat zette)Ik merk dat ik mijn verdriet diep verstop om zo mijn best te doen voor onze relatie. Ik wil graag geloven dat het goed komt, maar m,n eigen gevoel schakel ik uit lijkt wel. Ik kan hier eigenlijk niet goed over praten met andere. wel opschrijven. Je bent altijd bang dat een ander je of mijn man veroordeeld. Of zegt ga weg bij hem want dat wil je niet horen.Ik denk wel idd dat haat en liefde dicht bij elkaar staan, zeker in relaties zoals die van ons. Ik heb dat ook als ik maar aan het werk ben dan gaat het wel maar eenmaal alleen thuis slaat het toe, ik word er ook verdrietig van zoals het allemaal gelopen is, ik had er een hele andere voorstelling van toen ik met hem begon. Ben hierin behoorlijk teleurgesteld.
Hij belooft betere tijden en ik wacht...
liefs kreeftje


Mug 4017-03-2006 15:22
hoi Kreeftje,

wat me wel goed doet is dat wij zoveel overeenkomsten hebben. Ik heb 2 vriendinnen waar ik er wel goed mee over kan praten. 1 van die vriendinnen heeft 30 jaar met een man geleefd die haar in het begin van het huwelijk heeft geslagen en daarna eigenlijk altijd geestelijk heeft vernederd. En inderdaad ook zij laat me nadenken over mijn relatie en laat me inzien dat opstappen en voor mezelf kiezen,( gelukkig worden heeft zij het altijd over) de beste keuze zal zijn. Maar dat wil ik inderdaad niet altijd horen, dat weet ik zelf ook wel.En ik weet zelf ook wel dat ik eigenlijk niet meer gelukkig ben, maar dan zeg ik op mijn beurt, wat is geluk? Er zijn hier net zoals bij jou periodes ( al duren ze soms maar een half uur) waarin je denkt, ja het komt weer goed, ik ga weer van hem houden, het gaat lukken, en ik geloof ook wel dat hij het hard probeert en dat hij ook zegt, dit wil ik nooit meer laten gebeuren, ..maar zoals jij al zegt...er is van binnen in die jaren zoveel stuk gemaakt, dat hoeveel je man ook probeert en misschien verandert jouw, mijn man wel echt....wat stuk is van binnen, heelt niet mee, althans zo voelt dat bij mij van binnen, het is onherstelbaar stuk... Waarom we dan toch blijven??? zal het ook niet een beetje zijn omdat we als we voor onszelf kiezen, dat we dan toch gefaald hebben? voor onszelf, voor de omgeving etc? Dat wat jij zegt, erover praten is moeilijker als het opschrijven herken ik ook... Jammer dat we niet ons emailadres bekend kunnen maken aan elkaar of telefoonnummers uit kunnen wisselen, want misschien zouden wij een goed luisterend oor voor elkaar hebben, zonder elkaar te veroordelen. Maar dat kan helaas niet. Ik ben voorzichtig, ik delete ook altijd de geschiedenis uit de pc, mijn temp map maak ik leeg.... Hoe bedoel je bang dat hij er achter komt..... Want ik denk dat als hij dit weet, dat de pleuris uitbreekt.
groeten en liefs Mug


Eindelijk17-03-2006 16:01
GELUK, tja wat is geluk....wanneer ik terug denk aan de tijd dat ik ongelukkig was moet ik altijd aan een rijmpje denken wat ik als kind geleerd heb.

Humpty Dumpty sat on the wall
Humpty Dumpty makes a great fall
All the Kings horses and alle the
Kings mann
Couldn't putt Humpty Dumpty together
again.

GELUK zo breekbaar als een ei en een ei lijmen????......gaat niet meer.
Wens je veel sterkte en liefs Eindelijk




Mug 4020-03-2006 08:05
Hallo Eindelijk,

Lief je reactie en vooral heel mooi. Hoe is het met jou nu? Ik weet dat je ook op mij gerageerd hebt nadat ik mijn verhaal hier had neergezet en dat jij inmiddels een nieuw leven hebt opgebouwd. Heb jij nog last van je verleden?

liefs Mug


Eindelijk20-03-2006 09:37
Ja Mug, dat verleden neem je elke dag met je mee. Vertrouw na 23 jaar nog steeds geen man. Het begint zo leuk.....maar daarna....blijft maar in m'n hoofd zitten. Vraag me nog steeds af waarom ik zo lang gewacht heb met weggaan. Het is namelijk de beste beslissing die ik in mijn leven gemaakt heb. Gewoon je eigen leven leiden en niet met de hete adem van een gek ik je nek. Maar ja als je alles van tevoren weet ik het zo makkelijk. Je moet het eerst ondervinden om te weten dat je het ook leuk kan hebben. Je denk niet zonder te kunnen op dat moment. Doe nu de dingen die ik altijd graag heb willen doen... en weet je...het bevalt me goed. Het weggaan is het waard geweest ook al heb ik alles achter me moeten laten. Hoop voor jouw dat je ook nog eens zover kom en dat je inziet dat je meer waard ben dan dit leven.
Sterkte en liefs Eindelijk


Mug 4022-03-2006 16:26
Hallo,

Ben ik weer. Ik merk dat ik weer terug ga vallen.. Het opgeluchte gevoel van een paar weken terug nadat de bom hier was gebarsten en ik alles eruit had gegooid, het verdwijnt langzaam maar zeker weer. En dat terwijl ik nu eigenlijk helemaal geen reden heb om ergens over in te zitten. Mijn man is heel lief voor me. Hij is rustig, het is gezellig, maar mijn gevoel knaagt aan me... Wat voel ik nog voor hem, hou ik nog van hem?? Ik weet het nog steeds niet. Ik wil niet dat hij aan me zit, ik heb geen zin in sex met hem, ik heb geen zin om naast hem te zitten...en weten jullie........Ik laat het wel allemaal toe en weten jullie waarom??? omdat ergens diep van binnen de angst zit, al weet ik dat er niets zal gebeuren. Ik val weer terug in mijn oude patroon. De dingen niet meer zeggen, mezelf vrolijker voordoen dan ik ben, als hij vraagt hou je nog van me, zeggen..natuurlijk... Waarom kan ik niet eerlijk zeggen, ik weet eigenlijk niet meer wat ik voel, er is in die jaren zoveel gebeurd, dus ik weet niet meer wat ik voor je voel, ik probeer daar achter te komen. Maar nee, ik zeg niets... Ik denk vooral dat het mijn eigen angst is, bang om mezelf tegen te komen, bang om dat kleine bange meisje te zien die hier eigenlijk in dit huwelijk niet meer thuis hoort. Want heel eerlijk, ook al stop ik mezelf weg, dat doe ik omdat dit wereldje toch wel veilig is. Nu weet ik waar ik aan toe ben, klopt gelukkig ben ik niet, maar ik kan ermee leven.. Ik ben zo bang dat ik nooit de beslissing zal nemen om voor mezelf te kiezen. Dat ik berust in mijn leven nu, dat ik dadelijk terugkijk op mijn leven en dat ik zeg: ach...het was misschien niet allemaal zoals ik het eigenlijk had gewild voor mezelf, maar ik heb er iets van gemaakt...ben wel redelijk tevreden...Maar diep van binnen hoop ik dat er een dag komt dat ik op zal staan en zal zeggen, ik kies voor mezelf, ik ga opnieuw beginnen met al het onbekende wat er nog op mijn pad komt. Want dat is het natuurlijk ook, als je zegt dat je uit je huwelijk stapt, stap je ook uit je eigen 4 muren die ik nu zo goed om mezelf heen heb gebouwd.... Dan kom je jezelf dus wel tegen, met al het verdriet wat er dan uitkomt, maar ook het onbekende wat je tegemoet gaat. Want waar begin je aan als je opnieuw begint, dat weet je niet. Hoe reageert je omgeving, wat gebeurt er in de thuis situatie als je zegt dat je niet meer door wilt gaan... allemaal vragen, het is zoveel makkelijker om alles weg te stoppen en mijn kop in het zand te steken en door te gaan alsof je leven leuk is. Het is misschien een beetje een warrig verhaal geworden, maar ik moest het ff kwijt...

Mug


Eindelijk23-03-2006 09:57
Kop op Mug, erger dan dit kan het echt niet worden. Voel je je echt wel zo veilig in dit wereldje???......Maak een plan voor jezelf, zorg dat je woonruimte heb als je weggaat en niet te vergeten zorg dat je wat geld achter de hand heb. En wat anderen denken en zeggen...niet belangrijk toch...Waar je nu in leef is schone schijn voor de buitenwereld. Jij help hem op die manier door te gaan waar hij mee bezig is. Denk aan jezelf want op deze manier ga je er onderdoor. Hoe sterk je ook denk te zijn. Hoop dat je de kracht kan vinden en wens je veel sterkte, Eindelijk


kreeftje23-03-2006 10:27
hoi mug,
goh, je zit er ook wel doorheen he, het is allemaal zo moeilijk , ik begrijp je zo goed zoals je het beschrijft, wat is nu geluk. Soms denk ik hoe komt het dat andere vrouwen wel zo sterk en vastbesloten zijn om op te stappen, wat hebben zij wat wij niet hebben. Waar wachten wij op? Dat de liefde zoals we zijn begonnen weer terug komt? Al is het maar een beetje, ook ik doe net als jij. Ik blijf hier en wacht misschien wel op iets wat nooit meer terug komt. we leven ons leven en cijferen onszelf weg. Ach laat het maar over me heen komen. Ik doe mijn werk en verzorg ons allemaal. Maar is dat het dan? Maar wie kan ons verzekeren dat het leven weer leuk wordt he, niemand toch. Dat is een gok die je zelf moet nemen. En wij willen of kunnen die niet nemen lijkt wel. Ik voel me echt een schijterd, ik durf de stap gewoon weg niet te zetten, denk alsmaar stel je voor dat ik spijt krijg, of dat het allemaal toch nog goed komt tussen ons en dan ben ik weg!
zoals je zegt is het veel veiliger om je echte gevoel maar aan de kant te zetten en doen alsof. Je wilt weer leven al dan niet met een man waar je verliefd op bent, maar gaat dat dan ook weer niet over na een paar jaar.Ondanks wat er allemaal gebeurd is het verdriet wat er van binnen is hoop je op een dag dat je weer wat voelt. Zo leeg ben ik nu. Mug, we zitten echt allebei in een huwelijk gevangen, het is best moeilijk om toe te geven alleen al voor jezelf laat staan tegenover je gezin. Beslissingen nemen vond ik altijd al moeilijk maar zeker als het hier om gaat. Lijkt wel of ik wacht op een andwoord uit de hemel. Soms denk ik, kwam ik maar een verschrikkelijk leuke vent tegen die me meeneemt, weg uit deze sleur met een kerel die soms een drama is. tja makkelijk he.Af gelopen dagen is hij weer te keer gegaan tegen de kinderen, om iets dat je denkt tis de moeite niet waard. Weer praten weer sorry, komt er nooit een einde aan? Ben weer onrustig zegt ie, ja moeten wij weer onder lijden. Ik denk weleens trap het hele huis maar in elkaar en mij erbij dan heb ik misschien genoeg reden om weg te gaan. Hoever moet hij gaan voor ik besluit dat het genoeg is geweest. Eens komt de dag zegt een vriendin dat je er helemaal achter staat en dan kan je een beslissing nemen. En dan zal je ook geen spijt hebben. Je weet dan dat het goed is. Maar wanneer is dat moment.....
liefs kreeftje


Mug 4023-03-2006 16:03
Hallo Kreeftje,

je slaat de spijker op z'n kop. Gisteren ben ik uit eten gegaan met een vriendin van me. Hebben we het er ook nog even over gehad. Ze hoopt dat we ons 25 jaar niet gaan halen samen. Ze schrok van hoe ik eruit zag. Ik schijn hele wallen te hebben. Zelf zie ik dat niet. Ik ben zelfs weer een kilo aangekomen.Dus vond het wel weer goed gaan.....Ik zei ook dat ik vind dat ik nu geen reden heb om bij hem weg te gaan, omdat het nu eigenlijk goed gaat. Dan stop ik alles wat er gebeurd is ook weg en lijk het allemaal goed te praten. Het lijkt wel alsof ik nu een reden nodig heb om weg te gaan. Mijn vriendin zegt ook, je hebt een reden om weg te gaan, je bent niet gelukkig!!
Ik zei misschien dat als hij nu een keer zo kwaad wordt en me een map geeft dat ik dan wel ga...... Ik weet het niet. Hij is echt lief, geduldig aardig, idd stel dat hij nu echt veranderd is.... Ik zie het wel weer...
En eindelijk, je hebt groot gelijk. Ik kan niet anders zeggen. Tegen andere vrouwen die in dezelfde situatie zitten schrijf en zeg ik ook heel moedig, ga weg bij hem denk aan jezelf, voor een ander weet ik het wel. Maar er is 1 lichtpuntje misschien, ik leg elke week geld apart, heb al een aardig bedragje bij elkaar en ik weet ook al precies wat ik wel en niet mee wil nemen als ik weg zou gaan, dus in gedachten kom ik wel steeds verder...dus wie weet...eens??

Mug...


kreeftje25-03-2006 11:57
Hoi mug,
Ja, we hebben een rede zou je zeggen, je bent niet gelukkig dus....
Maar dat is niet genoeg lijkt het. Wat is geluk? zit het niet in jezelf, moet je dat niet zelf doen? Hij kan je niet gelukkig maken. Geluk is meer dan een goede relatie volgens mij. Je kinderen en familie en vrienden. Geluk moet je weten te zien in de wereld om je heen.
Maar omdat je nu niets meer ziet kan je het niet toelaten, teminste zo voel ik het, en geef dan ook mijn man hiervan de schuld. Ik probeer mijn eigen leven op de rit te krijgen, mijn hoge muur afbreken lijkt een begin. Zoals de therapeut zei: een hoge muur om niet meer gekwetst te worden is veilig, maar je kan dan ook niets meer geven, je raakt geblokt zal maar zeggen en ziet niet de kleine leuke dingen in het leven wat je ook gelukkig kan maken. Probeer mezelf dus hier in te veranderen mezelf weer gelukkig te krijgen en of daar dan nog een plaats voor mijn man is??? dat zien we dan wel weer. Maar het is moeilijk hoor, aan je WARE IK denken.
Liefs kreeftje


kreeftje08-04-2006 09:57
hoi mug
Hoe is het nu met je? hier gaat het best wel goed gelukkig. Tis rustig, we praten ieder dag een half uurtje, om te ventileren, zodat de spanning (door wat dan ook) bij mijn man niet kan oplopen.
Het werkt goed, samen met de therapeut hebben we al een hoop bereikt. Nu gaan we volgende week samen naar de therapeut,de volgende stap.
Ik begin weer wat lichtpuntjes te zien
gelukkig. Ik weet niet, maar is dat ook niet iets voor jou (jullie)om naar een therapeut te gaan? Wie weet helpt het, en dat zou toch fijn zijn voor jullie gezin. Ik maak op uit je brieven dat je net als ik niet zomaar opgeeft (als ik het mis heb, sorry)wil je nergens naar toe praten maar wie weet zijn jullie er bij gebaat en jij zeker wel, Ik merk aan mijzelf dat ik al weer een stuk positiever ben. Kom veel meer voor mijzelf op, wat IK wil, mijn ware innerlijke stemmetje. En daardoor zijn we ook veel meer gelijke partners. Ik stel ook duidelijke grenzen nu ik weet dat hij borderline is en dat werk goed.
Ik ben nu heus niet voor 100% om hoor, blijf echt nog wel op mijn hoede, maar het is een begin.
liefs kreeftje


Mug 4015-05-2006 09:30
hallo,

ben ik weer. Inmiddels alweer half mei.
Het gaat eigenlijk wel goed nu tussen mijn man en mij. Hij is lief, geduldig. We hebben lol, en we hebben een paar keer gepraat....alleen,......de volgende dag na het praten komt hij er niet meer op terug en denkt dat alles koek en ei is. Ik heb een paar weken geleden, 1 dag voor pasen was dat, gezegd dat ik het gevoel kreeg dat het over was tussen hem en mij, dat ik het idee had dat het voor mij op was. Dat ik er over dacht om weg te gaan, maar dat ik ook ziets had van, maar 24 jaar gooi je ook niet zo maar weg. Hij was daar behoorlijk van onder de indruk, ook had ik gezegd dat ik ondanks mijn gevoel het toch wilde blijven proberen. Op een gegeven moment zijn we gaan slapen en de volgende dag moest ik 'sochtends even weg naar een vriendin, daarna thuis gekomen, was het gezellig. Normaal praten, etc. Hij zei toen, zie je nou wel, zo kan het toch ook? we kunnen het wel vinden met elkaar, alsof alles in orde was. Ik zei nog, dat is niet in 1 dag voorbij hoor, hij heeft er verder niet meer op gerageerd. Ik had zoiets van...hij steekt zijn kop in 't zand. En had ook op dat moment geen zin meer om weer het hele verhaal van de vorige dag te herhalen. Hij weet het en als hij zijn kop in 't zand wil steken , kan ik er niks mee.
Nu zijn we inmiddels weer een paar weken verder en zoals gezegd gaat het goed. Ik heb weer een beetje rust in mijn lichaam en het gevoel dat ik me weer iets beter voel....
Maar... toch kreeg ik ineens weer de behoefte om mijn eigen verhaal te lezen. En dat begrijp ik niet van mezelf...Waarom laat ik het verleden niet rusten, waarom kan ik het niet vergeten en proberen om verder tegaan met hem en proberen om mijn gevoelens weer te laten groeien voor hem. Dan lees ik mijn verhaal hier weer en dan denk ik,...jeetje dat ben ik!!!! Hoe lang zal het nu weer goed blijven gaan denk ik dan...en dat terwijl ik probeer om dat niet te denken, want dan ga je volgens mij er op zitten wachten totdat het weer fout gaat.
ik wilde weer even reageren hier, had daar even de behoefte aan. Ik hoop dat ik me goed blijf voelen en dat het ook daadwerkelijk goed blijft gaan hier, maar ergens denk ik dat ik zelf weer een muurtje voor mezelf heb opgebouwd, waar ik lekker veilig achter zit.
De tijd zal het leren...

Mug


kreeftje15-05-2006 16:48
Hoi mug,
Fijn voor je dat het wat beter gaat. Ik ken dat gevoel dat je hebt als je je verhaal weer terug leest.Gaat die beerput weer open he? Dat heb ik ook en kan het verleden maar niet laten rusten, ik denk zelfs dat dat beter is om het eruit te gooien om zo het verdriet en de boosheid te verwerken. Mijn man zei van het weekend laat het rusten zo wordt ons huwelijk nooit meer goed. Word ik gelijk weer boos, ja,ja lekker makkelijk, voor hem dan. Alles draait doorelkaar boosheid, verdriet, en ik geloof zelfs een beetje liefde. Als hij zijn armen om mij heen slaat voel ik eerst genegenheid maar slaat dan weer om in boosheid en wijs hem weer af. We draaien maar in een kringetje, wor ik zo moe van. Denk ik ook het komt nooit meer goed, het blijft altijd tussen ons in staan. Hij zegt ook dat hij het moeilijk heeft met mijn nieuwe ik. Tja ik pik niets meer van hem en confronteer hem ermee. Het gaat met mij in ieder geval wat beter wordt steeds sterker, ga me steeds meer losmaken van hem. En hoop zo tot een goede beslissing te komen, weggaan of blijven. Houden van is een moeilijk begrip, zeker in dit soort relaties. Kijk ik naar hem en denk ik, hou ik nog wel van hem? of is het een soort ,,veiligheid,, gewoonte ofzo. Zolang er geen ruzie is gaat het wel maar er hoeft maar iets te gebeuren en hup daar is die spanning weer, en heb een paar dagen weer de tijd nodig om bij te komen. ik kan niet veel meer hebben, slaap dan slecht en kan niet eten. zo ook weer met pasen en afgelopen weekend. Hij zegt dat ik hem boos maak en verward met mijn uitspraken. Uiteindelijk is het toch weer mijn schuld....
Maar ik bouw mijn muur niet meer op ik breek hem af en wat er dan over is zie ik wel.
sterkte mug, liefs kreeftje


Mug 4015-05-2006 18:05
Hallo Kreeftje,

je bent in ieder geval op de goede weg. Alleen al door in te zien dat jij niet de schuldige in het geheel bent. Ook dat je je muur niet meer opbouwt is heel goed. Verwarrend he, die gevoelens? Ik heb dat net zo, het gaat nu goed, maar ik merk nog steeds dat ik hem niet zelf op zoek voor een knuffel. Ik merk wel weer een soort vertedering naar hem toe. Maar wat je zegt als er iets zou gebeuren, al zijn het maar harde woorden, of meningsverschil dan is dat zelfs weg. Ik blijf het net als jij positief inzien, en ik hoop dat ik er ook op een dag uitkom voor mezelf.
Soms zou ik wel is in de toekomst willen kijken, gewoon om te weten of dat hij echt niet meer agressief zal zijn in de toekomst. Dat is zo jammer dat je dat nooit van tevoren kan weten.
Maar ik kan niet anders zeggen, hij doet echt zijn best, en ik hoop ook dat ie zichzelf is nu en niet dat het een fase is die weer inkakt.
Kreeftje, heb jij voor jezelf ook wel is het idee dat je in een cirkel zit dat je niet durft te doorbreken? dat je ook onzeker bent om voor jezelf te kiezen omdat je bang bent dat je de verkeerde beslissing neemt? Ik heb dat vooral in de periodes dat het weer goed gaat, dan denk ik...zie je nou wel, het is hartstikke leuk zo, ik moet is niet zo overdrijven met mijn doemdenken. Herken jij dat? Vast wel....
Hou me wel op de hoogte van jou doen en laten, desnoods op het prikbord.
sterkte....

liefs Mug


kreeftje02-06-2006 20:29
Hoi mug,
hoe is het met je, alweer 2 weken voorbij. ik heb het gevoel dat de tijd tussen mijn vingers doorglipt. Allemaal verloren tijd zo zie ik dat. Ja die negatieve spiraal waar ik maar niet uit kom lijkt het.Mijn man heeft nu medicatie voor zijn borderline en ik moet zeggen hij is erg rustig. Ik heb hem 3 weken geleden gezegt dat hij mij echt rust en tijd moet geven om alles te verwerken. Ik moet er achter komen of ik nog genoeg van hem houd om door te gaan, Afstand creeren, en dat lukt aardig tot nu toe. Hij probeert het af en toe nog wel maar ik kap hem meteen af. We vrijen en knuffelen helemaal niet meer. Alleen een kus bij weggaan en slapen. Ik wist niet dat ik zo,n koele kikker kan zijn. Ik ben juist een warme en gevoelige vrouw die vaak aan gehaald wil worden, maar niet meer door hem. Dat zegt eigenlijk al genoeg he? Nu komt er nog bij dat ik die ene man weer heb gezien waar ik het over had. Bij toeval kwam ik hem tegen op straat en pang daar was mijn gevoel voor hem weer helemaal terug, en ook bij hem. Kan je na gaan, het is al een jaar geleden dat ik hem gesproken heb en toch is het er nog steeds. Ik wil niet toestaan dat hij het onderwerp van mijn scheiding wordt. Vandaag heb ik hem weer gezien, en ik word gek van mijzelf. Zo lief en rustig als hij is en met oh zoveel problemen thuis. Ik zei nog laten we samen maar gaan wegrennen voor alle problemen, maar vind dat zo laf van mezelf! Een knuffel en het was weer voorbij....Nog een probleem erbij. Ik hoop dat het voor jou wat eenvoudiger is en wordt mug, laat weer wat van je horen, Liefs kreeftje


Mug 4008-06-2006 18:28
Hoi Kreeftje,

pffff...ben ik weer na bijna 3 weken denk ik.
Mijn man is 2 weken thuis geweest, dus dan ben ik nooit op deze site. Hij hoeft niet te weten dat ik hier ben.
Hier gaat het eigenlijk goed.... Stilte voor de storm??? of is er nu na alle gesprekken die we hebben gehad echt een ommekeer... Mijn gevoel is de ene keer goed voor hem, de andere keer kots ik hem weer uit. Maar ik sta al veel positiever tegenover hem dan ik heb gestaan.
Kreeftje, wat jou betreft met die andere man, eigenlijk zegt dat al genoeg he? Bij hem voel je wel, bij je man niet.......Sterkte ermee, hou me op de hoogte...ik ben nu zeker 2 weken lang aanwezig hier en kijk dan elke dag even of er berichten zijn..

groetjes Mug...


kreeftje09-06-2006 17:42
hoi mug, lijkt me heerlijk iedere 2 weken zonder man, kan je ff bij tanken. mis je hem dan? kijk het gaat nu redelijk goed tussen jullie, heb jij dan niet steeds dat het verleden tussen jullie staat? Ik heb dat zo sterk, niet alleen de klappen maar ook de dingen die hij heeft gezegt en geschreeuwd, daar hoef ik natuurlijk niet over uit te wijden dat kan je wel raden. En hetgene wat hij heeft nagelaten, zeker in de tijd dat de kinderen zijn geboren.
Ik kan het gewoon geen plekje geven en het staat vreselijk tussen ons in. Hij doet echt zijn best en nog vertrouw ik het niet. Hij doet allemaal dingen om het mij naar de zin te maken, wordt niet meer boos, is lief en zorgzaam. En ik...ik bekijk het met argusogen en denk hoelang houd hij dit vol. Is dit niet weer een van zijn manupilaties, kijk eens hoe goed ik voor je ben, dan ga(kan) je niet weg gaan he! Het is veel makkelijker om boos te zijn, kan ik hem haten. Nu speelt hij op mijn gevoel, hij weet dat ik dan weer zwak ben.En als ik er wat van zeg, zegt hij ik ben mss wel veranderd geloof me nu maar. Denk ik, waarom kan je nu wel veranderen en niet 20 jr eerder. Allemaal verdriet, jaren lang, en nu kan en ziet hij het wel in. Vind het zo boter na de vis weet je.
Groetjes kreeftje


Mug 4009-06-2006 22:54
Hallo Kreeftje,

Wat kan ik hier op zeggen....Ik ben even stil, eigenlijk de hele avond al. Je laatste bericht maalt maar door mijn hoofd....Zal ik vandaag reageren of er nog een nachtje over slapen...dacht ik dus, maar ik zit hier nu achter de pc en tiep.
Ik herken het wat je zegt en weet je....het doet pijn, vooral omdat ik het zo goed herken, maar dat ik dacht dat ik nu eindelijk weer op de goede weg ben. Maar wat je zegt, ik ben argwanend...ook begin ik weer te twijfelen aan mezelf en te twijfelen over mijn gedachtes, daarmee bedoel ik dus, hij doet nu zo zijn best hoe heb ik ooit kunnen denken dat het aan hem ligt....zo bedoel ik dat dus. Is het echt soms zo erg geweest, heb ik niet een beetje overdreven?? etc. Als ik nu weg zou gaan kan dat niet, want hij is alleen maar lief, geduldig, goed, zelfs mijn dochter is niet meer agwanend naar hem toe en begint hem weer te vertrouwen, hou me ten goede daar ben ik blij mee en ik heb zelf ook de laatste 2 weken gedacht van, ja..ik hou weer van hem en ik ga ervoor. Maar ook bij mij blijft het verleden me achtervolgen. En het ergste vind ik dat ik nu zo aan mezelf ga twijfelen, alsof het niet zo erg is geweest wat er is gebeurd, alsof ik het overdreven heb,dat ik zelf ook vaak de schuldige was in de ruzies..jeetje, ik hoop dat ik sterk in mijn schoenen blijf staan. Want echt de laatste 2 weken waren heel gezellig, geen vuiltje aan de lucht, maar ik bedenk me wel, dat alles naar zijn zin is gegaan, ik was vrolijk, dingen voor hem georganiseerd, niet dat dat verkeerd is, maar hij heeft alle aandacht gekregen, en waar was ik??? Ik was de getrouwde vrouw die zichzelf misschien een klein beetje had weggecijferd? Ik weet het nu dus niet meer...ik merk wel dat ik zelfs aan mijn 2 vriendinnen vertel dat het zo gezellig is, dat het goed gaat dat er niks aan de hand is. Ik vertel niets over mijn twijfels.
En ja, Kreeft ik ben blij als hij weer weg is en nee, ik mis hem niet. Ik ga ervan uit dat dit normaal is omdat ik nu eenmaal gewend ben om regelmatig alleen te zijn. Ik weet niet of het normaal is...ik hoop dat ik er ooit echt uit kom, maar jouw bericht heeft mijn gedachten weer op zijn kop gezet......Klote he??
Ik weet zo goed wat jij nu doormaakt, ik durf te wedden dat jij hetzelfde denkt als ik als je nu naar je man kijkt.......Is hij echt zo lief, heb ik het me vaak verbeeld dat hij zo boos kan zijn, liggen de ruzies ook vaak aan mij? ben ik een ruzie zoeker??? pfffff....als ik mijn verhaal teruglees weet ik dat wat hij me aan heeft gedaan ik mezelf niet kan aan rekenen, ik ben benieuwd hoe ik reageer als hij weer thuis is. Ik hoop dat ik weer net zulke positieve gevoelens heb voor hem als de afgelopen 2 weken, maar dat mag niet ten koste gaan van mezelf dat ik alles weer achter mijn muur pleur(sorry) en mooi weer speel. In ieder geval lucht het me op dat ik hier alles eerlijk neer kan zetten, zonder ook maar iets weg te laten......

liefs Mug.......


Joosje10-06-2006 08:46
Hai dames, ik heb heel even in jullie situatie gezeten. Op een gegeven moment stopte ik met het gras voor zijn voeten wegmaaien, en deed hij het zelf (nadat we uitgesproken hadden wat er mis ging). En toen ging het goed! Ik was ook boos, omdat ik zag dat het ook anders kon. Toen zei hij, wat is er anders dan? En dat was in eerste instantie mijn gedrag... dus toen ging ik me ook schuldig voelen... Ik geloof dat je als vrouw zelf de gelegenheid schept, want je gaat (voor je eigen veiligheid) op je tenen lopen... En dat hoef je niet te doen, maar je denkt dat dat een goeie oplossing is, dat alles op den duur beter zal worden.

Ik dacht aan iets wat ik heb gelezen, namelijk dat je kunt testen hoe tolerant hij nu is naar je, door op kleine punten jouw zin 'door te drijven'. Zoals kiezen wat er op tv is. Vindt hij dat goed? Of wil hij zijn zin?

Hoe dan ook, goed dat je het een kans geeft (helemaal als er kinderen zijn), maar waakzaam zijn lijkt me geen overbodige luxe.
Hebben jullie mannen ook professioneel hulp gezocht? In veel boeken is dat een voorwaarde...

Blijf eerlijk tegenover jezelf, maak het niet mooier dan het is. En kijk uit met schuldgevoel, want dat is waar dit voor een groot deel om draait... dat jij je schuldig voelt.

En eerlijk gezegd bleef onze geschiedenis voor mijn gevoel tussen ons in staan... ik vertrouwde hem niet meer, dus wilde niet verder.

Pff... lastig :-) maar ik wens jullie in ieder geval sterkte! Liefs Joosje


kreeftje10-06-2006 15:15
sorry mug dat ik je weer wakker heb geschut. het is niet mijn bedoeling dat ik je in verwarring breng. Maar de meeste verhalen die ik lees gaan over dat de relatie over is gegaan door meestal nog ergere mishandelingen die ik heb ondergaan. Daarmee vraag ik me ook vaak af of ik niet overdrijf. Net als jij denk ik dat ik ook niet misselijk ben, ben best wel een kattekop geloof ik. Maar ja dan hoef je nog niet geslagen te worden he? Omdat wij een man hebben die ook vaak lief en zorgzaam is, is het moeilijk om de knoop door te hakken omdat ze zo goed hun best doen om de relatie te redden. En ja joosje mijn man is in therapie en het gaat best wel goed, maar dat vertrouwen he, dat is er nog lang niet.
Ik ben aan het veranderen in een sterkere vrouw en dat doet me goed. De relatie veranderd erdoor, maar dat houden van is er niet meer geloof ik groetjes kreeftje


Naam onbekend10-06-2006 17:08
Kreeftje, dat had ik ook, ik vertrouwde hem niet meer, en kwam er achter dat ik dat ook nooit echt gedaan had. En de liefde verdween... voor mij was het toen over, maar dat kwam ook omdat het allemaal mijn probleem was volgens hem.

En wat je ergere mishandeling noemt.. ik heb ee paar keer gehoord dat mensen psychische/emotionele mishandeling erger vonden dan lichamelijke. Het gaat daarbij om je eigen (gevoelsmatige) grens!

Heel goed dat je sterker wordt!

(nog meer) sterkte (Mug ook), van Joosje


Mug 4010-06-2006 22:44
Hallo,
dank je wel Joosje en naam onbekend...en Kreeftje...geeft niet van het wakker schudden, zat toch onder de oppervlakte.
Maar ik merk dat ik er wel beter mee om kan gaan, met mijn gevoelens die niet meer zo zijn zoals ze horen. Een maand of 2 geleden kon ik niet met mezelf omgaan, veel huilen, veel praten met vriendinnen en afvallen. Nu heb ik zoiets na mijn dip gisteren,...ik zie wel, ik ga niet mijn 2 weken verpesten door te piekeren, daar los ik niks mee op. Ik geniet nu van de zon en de kinderen zonder mijn man deze 2 weken....

liefs van Mug....


kreeftje13-06-2006 09:15
Hoi mug en joosje,
gelijk heb je mug, geniet van je kinderen en het zonnetje, niet te veel piekeren dat probeer ik ook. Ooit komt er wel een oplossing. Ik zie het steeds meer helderder hoe zoiets onstaat daar heb ik ook mijn aandeel in. En daarmee bedoel ik geen schuld maar ik heb nooit mijn grenzen aangegeven. Heb het geaccepteerd omdat ik niet beter wist nooit anders geleerd en gezien heb. Triest om in te zien dat ik nooit het vertrouwen en de liefde waar ik naar verlangde heb gekregen. Niet van mijn vader en later niet van mijn man. Ik heb zo mijn best gedaan om dat te krijgen dat ik mezelf helemaal weg heb gecijfert.Nu moet ik dat te zien doorbreken. Ik heb wel recht op liefde zonder dat ik me daarvoor door allerlei bochten moet wringen. Gewoon omdat ik, IK ben. Als ik terug kijk in mijn leven heb ik me altijd eenzaam en droevig gevoeld, als kind en later als getrouwde vrouw. Maar de buitenwereld had niets in de gaten, Ik kan zo goed toneel spelen! De therapeut zij dat ik mijn strategie aan het opgeven ben omdat ik inzie dat het niet meer werkt
en dat is een hele stap vooruit. Nu moet ik proberen van mezelf te gaan houden, dat ik het waard ben om liefde te krijgen. Het zijn een hoop mooie woorden nu moet ik het nog uitvoeren. Maar ik weet zeker dat ik er vroeg of laat uitkom, uit die depressie van jaren, als kind al.

En joosje, ik ben niet alleen geestelijk maar ook fysiek mishandeld, heb alleen nooit een mes op m,n strot gehad en het gebeurde niet dagelijks, maar zo om de 3 of 4 mnd. Maar heb toch ook met blauwe plekken of een blauw oog rondgelopen en een half jaar terug had hij mij en de kinderen s,avonds laat op straat gezet, zodat ik een vriend moest bellen voor hulp om ergens te slapen. En dat is erg genoeg, toch?
Ik merk dat ik me daarin zit goed te praten, iedere vorm van mishandeling is fout en nooit goed te praten. Mug en joosje bedankt voor jullie reaktie het doet me goed om met jullie te schrijven.

Liefs kreeftje


Joosje13-06-2006 12:34
Hey Kreeftje, voor mijn gevoel is dat (ook) erger hoor, lichamelijk mishandeld worden... Ik had gelukkig veel steun (van een psycholoog en familie) waardoor ik er snel uit kon stappen, want toen ik eenmaal in de gaten had wat er gebeurde, wilde ik dat niet meer. Ik heb nog geprobeerd de situatie te veranderen, maar toen dat niet lukte ben ik opgestapt.

En ik vind veel minder al erg genoeg... Wat bij mij werkte als ik het goed praatte voor mezelf, is terug gaan naar het gevoel dat ik had in situaties waarin hij mijn grenzen overging (ik mijn grenzen liet overschrijden). Daardoor wist ik steeds weer: dit wil ik niet, nooit meer.

Zo schrijven vind ik ook fijn! :-)

Liefs Joosje


mug 4019-06-2006 12:39
Hallo,

Ben ik weer. Het is maandag vandaag. De 2 weken zijn al weer bjna voorbij. Dat betekent dat hij deze week weer thuis komt. Dat hoor ik vandaag van hem. Dat kan morgen zijn, maar ook woensdag, donderdag of uiterlijk vrijdag.
Elke keer dat hij thuis moet komen zie ik er tegen op. Dit heb ik dus al een paar jaar zo. En steen in mijn maag, hopend dat hij niet al op dinsdag thuis komt. De dag dat hij thuis komt, ben ik een opgefokt dier in een kooi. Onrustig, heen en weer lopend, nerveus en heel druk pratend als hij eenmaal thuis is.
En elke keer (bijna) denk ik de volgende dag weer, zie je nou dat het mee valt. Het is gezellig, ik zet mijn verstand op nul en ik ga er voor. Gezellige 2 weken ervan maken. En elke keer dat de 2e zondag voorbij is, denk ik weer...morgen moet hij bellen wanneer hij weer voor 2 weken weg moet. En elke keer denk ik...bid ik bijna dat het niet later is als een woensdag is, zodat ik weer lekker alleen ben.
Ik zal de aankomende 2 weken weer meer mee lezen en misschien een berichtje terugposten, als ik zeker weet dat ik ff alleen ben.

groetjes.......
en kreeftje, ik denk wel dat je dit ook weer leest, hoe is het met jou?

Mug.


Mug 4019-06-2006 13:25
Hoi,

hij heeft net gebeld. Hij komt morgen thuis....

Mug


kreeftje19-06-2006 17:04
hoi mug ben ik weer,ik ben in het weekend bijna nooit op de site en ook savonds niet want dan zit hij in mijn nek te hijgen.Het is wat meid, dat je er zo tegen op ziet als hij thuis komt. Ik ken het wel, dat je zegt ik ga er een leuke 2wk van maken. Ik had dat pas met een weekje vakantie. Ik dacht ook, zet je sores maar ff in de kast en ga ervoor. Gek genoeg kan ik het dan ook net als jij. Maar het is in ieder geval (bij mij) jezelf voor de gek houden, toen we terug waren was dat goeie gevoel ook meteen weer weg, Daar gelaten geloof ik. Sindsdien, nu 4 wk geleden is het gewoon klote. Gisteren zette hij me weer voor de keuze, wat wil je nou blijven of ophoepelen. Ik zei, ik geloof dat het maar beter over kan zijn. Nou hij heeft al zijn strategieen uit de kast gehaald. Zielig doen, boos worden, normaal, me alle financiele zaken voorgelegd (en die waren voor mij natuurlijk niet rooskleurig)Hij was nog net niet aan het stampvoeten als een kleuter.Hij werkt echt op mijn gevoel, zie je dan niet wat je de jongens en mij aandoet? Kom ik met het argument, heb jij nooit ingezien wat je mij en de jongens aan gedaan hebt? Spelletjes spelen, het balletje steeds over en weer slaan.Pfff
Mug laat de 2wk die komen je niet opofferen voor hem. Laat hem ook maar eens zijn best doen voor jou.Geen verstand op nul, blijf met je beide benen op de grond en bekijk de situatie zoals hij werkelijk is.
Liefs kreeftje


Naam onbekend19-06-2006 18:00
Hoi Kreeft,

leuk zo snel een reactie terug. Ik hoop dat ik idd is mezelf kan zijn en het niet hem naar de zin maak. Maar dat is een ingebouwd systeem geloof ik, net als bij jou....Ik laat het maar op me afkomen.
Als ik dit allemaal zo lees is het net alsof ik met een monster temaken heb, dat is hij maar 2% van de tijd tegenwoordig en slaan of dreigen komt ook niet echt voor, maarrrrr....dat ligt ten dele ook aan mij.Ik zit goed in mijn rol als ie thuis is.En hij probeert het ook echt, maar ach.....tis net wat mijn vriendin zegt, het gevoel is weg en nu proberen om dat gewoon is te zeggen en voor mezelf te kiezen, of dat ooit gebeurd?????? Ik denk het niet...ik denk dat jij precies in dezelfde situatie zit...schept toch een band.
pas goed op jezelf!!!!
liefs Mug


kreeftje20-06-2006 08:53
Hoi mug,
Ja het schept zeker een band. Ik heb hem gisteren nog eens duidelijk gemaakt dat mijn liefde voor hem er niet meer is. Hij wil graag dat ik bij hem blijf ondanks dat.Soort maatjes idee. Nou meid ik spreek je, hou je sterk en pas ook goed opjezelf
liefs kreeftje


Mug 4005-07-2006 10:28
Hallo,

ben ik weer na 2 weken. Ik ben sinds vandaag weer voor 2 weken alleen. De opluchting die ik voel is haast niet te beschrijven.
Ik schreef 2 weken geleden dat ik er zo tegen op zag dat hij weer thuis zou komen. Het viel me allemaal heel erg mee, en wel zo mee dat ik de eerste dagen vrolijk was en het echt weer zag zitten. Dat was vanaf een dinsdagavond tot een zondagmiddag. Daarna merkte ik weer dat het begon om te draaien bij me. Of het kwam omdat hij ongezellig was??? nee eigenlijk niet. Maar soms hoeft er maar een klein dingetje te zijn, lichaamstaal, ongeduldig met wat ook en het slaat om bij me. Maar goed, ik heb geprobeerd om zo normaal mogelijk te blijven doen. Vriendelijk, aardig, zorgzaam, maar verder kwam ik niet.
Ik werd ook weer stiller, meer in mezelf teruggetrokken en hoe graag ik dan ook probeer om alles weer achter mijn muur te zetten, ik kan het dan niet op dat moment. Ik werd mezelf.....Hij kon het niet uitstaan dat ik stiller was, ik verziekte zijn dag met mijn gedrag. Op een gegeven moment is dat uitgelopen op een ruzie. Er is niets gebeurd, qua dreigingen of slaan, maar toch was ik op mijn hoede en ik kon toch niet reageren zoals ik wilde, want dat voel je. Ik heb hem wel gezegd, dat hij steeds maar bevestiging van me wilde hebben, en aandacht en ook dat ik gewoon is mezelf wilde zijn, en dat was nu dus wat stiller. OOk heb ik tegen hem gezegd dat als hij thuis komt dat ik dan opgefokt ben, en overdreven vrolijk etc. Later hebben we het weer bij gelegd. Die zelfde dag, vrijdagavond, hadden we een bbq bij ons thuis. Hij is op die avond verschriikelijk dronken geworden, wel vrolijk, maar ik was bang voor het moment dat we alleen zouden zijn. Hij wilde niet naar bed, en vond het eigenlijk maar raar dat ik wel wilde. Ik ben op mijn gemak gaan opruimen en daarna de docuhe ingegaan. Ik wilde immers wel naar bed, dus ik had zoiets van, draai jij maar keihard muziek ik ga alvast douchen etc. Toen ik mijn tanden aan het poetsen was kwam hij kijken wat ik aan het doen was. Hij besloot toen toch ook maar om naar bed te gaan.
Toen hij in bed lag, dacht ik he he hij gaat zo slapen en dan kan ik weer ontspannen, want ik blijf op mijn hoede. Van het een op andere moment was ik een kutwijf die hij het liefst de strot wilde dichtdrukken. Ik heb nog meer verwensingen naar mijn kop gekregen en ik had snel wat kleding klaar gelegd, zodat ik zo weg kon gaan als dat nodig was. Hij is nog 2 keer op de rand van zijn bed gaan zitten, kwaad op mij,maar is gelukkig daarna gaan liggen. Op de rand van het bed zitten, betekent dat er een explosie van woede aan kan komen, als je net iets verkeerd doet. Hij is gaan liggen en ik durfde niet eens hardop adem te halen omdat ik bang was dat hem dat zou gaan irriteren. Gelukkig sliep hij snel. Ik kon opgelucht adem halen. Ik wilde eigenlijk naar beneden naar de huiskamer, maar ik had het lef niet, stel je voor dat hij wakker zou worden!!!!!! Wat zou er dan gebeuren als ik niet in bed zou liggen, dat kan echt verkeerd uitpakken. Ik ben wel even mijn bed uitgegaanom een slaappil in te nemen, anders kon ik echt niet in slaap komen.
De volgende morgen heb ik hem ermee geconfronteerd, hij wist er niets meer van. Veel spijt betuigingen etc...Daarmee moet het dan weer over zijn, maar ik had geen zin meer in lijfelijk contact met hem. Hij vond me zo mooi, wilde met me vrijen, ik had geen zin!!!!!! Was hij daar weer kwaad over de volgende dag. Ik zei tegen hem, dat het bij mij wel ff moest zakken, omdat ik erg bang was op dat moment etc. Hij weer met het excuus, wat kan ik er aan doen, ik weet toch helemaal niet dat ik het allemaal heb gezegd! Dat pik ik dus niet en dat heb ik hem ook gezegd, lekker makkelijk allemaal dan, wordt lekker dronken en dan mag alles...
De laatste 2 dagen ging het wel weer hier. Maar volgens mijn vriendin komt dat ook omdat ik weet dat hij weer weg gaat voor 2 weken, dus dat ik daarom weer even mijn knop om kan draaien.
De tijd zal het leren....
Ik heb weer even van me afgeschreven en ik kan hier weer even mee verder.
Bedankt voor het lezen.

Mug.


kreeftje05-07-2006 11:56
hoi mug,

Oh ik ken dat op de rand van het bed zitten betekent onheil. Mijn man kwam zaterdag ook op de rand van het bed zitten en probeerde om met me te gaan vrijen, ik zei dat ik niet wilde en ja hoor hij werd weer boos, je doet maar alsof, je gaat het vanzelf wel lekker vinden bla,bla,bla.
Hij zei ik hou van je, waarop ik zei: ik niet meer van jou. En daarop zei ik ik wil van je scheiden. Zo de knoop is doorgehakt. Wat daarop volgde kan je bedenken, boos verdrietig niet accepteren dus. Volgende dag vraagt hij aan de kinderen hoe die er over denken dat ik hun leven verpest. Zegt de oudste, ik sta helemaal achter mama haar beslissing, en de jongste beaamde dat. Zegt hij dan wil ik jullie nooit meer zien, vanaf nu bestaan jullie niet meer voor mij. Wat een klootzak is dat.
maandag doet hij poeslief en zegt dat hij ons verzorgt en goed achterlaat mag hier blijven wonen ed. Gisteren verklaart hij mij de oorlog en maakt me kapot en het liefst dood. Hij heeft me tot 3 uur vannacht wakker gehouden en geterroriseert. ben echt kapot moe nu. en moet nog werken tot vanavond laat pff. Maar mijn beslissing staat vast, ik ga met mijn jongens een nieuw leven opbouwen....samen komen we er wel.
liefs kreeftje


Mug 4005-07-2006 12:29
Hoi Kreeftje,

Goed zo!!!!! Volhouden nu en als hij geweld gaat gebruiken doe dan aangifte tegen hem!!! Hou me op de hoogte als je wilt. Je kan ook op de mailinglist kijken en daar een mail naar me sturen, dan ontvang ik jouw mail op mijn prive adres.
Nogmaals sterkte en succes!!!!!!!!!!!


Mug 4009-07-2006 18:58
Hallo,

Ik zit net te luisteren en te kijken naar het concert van Marco Borsato en ineens viel me een stuk tekst op.
Ik zet het hier neer:

Veel te lang heb ik gedacht,
dat jij het was, bestemd voor mij.
En tegen beter weten in,
zette ik mezelf steeds weer opzij.
Nou, voordat het echt te laat is,
Ga ik terug naar mezelf!

Laat me gaan,
laat me gaan,
Geef me ruimte om te leven,
Ik heb al zoveel weg gegeven.
Laat me gaan, laat me gaan!

Ik ben de laatste weken steeds meer bezig met mezelf los te maken. Deze tekst doet veel met me.
Ik kom er wel......Het zal niet lang duren voor ik mezelf heb losgeweekt hier, ik voel het!!!!!!!

liefs Mug.

-edit- verplaatst door admin


Brother musquito09-07-2006 22:35
ik zag het al staan in je msn....

"ik kom er wel"

ben er verdrietig van.......sterkte


...10-07-2006 01:41
dit zou een goed handvest kunnen zijn voor alle lompe mannen, die alleen de macht van de onmacht gebruiken om hun zielige karakters te kunnen handhaven te willen doorbreken.


Coco10-07-2006 09:54
Ik ben de laatste tijd ook bezig om van hem los te komen, dag en nacht zit ik met de vraag hoe ik van hem af komt.
Verzamel alle informatie, dit bewijs voor mij dat ik los probeer te komen van hem.
Ik wens je heel veel sterkte en we komen er uiteindelijk wel.
We hebben recht op een fijn leven.

Liefs Coco


kreeftje10-07-2006 16:08
hoi mug,
Ja jij komt er ook wel. Als jij daar aan toe bent, dat beslis jezelf dat voel je. Ik ben nu een week verder met al die ups en downs. Hij geeft gewoon niet toe, zegt rustig dat hij het er niet mee eens is, wil nog een jaar de kans hebben.
Ik houd voet bij stuk, ben heel sterk al zeg ik het zelf, een paar dagen geleden heeft hij mij bijvoorbeeld tot 3 uur snachts wakker gehouden met zijn geschreeuw en verwijten, en om 4 uur kwam hij nog een keer naar beneden om weer te beginnen. Ik heb mijn ogen weer dicht gedaan en niet meer gereageert.
Volgende dag had ik een werkdag van 9 uur dus helemaal brak, wallen onder mijn ogen, bibberen en doodmoe.
Nu is hij weer rustig dan weer onrustig of verdrietig. Heel moeilijk allemaal.
Ik ga gewoon mijn gangetje en regel de dingen die nodig zijn. ik kijk uit naar de dag dat ik in mijn eigen huisje zit, die rust lonkt naar me.
Ik ben nog steeds blij dat ik deze stap heb gezet, het maakt dat ik me sterk en moedig voel. ik kom er wel en jij ook mug dat komt vanzelf als jij er ook klaar (mee) voor bent.
Liefs kreeftje


kreeftje10-07-2006 16:32
hoi mug
ik had ook al bij je mooie tekst gereageert, maar doe het ook nog maar hier een keer.
hoe is het met je mug, je man is al weer een week weg, je zegt ik kom steeds meer los, goed van je. Daar begon het bij mij ook mee. Nu ik besloten heb om te scheiden voel ik me nog vrijer, gekke is ben echt niet meer bang voor het onbekende, laat het maar over me heen komen. Nu moet alles nog geregeld worden, er zijn een hoop dingen waar je tegen aan loopt, vooral als hij niet meewerkt. Met de hulp van een paar vrienden kom ik er wel weet ik zeker. de een komt met een sleutel van haar huis waar ik altijd heen mag gaan als het uit de hand loopt, belangrijke post die hij evt achter zou kunnen houden laat ik daar komen. De ander met juridisch advies of financieel, ook op dat vlak heeft hij me altijd dom gehouden, weet niet eens wat we allemaal hebben. en ga maar zo door.
Deze mensen zijn pas een jaar in mijn leven en gaan voor me, vind ik zo fantastisch. Het leven word weer leuk daar ben ik van overtuigt, eerst nog ff door de stront maar dan....
Ook jij mug, houd jezelf overeind en de dag dat je weet wat je wilt komt ook voor jou.

Liefs kreeftje


Mug 4010-07-2006 21:36
Hallo Kreeftje,

fijn voor je dat je je zo sterk voelt en ook zeer prettig dat je weet dat er mensen zijn die je steunen!
Ik kom er wel. Ik heb sinds gisteren echt het idee van, maar IK ben de belangrijkste. IK ben degene die op de eerste plaats komt.Ik weet nu dat het houden van er niet meer is. En nu de laatste stap zetten, me sterk maken om het te zeggen!!! Hij is nu een week weg en ik heb dus tijd genoeg om na te denken. Dat wat er die vrijdag was gebeurd, zelfs dat mag NOOIT meer gebeuren. Voor het eerst denk ik ook van, jammer voor hem dat IK niet meer wil. Ik merk dat het me steeds meer moeite kost om mezelf opzij te zetten, ik kom tegen mezelf in opstand.
Ik hoop dat ik nog de kracht vind om over 2 weken met hem en de kinderen op vakantie kan gaan. Ik denk wel dat het me lukt, ik heb al zo lang elke keer mijn knop omgeschakeld dat het nu ook lukt.
Ik ga op vakantie omdat ik er zin in heb en omdat ik de kinderen deze vakantie niet wil ontnemen....

liefs Mug!


Mug 4010-07-2006 21:42
Hoi Kreeft,

Je bijna exman...(klinkt dat leuk he?) is gewoon een eigenwijze kluns!!! Lekker belangrijk zijn geschreeuw, laat hem maar schreeuwen, zo hard mogelijk, tis nu te laat!!! Volhouden hoor, je bent er bijna doorheen.
Ik merk dat ik hier ook dingen aan het regelen ben, mijn abonnement opzeggen van de leesmap, belangrijke foto's en dingen van internet laten kopiëren door mijn broer en veilig wegzetten. Geld apart zetten etc...kleine dingen, maar voor mij zo belangrijk.
OOk mijn begin verhaal van hier heb ik al een paar keer gekopieerd. Je weet nooit waar je het voor nodig heb.
Mijn broer helpt me en mijn 2 vriendinnen die het weten staan vierkant achter me..... Ik kom er wel en jij ook Kreeft.

liefs Mug


kreeftje10-07-2006 22:02
hoi mug
Tussen mijn verhaal van net en nu is er weer veel gebeurd, hij komt thuis van het werk begint te zeuren dat ik geen antwoord op zijn vraag geef,bla,bla,bla
dit escaleert weer. Hij zou mij weg brengen naar amsterdam ik had daar een afspraak. komt ie laat thuis,door een file.Oke dat kan, maar gaat vervolgens rustig eten en steekt na het eten een sigaret op.Ik zeg schiet nou op ik moet er om 7 uur zijn. Gaat hij tekeer niet mooi meer. Ik zei krijg de schijt maar.... en ik ga met jou niet meer in de auto, schreeuwd hij kankerhoer ed. Loopt het huis uit en gooit keihard de deur dicht begint hij op straat ook nog eens te schreeuwen ongelovelijk. Schaam me dood voor de buren. Ik die afspraak maar afbellen terwijl hij loopt te schreeuwen. Hij werd laaiend, ik zei houd je kop anders bel ik de politie en laat je uit huis zetten. Dan bel ik wel en hij deed het ook nog. Ik heb nog nooit zo,n sukkel gezien. Zegt hij: mijn vrouw zegt dat ik haar niet weg wil brengen naar haar werk en nu wil ze me uit huis laten zetten. Tja daar kunnen ze niets mee. Ik ben daarna naar het politie buro gegaan en heb melding gedaan van huiselijkgeweld. Zo, weer een stap verder.
jammer dat het zo moet maar hij vraagt er zelf om.


Mug 4011-07-2006 12:13
Hoi Kreeft,

goed zo!!!!! De lul! Weet je, ik vind het eigenlijk nog knap, dat je met hem nog in 1 huis woont nu je gaat scheiden. Kan je hem er niet uitrotten???
laat hem lekker ergens anders onderdak gaan zoeken totdat jij iets anders hebt gevonden!!!
Ik denk even over mezelf terug te komen, dat ik het na de vakantie ga vertellen. Het krijgt steeds vastere vormen in mijn hoofd. Ik denk nu constant IK!!!!!! Ik ga weg!!!!!! Ik ben nu alleen, dus heb nu wat rust, maar zover als ik nu heb gedacht heb ik nog nooit gedaan... Ik heb ook zoiets van, kom maar thuis straks, zullen de laatste weken zijn dat we een paar zijn.
Sterkte jij Kreeft, geef hem anders een schop onder zijn hol en wel zo hard dat ie voorlopig niet kan lopen!!!

liefs Mug


Mug 4012-07-2006 20:55
Hallo,

ben ik weer even. Ik heb wisselende dagen. Gisteren was ik opgelucht, vrolijk, liep ik de hele dag.....ik ga weg, ik kies voor mezelf. Zo opgelucht met het idee om mijn eigen huisje te hebben, met eigen spullen die niet te duur zijn en waarop je mag leven!!! Nu is alles wat we hebben duur en van zeer goede kwaliteit. Gisteren heb ik uit rebels gedrag op de bank staan springen als een trampoline, dat mag immers niet. Je moet zuinig zijn, met respect behandelen.....dus ff niet gisteren. Vandaag ben ik weer verdrietig, moe, uitgeput bijna, omdat het toch niet niks is, een einde ergens aan maken, want dat dat gaat gebeuren gaat voor mij steeds meer vast staan. Als ik dan naar mijn meiden kijk en ik moet het ze straks vertellen, dan breekt mijn hart.
Ook dat ik het mijn man ga vertellen, vind ik toch rot, want ik weet dat ik zijn hart ga breken, maar ik kan niet meer, ik ben op!!!! Nu ben ik aan de beurt. Ik ben nu 41...stel je toch voor dat ik 90 wordt en hij ook, dan ben ik nog bijna 50 jaar samen met hem en daar moet ik niet aan denken...... hoe moeilijk ik het ook vind!!!!!
Dit stukje was even nodig om van me af te tiepen....tot mails allemaal ..

liefs Mug


kreeftje13-07-2006 09:47
hoi mug,
heb eindelijk weer de gelegenheid om je te schrijven, zo te lezen gaat het niet goed he meid. Vandaag weer down, maar weet dat hoort er ook bij, je gevoel zegt wat anders dan je verstand. Die wisselende buien ik ken ze, snapte het niet. Ik vind het zelf zo vreemd dat ik nu gewoon helemaal weet dat dit voor mij de beste stap is. Waar ik al die jaren zo tegenop heb gezien vervaagt helemaal.Toen ik de het jongens vertelde reageerde ze opgelucht, zelfs de jongste eindelijk van dat geruzie af.
RUST. Voor de kinderen is dit gedoe allemaal nog slechter dan uit elkaar gaan volgens mij. Mss zullen jou meiden dat ook begrijpen. En weet je mug zo ga jij je ook voelen, weet ik zeker.UIt je verhalen maak ik op dat je er aan toe ben, nu het laatste moeilijke stukje, het vertellen. Toen ik het eruit had viel er zo,n last van mijn schouders. We zeiden in het begin dat we zoveel overeenkomsten hebben, nou er is er nog een. Die meubels, duur en van kwaliteit en vooral zuinig op zijn, zijn we toevallig met de zelfde getrouwd, haha.
Nou mug, kop op meid, jou tijd is in aantocht, kies voor jezelf ook jij komt er wel.
heel veel sterkte en liefs kreeftje


Mug 4013-07-2006 14:00
Hoi Kreeft,

vandaag is mijn bui weer beter. Nog steeds er van overtuigd dat ik voor mezelf moet gaan kiezen. Maar eerst op vakantie!! Ik heb vandaag de tickets gehaald. Nog een keer van een vakantie genieten, daarna zal dat wel ff minder worden.
En Kreeft wat jij zegt over getrouwd zijn met dezelfde man, als jouw bijna ex ook voor 2 weken weg is, moeten we het even gaan checken, hahah.
Even een paar vraagjes aan je. Ik weet dat jij een broer hebt, weet hij er inmiddels al van? En ik weet niet of je alle 2 je ouders nog hebt, zijn die al op de hoogte? Hoe reageerde je familie?
Bij mij weet van familie alleen mijn jongste broer het, verder nog niemand van de familie. Ik heb nog 2 oudere broers en mijn ouders, die schrikken zich rot denk ik. Ik heb nooit iets laten merken, altijd mooi weer gespeeld. Het perfecte huwelijk!
En nog een vraagje, blijven jullie in 1 huis wonen totdat jij andere woningruimte hebt? Hoe doe je dat dan??? Heb je niet de neiging om lekker alleen te zijn met je kinderen?
Ik snap ook dat je niet altijd op de pc kan wanneer je bijna ex nog bij je woont....
Ik lees snel weer iets van je en ik hou je op de hoogte..
lefs Mug


kreeftje13-07-2006 14:16
hoi mug,
Mijn ouders zijn allebei al overleden, mijn vader 12 jr en mijn moeder bijna 6 jr geleden. Ik heb 4 zussen en 1 broer en de enigste die het weet is mijn 1 na oudste zus. Die heeft zelf haar porsie al gehad en heeft alle begrip dat ik deze stap heb gezet. Zij was pas sinds kort (half jaar)op de hoogte van onze problemen. Ze schrok er wel van ze kon goed met mijn man opschieten, maar zegt ook dat ze het wel kan voorstellen hoe hij thuis is en zo tekeer kan gaan. Hij is altijd wel wat opgefokt. Krijgt met veel mensen ergenissen en ruzie. Zo ook met een andere zus van me die kunnen elkaar niet luchten of zien. Ik denk dat mijn familie niet echt rouwig is om de scheiding.Ik ben wel blij dat mijn ouders dit niet meer mee hoeven maken. Vooral mijn moeder was gek met hem, maar dat was ook zijn charme, hij kan vrouwen echt inpakken met zijn knappe kop en vrolijke praatjes.Er zijn dus wel wat mensen die mij mss niet eens geloven als ik het zou vertellen. En ja ik blijf nog hier totdat ik een woning heb sta nu ingeschreven dus w88 maar. Zowel hij als ik werken best veel en ik in onregelmatige werktijden dus hoef ik niet steeds bij hem te zitten.Pfff
groetjes kreeftje


Mug 4014-07-2006 12:57
Hallo,

weer even een reactie van me. Ik heb sinds afgelopen zondag heel sterk het gevoel dat ik voor mezelf moet kiezen.
Elke dag zeg ik wel 20, 30 keer op een dag...ik ga weg bij hem, ik ga voor mezelf kiezen. Dat dat gaat gebeuren ben ik ook van overtuigd.
Alleen, wat aan de ene kant zo raar is, is dat ik wacht totdat we op vakantie zijn geweest. Ik heb aan de ene kant zoiets van...ik wil bij hem weg, wil het hem het liefste gelijk vertellen zodra hij volgende week thuis komt van zijn werk.Aan de andere kant, heb ik zo een zin in vakantie dat ik denk, .....nog 2 weken vakantie erbij hou ik ook wel vol. Afstandelijk zal ik zijn, maar vriendelijk, en de kinderen tellen de dagen af totdat ze op vakntie gaan en ik denk eerlijk gezegd ook dat er een gedachte achter zit van....kijken hoe dat gaat deze vakantie, dat ik zeker weet dat ik nu de juiste stap ga zetten.....Al is het wel zo dat ik eigenlijk weet dat bij hem weggaan de juiste stap is....
pffff.......dat malen en malen wordt je wel is moe van........

liefs Mug


Coco14-07-2006 13:08
Beste Mug,

Ik volg al een tijdje jullie verhalen(ook van Kreeftje).
Ik zit op dit moment in dezelfde situatie, ook ik wil na 13 jaar weg bij me vriend, zelf herhaal ik ook wel 20 keer per dag dat ik weg gaat.
En het gekke is ik ben nog steeds bij hem en waarom: omdat ik altijd weer een reden vind om het "weg gaan" naar voren te schuiven.
Omdat ik eigenlijk mijn huis en mijn vrienden niet wil verlaten omdat ik bang ben wat er dan gaat gebeuren als hij merkt dat ik met de kinderen weg bent.
Het breekt mij eigelijk geestelijk, altijd maar af te vragen wanneer je de lef heb om uiteindelijk echt bij hem weg te gaan.Onzekerheid en maar tegen jezelf zeggen en nu is het genoeg en nu ga ik het hem vertellen, maar ik doe het niet.
Ik hoop echt dat je de kracht heb om het wel te doen!!!!!!!!

Groetjes va Coco


kreeftje14-07-2006 13:57
hoi mug en coco,

Ik heb dat ook zo lang voor me uit geschoven, zal ik wel...niet?
het put je echt helemaal uit. Als ik naar mezelf in de spiegel kijk denk ik, kijk dit is wat er van je geworden is. Moe en afgetopt, afgevallen, kringen onder je ogen, trieste blik en trillende handen. Doodmoe en nergens geen zin meer in. Nee, vanaf nu niet meer ik heb nu de stap gezet. doodeng vond ik het hoe gaat hij reageren, normaal gesproken had hij me door het huis geslagen, bedreigd met van alles.
Nu hij medicatie heeft is het bij verbaal agressief gedrag gebleven gelukkig. Maar hij is zo wisselvallig dat ik toch nog op mijn hoede moet blijven. Ik baal er natuurlijk ook van dat ik mijn huis moet verlaten, heb het hier naar mijn zin, het is helaas niet anders, zelfs dat heb ik er voor over.
gezamelijke vrienden hebben we niet, dus daar hoef ik niet over in te zitten, de vrienden om mij heen zijn MIJN vrienden, dat heb ik gelukkig sinds de laatste zeg maar 2jaar weer op kunnen bouwen. Hij zorgde met zijn gedrag dat we geen vrienden meer over hebben en zelfs de familie blijft weg.
je zal wel gelezen hebben coco dat ik er net zo voor stond als jij en mug, altijd maar die twijfel. Gek, dat heb ik nu echt niet meer, sta er helemaal achter dat ik deze stap heb gezet. En daarom denk ik ook dat jij en mug wel zover komen net als ik uiteindelijk.
Een stap in het onbekende.....
liefs kreeftje


Mug 4014-07-2006 14:56
Hallo Coco en Kreeftje,

heel raar misschien, maar de twijfel is bij mij wel weg!!!!!!! Ik ga echt voor mezelf kiezen!!! Maar waarom ik dat na mijn vakantie pas doe is voor mij een raadsel.. Ik kom er wel achter waarom.
Ik zie er alleen tegen op om het hem te vertellen, en niet uit medelijden meer, maar omdat ik niet precies weet hoe hij gaat reageren...tis net een tikkende tijdbom op dit moment.... En Kreeft, ik ken je niet persoonlijk, maar je moet is weten hoe trots ik op je ben!!! Ik heb het verteld aan mijn vriendinnen over jou. En Coco...ook jij komt er wel. Als je nu al 20 keer perdag bij jezelf zegt dat je gaat, ga je ook een keer....
Geloof in jezelf!!!!

liefs van Mug...


Jamie14-07-2006 17:36
Ik weet precies hoe jeje voelt.heb mezelf ook heel lang weggecijferd voor iemand van wie ik dacht dat hij de ware was voor mij,terwijl hij me sloeg,vernederde,negeerde,achterliet....het erge is.... ik ben er voor de 2e keer ingelopen...je kent het wel...de mooie praatjes,alles wordt anders...blabla.........allemaal bullshit en tijdverspilling.....ik denk vanf nu enkel aan mezelf.....sterkte....en denk eraan........enkel het beste voor jezelf........moed!!!!!!!!11


Mug 4014-07-2006 22:31
Help!!!!!!!!! Tis weer zo een twijfel avond......is het de juiste beslissing, weet ik het zeker etc etc...en dat terwijl ik toch weet dat het over is, jeetje ik loop al maanden te kutten hier....Ik zal blij zijn als ik het uiteindelijk heb gezegd en het echt doorzet, want ik ben er zo aan toe... Ik maak mezelf kapot. Ik zie er niet uit!!! Wallen, mager, stil, piekeren, lichamelijke klachten........ Hoe lang kan een mens dit volhouden???? Is vooral de medelijden die nu weer overheerst......
Mug...


Eindelijk15-07-2006 09:47
Hoi Mug, die twijfel he.....eigenlijk moet je medelijden met jezelf hebben en niet met hem. Heeft hij wel eens aan jouw gevoelens gedacht?....nee.....daar is hij niet mee bezig.....als hij maar gelukkig is. Toch gaat op een dag voor jou de knop om. Geen gekut meer om hem, dan......ik wens je veel moed om die beslissing te nemen en voor jezelf te kiezen, want....hij....zal jou niet gelukkig maken. Sterkte en liefs Eindelijk


kreeftje15-07-2006 18:35
hey mug,
dank je mug, ik ben ook trots op mezelf. Waarom je het na je vakantie verteld? Nou ik heb het er net voor gedaan en das ook niet makkelijk. je loopt overal tegen aan. Je kinderen op de 1e plaats, je wilt hun toch nog een fijne tijd geven, ook voor jezelf je hebt het hard nodig om ff te ontspannen ondanks dat hij erbij is, net wat je zei: die paar weken hou je het ook nog wel uit, toch?


Mug 4017-07-2006 12:06
hallo,

Gisteren(zondag dus) is het geescaleerd door de telefoon. Als hij weg is voor zijn werk, belt hijelke dag even. Het gesprek verliep stroef. Op een gegeven moment vroeg hij, Je gaat bij me weg he? Ik heb gezegd, ja ik denk het wel.
Huilen etc, maar waarom? en het ging toch goed. het is toch gezellig? Ja inderdaad, was ook gezellig, maar voor mij tot op zekere hoogte! Ik heb het weer verteld, dat ik op mijn tenen loop, bang ben als hij boos is, stop als hij waarschuwt van nu ophouden hoor en ik waarschuw je hoor...... Ik zei toen ook en dan stop ik maar weer, terwijl ik dan ook boos ben. Uitgeleegd etc etc. Hij heeft wel 6 keer gebeld. Op een gegeven moment wilde hij met het eerste de beste vliegtuig naar huis komen, want ik had toch mijn keuze al gemaakt... Ik wilde niet dat ie al naar huis kwam. Ten eerste kan dat niet, want dan moet er iemand anders komen, ten tweede wilde ik hem niet thuis hebben.
Ik heb hem dus beloofd om weer te praten, hij houdt van me, wil veranderen, geeft me overal gelijk in.... dus de twijfel is er weer.
Mijn 2 vriendinnen hebben gisteren op me ingepraat, ga weg, blijf bij je keuze, je hebt medelijden met hem etc..hou je van hem???? Heel eerlijk, ik weet ff niks meer... Ik twijfel, neem ik de goede keus, doe ik hier goed aan....... Ik loop nu weer van, ach het is inderdaad sinds maart 2005 niet meer gebeurd, hij heeft me niet meer aangeraakt, maar die dreigingen dan, denk ik dan????? En ik denk dan ook, misschien overdrijf ik het wel voor mezelf..ik weet het niet meer!!!!!!!Ik ben bang dat ik weer terug trek! Al ben ik niet van plan om hem dat morgen te vertellen.Morgen komt hij thuis, hij is bang voor het gesprek zegt hij....ik ook!!!
Ik wou dat er een pasklare oplossing was,..maar helaas...

Mug


cathy17-07-2006 16:29
Wat lastig is dat toch he, die twijfel elke keer weer. Steeds weer jezelf afvragen of het niet aan jou ligt en het niet erger maakt dan het is. Ik heb dat ook zo erg. Nog steeds kan ik de knoop niet doorhakken, terwijl ik toch al bijna 1,5 jaar apart woon. Ik weet dat ik me alleen wel kan redden en toch blijf ik twijfelen en me afvragen of het misschien toch nog goed kan komen. Als ik een slechte dag heb, zou ik het liefst terug gaan maar toch houd iets me tegen. Ik weet dat het niet goed voor me is. Als ik mijn verstand gebruik weet ik gewoon dat ik beter af ben zonder hem. Ik weet dat ik anders op mijn tenen moet lopen. Elke keer kijken in wat voor bui hij is en alles dan weer daarop afstemmen. Steeds rekening houden met hem en mezelf wegcijferen. Ik heb daar zo genoeg van, ik ben er ook nog! Heeft hij ooit rekening met mij gehouden? Ik heb zo vaak aangegeven dat ik het niet meer volhield en toch ging hij gewoon door. Natuurlijk zaten er momenten tussen dat het goed ging, maar zelfs dan was ik op mijn hoede. De laatste keer dat ik geslagen ben is alweer 3 jaar geleden, maar het vernederen en het commentaar bleef doorgaan. Nu ook nog wel eens. Al moet ik toegeven dat ook dat een stuk minder is, maar hij kan het af en toe niet laten om iets kwetsend te zeggen. Ik durf het niet aan om weer bij hem te gaan wonen. Waarschijnlijk zal het even goed gaan, maar na een tijdje vervalt hij dan weer in zijn oude gedrag en daar kan ik niet meer tegen, ik ben op. Mug, het zal ik het begin best moeilijk zijn, maar na een tijdje krijg je een gevoel van opluchting. Je hoeft niet meer op je tenen te lopen en kan doen wat je zelf wilt zonder commentaar. Zonder dat je rekening hoeft te houden met zijn reactie. Ik denk dat het goed is om tijd voor jezelf te nemen om uit te vinden hoe je verder wilt. Nu is hij weer lief naar jou en beloofd van alles, maar hoe lang houd hij dit vol? Heel veel sterkte.


Mug 4017-07-2006 17:12
Hallo Cathy,

bedankt voor je bericht. Hij belde net weer. Zit te huilen, is kapot, kan niet eten......en weet je....heel erg vind ik dat van mezelf, ik moest uitkijken dat ik aan de ene kant niet heel hard ging lachen, ik had leedvermaak!!!! Aan de andere kant doet het me pijn dat hij nu zo een verdriet heeft......Hij wil maar bevestiging, ik kan hem die niet geven! raar mens ben ik......

Mug....


Mug 4018-07-2006 06:00
goedemorgen,

weer even een paar uurtjes geslapen. Ben wel weer uitgelachen. Zullen ook wel een betje de zenuwen zijn. Vanavond is hij thuis. We gaan praten....nu ga ik er voor het eerst alles maar dan ook alles uitgooien en hem laten voelen hoe ik me de afgelopen maanden al elke keer voel.
Ik heb het in februari een keer gedaan, 1 dag voor pasen een keer gedaan en natuurlijk al die keren in de afgelopen 24 jaar dat hij me wel aangeraakt heeft, heb ik ook altijd gezegd dat ik niet leuk vond wat hij deed.
Maar ik was toch altijd voorzichtig, spaarde hem dan toch op een of andere manier. Dat is voorbij nu. Ik denk nu alleen maar aan mezelf tijdens het gesprek vanavond! Ik heb hem nog nooit, maar dan ook nooit zo bang, wanhopig en klein mee gemaakt als nu!
Zo zeker dat ik verleden week een zondag was dat ik bij hem weg zou gaan etc, zo zeker ben ik nu nog niet, maar ik ga nu niks beloven toezeggen, want ik wil eerst zeker weten wat ik beslis, dat het niet uit medelijden voor hem is.En dat ga ik hem ook vertellen. Aan hem of hij het op kan brengen om geduld te hebben, ben benieuwd....want hij wil het liefst vanavond of uiterlijk morgen zijn zekerheid hebben. Zolang ik die zekerheid voor mezelf nog niet heb, en niet weet of de keus zal worden blijven of voor mezelf kiezen, zal hij moeten wachten, kan hij dat niet dan is de keus voor mij snel gemaakt..
Ik hou jullie die mijn verhaal volgen op de hoogte, maar weet niet wanneer ik hier zal zijn....

liefs Mug


Eindelijk18-07-2006 10:18
Hoi Mug...die twijfl he.....ben bij mn ex wegegaan na 23 jaar vernedering..en nog twijfelde ik of het goed zou komen..... die verdomde twijfel.... Hij heeft nu een ander. Hij leeft zich daar nu uit. Zie ze soms en denk dan. Godzijdank ben ik het niet meer. Kan raar lopen allemaal.
Wens je veel sterkte en liefs deze week. Eindelijk


kreeftje20-07-2006 08:52
hoi mug,
ik reageer maar bij dit verhaal ik hoop dat je het eerdaags leest. Ik begreep dat je het je man gaat vertellen, inmiddels is dat misschien al gebeurd? Mug hoe gaat het nou? ik wou dat ik het eerder had kunnen lezen zodat ik je steun kon geven, ik hoop voor je dat je eruit komt, je vecht ook al zo lang. Heel veel sterkte en moed.

Liefs kreeftje


kreeftje21-07-2006 13:30
Lieve mug,

ik hoop dat je er uit komt meid, hoe dan ook, wat je keuze ook is. Ik wens je samen met je gezin een fijne vakantie toe, maak er ondanks alles toch wat van. Lekker proberen te ontspannen, lees een goed boek, maak lol met je meiden.
Jou tijd komt ook nog wel zeker weten.
Ik ga 5 weken weg en ga ook proberen om tot mezelf te komen. lekker plannen maken voor mijn nieuwe vrije leven.
hele fijne zomer gewenst mug,
liefs kreeftje


Ingrid29-07-2006 10:47
Hoi lieve Mug, ik denk nog steeds aan je. Sterkte hoor, je verdient je geluk.

Liefs,
Ingrid


chiara29-07-2006 11:28
hoi mug hoe is het nu met je?


Mug 4008-08-2006 10:15
hallo,

Ben ik eindelijk weer. Ben op vakantie
geweest met man en kinderen. Zoals jullie misschien hebben gelezen bij mijn andere verhaal is inmiddels de bom gebarsten hier. Telefonisch, terwijl hij in het buitenland zat voor zijn werk was het geescaleerd en vertelde ik dat ik bij hem weg wilde.
Bij thuiskomst 3 dagen later, hebben we gepraat, ik heb alles eruit gegooid wat me dwars zat. Ik heb hem ook mijn verhaal laten lezen wat ik hier in november 2005 had neergetiept. Ik had het netjes uitgeprint en laten lezen.
Ik geloof dat eindelijk het kwartje is gevallen bij hem...een afschuwelijke lul vind hij zichzelf...... We zijn op vakantie gegaan en geloof me, de eerste week was verre van leuk...praten, praten,praten,....ik heb gezegd dat er niet veel meer van houden van over is bij mij, dat ik denk dat het op is etc......hij veel gehuild,ook de kinderen veel gehuild.En nu???? nu ben ik er nog.....zucht......heb nog steeds de knoop niet definitief doorgehakt. Waarom niet?? geen idee, medelijden, toch niet er aan toe, twijfelen? Als ik de knoop doorhak moet ik zeker weten dat dit de juiste keuze is....Hij is zo mak als een lam. Is nog niet 1 keer in die 3 weken ongeduldig geweest..hij begrijpt me, zegt ie, wil me alle tijd gunnen om tot een beslissing te komen.... en ik denk dan bij mezelf????? hoe lang houdt hij dit vol???? is dit de nieuwe man, of gaat ie in zijn oude gedrag vervallen...dit heb ik ook tegen hem gezegd, dat ik afwachtend ben, argwanend ook, ook heb ik tegen hem gezegd dat ik niet weet of ik bij hem blijf, dat ik erg twijfel, dat ik zekerheid voor mezelf wil hebben, zeker weten dat het voor mij voorbij is.....
moeilijk...dat vind ik het wel. Hij is nu voor een week weg, dus even geen man om me heen die elke dag vraagt hoe het met me gaat, of ik iets wil vertellen, waarom ik stil ben, waarom ik geen genegenheid naar hem kan tonen...pffff...moe ben ik....

groetjes Mug...


Ingrid09-08-2006 18:42
Hoi Mug,

Wat een verwarrende en vermoeiende periode voor je zeg. Ik vind je heel dapper dat je de confrontatie aan bent gegaan! Echt knap van je! Dat je nog geen knopen hebt doorgehakt maakt toch niet uit, het is weer een nieuwe stap in het voor jezelf kiezen, dat is wat telt! Alles op jouw tijd en tempo hoor, hij heeft al lang genoeg bepaald. Probeer te blijven luisteren naar jezelf, naar wat jij wilt voor jezelf, dan komen die vervolgstappen die voor jou goed zijn er ook wel.

Veel sterkte!
Ingrid


Mug 4009-08-2006 19:10
Hallo Ingrid,

dank je wel voor je reactie.
Hij zegt dat hij me de tijd geeft om na te denken over hoe en wat, of ik blijf of wegga...Maar tussen zeggen en doen ligt een verschil, natuurlijk is hij onzeker over deze situatie en wil hij weten waar hij aan toe is, maar me echt met rust laten doet hij niet. Hij vindt het maar raar dat ik geen genegenheid geef. Hij zei dat ook tegen me, zo van, je raakt me niet eens aan, wil helemaal geen contact met me,etc...dan vraag ik weer, laat me even gaan, geef me de tijd.....en dat doet hij dan anderhalve dag en dan begint het weer.....je raakt me niet eens even aan...etc etc....Hij zegt ook dat hij het zou begrijpen als ik weg zou gaan bij hem, maar aan de andere kant zegt hij ook weer dat hij er niets van begrijpt, dat er meer moet zijn als mijn verhaal, omdat het een paar weken geleden perfect was tussen ons..... Het was inderdaad heel gezellig ja, een paar weken geleden en dan begin ik op dat moment ook te geloven dat het wat mijn gevoel betreft weer goed komt...en dan ben ik blij...en dan ineens...pats wordt mijn knop in mijn hoofd weer omgedraaid en dan weet ik gewoon dat er in het verleden teveel gebeurd is en dat ik daardoor beschadigd ben en dan is het voor mij niet gezellig meer en dan zijn mijn gevoelens, weg of verward.....
Ik doe het inderdaad allemaal in mijn tempo, en ik hoop dat ik op het juiste moment de juiste keuze maak.......

liefs Mug


chiara10-08-2006 09:48
Hoi mug.
Ik herken dat dubbele gevoel heel erg.
Ik heb dankzij de reacties van jullie allemaal ,een groot deel kunnen verwerken . Die schommelingen zijn heel normaal.Voor hem is dat tijd geven 1 dag en dan moet het over zijn.Misschien lukt het wel nooit. Er zijn 100 complimentjes nodig om 1 rotopmerking ongedaan te maken,kun je nagaan hoe dat bij ons moet zijn. sterkte


Mug 4013-08-2006 13:19
Hallo,

ben er weer......Ik word gek op dit moment. Ik ben net een tikkende tijdbom, zo voelt het tenminste.
Hij is weg voor zijn werk, dus heb ff rust, maar het is zo druk in mijn hoofd, denken, piekeren, haast niet kunnen eten..Ik weet dat ik weg moet, want ik hou niet meer van hem. Waarom heb ik niet 4 weken geleden gelijk er een punt achter gezet. Waarom wilde ik nu met alle geweld eerst op vakantie??? Voor de kinderen, ja...en ik dacht dat het ook goed zou zijn voor mezelf! Niet dus, want het is allemaal uitstel......
Ik ben benieuwd hoe lang ik dit nog volhou.....Ik weet dat ik wegga, maar waarom gisteren dan niet, waarom stel ik het weer uit? Aan de telefoon doe ik normaal, heb het over koetjes en kalfjes...zeg zelfs dag schat als hij ophangt.....als ik gewoon dag zou zeggen valt hij daar over hoor, dus ik dans nog steeds naar zijn pijpen. Ik ben gewoon een trut, niets meer en niets minder!!! En heel eerlijk over de dingen die hij me aangedaan heeft gaat het niet eens meer, het is wel de aanleiding geweest van alles, maar het is gewoon nu dat mijn gevoelens weg zijn.... Misschien is het toch de angst om er definitief een punt achter te zetten.... Maar 1 ding weet ik wel......ik ga voor mezelf kiezen, ik wacht totdat mijn bom barst...
Ik heb even van me afgetiept, wilde het even kwijt, wil ook niet steeds mijn vriendinnen lastig vallen met mijn verhaal.......
Mug


chiara17-08-2006 16:56
lieve mug
ik heb een beetje het zelfde gevoel.Ik geloof ook niet dat ik nog van mijn man hou, En toch blijf ik hier. Ik heb mijn vriendinnen hier, Mijn dochtertje heeft haar vriendinnetjes,haar sport,haar school. Als ik weg ga is het definitief. Ze houd zoveel van papa. Ik ben ook bang voor de omgangsregeling. Dan ziet hij haar toch en wat gebeurt er dan? daarom stel ik het uit. Heb je ook die angsten voor je kinderen? toen hij mij die laptop tegen mijn hoofd gooide, dacht ik en wat dan als het 10 centimeter verder tegen mijn slaap had gekomen? Dan had ik dus dood geweest.Aicha had geen moeder meer gehad .sinds die 17e mei ben ik wel veel strijdlustiger geworden. En toch, net als jij waarom ben ik hier nog. We gaan met vrienden vrijdag op vakantie voor 2 weken. Dan gaat het wel goed, maar ik zeg ook schat, lieverd. maar ik ga letterlijk over mijn nek (ik spuug echt heel veel) bij het idee dat ik met hem moet vrijen. Eigenlijk is dat al jaren zo, alleen sinds dat ik na 17 mei op de site ben realiseer ik mij steeds meer dingen
knuf


Mug 4017-08-2006 17:55
Hoi Chiara,

weet je wat ik dacht toen ik jouw stukje net las? Dat sommige mannen gewoon gek zijn, maar wij ook. Jij walgt letterlijk van je man en toch blijf je. Waarom, uit angst hoe zijn reactie is, angst voor het onbekende, want je weet niet hoe je leven eruit gaat zien als je eruit stapt. Het is 1 donker gat.
Ik herken je ja, ik heb precies hetzelfde.
Ik vrij nog wel met hem, maar niet zo vaak en zeer snel, want eigenlijk wil ik ook niet meer, maar het is om gezeik te voorkomen, stom he? Zo ga ik ook gewoon bij hem zitten op de bank, omdat hij anders op een gegeven moment gaat vragen waarom ik niet bij hem kom zitten. Terwijl hij nu weet waarom niet! Hij geeft me geen tijd om in alle rust dingen te overdenken, al zegt hij van wel.
Ik denk toch dat hij er geen moer van begrijpt ook al heeft hij mijn verhaal van hier gelezen.
Aan de andere kant vind ik het ook moeilijk om de stap te zetten omdat we ook hele leuke dingen samen hebben meegemaakt, het is hier niet kommer en kwel, alleen merk ik, dat ik de dingen die zijn gebeurd niet kan vergeten, en dat het me kapot heeft gemaakt.
Hij komt morgen weer thuis en is 10 dagen weggeweest voor zijn werk.
Ik zie morgen wel hoe ik op hem reageer.
Mijn vriendinnen raden me steeds aan om alleen maar is aan mezelf te denken en te bedenken wat ik wil. Wil ik weg, of wil ik bij hem blijven, en dan proberen om niet alles erbij te halen , en te bedenken, maar hij is toch wel goed, maar hij is zo zielig etc...en ook moet ik proberen om niet verder te denken als, en wat daarna, hoe moet het met het huis, hoe kom ik aan een huis etc...want dat maakt je ook dat je blijft twijfelen, althans bij mij.
Vanmorgen belde hij me weer en dan praten we over koetjes en kalfjes en dan hang ik op en dan denk ik...o, wat vind ik het moeilijk om hem te vertellen dat ik eigenlijk niet meer wil, dan heb ik weer medelijden met hem.
En ik ben bang voor de reactie na de eerste reactie, zal hij flippen of niet?
Moet ik als niet belangrijk gaan zien, want dan doet het er niet meer toe, maar toch....eng is het.
Ik weet dat ik op een gegeven moment echt voor mezelf moet kiezen, want ik denk dat ik het niet heel lang meer vol hou.
Eerst morgen maar weer is afwachten.
Chiara,...kies voor jezelf als je durft, ik denk ook dat er een last van je afvalt...en waarom ben je bang voor je kinderen?? Is dat omdat hij ze gaat uitspelen tegen je, of omdat ze op een gegeven moment geen moeder meer hebben omdat je man je wat aandoet, of ben je bang dat hij de kinderen iets doet? Waar ben je bang voor?
En weet je, ik denk ook dat je aan de ene kant net als ik een eigen leven wilt, maar dat je overal een excuus voor hebt om niet weg te gaan...heb ik ook, maar er blijven steeds minder excuses over.

zo dat was weer een heel verhaal, als ik eenmaal begin met tiepen, kan ik niet meer stoppen....
veel sterkte meid...
liefs Mug


chiara17-08-2006 18:26
Hoi mug, je vraagt me waar ik bang voor ben. Ik denk mijn sociale leven(ik wil net tekenles gaan geven) en vooral de vriendinnen van mijn dochtertje., ik kan het haar niet aandoen dat ze die mist. Waar ik echt bang voor ben is dat ze hem zo mist. Als ik in een blijf van mijn lijf huis ga zitten , dan heb ik straks een omgangsregeling. Dat betekend dat hij met haar in de auto kan stappen. Dat maakt me angstig. Hij heeft suikerziekte, 2 herseninfarcten gehad en hij geeft niets om zijn leven. Hij spuit geen insuline (als ik dat niet klaar leg) Als ik wegga, dan zal hij helemaal niets meer spuiten , dan zou je zeggen, gauw dood dat is prima, maar straks zit hij met Aicha(mijn dochter in de auto) en wat dan. Ik ben het allerbangst dat haar wat overkomt. Laatst zei ik tegen hem ;Je spuit niet, en je snoept zo veel, als je dood wil, prima, maar stel je voor dat je wat gebeurt als wij of nog erger Aicha in de auto zitten.Het kan me niet schelen zei hij. Mug dit maakt me bang.Ik weet ook best dat het intimidatie is, maar mijn meisje, daar ben ik zo bang voor.
liefs chiara


Mug 4017-08-2006 19:35
Hoi Chiara,

Is het bij jou echt nodig dat je naar een blijf van mijn lijf huis moet?
Er is dus helemaal niet met hem te praten? Je kan niet zeggen dat het over is en dan als volwassenen uit elkaar gaan?
Kan je geen aangifte doen, en ook doorgeven wat hij heeft gezegd?
Lastig hoor.....pfffff...
Kan je niet in de buurt blijven wonen zodat je dochter haar vriendinnen kan blijven zien?
En inderdaad het is intimidatie.
Mijn man heeft van de week ook al door de telefoon aangegeven dat hij zijn baan opzegt als hij nog niet weet waar hij aan toe is, ik zeg dan...je moet wel aan de kinderen denken. Ook zei hij daarna, eigenlijk loop ik met hele andere plannen rond, dan doelt ie op zichzelf iets aan doen....is dus ook chantage naar mij toe.
Ik denk dat je op een gegeven moment zover bent dat je toch niet anders kan als aan jezelf denken omdat je er anders zelf aan kapot gaat en dan kan je er ook niet zijn voor je dochter..

Sterkte!!!

Mug


ingrid17-08-2006 20:54
Ik kreeg net het gevoel dat ik de enigste was van 40 jr daar heb nog nog het meest moeite .Dan denk dat overkomt mij niet en je de liefde maakt blind dol gelukkig met me zoontje van 7mnd aan de andere kant kan ik geen kant op weet nu ook hoe het is als alleen staande moeder mijn andere kinderen zijn volwassen en door die schoft zie ik ze niet dat doet nog het meeste pijn want kunnen ze mij het ooit vergeven kunnen begrijpen in wat voor situatie ik ben terecht gekomen .


sunbeam19-08-2006 09:36
hoi mug 40
ik begrijp je dilemma zeer goed , het heeft mij een jaren gekost om er achter te komen dat ik echt weg wilde bij deze man en dat ben ik nu , 2 weken ! tis kort en het kost mij al mijn kracht om weg te blijven maar ik weet dat ik niet meer met de situatie om kan gaan , ik ben door het zelfde proces gegaan van twijvel , denken aan hoe het zou zijn als ik echt weg was , bang voor de toekomst , hoe moet het dan verder , nou het helpt als je een plan hebt in grote lijnen zodat je weet wat je zult doen wanneer je weggaat , en ik zal je vertellen als je eenmaal weg bent zul je je waarschijnlijk in het begin nog slechter voelen , dat hoord er bij , je bent eigenlijk zo aan de situatie gewend dat je niet beter meer weet dus je moet als ware afkicken , daar moet je door heen !! anders ga je terug en dat heb ik 5 keer gedaan , nu zet ik door , hij is nog zeer op de achter grond aanwezig maar ik sla me er nu door heen omdat ik op het punt ben aangekomen dat ik de waarheid zie over wat er gebeurd is in deze relatie , dat is het moeilijkste deel , dat je weet dat je geen hoop meer hoeft te hebben , tis over voorgoed , dat herhaal ik ook vaak tegen mezelf , het is over !! wat ook een goed idee is om op te schrijven wat je allemaal overkomen is voor naars met hem wat hij gedaan heeft en dat vaak over lezen zodat je niet vergeet waarom je weg wilt en als je weg bent dat je jezelf herinnerd er aan , wat ik ook lees in je postings is dat je zo graag wilt dat hij dit alles begrijpt waarom je weg wilt en niet meer kan , nou sorry maar hij zal dit nooit willen begrijpen omdat hij zo zijn macht verliest over je en dat kunnen deze mannen zich niet veroorloven , het boek wat mijn ogen openden was , als liefde pijn doet en je weet niet waarom , van dr Susan forward , een echte aanrader , ik herkende mijzelf hier in en ook mijn vriend , niemand kan je vertellen wat je doen moet , alleen jij dus ik wens je sterkte hiermee , maar eens zul je ho en niet verder moeten gaan denken anders ga je er aan kapot .

liefs sunbeam


Mug 4021-08-2006 12:44
Hoi Sunbeam,

hier kan ik maar 1 ding op zeggen. Goed zo! Knap dat je nu eindelijk de stap hebt gezet en weet dat je niet meer terug gaat.

liefs Mug


kreeftje21-08-2006 15:17
hey Mug,
ik ben er weer, ik lees dat je er nog niet uit ben. het vreet je op zo te lezen, let op jezelf en je gezondheid. oh ik herken het zo goed, zelf nu ik de knoop wel heb door gehakt vreet het nog aan me. ben gisteren terug gekomen en hop daar is de stess weer. zit te trillen achter de computer. je man zegt wel geef je alle tijd maar toch trekken he, net als de mijne. Schatje zus schatje zo, kan niet zonder je ff aan me zitten archhh. ik kan nu alleen maar hopen dat ik snel een woning krijg. Ben blij met mijn besluit om door te zetten deze keer hoeveel hij ook smeekt, boos wordt. Het gaat zeker niet soepel hier in huis alsmaar ruzie elkaar ontlopen (ik dan) hij zoekt me steeds op in de zin van aandacht vragen op wat voor manier dan ook wordt er gek van. ik hoop snel weer wat van je te horen, maar houd je taai meid, eens maak je de stap voor jezelf echt geloof me.
liefs kreeftje


Mug 4023-08-2006 11:37
Hoi Kreeft,

ik heb inmiddels een email naar je gestuurd. Misschien heb je hem al gelezen.

Mug


kreeftje26-08-2006 00:12
hoi mug,
hier weer ff een berichtje van mij,
het gaat niet goed het is weer geescaleerd.
Ben nu bij een vriend in huis, was zo bang en boos dat ik gisteren weg ben gegaan. Mijn kinderen zijn nog thuis bij hem, ben bang geloof niet dat hij ze wat aan doet maar toch ben ik zo bezorgt.lag vanavond in bad en ben daarna gaan slapen. werd net wakker en dacht ga even je een bericht sturen. kijk ik op mijn mobiel zie dat hij taloze berichten heeft gestuurt met allerlei valse beschuldigingen. Ben bang dat hij hierheen komt hij weet waar ik ben. Heb wel besloten om dan de politie te bellen laten ze hem maar meenemen dan wat een klootzak is dat toch.Kom echt niet van hem af totdat hij dood is lijkt het.kan dus niet met je mailen alleen via deze site.hoop dat je snel kan reageren zit er echt doorheen nu.
groetjes Kreeftje


Mug 4026-08-2006 23:20
Hallo Kreeftje,

ik lees net je bericht. Heel veel sterkte meid. Volhouden hoor,.....
Ik probeer hier zo nu en dan te kijken. Ik hoop dat je rust gaat krijgen wanneer je op jezelf woont.Waarom doe je nu geen aangifte van al die smsjes alleen al??

liefs Mug.


Mug 4011-09-2006 13:27
Hallo,

Ik heb hier wel is eerder mijn hele verhaal opgeschreven. Ben in de 24 jaar dat ik nu bij mijn man ben, regelmatig geslagen door hem.
Niet zodat ik medische hulp nodig had, maar toch wel meppen gehad, vernederd of bedreigd door hem.
In juli heb ik de bom laten barsten door te zeggen dat ik bij hem weg wil. Heb hem mijn verhaal laten lezen wat ik hier in november 2005 heb getiept.
Sommige van jullie zullen mijn verhalen wel is gelezen hebben.
Ik ben dus toch nog steeds bij hem. De laatste keer dat er een dreiging was, was in juni 2006, hij was dronken en ik was een kankerwijf die hij het liefst de strot dicht wilde knijpen.
Dat was voor mij toen de bekende druppel van de emmer en een paar weken later barstte die bom dus.
Sinds ik heb verteld dat ik stuk ben van binnen, dat ik eigenlijk uit het huwelijk wil stappen,heeft hij bijna gesmeekt of ik erover na wil denken, hem een kans wil geven etc etc.
Ik heb gevraagd of ik tijd kon krijgen om alles te overdenken. Die kon ik krijgen van hem.......Als hij naar zijn werk was 3x per dag bellen hoe het ging met me, of ik al wat wist of ik nog iets te vertellen heb etc etc.
Ik werd er gek van. Begrijp zijn onzekerheid heel goed, want als jezelf aan die kant staat dat er iemand bij je weg wil en jij wil diegene niet kwijt zou ik ook onzeker worden.
Maar goed, op een gegeven moment heb ik tegen hem gezegd dat ik wil proberen omervoor te gaan. Om te kijken of het nog werkt. Heel eerlijk gezegd heb ik dat gezegd tegen hem om van dat gehijg in mijn nek af te zijn.
Ik wil rustig voor mezelf de dingen op een rijtje hebben voordat ik dus daadwerkelijk een stap ga zetten. Is niet eerlijk van me, besef ik ook wel, maar kan niet anders.
Ik kan ook niet zeggen dat het lekker loopt hier. Hij is lief, geduldig, rustig, kust nog net de grond niet waar ik loop...
Ik ontwijk hem, ben beleefd, weet niets te vertellen tegen hem.
Ik slaap slecht, pieker veel, ook als ik denk dat ik niet pieker of denk gebeurt dat toch. Ik droom heel veel als ik eindelijk slaap, en dan droom ik vooral of dat ik weer gelukkig met hem ben en hem kus of dat ik kortaf en bot tegen hem doe.
Kortom, ik weet dat het over is, maar toch ga ik niet weg. Mijn oudste dochter heeft me de zegen gegeven zeg maar om bij hem weg te gaan. Ze heeft me ook gevraagd dat als ik toch besluit om bij hem te blijven dat ik dan beloof dat als hij ons nog 1 keer iets aan doe dat ik dan wel weg ga.
Ik heb ook beloofd dat ik hier blijf tot na haar verjaardag half oktober want dan mag ze een groot feest geven omdat ze 16 wordt.Zou ik eerder als haar verjaardag zeggen dat ik ga scheiden, gaat haar verjaardag ook niet door....
Soms voel ik me net een tikkende tijdbom, want dan ben ik bang dat ik het niet haal tot haar verjaardag en ineens zonder voorbereiding zeg dat het voorbij is, want zo voel ik me regelmatig.
Het is allemaal zo dubbel....... Daarom tiep ik hier weer. Ik ben warrig met mijn gedachten. Ik praat tegenwoordig tegen mijn vriendinnen bijna zonder respect over hem en dat vind ik eigenlijk heel erg van mezelf. Aan de andere kant denk ik ook vaak, wat hij me in die jaren allemaal heeft aangedaan. Als ik alles in gedachten achter elkaar zet wat er is gebeurd, word ik bijna misselijk ervan, want dan lijkt het net alsof ik met een beest samenwoon.
Aan de andere kant zijn er ook zoveel mooie en leuke, lieve, lollige dingen in mijn leven samen met hem geweest. Maar het lijkt wel alsof de dingen die hij me heeft aangedaan steeds zwaarder gaan wegen, alsof ik het niet meer weg kan drukken.
Het is ook zo dat ik merk dat ik niet helemaal mezelf ben bij hem, en eigenlijk ook nooit helemaal mezelf heb kunen zijn bij hem. Of nooit helemaal mezelf mogen zijn bij hem, dat is misschien beter om te tiepen. Je mag heel veel, tot op een zekere hoogte.
Mij is nooit iets verboden, heb vriendinnen die ik kan zien, kan doen wat ik wil, kan geld uitgeven wat ik wil...dat is allemaal normaal, maar toch zit ik in een soort gevangenis.
Want zolang ik vrolijk ben is er niks aan de hand. Maar als ik chaggerijnig ben, mag dat, maar niet te lang, anders wordt hij kwaad. Als we woorden hebben mag ik wel wat terugzeggen, maar niet mijn stem verheffen, niet stoer praten, niet onverschillig zijn etc. Als hij kwaad wordt, mag ik niks meer. Iets zeggen is niet goed, niets zeggen maakt hem kwaad. Al doe ik zacht!!! een kastje dicht, dan gooi ik ermee en dan zijn de dreigingen niet van de lucht. Ik heb in die jaren geleerd hoe ik me aan kan passen aan zijn boosheid. Dat leer je wel in die jaren. Maar daar krijg ik steeds meer moeite mee. Altijd maar mijn woorden inslikken, altijd maar de schuld op me nemen, altijd het verhaal zo om laten draaien door hem ,dat het wel aan mij moet liggen.
Ook nu ik de bom heb laten barsten merk ik toch dat ik af en toe naast hem ga zitten om gezeik van hem te voorkomen.

Dat was het wel weer even voor nu, merkte dat ik even weer van me af moest tiepen. Morgen komt hij namelijk weer thuis van zijn werk voor 2 weken en dan moet ik wel weer een klein beetje de knop om kunnen zetten. Helemaal de knop omzetten lukt me niet meer sinds ik de bom heb laten barsten, maar dat is maar goed ook, anders ga ik nog geloven dat ie gaat veranderen. En dat lieve lezers geloof ik niet meer. Nu is hij lief, geduldig, mag ik alles zeggen, maar heeeeel langzaam merk ik soms ook de verandering weer naar zijn oude gedrag terug...... Ik wacht weer af.

liefs Mug

-edit- verplaatst door admin


Ingrid11-09-2006 14:34
Hoi Mug,

Sjonge wat herken ik je verhaal, de tranen lopen me gewoon over m'n wangen. Het is die dubbelheid in alles he, je zit voortdurend in die spagaat met je gevoel. Weten, ergens diep binnenin jezelf weten, dat je weg moet, maar kom maar eens onder dat gemanipuleer uit. Dat heeft echt tijd nodig. Ik zie in je verhaal dat je toch aan het loskomen bent, stap voor stap groei je. Uit eigen beleving weet ik hoeveel energie het kost om alleen al te durven zien dat dit niet goed is. Neem het jezelf niet kwalijk dat je nog steeds je momenten hebt dat je toegeeft aan zijn gedrag door bijv. toch naast hem te gaan zitten. Je begint zijn spel aardig door te hebben, er tegenin gaan terwijl je nog zo worstelt kan de situatie onvoorspelbaar maken. Althans, zo voelt dat. Ergens tegenin gaan doe je straks wel, als je jezelf sterk genoeg voelt om dat te doen. En of dat nou terugmopperen zal zijn of je tas inpakken en vertrekken, maakt niet uit, als het jouw keuze maar is, waar je zelf achter kunt staan. Het is niet slecht om in je eigen gedachten boos over hem te denken. Boosheid is een krachtige emotie, het helpt je je eigen kracht weer terugvinden. Wat jij denkt, daar heb jij alleen iets over te zeggen, daar is niks mee mis.
Blijf geloven in jezelf hoor lieve Mug! Je komt er echt!
Sterkte de komende tijd als hij er weer is, ik zal aan je denken.

Liefs,
Ingrid


only11-09-2006 15:35
Ik heb je verhaal gelezen, en het lijkt verdomd veel op dat van mij. IK heb ook meer dan 20 jaar zo een relatie gehad, en heb uiteindelijk toch de knoop door gehakt. Het bleek dat hij mij achteraf ook nog bedroog. Ben er achter gekomen bij de huisarts, kun je wel na gaan hoe. En toen hij het uiteindelijk maar toe gaf, zei hij ook nog, dat het daar door kwam, dat hij bijna altijd agressief was, omdat hij al die jaren met een schuldgevoel rond liep, dat ie mij bedrogen had.Nou lekker hoor!!! En niet 1 keer, maar heel vaak.Over het halfe dorp is ie heen gekropen. Toen kon ik dus heel makkelijk het boekje dicht doen. Ik voelde mij heel sterk, en heb gekozen voor mij zelf.Ik hoop voor jou, dat jij de goeie beslissing neemt, en als ik jou was, zou ik ook eens naar de dokter gaan. Ik hoop het niet voor jou, maar dit soort mensen, vreten vaak van twee walletjes, lopen met een schuld gevoel rond, en dat projecteren ze weer op jou. Het hoeft bij jou niet het geval te zijn, maar heb het zelf wel mee gemaakt. Ik wens je heel veel sterkte! Knuf only


Mug 4011-09-2006 15:52
Hoi Only,

Ik ben al naar de huisarts geweest. In november 2005. Als je bij de verhalen mijn naam intiept kan je mijn eerste verhaal ook lezen. Dat heb ik ook in november 2005 gedaan.
Bedankt voor je ractie...

O ja, nog even, ik had in 1999 vaginale klachten, dus dacht dat ik een schimmelinfectie had. Zalf en medicijnen voor gekregen maar ging niet over. Na een uitstrijkje bleek dat ik een soa had.....kwam niet bij mij vandaan......maar heb hem er eigenlijk nooit mee geconfronteerd, wist daarna wel wanneer hij dan iets uitgevreten moest hebben.....

liefs Mug.


rampje11-09-2006 16:06
Is een relatie therapie niet mogelijk zo dat je hem kan vertellen hoe kapot je bent .En je moet ook aan je eigen denken als jij niet gelukig ben voeld zeker je kind die 16 word dat ook .Je moet ieder geval iets doen maar ook heb je hulp of wat dan ook nodig .IK zelf heb een huwelijk van 18 jr achter de rug wel geestelijk en geen klappen. Te snel iemand anders leren kennen die wel me flink te pakken heb gehad en geestelijk te veel om op te noemen.Ik wil je eigenlijk zeggen je kan zo niet verder want het word enkelt maar erger ,en schuldig moet je eigen niet voelen nu zijn jullie allebei niet gelukkig .

veel liefs rampje


only11-09-2006 16:12
Nou als het niet bij jou vandaan kwam, dan kun je wel na gaan waar het wel vandaan komt.En geloof me, het blijft vaak niet bij 1 keer.En het is aan jou, hoe je daar mee om gaat. Ik kon het niet langer. Ik had een gevoel, alsof ik in een leugen had geleefd.En dan wordt je ook nog het merendeel als stront behandeld. Het bedriegen was bij mij de druppel. Ik heb nu een veel rustiger leven, en denk vaak; ik had dit eerder moeten doen. Het zonnetje begint weer een beetje te schijnen, En ik hoop , dat ie dat ook weer voor jou gaat doen!Liefs, en knuffel only


mayo11-09-2006 21:44
hey
jeetje wat een verhaal ik vind het knap dat je het nu toch nog probeer ondanks dat de bom gebarste is maar ik hoop dat het snel helemaal goed kom met jou!!!
ik zal aan je denken zoals aan iedereen hier

terkte en veel liefs mayo


Mug 4011-09-2006 21:53
Lieve allemaal,

bedankt voor de hartverwarmende reacties.
Weet je, dat maakt een mens toch sterker. Vroeger dacht ik altijd ten eerste dat het aan mij lag en dat ik er alleen voor stond. Nu weet ik wel beter. Mijn schaamte hierover verdwijnt ook steeds meer. Ik ben niet degene die laag gedrag vertoont, maar dat is hij..

liefs Mug.


kreeftje11-09-2006 23:17
hoi mug,

tjee, nog steeds dubben he, zal ik wel, zal ik niet.
je zit net in zo,n fase als ik voor de vakantie. Dit duurt niet lang meer geloof ik als ik je zo hoor. Wees sterk voor jezelf een ga er voor, trek jezelf uit dat negatieve spiraal.
Als ik nu bedenk hoe ik ervoor sta, denk ik, had dat toch eerder gedaan

Heb nu mijn jongste bij me genomen, hij wilde niet meer bij zijn vader blijven.
Was spullen pakken die van mij zijn.(gewoon wat snuisterijen) geen waarde voor hem altans.
Had de jongens mee genomen om ons nieuwe huis te bewonderen. En toen ik ze terug bracht begon de ellende natuurlijk. Uit eindelijk gooide hij de deur dicht voor de jongste en die wilde absoluut niet meer naar binnen bij hem.
Oh,wat een gek.

liefs kreeftje


only12-09-2006 08:12
Heel herkenbaar allemaal! Doe ik het wel, doe ik het niet. En de angst, om ineens helemaal alleen op de wereld te staan. Om alles ineens in je eentje te moeten doen. En door die angst, stel je het steeds uit, en probeer je er weer wat van te maken. Tot de volgende bom weer barst!! En dan begin je weer van voren af aan. Echt een cirkel, waar je dan niet uit komt.En ze weten dat! Ze weten ,dat jij je onbewust afhankelijk van hen hebt gemaakt. Ze weten dat je toch niet durft te gaan, dat je toch steeds wel weer blijft. Ze gaan je grenzen steeds verleggen, en als je nu niets doet, wordt het van kwaad tot erger.Echt waar, geloof me maar.En je zult zien, als jij de goeie beslissing genomen hebt, hoe sterk je kunt zijn.Het gaat je dan echt lukken. In het begin, zal het nog een beetje moeilijk zijn, je bent per slot van rekening lang met deze man samen geweest. Zie het als een beetje afkicken. Maar na een tijd, gaat het echt beter, en krijg je er een veel rustiger leven voor terug, en je eigen IK komt ook weer terug. En je kinderen hebben dan ook een veilig thuis, zonder ruzie, en zonder stress. Ik hoop dat je hier wat aan hebt, en nogmaals,, heel veel sterkte!! liefs en knuffel, only


Annette12-09-2006 08:15
Hallo mug en allen,

Hoe ontzettend moeilijk is deze fase van je leven. Voortdurende tweestrijd, zal ik..zal ik niet. Uiteindelijk ga je de voors- en tegens- afwegen en neem je een beslissing. Soms gebeurt er iets wat je beslissing definitief maakt.


Ik ben weggegaan na 37 jaar. Het heeft een jaar geduurd, praten, uitleggen, toelichten. Het helpt niets, als het moment daar is gaan ze volledig door het lint. Doe het op een voor jou geschikt moment en niet in overleg, dat werkt niet. Zorg dat je dierbare zaken, kleding en geld eerder weg zijn, op het moment supreme krijg je meestal niets mee!

Een eye- opener. Onder dokumentatie staat een checklist met 20 kenmerken van een psychopaat.
Al lezend was het mij snel duidelijk, hij voldeed aan 14 van de 20 kenmerken en kom je erachter dat het nooit zal veranderen. Ze kennen geen schuldgevoelens of spijt over de dingen die ze anderen aandoen. Ze zeggen dat je het verdiende of dat ze je eigenlijk niets bijzonders hebben aangedaan.

Mug, ik wens heel veel je sterkte en wijsheid de komende tijd en veel plezier met het organiseren van het feest voor je dochter!

Groet,
Annette


Mug 4012-09-2006 09:27
Hallo,

Only, je slaat de spijker op de kop.Het toch vertrouwde leven op te geven. Want ondanks dat ik niet altijd mezelf kan zijn, ondanks dat ik soms bang ben is dit veilig. Ik weet ook niet in wat voor wereld ik terecht kom. Maar het wordt wel steeds aanlokkender. Ik weet ook dat ik financieel in moet gaan leveren, ik heb nu een leven waarin ik makkelijk geld uit kan geven. Maar ook dat wordt steeds minder belangrijk voor me. Ik krijg steeds meer het idee, dat geld niet gelukkig maakt. Dat ik met kleine dingen tevreden kan zijn.
Heb ik toch altijd wel gehad. Dan wil hij iets hebben wat duur is en van hoge kwaliteit en dan denk ik...waarom is dit nodig....Ik weet dat het een cirkel is waar ik nog steeds in blijf hangen, ik weet ook dat er een dag gaat komen dat ik daar uit stap. Er komt ook steeds meer mijn oude ik boven drijven. En die oude ik is heel lang weggeweest, dat merk ik wel.
Annette, jouw verhaal herken ik ook...ik ben nu ook in de fase gekomen van en maar uitleggen, en maar vertellen aan hem dat ik kapot ben, wat het me heeft gedaan, etc. Ik heb aan de ene kant het idee dat een lantarenpaal me beter begrijpt, aan de andere kant doet hij nu zijn best om mij te begrijpen, maar hij is bang om me te verliezen.
Ik ben ook benieuwd hoe hij gaat reageren als ik de definitieve stap zet om weg te gaan. Ik denk inderdaad dat hij op een gegeven moment door het lint gaat. Met verwijten komt van, je was het al die tijd al van plan, je wist het al...dat doet ie nu soms al..
Maar 37 jaar...Annette,, wat een rek kan er in een mens zitten. Mijn rek is er bijna uit....hoop ik.
Vandaag komt hij thuis en dan zal ik hier niet zoveel meer posten,maar ik hou jullie op de hoogte.
Kreeftje, jij ook bedankt voor je berichtje...en je man is gewoon zwaar zwaar beledigd, je bent immers tegen hem ingegaan. laat hem maar lekker...nog even en jouw leven lacht je weer toe.

liefs Mug


only12-09-2006 10:42
Lieve mug,veel sterkte vandaag, en laat je niet op de kop zitten!!! Hoor het wel weer van je. Liefs only


pebbles12-09-2006 13:39
Hoi mug...sterkte he..nog eventjes..houd moed!!! liefs,pebbles


Eindelijk12-09-2006 15:10
Lieve Mug, wees niet bang voor de wereld waarin je terecht zal komen, hij zal altijd veiliger zijn dan de wereld waarin je nu leeft. Als je blijf zal de dreiging van mishandeling altijd boven je hoofd blijven hangen. Je zal het zeker in het begin moeilijk hebben. Maar dat weegt niet op tegen de rust in je leven, die je ervoor terug krijg.
Het verwerken, het opnieuw beginnen zonder op eieren te hoeven lopen, het heeft allemaal z'n tijd nodig. Hoop dat je de kracht vind om het door te zetten. Liefs Eindelijk


sannie12-09-2006 15:10
Hi Mug,
als ik je verhaal lees, denk ik: als
ik 'nog maar' vier jaar in de ellende zit,
en me al zo uitgeput voel, hoe moet jij
je dan al die tijd gevoeld hebben?
Ik zie jouw brief toch een beetje als een waarschuwing.
Die vier jaar zijn eigenlijk best snel
voorbijgegaan, en nu zie ik eigenlijk hoeveel er in die tijd verloren is gegaan van mijn spontaniteit. Ik controleer zelfs voortdurend mijn gedachten voor ik ze bij hem uitspreek. Die twijfel om weg te gaan is zo erg, en die
gaat eigenlijk nooit weg. Hoe komt dat toch? Tja, je partner is natuurlijk niet alleen maar een rotzak. Die van mij is eigenlijk meestal heel lief. Als ik me gedraag volgens zijn verwachtingspatroon. Ik wil mezelf niet verliezen maar heb ook het gevoel dat ik door bij hem weg te gaan een stukje van mezelf verlies, herken je zeker ook?
Enfin, sterkte, ik hoop dat als je gaat, er een mooie nieuwe wereld voor je opengaat en je niet blijft lastigvallen. Je klinkt eigenlijk als een best sterk iemand. Misschien ken je je eigen kracht nog niet of niet meer. PS Heb geen medelijden met hem. Zo leert hij nooit iets van zichzelf.


Mug 4013-09-2006 15:16
Hoi Sannie,

wat je zegt over de tijd vliegt voorbij. dat is hier inderdaad ook zo. En ook is zo dat ie vaak ook heel lief is, en ook dat ik mijn woorden van te voren overdenk voor ik ze uitspreek.
Ik gedraag me nu trouwens steeds minder volgens zijn verwachtingspatroon merk ik. Maar dat durf ik nu, omdat hij bang is dat ik wegga. Eigenlijk zijn de rollen nu een beetje omgedraaid. Ik heb de macht over hem, hij wil nu voldoen aan mijn verwachtingspatroon.
Ik merk nu hij weer thuis is, dat het best wel gaat zolang er maar geen eisen aan me gesteld gaan worden. Zoals dat hij genegenheid van me verwacht of lastige gesprekken met hoe ik me nu voel, wat ik wil met hem. Zolang het over koetjes en kalfjes, de dagelijkse bezigheden gaat, kan ik het wel aan. Ik vind zo gek van mezelf dat ik hier op de site wel eerlijk en open durf te zijn en naar mezelf toe dan ook en naar mijn vriendinnen, maar naar hem toe durf ik dat niet. Terwijl ik eigenlijk niets te verliezen heb. Maar dat zal dat stukje angst wel zijn.

liefs Mug


Mug 4013-09-2006 17:36
hoi,

ben ik nog even.Nu de rollen een beetje omgedraaid lijken, dus dat hij zich naar mij schikt, dat ik de macht heb, maakt me dat onzeker. Ik hoef die rol niet. Het maakt alsof het lijkt dat ik alles wat er is gebeurd heb gelogen alsof het niet waar is. Ik denk zelfs bij mezelf, man val uit je rol, laat me zien wie je werkelijk bent. Laat het me zien, zodat ik niet meer hoef te twijfelen, dat ik weet dat weggaan de enige goede stap blijkt te zijn.

Mug


kreeftje14-09-2006 23:58
hoi mug

nu heb jij de rol die je helemaal niet wil, kijk mijn verhalen er maar op na, je zit nu in die fase die ik achter de rug heb voor de vakantie. Het lijken allemaal stappen die we moeten doorlopen het lijkt zo op elkaar, gewoon eng.
Ik dacht ook waarom kruipt hij voor me, doet alles wat ik ooit gewenst had, dat ik dacht kan het nog goed komen?
Nu ik de knoop heb door gehakt komt zijn ware aard weer boven in alle hevigheid. Het is allemaal toneel spel.
Ze weten dondersgoed waar ze mee bezig zijn, ze maken ons onzeker, is het allemaal wel zo slecht geweest....?
JA, twijfel er niet aan jezelf jij weet als geen ander hoe je je in deze situatie voelt. je bent niet voor niets op deze site, net als vele van ons.

Ik wil je ook even gedag zeggen mug en natuurlijk ook de anderen.

Ik ga morgen in mijn nieuwe huis wonen, ben blij dat de jongens weer bij me komen ik heb daar helaas nog geen aansluiting voor de computer, maar zodra hij er is laat ik weer van me horen.

Mug en de anderen, heel veel sterkte en wijsheid gewenst

liefs kreeftje


Mug 4015-09-2006 15:12
Hallo Kreeftje,

heeeeeel veeeeel geluk in je nieuwe huisje. De computer is het minst belangrijk, dat komt wel. Ga je lekker settelen en zorg dat je uit kan rusten. De vermoeidheid zal wel toeslaan als je eenmaal in je huis zit. Dan kan je namelijk alles van je af laten glijden.
Ik ben echt oprecht blij voor je.
Wat mijzelf betreft, ik ben nu op een punt aangekomen dat ik denk, laat maar allemaal, ik blijf gewoon, omdat ik het toch niet weet. Hij is nog steeds lief etc. Ik heb echt zoiets van, en nu heb ik geen reden meer. Dus ik merk dat ik bezig ben met alles weer naar achter te schuiven en het zo te laten, omdat ik met mijn gepieker ook niks opschiet. Herken jij dat ook????? Of heb jij die periode niet gehad?
Eigenlijk hoop ik dat je dat ook herkent, want dan weet ik dat mijn gevecht om iets losser van hem te komen niet voor niets is geweest. Want ik kan nog steeds niet de vraag met ja beantwoorden als ik mezelf vraag of ik van hem hou.
Misschien lees je dit nog en kan je antwoorden, en misschien leest een ander dit en herkent zij zichzelf hierin...

groetjes Mug


Coco16-09-2006 08:09
Hoi mug 40,

Ik kan me zo in je verhaal vinden, 6 weken geleden ben ik gevlucht naar een opvanghuis, maar dit heeft lang geduurt voor dat ik deze beslissing nam.
IK liep al maanden als een tikkende tijd bom thuis. Ik wist dat dit over moest zijn maar wist er maar geen einde aan te maken.
Elke keer was er wel iets waardoor ik bij hem bleef.
MIjn zoon zijn verjaardag en dan was het weer de kerstdagen ect.
Heel de dag liep ik maar thuis te bedenken hoe ik weg moest gaan,ik werd er zwaar nerveus van.
Uiteindelijk ben ik letterlijk weg gevlucht na dat hij me ernstig mishandeld had, later zei hij dat hij voelde dat ik weg ging gaan.
k heb aangifte gedaan en toen is het balletje gaan rollen.
Nu ben 6 weken weg van hem en het voelt heerlijk.
Alleen begrijp ik nog steeds niet waarom ik zo lang nog bent gebleven bij hem.
Ik denk de angst voor het onbekende.
Voor jou komt er een tijd dat je besluit om nu echt weg te gaan.
Dat weet ik zeker.
Heel veel sterkte en gun jezelf het geluk van een nieuw leven.

Groetjes van Coco


Mug 4008-10-2006 21:52
Hallo,

Ik heb hier meerdere malen mijn verhaal neergezet. De laatste dreiging was in juli. De laatste lichamelijke ruzie was in maart 2005 of eigenlijk september 2005. Was kort, maar was wel geweld.
Maar goed, het gaat nu redelijk, alleen mijn gevoel zit op slot.
Ik twijfel dag in dag uit. Wat moet ik doen, weggaan of blijven. Elke dag weer dezelfde gedachten.....moeilijk, moeilijk, moeilijk.
Ik heb al zoveel nagedacht, al zovaak erover gesproken, maar ik ben nog geen stap verder. En ik merk dat ik echt op mijn tandvlees ga lopen nu.
Ik denk dat het tijd wordt om aan de bel te gaan trekken bij mijn huisarts( die trouwens op de hoogte is van mijn situatie) voor hulp van buitenaf, bv een maatschappelijk werkster of een psycholoog.
Het liefst hou ik mijn man hierbuiten, maar ik weet niet of dat kan.
Want als ik moet gaan vertellen dat ik met mezelf in de knoop zit en dat ik er niet uitkom, krijg ik zijn gedoe er ook nog is bij.
En daar bedoel ik mee...vragen , wat ikw il, vragen hoe het gaat, zeggen dat ie zoveel van me houdt, dat ik zijn levensdoel ben etc...
Ik ga hier is een nachtje over slapen en dan kijken hoe ik hier morgen over denk, want zo kom ik niet verder en gelukkig ben ik hier ook niet...

liefs Mug

-edit- verplaatst door admin


rampje08-10-2006 22:55
ik zit met het zelfde ik was net zo dom om me ex te bellen.Terwijl ik ze antwoord al wist .alle hulp instantie s heb ik al gehad .Weet nu dat ik ptss heb maar ik voel me steeds slechter .Ik kan het gewoon niet verwerken dat wat hij heeft gedaan normaal is .En dat hij nu enkelt maar aan geld denkt wat mij geen bal kan schelen .Ook vind ik het moeilijk dat me zoontje zonder vader verder moet .Van mijn verhaal word je ook niet wijzer van .

liefs rampje


rampje08-10-2006 23:15
sorrie ik las je verhaal dus niet goed door ,en nam aan dat je al bij hem weg was .Je kan hulp vragen maar daar moet hij dan ook aan meewerken en hoe reageerd hij dan .En niks doen wordt er ook niet beter op.En altijd op je tenen moeten lopen vind al knap dat je het volhoud.

liefs rampje


Ingrid09-10-2006 12:06
Hoi Mug,

Ik heb al op je gereageerd via het prikbord maar ga het hier ook doen.
Maatschappelijk werk is gratis, je krijgt dus geen rekeningen thuis. Er zijn inloopspreekuren waar je zo naartoe kan. Als je aangeeft dat je niets thuis wilt ontvangen, dan sturen ze je niks toe. Zelf heb ik met ze afgesproken dat als ze bellen (om een afspraak te maken of zo) dan vragen ze eerst of ik vrij kan praten, zo nee dan krijg ik een telnr zodat ik terug kan bellen als het wel uitkomt.
Al dat soort dingen kun je afspreken. Dan hoeft je man helemaal niets te weten.
Doe het Mug, voor jezelf, voor een beter leven. Dat verdien je zo! Je zult moeten proberen je angst te doorbreken, want die angst is er de oorzaak van dat je blijft ronddraaien in dezelfde cirkel voor je gevoel.

Sterkte hoor!!
Ingrid


sannie09-10-2006 17:07
Hi lieve Mug,
diep in je hart weet je denk allang dat je weg wilt bij hem, maar je bent volgens mij zo bang voor de nieuwe start straks.
Maar ik denk dat je echt eens moet gaan nadenken over wat je in plaats van dit leven wilt, wat zijn je dromen?
Het kan al heel wat makkelijker worden als je eens iets voor jezelf gaat ondernemen. Zodat je je neit meer dat verlengstukje van hem voelt. Hij zegt dat jij zijn levensdoel bent. Dat vind ik een ongezonde instelling. Zijn doel moet zijn jou respectvol te gaan behandelen. Het zijn zulke loze woorden van mannen die meppen. Vraag je dus liever af wat jouw levensdoel is. Je bent al zo lang aan het twijfelen. Probeer te zeggen tegen jezelf dat twijfel altijd betekent dat je naar een alternatief moet zoeken. Er is namelijk niets zo erg als twijfel. Twijfel gaat in je lijf zitten. Als je je overtuigd voelt van het pad waarvoor je kiest, en dat ontdek je pas als je daar echt voor kiest, zul je je fysiek op den duur heel veel beter gaan voelen, evt. met hulp van therapie. Mug, durf het aan. Je klinkt zo ongelukkig. Welke vrouw wil geslagen worden? Welke vrouw wordt daar gelukkig van? Het leven heeft zoveel te bieden ook voor jou.
Ik ben zelf ook zo een twijfelaartje hoor, maar ik ben er wel achter dat als je je leven in gaat richten zoals jij dat wilt (en dat kan alleen als hij uit je buurt is) je je zo energiek en trots gaat voelen. Je zult een andere vrouw zijn, en weten dat je er goed aan hebt gedaan. Heb geen medelijden met hem.
Je ontzegt jezelf zoveel. Ik weet hoe moeilijk het is, maar DOORBREEK die twijfel, ongeacht hoe moeilijk het op het begin zal zijn. Na een lange tijd zul je de vruchten plukken van je keuze, en zul je verbaasd staan van je eigen kracht. Heel veel sterkte Mug.


Mug 4009-10-2006 17:49
Hallo meiden,

bedankt voor jullie reacties. Rampje, de reden dat ik het al zo lang vol hou, is omdat mijn man altijd 2 weken weg is voor zijn werk en dan weer 2 weken thuis. Ik heb dus alle tijd om weer energie op te doen.
Verder is het zo, dat ik niet altijd op mijn tenen hoef te lopen. De echte harde klap was in 1998 voor het laatst. Toen had ik een lekker blauw oog en andere beurse plekken. In maart 2005 had hij me nadat ik naar buiten was gevlucht, eerst niet binnen gelaten, later sleurde hij me naar binnen en heeft ie in mijn gezicht gespuugd.
In september 2005 trapte hij een bonbon doosje uit mijn handen. Dat was de laatste echte fysieke mishandeling. Er zijn daarna nog wel een paar dreigingen geweest, maar verder niet.
daarom vind ik het zo moeilijk om een keuze te maken, omdat er ook goede tijden zijn. Alleen merk ik dat mijn gevoel naar hem toe een beetje op slot zit.
Ik zie het vandaag gelukkig allemaal iets beter in als gisteren.
Gisteren was ik echt ff ten einde raad. Gelukkig ben ik een optimistisch mens, en blijf niet lang in de put zitten.
Maarrrr...ik heb een goede daad gesteld vandaag. Ik werk wel, heb een klein praktijkje voor mezelf, maar dat zet geen zoden aan de dijk, ik kan mezelf hier niet van onderhouden.
Vandaag heb ik de stoute schoenen aangetrokken, ik heb gesolliciteerd!!! Voor mijn oude beroep. Dus hopen nu maar, is weer een stapje verder.
Ik vertelde het net aan hem toen hij belde.....het enige wat hij zei was, zo dat is onverwacht..... Ik denk dat het voor hem misschien dreigend overkomt...
Ik zie het wel.... Dus meiden, wat ik ook doe, dit is weer een stapje verder in mijn leven...

liefs Mug


rampje09-10-2006 19:22
lieve mug
ik hoop dat het gaat lukken met die baan.Voor de rest wil ik je zeggen ,Ga eens goed nadenken gelukig ben je niet met deze man.IK heb eerder 18jr getrouwd geweest maar was geen liefde we leefde ieder ons eigen leven en zorgte voor de kinderen .Maar ging hier ook aan onder door alles alleen doen,dat alles van mij af moest komen,hij toonde voor ons nooit intresse niet in mij maar ook niet naar de kinderen toe .Na dat we uit elkaar waren heb ik nu me ex leren kennen de grootste fout.Ik wil je zeggen je hebt ook recht op geluk ,in plaats van een ander gelukig en naar ze zin te maken .Je eigen altijd op de laatse plaats zetten .Ik weet dat het makkelijk gezegd is dan gedaan .

liefs rampje



Lady09-10-2006 21:34
Hallo Mug

Ik zit ook steeds te springen op blijven gaan blijven gaan.

We hebben wel eens over hulp gehad... dat wou die wel in woorden... maar in daden geloof ik echt niet. Poeh hij in therapie... hij vind denk ik dat ik dat moet doen.
De reden waarom ik steeds sterker de drang heb om te gaan is dat hij zowat de kinderen negeert, hij wil niks meer met ze doen of voor ze doen. Ik doe alles alleen vroeger hielp hij nog eens een keer. EN dan denk ik je doet niks voor ze niks voor mij plus de pijn die je mij doet je maakt geen tijd je slaat. Moet altijd alles doen hij meneer het wilt en doe ook niets goed.

Bah.. 1 day... i hope

ook veel sterkte!


Mug 4010-10-2006 08:18
goedemorgen,

ben ik weer even. Nu kan ik nog vrij schrijven. Vanaf donderdag haast niet meer.
Wat er in me opkomt is dat als ik op een dag besluit om weg te gaan, dat ik dit alles voor mijn voeten krijg gegooid.
Nu begint het soms al, zo van...je hebt eigenlijk al besloten om weg te gaan, alleen zeg je dat niet.
Nu ik gesolliciteerd heb en zijn reactie die ik daarop hoorde, weet ik gewoon dat als ik hier op stap, dat hij dan ook zegt...je hebt gewoon die baan genomen met voorbedachte rade....misschien wel,...maar dat doet er dan niet meer toe, denk ik dan. Maar zover ben ik nog niet.
Wie weet blaas ik de hele sollicitatie wel weer af, om zogenaamd te bewijzen dat ik niet ga werken om weg te komen.
En trouwens, of ik nu een volledige baan heb of niet, het weggaan zal echt niet daardoor beinvloed worden.
Ik zie ook echt op tegen het feest van mijn dochter, want ik weet nu al dat hij behoorlijk veel zal gaan drinken. Ben benieuwd hoe ik dan weer reageer. Ik heb me nu voorgenomen om mijn ding te blijven doen op dat moment, en niet me gaan aanpassen aan hem, maar dat zijn vooraf gedachten......
Ik ga weer weg nu...

liefs Mug


Daisy10-10-2006 08:32
De sollicitatie afblazen om te bewijzen dat je niet weggaat!Zou ik dus echt niet doen!
Ben jij nou vooral jezelf (dus ook de twijfels en de sollicitatie)dan pas krijg je een echt beeld van hem hoe hij nu werkelijk is, en zal je keuze misschien makkelijker worden.
Hij krijgt je nog steeds waar hij je hebben wil.


Mug 4010-10-2006 09:06
Daisy,

je hebt groot gelijk!!! Ik blaas de sollicitatie niet af. Als ik tenminste een oproep krijg om langs te komen. Heb gisteren geschreven.


E-tje10-10-2006 10:06
lieve Mug

meissie meissie je denkt jezelf gek... met hoe hij wel of niet zou kunnen gaan reageren...
het maakt niet uit wat je doet want het zal toch niet goed zijn in zijn ogen..
zelfs blijven zou niet goed komen want dat geeft hem bevestiging om gewoon op de oude voet door te kunnen gaan maar waarschijnlijk komt er dan een schepje bovenop want hij weet dan dat je toch niet weggaat.

en ook al kan je je het hele senario van tevoren in je zelf doorgenomen hebben... het zal altijd anders zijn.

probeer je op jezelf en de kinderen te richten en niet aan de gedachtes over wat hij wel en niet zou kunnen doen.
Dan draait nog alles om hem ook al is hij er niet.
gun je hem dat?

ik heb mischien makkelijk praten en ik ben dan al ruim anderhalf jaar weg.
ik heb de stap kunnen nemen door te bespreken met de kinderen hoe het zou gaan worden en kreeg er ook zin in om een leven te hebben zonder de steeds terugkerende pijn.

Hoe we zouden kunnen lachen en stoeien en gezellig konden koken en eten... dat de kerst een echt hecht feest zou worden ect. ect.

je hebt voor straks je energie hard nodig en die ben je nu al aan het verspillen wat straks als resultaat heeft dat je niet uit de wirwar van gedachtes kan komen.

sterkte lieve Mug... ik vind je een geweldige vrouw!!!


Mug 4010-10-2006 10:34
Hallo E-tje,

dank je wel voor je lieve woorden. Heel eerlijk gezegd ontroerde die laatste zin mij. (ik vind je een geweldige vrouw) Mijn eigenwaarde is zeer laag en dit doet me goed!
Dat bedenken hoe het zal zijn in mijn eigen huis, mijn eigen inrichting, en idd gezellig met zijn 3en zijn, dat zie ik regelmatig voor me. Ik kom door mijn werk veel bij andere mensen thuis en als het een 4 kamerwoning is, ben ik het in gedachten al aan het inrichten.
Wat je zegt met op oude voet doorgaan, heel langzaam sluipend, komt dat terug. Het enige verschil is nu, dat ik me meer verzet en idd meer bij mezelf probeer te blijven. Dat wat ik af moet leren is om voor hem te denken. Ik probeer ook om steeds meer aan mezelf te gaan denken. Daar is de sollicitatie een begin van. En zo zijn er meerdere kleine voorbeelden van. Ik ben geld apart aan het leggen. Ik heb nu al weer een aardig bedrag aan mijn vriendin mee gegeven, zo dat het op een veilige plek ligt. Zo blijven het voor mij toch steeds hele kleine stapjes vooruit. Ook al doe ik er regelmatig weer 2 terug, ik kom langzaam maar zeker steeds meer vooruit.

Liefs Mug


E-tje10-10-2006 14:47
;0) smart girl.... betreft t apart leggen van geld.

en ja... 1 stapje vooruit en soms even 2 terug... dat zal ook zo na je beslissing blijven, maar ooit leer je lopen...rechtdoor, links, rechts, maar vooral rechtop.

ik denk dat jou met recht af en toe wat extra moed ingesproken mag worden en je even terugfluiten en laten zien hoe je het ook kan doen... het is allemaal al moeilijk genoeg toch!?!


rampje10-10-2006 17:00
goed zo mug denk wat je zelf wil met je leven en ga daar aan werken.

liefs rampje


Mug 4011-10-2006 18:01
hallo dames,

ben ik weer even. Ik heb vandaag nog 3 sollicitatiebrieven geschreven. Ik ga er lol in krijgen. Ben benieuwd of ik er in ieder geval voor 1 word uitgenodigd.
Ik begin mijn knoop in mijn maag weer te voelen.
Morgen komt hij thuis. Ik zie er weer zo tegenop. Heb ik eigenlijk al een hele tijd, er tegen op zien als hij thuis komt, en als hij eenmaal thuis is, denk ik meestal..het valt gelukkig mee, is wel gezellig. Behalve de laatste 3 keren heb ik dat niet meer. Vind ik er niet veel meer aan.
Het is niet dat ik nou direkt bang van hem ben, maar toch..ik zie er zo tegenop. Morgen heb ik maagpijn, een waanzinige knoop in mijn maag en eten kan ik dan haast niet. En toch ga ik niet weg......hoe moeilijk is het om de knoop door te hakken.
Aan de andere kant merk ik dat ik steeds meer dingen aan het doen ben om straks weg te gaan. Daar hou ik me maar aan vast. Dat zal ik allemaal niet voor niks doen.
Vandaag heb ik eigenlijk iets gedaan wat eigenlijk niet zo nodig is, namelijk cd's overbranden warvan ik weet dat hij die wil hebben, maar die ik ook mooi vind. Ik heb ze gebrand en naar mijn vriendin gebracht.
Ik zal de aankomende 4 weken niet veel posten, maar ik probeer wel elke keer even te komen lezen.
Bedankt allemaal voor jullie steun en jullie ook allemaal sterkte.

liefs Mug


Ingrid11-10-2006 18:27
Zie je wel dat je een enorme girlpower hebt Mug! Joh je bent harstikke goed bezig ... 3 sollicitaties maar liefst. Echt goed!
Die knoop in je maag en zo, o die ken ik zo goed ook. Maar ondanks je knooop ben je toch je eigen plannetje aan het trekken. Goedzo! Elk stapje is er eentje hoor, vooruit wel te verstaan!
Ik zal aan je denken de komende tijd, zal moeilijk voor je worden maar je komt er echt doorheen hoor, weet ik zeker!

Heel veel sterkte de komende tijd en ik duim voor je dat er uit de sollicitaties nog iets goeds gaat rollen voor je.

Liefs,
Ingrid


rampje11-10-2006 18:51
mug ga op je doel af ,elke dag is er 1 kijk voor uit het .

liefs en knuffels rampje


Mug 4009-11-2006 19:55
Hallo meiden,

ben ik weer na 4 weken afwezigheid. Voor de buitenwereld gaat het goed. Als jullie bij me zouden komen kijken zie je een uiterlijk gelukkig getrouwd stel.
Dus eigenlijk gaat het goed hier. Hm.
Hij is rustig, niet dreigend, niet agressief, niet zomaar uitvallen tegen me.
Er zijn wel veel irritaties en dan vooral van mijn kant.Hij reageert daar dan natuurlijk ook weer op. Ik kan nu meer zeggen want hij is tot nog toe niet meer agressief, dus daar maak ik gebruik van.
Maar goed, laat ik bij het begin beginnen.
Eerst was daar het feest van mijn oudste dochter. Ik had daar al hele fantasieen over gehad, met hoe het mis zou lopen. Hij te veel gedronken, agressie etc. Maar niets daarvan. Hij had wel gedronken, maar veeeeeel minder als normaal. Ook was hij niet eigenwijs, of geirriteerd naar mij toe.
Dat was dus een hele opluchting voor me, want ik had er als een berg tegenop gezien.
Daarna had ik die maandag na het feest een sollicitatiegesprek, die verliep goed. 2 dagen later was ik al aangenomen....Ja ...jullie lezen het goed, ik ben aangenomen..joehoe!!!!!
Is voor mij toch alweer een stapje verder, in mijn achterhoofd dan.
Ik begin 1 december al.
Verder zijn de weken eigenlijk goed verlopen, al merk ik dat ik hem blijf pleasen...gek word ik van mezelf dat ik dat blijf doen. Al kan ik nu meer zeggen, wat ik dan ook doe, het blijft toch tot op een zekere hoogte, dat voel ik gewoon. Ik hoorde van mijn jongste dochter dat toen ik een keer een avond weg was, dat hij ongeduldig had gedaan naar de dieren toe. En dan denk ik...schijnheil dat je bent, als ik er ben slik je alles in, maar als ik weg ben reageer je je toch af. Mijn dochter vertelt dat tegen me.
Ik ben heel dubbel in mijn gevoel of misschien verstand...weet dat niet zo goed meer. De ene keer denk ik, van wat maak ik me druk, nu gaat het goed, je hebt een man die nu normaal doet en nog ben je een gevecht tegen je gevoel aan het voeren. Ik probeer te zoeken naar wat er nog is, en soms denk ik, ik blijf en dan weer, maar ik ben niet gelukkig.Ik blijf op mijn hoede, het vertrouwen is weg. Misschien komt het vertrouwen wel weer. Ik ben tot nu toe in ieder geval niet meer zo bang. Alleen ik denk eigenlijk dat mijn gevoel niet meer helemaal wil. Dat merk ik omdat ik me vaak irrtieer aan hem. Ook word ik gek van de hele dag aandacht vragen... Kortom, ik ben blij dat ik weer alleen ben..ff bijkomen. Ik pieker gelukkig niet meer zoveel en laat alles op me afkomen. Ook mijn gevoel, ik pieker niet meer de hele dag van dat ik eigenlijk weg moet, en dat ik mezelf de hele dag loop te analiseren, want ik heb gemerkt dat ik daar geen reet mee opschiet.
Ik blijf geld sparen, ik heb een vaste baan waar ik nu partime ga werken, maar waar ik ook extra kan gaan werken mocht dat nodig zijn. Dat heb ik allemaal al geinformeerd.
Ik ben hier de komende 2 weken dus weer regelmatig te lezen...

liefs allemaal......


rampje09-11-2006 20:37
IK kan je vinden in je verhaal me eerst huwelijk 18jr zonder geweld .Eigelijk helemaal niks aan de hand .Toen we uit elkaar gingen stond ieder vol verbazing want we waren altijd samen bij de sport vereniging .Altijd met de kinderen onderweg .Voor de rest er was niks een partner zie ik nu als iemand waar je alles mee kan delen waar je leuke verdrietige dingen mee deelt .Je steunt als een doel hebt ik bv dat ik in de kinderopvang wilde werken .In plaats daar van te zeggen dat het niet kan je bent te oud enz .Intresse tonen voor elkaar waar je mee bezig bent of wat je wilt doen .Geven en nemen .Zo iemand weet niet of dat bestaat ,maar goed je moet toch ergens over dromen .Bij jouw zie ik dat de liefde over is ,je blijft bij hem voor de kinderen .Je stort je op het werk loopt elke dag te piekeren .Mug de jaren gaan zo aan je voor bij .De kinderen voelen het mijn kinderen ook die hadden al de leeftijd van 18 en 16 .Omdat wij in huis langs elkaar heen leefde lieten de kinderen hun vader ook vaak links liggen die zeiden gewoon het inttreseerd hem niet hij hoort het niet enz .Nu is hij een geweldige vader ze wonen ook bij hem ,en inmiddels heeft hij ook een lieve vrouw .Hiermee wil ik zeggen maak een keuze om nog van je leven te gaan genieten dat heb je verdient en je kinderen ook .

liefs rampje


Mug 4009-11-2006 21:34
Hoi Rampje,

bedankt voor je reactie. Mijn huwelijk is nu zonder geweld, maar dat is niet altijd zo geweest. Ik ben regelmatig gemept door hem of bedreigd dat hij het zou doen. Nadat ik in juli ermee wilde kappen is hij zo geschrokken dat hij zich nu in de hand heeft.
Maar ik heb regelmatig met mishandelingen te maken gehad. Vandaar dat ik zo op mijn hoede ben. Zal hij zo blijven of zal hij op een gegeven moment weer gaan dreigen of gaan meppen.

Mug


rampje09-11-2006 21:53
IK probeer te zeggen een huwelijk ook waar geen geweld meer in voor komt als het niet meer werkt is het over .JIj hebt recht op geluk .Waarom blijven jullie bij elkaar voor de kinderen.de buiten wereld bang voor ze gaan zeggen .Klopt je echtte vrienden zullen je helpen de rest zal je niet meer aankijken .KLinkt uit mij mond heel hard omdat ik dat zo heb meegemaakt .Je verliest altijd mensen om je heen met een scheiding .Je verhalen vertellen mij dat het over is maar kan die stap niet nemen .Maar kan je zo de rest van je leven dit volhouden als je bij hem blijft .Of jullie moeten samen aktie ondernemen relatie therapie of zo .

liefs rampje


Eindelijk10-11-2006 08:19
Lieve Mug, hij is heel erg van je besluit geschrokken en gaat nu proberen je in het gareel terug te krijgen. Waarom werken? Waarom scheiden?.... Je heb het toch goed zo......? Mijn ex stond mij in elkaar te rammen en zei "je krijgt het bij niemand zo goed als bij mij". Tja stel dat je het goed krijg. Ga lekker werken en vraag geen toestemming, verzet je zinnen. En op de dag dat je je breekpunt krijg, vertrek je. Wens je veel sterkte em moed.
Eindelijk


E-tje10-11-2006 10:46
ik ben blij dat je weer even een adempauze hebt.
er was al een keer naar je gevraagd een week of iets langer geleden... je werd gemist ;o)
ik ken die twijfel wel... je wilt wel weg maar soms is het zo erg niet en dan denk je... waarom moet ik weggaan... niet nu... mischien later.
Dat punt komt heus nog wel dat je denkt... en nu is het klaar.
Bij mn man waar ik 12 jaar mee getrouwd was ben ik zelfs nog niet gegaan terwijl ik al een eigen huis had, ingericht en wel.
Het gaf me wel de vrijheid en bevrijding om als het nodig was ergens op terug te vallen.
Pas toen hij het idee had dat ik mischien toch nog weleens zou kunnen gaan blijven bij hem, ging het weer mis.
Ook al weet je nog niet helemaal zeker wat je gaat doen, je gaat toch verder met een toekomst voor jezelf op te bouwen en dat moet je zeker blijven doen.
Het geeft je zoveel kracht/energie.
En komt het punt daar dat je er klaar mee bent dan heb je daar je eigen plek om op terug te vallen.
Het is ook zo verdomd moeilijk he!?! om weg te gaan als het net iets beter gaat.

en.... gefeliciteerd met je baan meis :o)))) geweldig!!!


Annette10-11-2006 10:55
Hai Mug,

Top dat het goed met je gaat en proficiat met je baan. Jammer dat je,zoals je schrijft op je hoede bent voor de (nieuwe)rol van je
partner. Zo van, een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken?

Zielig dat de dieren nu zijn uitlaatklep zijn, maar ja, hij moet toch ergens met zijn frustraties heen, nietwaar?

Probeer je wel om te genieten van dit moment..je gezin, je baan, het zal je sterker maken en indien het "breekpunt" toch zou komen,dan is het veel beter te handelen.

Heel veel succes, groet,
Annette


Ingrid10-11-2006 12:44
Hoi Mug,

Fijn dat je ons weer bijgepraat hebt! Je ziet het, je wordt niet vergeten :-)
Lekker dat je nu weer even rust in de tent hebt, dan kun je weer even ongestoord je eigen dingen doen. En wat ontzettend goed dat je een baan hebt! Hartstikke gefeliciteerd daarmee!! Weer een stap richting zelfstandheid.
Ik was ook blij te lezen dat hij zich heeft weten te gedragen tijdens het feestje van je dochter. Dat zijn echt van die ik noem het maar uitglijmomenten ... brr ik kan me je spanning zo voorstellen. Aan de ene kant ben ik blij te lezen van je dat het al best een tijdje rustig is, maar aan de andere kant ... er blijft zoveel onderhuids zitten. Je vertrouwen is stuk en dat is al langer zo. Het lijkt een beetje dat je denkt aan berusting, zo van, ik kwakkel wel door als het maar niet tot een uitbarsting komt. Lieve meid, laat je leven niet zo aan je voorbij gaan joh! Het leven kan je nog zoveel moois bieden, probeer daar eens aan te denken. Je hebt zoveel mooie eigenschappen, zoveel kwaliteiten, je bent een goeie moeder want ik lees tussen de regels door dat je een heel goed contact met je kinderen hebt, je bent slim want anders had je die baan niet gekregen, je bent een heel warme vrouw, je bent aan het sparen dus straks zul je niet op kaal beton zitten ... je doet het zo goed! Ik hoop dat je ergens in de komende tijd op het punt komt dat je zegt 'ik verdien meer dan dit leven, ik ga'. Hij zal niet veranderen ook al is hij nu al een tijdje koest, het is alleen stilte voor de volgende storm. Dat blijkt alleen al uit het feit dat hij zich wel af durft te reageren op de dieren als je er niet bent. Het ís er nog, maar onderhuids, altijd afwachten wanneer het naar boven borrelt. Gun jezelf iets beter meid, je bent het zo waard!

Een hele dikke knuffel,
Ingrid


Mug 4010-11-2006 13:17
Hallo dames, meiden, ;-),

Jullie reacties doen me zo goed, daar hebben jullie geen weet van. Ik vind het zo heerlijk dat ik hier niet veroordeeld word omdat ik nog ben waar ik ben. Mijn zelfwaardering stijgt hier altijd weer, wanneer ik de hartverwarmende reacties lees!
Bedankt daarvoor allemaal.

liefs Mug


Mug 4013-11-2006 08:37
goedemorgen,

weer een gedachte die ik even wil neerzetten hier.
Het waarom ik het al zolang volhou hier, dat komt ook mede doordat ik elke keer weer 2 weken alleen thuis ben, omdat mijn man dan weg is voor zijn werk. Dat maakt dat je weer tijd hebt om te aclamatiseren.Ik kan weer energie opdoen. Hij was nu 4 weken thuis geweest en met name de laatste anderhalve week merkte ik van mezelf dat mijn energie weer opging. Ik was zoooo vreselijk moe! Toen hij de eerste dag weg was uitte zich dat in enorme maagpijn en buikkrampen en een dag later doordat mijn eczeem bij mijn ogen weer op kwam zetten. Is toch een vorm van stress dat er weer uit moet.
In het begin van dit jaar waren er 3 maanden dat hij elke avond thuis was en daaraan merkte ik hoe goed het me doet als hij dus elke keer na 2 weken weer weg is voor 2 weken. Op de een of andere manier kan ik dan altijd weer zoveel energie opdoen dat ik dus ook denk van, het gaat wel weer lukken deze 2 weken. En ook ach, laat maar over 12 dagen, 11 dagen, 10 dagen, etc is hij weer weg.
Dat is denk ik ook waarom het hier toch allemaal zo lang duurt. Als hij elke dag thuis zou zijn, dan zal de bom veel eerder barsten.
Wilde ik weer even kwijt.;-)

Mug


Eindelijk13-11-2006 12:08
Weet je Mug we zoeken allemaal naar een rede waarom we blijven (zijn gebleven), want we weten maar al te goed dat dit geen leven is, maar overleven. Het heeft denk ik te maken met tijd, wanneer ben je er klaar voor. Push het niet, maar laat het komen zo als het komt. Gebeuren doet het toch, alleen wanneer. Probeer zoveel mogelijk aan jezelfs te denken en leuke dingen voor jezelf te doen. Zoek geen excuus. Het is over, alleen nog niet voorbij. Wens je veel liefde en kracht, Eindelijk


jennie13-11-2006 12:45
Mooi gezegd Eindelijk!!


Just-mii13-11-2006 13:10
Inderdaad. Daar is niets meer aan toe te voegen.

Sterkte Mug!

Liefs,
Just-mii


rampje13-11-2006 16:55
Kan een maatschappelijk werker niet helpen.met urgentie .Ik heb nog wel wat ideeen .IK kan niet op het prik boord komen vandaar .Ik woon niet ver van je vandaan .

liefs rampje


Mug 4015-11-2006 20:31
hallo,

k*t k*t...... mijn schoonmoeder heeft een vlekje op haar long. Ze denken aan longkanker. Heel vervelend vind ik dat. Voor haar, want het is een schat van een vrouw, iemand waar ik veel van hou, maar wat bij mij ook gelijk in mijn gedachten schoot is dat als het inderdaad zo is en het is ernstig, hoef ik er voorlopig niet aan te denken om te gaan scheiden. Want ik kan het niet maken om mijn man dan in de steek te laten.
Het is dus heel dubbel, ik hoop om 2 redenen dat er niets aan de hand is...hoe egoïstisch dat ook klinkt.


pebbles15-11-2006 20:41
Nee hoor lieverd is niet egoistisch, maar heel begrijpelijk..jij probeert ook maar voortdurend te overleven in een moeilijke situatie..begrijp het best hoor....Ik hoop dat het meevalt met je schoonmoeder..en wens jullie het beste....en je bent niet egoistisch hoor..je bent juist een schat!!!!
liefs en een knuffel, pebbles


E-tje15-11-2006 20:46
jouw gedachten schoot mij ook gelijk te binnen.. er zijn gewoon soms situaties dat je het gewoon niet kan maken voor jezelf om dan te vertrekken al is het zo dat wat hij jou aandoet hij ook zeerzeker niet kan maken.
maar je wilt niet harteloos overkomen en alles koste wat het kost jouw vertrek doorzetten.

ja we zullen duimen voor haar maar vooral voor jou dat het loos alarm is.
zodat jij door kan gaan met het opbouwen van een toekomst die je verdient

XXE-tje


Mug 4020-11-2006 18:26
Hallo,

ben ik weer...is ook weer even voor de laatste keer voor 2 weken.
De uitslagen van mijn schoonmoeder zijn niet positief....
Ik wacht het allemaal af en ik ga mijn best doen hier om voor mezelf even alles opzij te zetten, maar op zo een manier dat ik mezelf niet ga proberen voorbij te lopen.
Sterkte en succes allemaal, en tot schrijfs.

liefs Mug


pebbles20-11-2006 18:52
lieve Mug..even snel, ik hoop dat je het nog leest:..wat erg van je schoonmoeder...Ik wil jou heel veel sterkte wensen de komende twee weken!!
liefs en een knuffel van Pebbles


mug 4020-11-2006 20:13
hoi Pebbles,
Dank je wel voor je reactie.
ik kan vandaag nog vrijuit lezen. De aankomende 2 weken probeer ik ook zodra ik de kans heb om even bij te lezen hier....

liefs Mug


Ingrid21-11-2006 10:25
Lieve Mug, ik begrijp je dilemma, zou ik ook gehad hebben. Een hele dikke knuffel voor jou en ik wens je veel sterkte de komende tijd! Niet vergeten dat we je niet gaan veroordelen omdat je daar nog zit hoor! Probeer zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen lieve Mug, je bent het hartstikke waard hoor.

Liefs Ingrid


Mug 4004-01-2007 09:22
Hallo,



Even een stukje verhaal van me af tiepen.
Het is 31 december 2006....gezellig met gezin onder elkaar gegourmet. Rond een uur of 9 weggegaan naar familie, was gezellig.
Ik was alleen een beetje moe, had 2 dagen gewerkt en ook de dag van 31- 12. Ik was om 6 uur op. Om kwart voor 2 gaf ik aan, dat ik erg slaap kreeg,ik wilde graag naar huis. Aan man vragen of hij mee wilde. Ja, hij wilde mee,maar vroeg of hij dan nog 1 biertje zou drinken en dan zouden we gaan. Ik zeg dan nooit nee, we gaan nu, dus hij nam nog 1 biertje. Kwartiertje later,...ik rekte me even uit,.....mijn familie zei: ga toch lekker naar huis, je ziet er moe uit. Mijn man....zei op mijn uitrekken, sarcastisch, ja, ik weet wel dat je moe bent, we gaan heus zo naar huis, dat zei ik toch net.....aan de toon hoorde ik dat hij geirriteerd was. Even later volgde er verwijten van zijn kant dat ik hem negeerde en net deed alsof ik hem niet hoorde.
In zo een situatie en met bier op, ben ik gelijk op mijn hoede, ik dacht dat wordt gezeik als ik zo thuis kom.
Hij was inderdaad kwaad op me, en begon een ruzie uit te dagen. Ik merkte dat hij behoorlijk geirriteerd was. Het is gelukkig met een sisser afgelopen. Ik reageerde misschien goed op hem, maar eigenlijk denk ik dat hij nog steeds bang is dat ik zal gaan zodra er maar 1 letterlijke dreiging of klap komt.
Ik ben heel blij dat het goed is afgelopen. Ik probeer dan ook om positief te reageren met mijn gevoel, maar dat is zooooo moeilijk. Want ik voelde de o zo bekende angst van het verleden waarin het wel verkeerd afliep. Mijn hart bonkte in mijn keel, mijn lichaam stond zo strak als een elastiek, alsof ik zo afgeschoten kon worden naar de buitendeur voor als het mis zou gaan. Vol adrenaline zat ik. Ik had bij thuiskomst mijn sleutels in mijn jaszak gedaan, telefoon erbij en wat geld voor als het zou escaleren.Ik durfde ook pas te gaan slapen, nadat hij in slaap was gevallen. Kan je nagaan hoe de angst blijft zitten bij je, terwijl er al meer als een halfjaar geen reden is om echt bang voor hem te zijn. Komt het vertrouwen ooit terug??? Zal het geweld, of dreiging echt nooit meer voorkomen? Ik wil hem zo graag weer gaan vertrouwen, en niet alleen voor hem, maar vooral voor mijn eigen gevoel en gemoedsrust. Zijn er vrouwen die dit ook herkennen? De man die zo zijn best doet, die probeert om alles te lijmen, maar de vrouw die het maar niet kan vergeten? En dat is het bij mij, ik kan maar niet vergeten wat er in het verleden allemaal is gebeurd...kon ik dat maar, dan kon ik alleen naar vandaag kijken, maar ik leer het terugkijken over mijn schouder maar niet af.

Mug

-edit- verplaatst door admin


E-tje04-01-2007 09:47
maar meis dat is toch heel logisch dat je bij ieder voorvalletje, hoe klein ook dat de angst dan weer boven komt.
je zit er al heeeeeel wat jaren in.
Zelfs 1x geweld kan al bepalend zijn voor de rest van je relatie, met alle angsten die daarbij horen.

ik denk dat in jouw geval het steeds terugdenken of kijken nog goed is ook.
niet dat ik je dat gun maar daardoor blijf je wel zien hoe het was en dat je op je hoede bent dat het ook zo weer terug kan zijn.

dat ooit je ogen open gaan en dat je voor jezelf een goede beslissing kan gaan nemen.
Dat jij er bent voor jezelf!!!
dat je vecht voor de relatie met jezelf.
Dat je inziet dat jij het waard bent dat er van je gehouden wordt en dat je het waard bent dat je gerespecteerd word.
en dat een ieder die zich daar niet aan houdt, dat die jou gewoonweg niet waard zijn.
dat je niet om hoeft te gaan met zulke mensen.

jouw dag komt wel meis... als jij daar aan toe bent.

je bent een TOPPER!!!

dan nog even een vraagje... weet jij hoe het met kreeftje is?


Eindelijk04-01-2007 09:48
Lieve Mug, Ja, ik herken dit maar al te goed. Je "relatie" is onherstelbaar beschadigd. Je bent voordurend bezig te overleven. Je cijfer jezelf weg om het hem naar z'n zin te maken, zodat hij niet kwaad op jou word. Je kan niet meer zijn wie je ben. Ik voelde mij een soort moeder met een verwende zoon. Altijd z'n zin geven om hem maar in een goede bui te houden. Je eigenwaarde opzij zetten. Dus heel herkenbaar.
Wens je veel sterkte, liefde en moed.
Eindelijk


happy04-01-2007 10:23
lieve mug heb ook in eenzelfde relatie gezeten wwar drank de boventoon had Ik denk dat t gevoel van angst nooit over gaat IKkan me voorstellen dat er bij jou vreselijke dingen zijn gebeurd als er drank in t spel was bij mij was t in ieder geval wel zo Ben op een gegeven moment letterlijk gevlucht en ik hoop voor jou dat t nooit zover hoeft te komen Je zegt dat je man ontzettend xzijn best doet dat is natuurlijk een pluspunt voor hem als t echt zo is Het gaat al een half jaar goed zeg je maar wat bedoel je met goed je bent zo gespannen a;s een veer en bij t minste of geringste tril je als een rietje van angst en staat je lichaam zo onder spanning dat je denkt ieder moment te ontploffen en nog maar te zwijgen van de pijn in je hele lichaam Dus vraag ik je hoezo goed Hebben jullie al eens overwogen om samen in therapie te gaan want het is pas goed als jullie je alletwee goed voelen Je bezig houden met hem zodat hij t goed heeft en je alleen maar kijkt of hij niet kwaad word dan maak je je leven tot een hel Ga hulp zoeken voor jullie samen vergeet je zelf niet Dat heb ik wel gedaan en dat werd bijna mijn dood De angst wat je hebt zal denk ik nooit over gaan tenzij je echt word geholpen want bij ieder biertje slaat de schrik je om t hart en voel je je zo machteloos dus mug kies voor jezelf of samen maar dan met hulp heel veel sterkte happy


Mug 4004-01-2007 12:34
hallo,

bedankt voor de reacties. E-tje, ik heb nog niks van kreeftje vernomen. Ik had toen ze nog niet weg was bij haar man, haar msn adres,maar hij had daarna haar msn op een of andere manier gehackt. Ik denk dat ze nog geen pc heeft of dat ze nog geen zin heeft om hier te reageren. Ik zeg maar zo, geen nieuws, goed nieuws.Ik ga er vanuit, dat ze haar nieuwe leven samen met haar kinderen aan het opbouwen is.

Mug


mandy04-01-2007 14:36
ik herken mezelf in de verhalen die ik hier lees. jezelf weg cijfferen,jezelf niet meer zijn,op je hoeden voor het genen wat komen gaat ik heb deze site vanacht ontdekt na een ruzie met me vriend en vind het een TOP dat er zoiets is voor iedereen die zn hart wil luchten DAT WOU IK EVEN KWIJT! Sterkte Iedereen


Ingrid04-01-2007 19:48
Lieve Mug,

Je bent in de loop van de jaren gemanipuleerd en geprogrammeerd en hierdoor gaandeweg afgeleerd dicht bij je eigen gevoel te blijven. Zo geprogrammeerd dat je nagenoeg geen aandacht voor jezelf hebt maar wel voortdurende aandacht voor hem. Immers, weten hoe zijn pet staat is weten waar je aan toe bent. Ondanks wat dat allemaal met jou doet. Dat vertrouwen ... ik weet niet of dat terug komt meid, misschien als jullie er samen echt concreet iets aan gaan doen, via therapie misschien. Maar ik vraag me af of dat voor jou niet al een gepasseerd station is.
Weet je, je zit eigenlijk te wachten op die klap, maar dat geestelijke geweld dan? Is dat dan wel oké? Ja hij doet zijn best en is de laatste tijd redelijk koest, maar waarom? Om jou verder te kunnen manipuleren, om zand in je ogen te strooien zodat hij straks zijn gang weer kan gaan zoals híj dat wil, en niet zoals jij hoopt dat het zal gaan.
Zoals je weet heb ik de knoop al wel doorgehakt en ga ik bij de mijne weg, maar we wonen nog wel in hetzelfde huis. En ondanks dat ik zijn spel doorheb, ondanks dat ik aan zie komen wanneer er wat fout gaat, ondanks het weten dat het bijna over is ... krijg ik nog steeds acuut hyperventilatie als ik hem zie veranderen naar die rotzak die me het leven zo zuur maakt. Met mijn verstand weet ik wat er gaande is en weet ik dat het heel binnenkort over is, maar mijn hart is nog stuk, want er zit nog steeds een pavlovhondje in mij dat nog steeds reageert op iedere scheet die voorbij komt. Vanmorgen bijvoorbeeld, hij ging even weg en zou met 2 uurtjes weer thuis zijn. Die 2 uurtjes bleken 1 uurtje, had ik niet verwacht, dus toen ik die sleutel in het slot hoorde begon ik, zonder verder 1 gedachte overigens hoor, meteen te hyperventileren en bevroor op mijn stoel, ik barste zowat in huilen uit van pure schrik. Dus zelfs het spel doorhebbende en wetende dat het echt nog maar een paar weken duurt, zelfs nu nog ben ik dat pavlovhondje ondanks dat mijn verstand inmiddels hele andere dingen tegen me zegt. Bij jou herken ik dezelfde reacties.
Lieve Mug, in je hart weet je wat goed is en wat onherstelbaar stuk is. Ooit komt de dag dat je zelfvertrouwen gegroeid is en dat je dat zelf ontdekt, dat zal de dag zijn dat bij jou het roer omgaat en dat je voor jezelf zult kiezen. En tot die tijd blijf ik me toch een beetje zorgen om je maken en hopen dat je het blijft redden zo op deze manier. Je komt er wel, echt wel. Je bent sterk, sterker dan je zelf denkt. En boven alles: Je bent het hartstikke waard om gelukkig te mogen zijn!!

Dikke knuffel,
Ingrid


xxx04-01-2007 21:01
dat zelfde verhaal ken ik heel goed als ik naar huis wou kreeg ik daarna ook de grootste oorlog zelf als ik ziek was meid sterkte groetjes xxx en ps het ligt niet aan jouw


Mug 4004-01-2007 22:59
Hallo meiden,

allereerst weer bedankt voor al die hartverwarmende reacties.

Ingrid, allemaal heel herkenbaar! Maar weet je,dat geestelijke geweld, dat zandstrooien,mijn manipuleren...heel eerlijk....ik zie dat niet zo. Het zal allemaal best wel zo zijn, maar ik denk dan niet bewust van zijn kant, zo van...die ga ik weer is helemaal naar mijn hand zetten. Ik denk juist de laatste maanden steeds weer meer, van....ik zie spoken, het ligt vaak ook aan mij. Hij doet toch zijn best, laat ik dat nu is proberen te zien....zo denk ik dus weer. Ben misschien weer aan de ene kant aardig op weg om mezelf weer weg te cijferen,, juist omdat hij niet meer dreigt. Maar aan de andere kant merk ik juist weer aan andere dingen dat hij mij in een hoek weet te drukken...en weet hij me te vertellen dat ik zo veranderd ben nadat ik hem heb verteld dat ik het niet meer pik,dat hij me verteld, dat ik geen idee heb hoe hard ik kan zijn. Hij vertelt me dan ook dat ik de laatste maanden alles naar mijn hand wil zetten, dat ik overal mijn zin in wil hebben...en dan denk ik op dat moment...Ben ik hard.....nee denk ik dan, ik ben juist nu meer mezelf, ik zeg als ik het ergens niet mee eens ben, ik doe onverschillig als ik dat wil(en daar heeft hij zo een verschrikkelijke hekel aan, ik mag niet onverschillig zijn van hem). Wil ik overal mijn zin in hebben???....ja dat denk ik wel, maar tot op zekere hoogte. Ik wil niet meer zijn die ik was, mijn mening inslikken, naar hem schikken voor de lieve vrede, niet onverschillig zijn, terwijl ik eigenlijk mijn schouders op wil halen, zo van, jammer dan.Ik wil mezelf kunnen zijn....en dat is juist zo moeilijk hier. Ik merk dat (terwijl ik dus aan het tiepen ben), hij soms zo de dingen kan draaien dat ik inderdaad denk dat het aan mij ligt. Zeker op de momenten dat we weer is een gesprek hebben. Wanneer ik alleen ben met mijn gedachten dan merk ik vaak van dat ik dan de dingen weer anders op een rij heb voor mezelf. Maar nogmaals, ik weet niet of hij bewust manipuleert en de dingen omdraait of dat hij het werkelijk zo als zijn waarheid ziet.
Heel eerlijk relatie therapie, hij wil dat niet, maar ik zie dat eerlijk gezegd ook niet zitten. Ik geloof niet dat dat nut heeft. Niet zolang hij zijn waarheid zo blijft zien. Ik heb het er met mijn huisarts over gehad, maar zij gelooft ook niet zo in relatietherapie. Dus, nee daar begin ik niet aan.
De tijd zal het leren... Ik heb in ieder geval een vaste baan, heb wat geld achter de hand en mocht het zover komen dat ik hier uiteindelijk weg ga, dan kan ik mezelf in ieder geval onderhouden.

Liefs Mug


Ingrid06-01-2007 12:00
Maakt het voor jou iets uit of zijn manipuleren bewust of onbewust is? Mijn ex heeft een persoonlijkheidsstoornis, hij is zich er niet van bewust op de momenten dat hij het doet. Achteraf wel als hij ermee wordt geconfronteerd, maar dan nog realiseert hij zich de ware omvang niet en hij neemt al helemaal zijn verantwoording niet. Maar soms, dat zie ik aan hem, weet hij het wel dat hij manipuleert en raar doet. Dat zijn ook de momenten dat er helemaal niet met hem te communiceren is, soort van puberaal gedrag wat losstaat van de normale realiteit. Erg lastig om mee om te gaan.
Bewust of onbewust, het blijft een spel met macht als inzet. Als jij vanuit je eigen gevoel links af wilt en hij bepraat je naar rechts af, dan zal dat nooit helemaal lekker voelen. Niet als je links af slaat want dan doe je het in zijn ogen niet goed en druk je je zin door, en als je rechts af gaat dan ga je tegen jezelf in en dat vreet ook aan je.
Dat hij van mening is dat jij alles naar jouw hand wil zetten is denk ik een soort verontwaardiging van hem, hij is heel erg gewend altijd en overal in zijn zin te krijgen en dat verandert nu een beetje omdat jij andere keuzes begint te maken. Ik herken dat van mijn ex ook; toen ik gezegd had dat de relatie hier en nu eindigde ben ik heel langzaamaan meer naar mezelf gaan luisteren en daarnaar gaan handelen. Ik begon zijn machtsspel te doorzien en deed er niet meer aan mee (probeerde er niet meer aan mee te doen in ieder geval). Gevolg was dat zijn gedrag verergerde want hij moest en zou hoe dan ook de macht over mij blijven houden.
Eigenlijk moet voor deze mannen alles bij het oude blijven, wij als vrouw geprogrammeerd zijn op zijn humeur en zijn wensen en zolang we daar gehoor aan geven zijn ze min of meer tevreden. Maar ondernemen we een stap in de richting van ons eigen gevoel dan wordt er op ons ingepraat dat we onze zin doordrijven, dat we geen begrip hebben, dat we ten nadele aan het veranderen zijn .... alle argumenten die voorbij komen hebben maar 1 doel: luisteren mens want zo vind ik het niet leuk. Ze weten dus dat ze op dat moment een klein stukje macht ingeleverd hebben en willen dat hoe dan ook terug. En als dat met dreigen moet dan doen ze dat, als dat met slijmen moet dan doen ze dat ook. Als ze hun doel maar bereiken.
Ieder heeft zo zijn/haar eigen realiteit en daarover praten kan heel zinvol zijn, maar zodra de ene persoon de eigen realiteit opdringt aan een ander (draaien etc.) en daar ook geen keuze in laat, dan is er een ongelijkwaardige situatie en dat is niet oké.
Jij komt er wel Mug, echt waar. Je bent een hele sterke vrouw met het hart op de juiste plaats. Voor mijn gevoel zit je nu in een periode dat je het voor jezelf nodig hebt om te bewijzen dat je voor jezelf kunt zorgen, door je baan bijvoorbeeld. Dat is juist heel goed want door deze stappen te nemen kom je langzaamaan weer terug in je eigen vel te zitten en zal je zelfvertrouwen groeien. Je bent heel goed bezig vind ik!!

Liefs,
Ingrid


rampje06-01-2007 22:51
Mug ik kan niet zoveel op internet.

Maar je bent een kanjer .

En van mij een dikke knuffel rampje


Mug 4007-01-2007 10:17
Hee Rampje,...leuk om je te lezen...Jij bent ook een kanjer meid!!!!!! Ik hoop dat het een beetje beter gaat in het opvanghuis waar je nu zit.
Dikke kus van mij.

Ik wil hier nog even reageren. Eigenlijk op een stukje van Spekkie bij het prikbord. Dat haar ex boos werd als ze geen zin had in sex.
In een mindere mate herken ik dat wel.
Ik heb al een tijd niet echt zin meer in sex met hem, maar doe het toch regelmatig met hem, omdat ik dan merk dat hij minder geirriteerd is. Als ik hem een paar dagen af heb gewezen, dan merk ik gewoon aan hem dat hij meer chaggerijnig is.
Hij zegt wel dat het niet zo is en dat hij alleen met me wil vrijen als ik zin heb, maar dat is niet waar. Vaak zeg ik, ik heb geen zin, maar ik doe het voor jou. En hup......daar is hij echt wel voor te porren hoor. Ik denk daarna dan vaak...zo weer ff er vanaf en een man die minder snel geprikkeld is.
Het klinkt allemaal stom, maar ik denk dat meer vrouwen sex hebben, niet om de sex maar om de betere sfeer in huis.

Mug


Joanne07-01-2007 12:40
@Mug

Daar snijdt je een onderwerp aan, zoals in het prikbor dzie je ook dat sexuele mishandeling niet in word geschreven maar sex eigenlijk nog in de taboesfeer staat..

Maar je hebt wel gelijk, 9 van de tien keer deed ik t met mijn ex zodat ik af was van zijn gezeik en hij zichtbaar vrolijker was. weer even 'de man' voelen. Ik praat er totaal niet over, maar denk er nog wel vaak aan. Toen het uit was voelde ik me alleen maar goedkoop, alsof ik zijn persoonlijke hoer ben geweest. Dus ja, ben overtuigt dat we dat allemaal wel hebben/gehad hebben. Dus vind echt niet dat je stom klink, denk wel dat je een gevoelige snaar raakt, is bij mij wel zo..

Liefs
Jo


pebbles07-01-2007 12:52
ja ..ik wilde al jaren niet meer.. en hij bleef maar pushen..was meer een soort van "eigendomsgevoel" voor hem ofzo merkte ik..ik was van hem ..volgens hem dan..nou nee logisch toch dat we geen zin hebben om met iemand te slapen die ons zo behandeld..
Hoi mug..fijn weer van je te horen..ik heb het idee dat je wat sterker word nu sinds je je baan hebt..klopt dat of voel jij het zelf niet zo?? Zo komt het nl. wel op mij over hoor. liefs en een knuffel, pebbles


Mug 4008-01-2007 19:17
k*t.. hij komt onverwacht voor 2 dagen naar huis! Hij is nu onderweg, bijna thuis. Heb het om 5 uur gehoord van hem via telefoon. Ik heb me inmiddels weer hersteld. Heb wel bijna een half uur na het telefoontje een schriftje gepakt en is direkt alles wat door me heen ging opgeschreven. Woensdag kom ik weer terug, dan schrijf ik ook dat stukje hier neer....

Mug


abbygail08-01-2007 19:28
pas goed opjezelf lieve lieve mug love and kisses-xxxabbygail-xxx


Mug 4009-01-2007 09:51
goedemorgen,

ben ik weer. Het was maar voor 1 avond...hij is vanmorgen weer vertokken voor een week. Ik vroeg hem gisteren hoe dat kwam voor 2 dagen thuis komen, hij vertelde gelijk, nee is maar voor 1 avond, morgenochtend ben ik weer weg.
Ik was opgelucht... Hij vertaalde de blijdschap in mijn ogen dat ik blij was hem te zien. Ik zeg dan natuurlijk niks, want ik vind het toch zielig om te zeggen dat het meer de opluchting is, van gelukkig, morgen is hij weer weg, kan ik nog een weekje genieten van het allen zijn. Het is toch van de zotte eigenlijk.
Maar goed, het was over het algemeen gezellig. Alleen viel hij gisteren ineens tegen me uit, dat ik kwaad op hem zou zijn. Ik wist dus van niets...Mijn dochter vroeg ook later stiekem aan me, ..wat deed je dan mam??? Er was toch niks..ik zei dat ik het antwoord ook niet wist. Ik ben er verder niet meer op terug gekomen, want anders hadden er vast meer woorden geweest.

Maar goed, op aanraden van Abbygail heb ik gisterenavond na het telefoontje is even mijn gedachten en gevoelens op papier gezet, dat ga ik meer doen, want het lucht wel op.
Ik wil het hier neerzetten, misschien dat andere vrouwen de gevoelens erin herkennen.

Mijn verhaal wat ik gisteren geschreven heb voor mezelf:

Ben van slag, helemaal van slag! Hij komt zo thuis, onverwacht voor 2 dagen.
Ik vind het helemaal niet leuk, shit waarom nou niet?? Is dit normaal??? Mijn darmen zijn van slag voel ik, het begint te borrelen.
Er is aangeraden om de gedachten van me af te schrijven, dan kan ik kijken hoe ik me elke keer voel.
Ook denk ik, shit, ik moet natuurlijk ook sex hebben, moet lief tegen hem doen terwijl ik alleen wil zijn.
Heb hoofdpijn, het bonkt. Ik ben leeg, moet ff weer mijn knop zoeken om me om te schakelen.
Als hij eenmaal thuis is dan zal het allemaal wel weer meevallen. Hij doet zijn best, hij is lief voor me! Maar wat voel ik?? Ik weet het niet meer. Heb een soort paniekgevoel in me zitten. Krijg de neiging om te janken, voel me opgejaagd. Waarom ga ik niet weg als ik het zo erg vind dat hij thuis komt. Waarom blijf ik bij hem? Waarom weet ik het antwoord niet??

Dat heb ik dus zo opgeschreven, misschien verwarrend, maar heb het zo neergezet wat er op dat moment door me heen ging. Later had ik mijn knop weer gevonden.

Mug

p.s. geen sex gehad...yes...overwinning op mezelf.


kreeftje26-02-2007 16:39
hallo mug en alle anderen die mij een beetje kennen,

eindelijk ben ik er weer, sinds vandaag heb ik mijn eigen computer en internet verbinding heeft lang geduurd maar ja geld he.
er is veel gebeurd de laatste tijd, scheiding, 2x verhuist, drukke baan nog meer werken ga zo maar door.
Maar.....het gaat goed met mij en de kids ben zo blij dat ik deze stap heb gezet IK BEN VRIJ ik kan jullie niet zeggen hoe blij ik daarmee ben. Heb een hoop moeten regelen, maar dat geeft niet je leert er een hoop van ben veel zelfstandiger geworden maar zonder mijn familie en vrienden had ik dit niet gekunt echt ben ze zo dankbaar!!!heb een huisje gekocht niet groot maar heel knus en gezellig en van mij, helemaal van mij alleen, niemand die nu nog kan zeggen donder maar op en beland in de goot. das verleden tijd.ik merk wel dat ik er zelf nog niet ben heb echt wel een opdonder gekregen dat zullen er wel meer herkennen, ik werk hard aan mezelf maar heb jullie en jullie verhalen en reakties erg gemist putte daar veel kracht uit, lieve mug zie dat je nog steeds vecht voor jezelf, meid ik heb vaak aan je gedacht zou ze weg zijn of niet? hoop gauw weer met je te schrijven ben benieuwd hoe het met je gaat.
Ook de andere meiden en e-tje lief dat je naar me vraagt blijkt maar weer naar zo,n lange tijd jullie zijn me niet vergeten.
Tot gauw hoop ik
liefs kreeftje


abbygail26-02-2007 17:41
hallo kreeftje leuk dat je weer treug bent,maar dan in de goede zin voor jou ,ik ben abbygail......inmiddels abby(hihi).....maar ga ff al jou verhalen lezen want je zal het niet makkelijk hebben gehad.......nou aangenaam abby -xxx-xxx


Mug 4013-03-2007 16:41
hoi,

ik moet even van me aftiepen. waarschijnlijk is dit verhaal toch niet te lezen hier, omdat de code wel weer verkeerd zal zijn. Dat geeft niet, ik ben het dan weer inmiddels kwijt.
Morgen is hij weer thuis. Mijn hart zit inmiddels weer in mijn keel. Ik ben nerveus.....morgen zal het weer meevallen als hij eenmaal thuis is.
Ik merk dat ik steeds meer klem met mezelf kom te zitten. Mijn excuses om te blijven raken op. Als ik ooit nog is gelukkig wil worden MOET ik voor mezelf kiezen. Alleen ik weet hoe ongelukkig ik ben in deze relatie.
Ik kom er bijna niet meer onderuit om hem te gaan vertellen dat ik ga stoppen met dit huwelijk...Maar wat een angst heb ik om hem dit te zeggen...hoe gaat hij reageren? Hij zal gaan huilen ja, hij zal verdrietig zijn...maar dat zal omslaan in boosheid, omslaan in verwijten, want ik heb hem dan al zolang aan het lijntje gehouden, dat zal hij zeggen, ik heb hem al zolang voor de gek gehouden. Hij zal weer zeggen dat hij het allemaal niet begrijpt, hij zal dan hardop gaan zeggen wat hij nu in zichzelf denkt, dat ik een ander heb..... Heb ik niet, maar dat zal hij niet geloven....Alles wat we hadden heeft hij stuk gemaakt in mij. Eruit geslagen, eruit gedreigd. Me in een hoek gedrukt met zijn beklemmende liefde....

-edit- verplaatst door admin


Patsy13-03-2007 16:55
Hé Mug!

Het zal je moeite kosten, maar blijven nog meer!
Kies voor jezelf, daar wordt je vanzelf gelukkig van.
Het valt niet mee, daar kan ik over meepraten. Maar het zal er niet makkelijker worden met zijn thuiskomst.
Hak de knoop door. Het wordt nooit beter. Het ligt ook niet aan jou!
Hou dat voor ogen en ga ervoor.
Ik heb het ook gedaan, er is zelfs een chronische ziekte bij mij geconstateerd na die tijd.
Maar ik ben ondanks veeeel gelukkiger dan afgelopen zomer; hoop dat jij dat ook zal ondervinden!
Kies voor jezelf!

Veel sterkte

X


linda13-03-2007 16:58
hallo mug nou het lukte je toch ondanks die code(hopelijk de mijne ook!)

tja meid het valt allemaal niet mee he.
die tegenstrijdige gevoelens.
maar lieve schat je bent al zo lang ongelukkig,dat het toch tijd word dat je voor jezelf kiest?!?

je besft zelf toch ook dat het niet langer kan zo? nerveus omdat je eigen man thuis komt!

ik kan enkel zeggen.zeg het op een rustig moment en je weet nu al hoe hij gaat reageren lieve schat dan krijg jij toch de schuld van hem? nou dan begrijpt het maar niet..en dan denkt hij maar hard op dat je ander hebt..ga je zelf daar niet in verdedigen!!

en als hij zo nodig moet weten WAAROM.nou vertel het hem dan!

weet dat ik makkelijk kletsen heb hoor,ik hoef het niet tedoen ,tezeggen en zijn gebler niet tehoren!
maar lieve schat DENK AAN JEZELF!! DIT DUURt AL ZOLANG!!

wou dat ik meer voor je kon betekenen dan deze goed bedoelde woorden! die ik mooi kan schrijven maar jij bent degene die ermee zit en het moet doen!

veel liefs linda


sannie13-03-2007 18:06
Lieve Mug.
Jij houdt niet meer van je man.
En ik begrijp heel goed dat je dat niet durft te vertellen, bang voor hoe hij gaat reageren. Misschien is het beter als je een vertrouwenspersoon hebt, die misschien ook erbij kan zijn als je het hem vertelt. Iemand van maatschappelijk werk misschien. Want jouw angst voor de stap is te groot. Al geloof ik wel dat je er ergens helemaal klaar voor bent bij hem weg te gaan.
Mug, je zult toch echt de knoop door moeten gaan hakken want ergens is het ook niet meer eerlijk voor je man wat voor rotzak hij soms ook kan zijn.
Het doet er niet meer toe wat de gevolgen zijn voor hem, want jij moet nu echt eens aan jezelf gaan denken.
Kijk, als de liefde over is, heeft het echt geen zin meer hoor.
Je zou ook een (afscheids)brief kunnen schrijven naar hem, en zorgen dat je voordat je die brief geeft al het een en ander geregeld hebt qua onderkomen en opvang. Hoe dan ook, ik denk dat je hier hulp bij nodig hebt, en dat het echt niet verkeer is eens bij maatschappelijk werk langs te gaan en je probleem voor te leggen.
Ik denk dat na zo lange tijd aarzelen, als je die stap nu echt gaat zetten, het even moeilijk wordt, maar er daarna een enorme last van je schouders valt.
neem eens concrete stappen mugje, want je bent er te veel mee in je hoofd bezig en op die manier kom je niet verder. Ik gun je alle geluk, en alle succes. Doe het. Je kunt het.
Echt waar.


Vis13-03-2007 18:52
Hallo Mug,

Ik herken veel in je verhaal, ik was op vakantie met toenmalige mijn ex en het was vreselijk de hele vakantie.
Toen ik verdrietig in mijn eentje in de zee lag te dobberen, dacht ik: als je terug thuis bent ga je plannen maken om weg te gaan, want als je het nu niet doet, doe je het nooit niet.(ik was 12 jaar bij hem, vanaf mijn negentiende)
Ik heb het gedaan en 5 maanden later had ik een huis. Het is zwaar geweest, maar echt de moeite waard.
Probeer een afspraak met jezelf te maken. Ik had stiekem al van alles ingepakt (belangrijke spullen kan je ook alvast bij vrienden zetten). Toen ik mijn huis kreeg heb ik eerst een hoop spullen en de katten veilig gesteld en het toen gezegd.

Het is vreselijk rot geweest met bedreigingen etc, maar het is het echt waard! Je kan het!!!!

Liefs Vis


E-tje13-03-2007 22:13
sterkte Mug.

je komt er wel... ooit... of misschien al heel snel.

hoe dan ook... je staat niet alleen

liefs


Pebbles14-03-2007 13:47
Hoi lieve Mug..Ik lees je berichtje nu pas...Sterkte voor jou..Ik denk aan je vandaag...En zoals E-tje zegt..Ik denk zeker dat jij er wel komt!! En dat gun ik je zo!!
liefs, Pebbles


elfje14-03-2007 16:50
Lieve Mug,

Ik weet precies hoe je je voelt nu, ik had precies hetzelfde. Ik heb het lang uitgesteld, iedere keer weer. Elke keer had ik het plan om het te zeggen maar ook ik was bang voor zijn reactie. Ook vond ik iedere keer een excuus om het niet te zeggen.

Na 10 verspilde jaren heb ik eindelijk die stap gezet, zonder dat er op dat moment eigenlijk ruzie was, terwijl ik daarvoor altijd wachtte op het moment dat hij me weer een klap zou geven. (Ik dacht dat ik het dan wel kn zeggen) Ik zat met precies dezelfde gevoelens als jij, ik herken mezelf zo erg in jouw verhaal.

Hoe lang het ook duurt, eens loopt de emmer definitief over, daar is niet eens ruzie of een klap voor nodig. Op een gegeven moment walgde ik alleen al van zn stem, en na 1 verkeerd woord was ik weg.

Als ik het kan, kan jij het ook en het goede is dat je ogen al open zijn alleen de vraag is hoe ga je het doen....Ik heb gewoon wat spulletjes gepakt en ben weggegaan want ik wist dat hij toch niet zou vertrekken maar misschien is het voor jou beter om er een derde persoon bij te hebben, zoals iemand al eerder schrijft....

Hoe dan ook, ik wil je heel veel sterkte wensen, ik hoop dat je er snel uitkomt,

Liefs


dinah15-03-2007 12:27
Hoe lang wil je wachten ? tot je erachter komt dat je oud bent ?
Meis, lieve lieve meis, leef NU en leef voor jezelf, er zijn zoveel mooie dingen die je mist door iedere keer toe te geven aan zijn verwijten en gemep.
Zou je niet een keer willen genieten van het leven ?
Laat je niet kisten,je bent niet alleen !!!
liefs Dinah


kreeftje16-03-2007 14:54
hoi mug,

heb nu pas tijd om te reageren, sorry.
Ben zo druk met me werk en als ik vrij ben besteed ik me tijd aan de jongens, of lig gevloerd op de bank.
Lees net je verhaal, besef ook dat nu je man thuis is en je waarschijnlijk niet zal reageren. Geeft niet, hoop alleen dat je sterk bent en kracht genoeg heb om je man te vertellen dat je niet langer zo door kan gaan.
Je beseft het zelf wel degelijk dat je de knoop door moet hakken.Ik begrijp je angst zo goed, ik zie mezelf ook met me tas bij me voeten staan, de jongens tegen me aan, tranen....
Maar weet je mug, daar kom je ook doorheen net als ik, laat me dan toch je voorbeeld zijn.
Ook jij komt er wel geloof me, tis soms best moeilijk maar jij bent sterk....toch????
Het is jouw leven wat zeker de moeite waard is om gelukkig te worden.
Ik heb er zeker geen spijt van dat ik na al die jaren weg ben gegaan, stond er net zo voor als jij. Maar wat ben ik nu gelukkig en vrij, vrij van die zoals jij het mooi omschrijft beklemmende liefde....
WE zijn/waren opgesloten in een onzichtbare kooi en ik ben vast uit gevlogen, angstig en onzeker maar blij met mijn vrijheid nu jij nog.....

heel veel liefs en sterkte van mij kreeftje


Annette16-03-2007 18:47
Hai mug,

Wat een lieve reacties en adviezen.

Als ik ze lees dan denk ik, wou dat ik deze site eerder had ontdekt en alle twijfel had kunnen delen. Toch maak je zelf de keuze, heb al eerder geschreven dat je in deze fase een breekpunt tegen komt. Een moment van, nu is het genoeg en ik ga. Zorg voor een goede voorbereiding, dat je niet, zoals ik, na 37 jaar met alleen een paar kleren, je biezen pakt. Ik had nog even de illusie dat ik mijn dierbare zaken later zou krijgen, no way!

Ik wens je heel veel liefs,kracht en wijsheid toe en hoop dat wanneer het moment daar is, je de juiste beslissing zult nemen.

Groetjes, Annette


sannie16-03-2007 22:58
HI IKKE, IK WIL BEST EEN KEER MET JE CHATTEN ,IK BEN NET EFFE GAAN KIJKEN OF JE IN DE CHATROOM WAS MAAR ZAG JE NIET
SORRY, MISSCHIEN EEN KEERTJE IETS AFSPREKEN, TIJD OF ZO?
lIEFS SANNIE


rampje17-03-2007 10:51
Veel liefs en sterkte van rampje en ga eens in therapie .Jij mag ook gelukkig worden .Jij zelf je eigen grenzen leren aan te geven .neem dat van me aan daardoor gaat er een andere wereld voor je open zet hem op .

dikke knuffel rampje


Joanne18-03-2007 22:14
Mag ik je even ontvoeren? zo even meenemen stiekum tussen door? Soms zou ik dat willen als ik je verdriet lees, maar helaas kan dat niet. Lieve schat....

Er zit daar een klein knopje in dat koppie van jou, en die heeft een zetje nodig. Bereid jezelf voor op vertrek, misschien neit omdat je al wilt gaan, maar vast voor later. Misschien dat dat je help om dan toch die stap te nemen.
Je hebt nog een heel leven na hem, al ben je bang. Als je eens de stap hebt genomen dan kom je er wel.

XXX


Mug 4019-03-2007 09:34
goedemorgen,

bedankt voor alle lieve reacties. Mijn excuses raken op!! Het escaleert hier op het moment keer op keer. De eerste dag van zijn thuiskomst waren er alweer discussies/ruzies. Discussies kan ik het niet eens meer noemen, want hij wil zijn gelijk maar blijven halen, hij gaat maar door en door, verbaal nu tegenwoordig, geen dreigingen meer, maar verbaal je proberen klein te maken. Alleen een donderdag was de enige dag vanaf een woensdag die zonder woorden zijn verlopen.
Gisterenavond was er ruzie met mijn oudste dochter, eerst was hij geirriteerd om mij,omdat ik ergens niet naar tevredenheid op antwoordde. Mijn dochter zei toen, ik ga naar boven, ik word gek van die discussies hier. Het is zo geescaleerd dat mijn man op een gegeven moment zei tegen mij, wat kan mij het ook schelen, ik ga nu haar strot dicht knijpen, dat gezegd hebbende liep hij naar boven. Ik zei, doe dat en je bent me kwijt, waarop hij zich weer omdraaide en naar beneden kwam. Hij wilde steun van mij, praten met mij. Ik vertelde dat ik dat niet wilde. Ik had er geen zin in om met hem te praten. Op het moment dat mijn man zei dat hij mijn dochter d'r strot dicht wilde knijpen, riep mijn dochter dus naar hem: Kom maar, doe maar!
Het is daarna gesust. Ik heb hem verder genegeerd en ben doorgegaan met wat ik wilde en ben naar bed gegaan. Vanmorgen moest hij weg naar een cursus. Heb met mijn dochters over gisteren gesproken. Ik weet dat er nu weer even rust komt. En ook dat het nog gezellig kan worden ook. Nu een woensdag zijn we 25 jaar bij elkaar. Hij wilde gaan uit eten met me, ik heb gezegd dat ik daar geen zin in heb.
Ik ben er nog steeds niet, maar ik merk dat de excuses om te blijven steeds zwakker worden. Zelfs het examen van mijn oudste dochter, dat excuus heb ik nu om te blijven tot na haar examen, maar als het zo door blijft gaan hou ik dat niet vol. Ik ben blij dat ik mijn werk heb, want ik ben nu al 3 dagen achter elkaar aan het werk en vandaag heb ik avonddienst, dus dan kan ik even de dingen uit mijn hoofd gooien en ben ik niet 24 uur bij hem.
En meiden, geloof me, ik weet dat ik de keus moet maken om weg te gaan, zodat er rust voor mij komt, maar ook voor de meiden. Echt ik weet het. Maar iets houdt me nog steeds tegen. En dat is omdat er ook uren zijn dat het gezellig is onder elkaar, een gevoel van harmonie, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt. Ik ga in ieder geval nu ook een woonpas aanvragen voor het geval dat ik het nodig heb.

liefs Mug


sannie19-03-2007 10:25
Hi Mug,
nu ik dit lees moet ik heel erg aan je dochter denken. Ik weet niet welke leeftijd ze heeft, maar ben je niet bang dat ze straks de kans loopt dat ze bij zo'n zelfde man terechtkomt later?
Die harmonie die er soms nog is, is volgens mij schijn. Als je bij hem weggaat kun je denk een veel betere band met je dochter gaan opbouwen en
haar een kans geven op een stabiel thuis. Doe het voor je kind mug.
Je wilt niet vieren dat jullie vijfentwingig jaar getrouwd zijn.
Ik denk dat jouw man ook wel voelt dat van jouw kant de liefde voorbij is, en dat maakt hem volgens mij heel gefrustreerd en nog agressiever.
Want woorden, je zegt dat hij verbaal wel agressief is, en over dat keel dicht gaan knijpen van je dochter, het
gaat toch veel te ver.
Alsjeblieft Mug, waar wacht je nog op?
Dit kan echt een keer escaleren.
Ben je niet bang dat je man een keer totaal zijn controle verliest?
Ik hoop echt voor jou en je dochter dat je het nu genoeg vindt en dat je de durf hebt uit dit benauwende huwelijk te stappen.
Liefs Sannie


Naam onbekend19-03-2007 16:16
Lieve Mug,
Ik ben het helemaal met Sannie eens..
Dit is niet goed voor jouw kind(eren)...lieverd..durf je ze nog wel met hem alleen te laten...Wat als jij er niet bij bent om de boel in de hand te houden?...Ik weet zo goed hoe het is nog niet weg zijn, maar in je hart allang weg...ik wil je veel sterkte wensen..en hoop zo dat jij eindelijk jouw vrijheid tegenmoet gaat..voor jou en voor jouw kinderen!!
liefs, Pebbles


Mug 4019-06-2008 13:32
hallo,

Ik ben sinds een lange tijd weer is hier terecht gekomen.
Ik wist niet dat er zo vaak op mijn verhaal gereageerd is in het verleden. Ik zag het nu pas. Ik geloof 195 keer ofzo?
Volgens mij ben ik hier begin verleden jaar voor het laatst geweest.
Er is intussen veel gebeurd hier. Of eigenlijk niet. Het is maar hoe je het bekijkt.
We hebben veel gepraat. Veel ruzies zijn er geweest, maar steeds gelijkwaardiger is het geworden tussen ons. Ons huwelijk is nu in rustiger vaarwater.Ik ben niet meer bang van hem en zeg wat ik wil zeggen wanneer ik dat wil. Ik ben na dit alles een stuk sterker geworden. De weg is niet makkelijk geweest, maar ik ben blij dat ik nog ben waar ik ben. Want ondanks zijn negatieve kanten waren en zijn er nu weer een heleboel positieve kanten in onze relatie.
Ik kan niet anders zeggen dan dat hij keihard aan zichzelf gewerkt heeft de laatste 2 jaar. Nu achteraf vind ik het jammer dat ik niet eerder heb gezegd, stop! tot hier en niet verder. Maar ja, dat is achteraf gepraat.
Maar ook al gaat het nu goed en kan ik zien dat hij zijn best doet en veranderd is. Toch blijf ik soms op mijn hoede en soms komt het verleden weer hevig omhoog. Dan komen ook tegelijk de twijfels weer naar boven.
Soms praat ik erover met mijn man, maar soms verberg ik mijn gevoelens dan, omdat ik er niet over wil praten met hem. Maar deze periodes gaan ook steeds weer voorbij, omdat het verleden weer zakt en omdat ik het weer fijn vind om met hem te zijn.
1 ding weet ik wel: Ik laat me nooit meer slaan door hem. Dan is het over, klaar dan ben ik weg. Daar ben ik na de 3 moeilijke jaren heel stellig in geworden. Ik ben er nu meer voor mezelf. Ik sta op de eerste plaats....


manon221-06-2008 16:08
lieve mug, dat klinkt ontzettend goed, ja inderdaad, ik kom eerst, het is jouw leven en jij moet daarin gelukkig zijn, het zou ook niet anders mogen zijn!!! ik wens je heel veel wijsheid en liefde manon2


Pebbles24-06-2008 21:42
Lieve Mug, Wat goed dat je zo sterk bent geworden...Ik maakte me wel zorgen over je en wist niet hoe het met je ging..
Ik ben heel erg blij dat het beter met je gaat..En dat je zo stellig bent ..1 keer slaan en dan ga je weg..houd jezelf daaraan lieverd!! En ik hoop zo voor jou dat dat niet nodig is.....Je weet ons te vinden als je wat steun nodig hebt!!
Gaat het goed met je kinderen?
Ik wens jullie echt het allerbeste!!
liefs en een dikke knuffel, Pebbles


Mug 4025-06-2008 13:49
hoi Pebbles,

met de meiden gaat het goed. Al merk ik wel dat we met zijn 3en 1 zijn geworden door de dingen die zijn gebeurd. Ook als er een meningsverschil is met man zijn we met 3- 1 persoon.
We hebben het er met zijn 3en (de meiden en ik) nog wel regelmatig over.
Over het verleden, maar ook over hoe het nu gaat. We blijven ook op ons hoede, dat moet slijten, dat gaat niet zomaar.
Soms zijn er ook nog twijfels hoor. Dan komt het verleden weer in alle hevigheid omhoog en dan denk ik bij mezelf wat doe ik in godsnaam nog hier? maar ik moet gewoon leren om het verleden los te laten en te kijken naar het heden. En het heden is goed.
Ook mijn oudste dochter sprak van de week nog tegen mij uit, dat ze eigenlijk kwaad is op haar vader voor alles wat er is gebeurd. Ze wil daar niet met hem over praten. Ik heb gezegd schrijf dan een brief aan hem met alles wat je hem verwijt en wat je kwijt wil. Lees hem daarna hardop voor jezelf en verbrand de brief of verscheur hem in snippertjes.
Maar dat doet ze niet. Ze kan er gelukkig wel goed met mij over praten en met haar vriendinnen.
Mijn jongste dochter bijt nu ook meer van zich af.Het gaat dus allemaal in stijgende lijn omhoog, maar het heeft tijd nodig.

Ik ben trouwens ook blij voor jou Pebbeltje dat het je nu zo goed gaat. Ik hoop dat je geen last meer zult hebben van je ex en dat je daadwerkelijk het verleden achter je kan laten!!


kreeft28-06-2008 13:37
hey mug,

wat grappig dat we allebei even terug zijn he? terwijl ik je op de msn eigenlijk nooit meer spreek, ik ben vaak te druk om nog te msnen en als ik er al op zit dan ben jij er niet... maakt niet uit ben blij dat het goed met je gaat,ik herken het wat je zegt dat je dochter eigenlijk heel boos is op haar vader, mijn oudste heeft precies het zelfde,hij heeft een hekel aan zijn vader en wil er bijna niet heen, heel af en toe gaat hij eventjes, maar of hij dat nu doet omdat ik anders geen alimentatie krijg... weet niet dat zegd hij niet. vind het moeilijk voor hem tis echt een lieve jongen en hij heeft een vader nodig, hij kan goed opschieten met mijn vriend, dat is prima,hij is werkelijk diep gekwetst en teleurgesteld door zijn pa en dat vergeeft hij hem denk ik nooit meer.Ik hoop voor je dochter en man dat zij hem wel kan vergeven.....

X kreeftje


Mug4011-10-2008 16:12
hoi,

ben ik weer na een par maanden. Uiterlijk gaat hier alles goed. Zeker van zijn kant. Geen klagen. Er komt geen dreiging, geen agressie meer voor.
En toch voel ik me niet veilig bij hem.
Hoe hij ook zijn best doet, het verleden kan ik niet meer vergeten.
Ik wil gaan scheiden!! Maar ik ben bang! Ik ga het doorzetten en ben nu aan het uitstippelen, hoe ik hem het beste hem kan gaan vertellen. En ik ben een netwerk aan het opzetten van mobiele nummers die ik an te voren al een sms kan gaan sturen wanneer ik het ga vertellen.
Hij zal in het begin rustig reageren, en weggaan. Maar wat gebeurt nadat hij weg is gegaan? Want dat hij weer terug komt omdat er dingen geregeld moeten worden dat is zeker. En er gaat ook een moment komen na zijn verdriet dat hij boos op me gaat worden. En tegen dat moment zie ik op! En ik denk dat dat de reden is geweest waarom ik het steeds uitgesteld heb en waarom ik de eerste 2keer dat ik hem heb verteld dat ik niet meer met hem door wilde terug heb gedraaid.
Maar ik moet nu echt gaan doorzetten, want ik ga er anders aan onderdoor.


Pebbles11-10-2008 22:04
Lieve Mug,

Na lang weer een berichtje van jou..En ik ben zoals altijd heel blij wat van je te "horen"..Je bent er nog..maar wel in een moeilijke situatie..Lieve Mug..je bent al zolang bezig..blijf nooit ergens alleen uit angst..dat heb ik te lang gedaan..ik wil dat jij weet he het is om ergens thuis te zijn waar je 100% jezelf mag zijn..waar je niet bang hoeft te zijn..Ik weet zo goed hoe het is om te blijven uit angst..om weg te willen , maar nog niet te gaan..totdat die dag kwam en ik ging om nooit ,nooit ,eindelijk nooit meer terug te gaan....en echt meid:daar heb ik nooit 1 seconde spijt van gehad en dat zal ik ook nooit krijgen.Ik gun het jou zo, het geluk en een leven voor jezelf en de kinderen..Ik hoop zo dat je de moed hebt het door te zetten!!!!!
Ik geloof in je!!

liefs, Pebbles
Ps:Is er een manier voor ons om elkaar te vinden buiten de site om ;op msn bijvoorbeeld?


cathy05-11-2008 20:35
Mug, ik ben erg benieuwd hoe het met je gaat. Ik herken heel veel in jouw verhaal. Ik ben nu voor de tweede keer weg gegaan, maar heb nog wel contact met hem. Net als jouw man doet hij nu wel normaal tegen mij. Hij slaat niet meer en wat eerst niet kon, doet hij nu wel. Daardoor vraag ik mij soms af of het nog iets kan worden tussen ons. Toch voelt het de laatste tijd niet goed, ook al doet hij aardig. Ik kan de afgelopen jaren niet vergeten. Volgens mij is het beter om er helemaal mee te stoppen. Wanneer zal ik de moed hebben om de scheiding aan te vragen? Ik hoop dat het goed met je gaat, Cathy


anne4006-11-2008 17:19
Hallo,

Herken zoveel in jullie verhalen ..... Ben zelf nu 8 jaar getrouwd (samengesteld gezin)..ER is zoveel gebeurd in verleden dat een normale relatie eigenlijk nie mogelijk is .. Net als wat ik in jullie verhalen lees toch ga je door en stapt niet uit dat huwelijk. Bang voor het ioonbekende zelf die nieuwe start moeten maken voor jezelf en je kids .. Terwijl het ook zon slecht voorbeeld is voor die kinderen om in zo'n sfeer thuis op te moeten groeien . Ndat er geweld is geweest vanuit je man naar jou .. maakt ook niet veel uit waardoor dat kwam .. het is je aangedaan en vaak ook je kids geestelijk en/of lichamelijk. Mijn eerste huwelijk bestond ook uit veel geweld .. Dus heb het wel gehad zon beetje .. Nu is me man niet meer aggressief .. wel vaak spanningen omdat van intieme realtie niet veel sprake is en de tijd tikt maar door .. denken jullie ook zo las ik wel . En dan de problemen met kids me zoon in internaat ook door dingen die gebeurd zijn etc die jongen heeft ook *te
  • veel meegemakt. Nu gaat het goed met hem gelukkig ben heel trots op hem maar makkelijk is anders . Me andere dochtertje van 4 heeft een flinke achterstand en heb nog een dochter van 12. Me man heeft 2 dochters die wonen in speciale woonvorm (autisme ) etc.. Nou ja gewoon teveel gebeurd dus in jaren .. Denk er veel over om te vertrekken maar van uitstel komt afstel net als bij jullie wat ik lees je gaat toch gewoon door en blijft in dat huwelijk hangen .. Je voelt je idd gevangen in je eigen huwelijk .. als man er is voel je die druk .. voel dat je je slechter gaat voelen etc .. Denk vaak waarom? wees toch sterker etc .. soms ben je dat ook maar vaak ook niet en zak je terug .. verlies je weer die energie die je toch al zo hard nodig hebt voor je kids etc.Heb geen idee of het hier ooit nog goed komt? Je moet erin geloven zeggen ze dan? voorruit kijken niet achteruit? Sorrie het zit in je rugzak en so be it .. we gaan verder voor onze kids en de rest ? toekomst etc weet het niet zo goed allemaal .. Denk zelfals het moment de grens is bereikt dat je toch samen beslist dat het over is ? Of veel laten het gewoon maar zo .. Wens jullie allemaal veel sterkte toe ... Hoop dat we ondanks alles onze eigen weg kunen vinden na alle Kl jaren die achter ons liggen ..


Liefs en knuffels

Anne40


Mug 4009-11-2008 18:33
hoi Cathy,

Er staat een reactie voor je op het prikbord bij huiselijk geweld. Hier lukte het elke keer niet door de code.


n.v.t22-12-2008 19:46
Hoi!
Ik snap dat je zelf een hoop problemen, zorgen en twijfels hebt..
Maar ik vindt het echt schandalig dat je zo verder gaat!! Je eigen kinderen geven er hun mening over.. Je hoort een ouder te zijn, de kinderen zouden hier niet eens bij betrokken moeten zijn!!


ingridje722-12-2008 20:18
Hallo n.v.t.

Schandalig?? Pfff wat een woorden!
Ik kan begrijpen dat je mug wakker wilt schudden maar om het met deze woorden te doen vind ik weinig respect- en begripvol.

Groetjes Ingrid


Mug 4024-12-2008 14:04
hoi,

ik weet niet of je oordeel over mij is n.v.t. maar ten eerste is de scheiding volop bezig en ten tweede, als je het tegen mij hebt wil ik je even zeggen dat je nooit over een ander kan oordelen als je er zelf niet inzit.

gr Mug


ingridje724-12-2008 18:53


Zo is het helemaal lieve mug.

Liefs Ingridje7


Pebbles27-12-2008 21:29
Hoi Lieve Mug,

Hoe gaat het me je nu? En met de kinderen?
Heb je een beetje een fijne kerst gehad?
Ik hoop echt dat het goed met jullie gaat en dat jullie een mooie toekomst tegenmoet gaan?
Dikke knuffel en heel veel liefs,
Pebbles


mug 4008-04-2009 20:36
het is hier weer geescaleerd. ben al gescheiden, maar woon nog ff in het zelfde huis. Ik of liever gezegd mijn ex is in mijn huis bezig. Hij wil het voor mij allemaal in orde maken. Voor mij en de meiden. Het is goed gegaan tot vandaag....grote ruzie....ik dacht weer da het aan mij lag. Ik pik het weer.....ik lijk wel gek. ben ik dan werkelijk nog zo afhankelijk van hem? Als ik nu wegga is mijn huis niet af...nou en moet ik toch zeggen, nou en, dan niet af, maar ik weet dat het nu niet meer escaleert...nog een week en dan ga ik verhuizen....ik probeer het toch vol te houden omdat ik het dan toch netjes heb afgerond tot het einde. Ik huil e huil nu, omdat ik boos ben op mezelf..ik vind mezelf een slappeling....nog 1 week en dan ist klaar


Annoniemie19-08-2009 17:14
Hoi Lieve Mug,

4 maandjes na je laatste posting alweer.
Hoe gaat het nu met je?

Knuf x


Eindelijk24-08-2009 08:43
GEFELICITEERD


Mug 4006-10-2009 18:57
hoi ,

ik wil even doorgeven dat het heel goed met me gaat. In mei is het nog 1x geescaleerd en dat terwijl ik al in mijn nieuwe huis woonde. Ik heb 112 moeten bellen en heb aangifte gedaan. Sindsdien geen last meer gehad. Ik voel me goed. Heb wel een paar weken geleden nog ff een enorme huilbui gehad, maar het lijkt alsof alles sindsdien een plaatsje heeft gekregen. Ik heb sinds kort ook een nieuwe vriend...dus het gaat goed. Ben blij, opgelucht, er is een last van me afgevallen.

liefs van mij


ingridje707-10-2009 15:11
Lieve Mug,

Super!!!
Ik ben helemaal blij voor je.

Liefs Ingridje7


Annoniemie11-10-2009 18:37
Wat geweldig nieuws!
November 2005 een van je eerste berichtjes, en nu bijna 4 jaar later na veel ups en downs zijn waar je moet zijn.
Super goed van je.


Ingrid15-10-2009 12:07
Lieve Mug wat ben ik blij voor je!! Het klinkt misschien gek maar ik ben altijd aan je blijven denken. Je hebt me een tijdlang van erg wijze en hulpvolle raad voorzien. Het doet me echt goed om te lezen dat het goed met je gaat, ik zit gewoon met een big smile. Ik zal je waarschijnlijk nooit vergeten, je bent gewoon super en verdient alle mooie dingen in het leven. Geniet ervan!

Hele dikke knuffel,
Ingrid


kreeftje15-10-2009 15:58
hoi mug,

wil toch even hier reageren op je berichtje,ben zo blij voor je dat je een nieuw leven hebt gekregen, na al onze ,,gesprekjes" via deze site, waar we al onze trubbels van ons hebben afgeschreven waar we allen zoveel steun aan hebben gehad.
Beide hebben we onze portie wel gehad, beide hebben we nu een liefdevolle relatie en bij deze wens ik je alsnog heel veel liefde en geluk toe.

liefs kreeftje


Mug 4015-10-2009 16:15
Hallo dames,

bedankt voor jullie berichten. Kreeftje, met jou heb ik nog steeds contact, we hebben veel aan elkaar gehad....Ingrid7, Annoniemie en Eindelijk, dank jullie voor je reactie. Eindelijk, jij was volgens mij een van de eerste die op mijn verhaal of op het prikbord reageerde.
Ingrid, jou ben ik ook nog niet vergeten. Ik heb geprobeerd om achter je emailadres te kome. Heb via deze emaillijst jou is een bericht gestuurd, maar nooi een reactie gehad. Misschien was je emailadres niet juist meer?
Ik zou graag willen wrten hoe het met jou is.
Misschien zou je mij een berichtje kunnen sturen? Via de emaillijst hier kan je me een bericht sturen. Mijn uiste emailadres staat er in.

Liefs Mug


Ingrid20-10-2009 16:24
Hoi Mug,

Ik kan niet bij die mailinglist komen dus ik heb je geprobeerd een mail te sturen via het prikbord. Hopelijk lukt dat, en anders zoeken we een andere route (ik durf geen mailadres openlijk neer te zetten hier op de site). Hoe dan ook moet het een keer lukken lijkt me :-)

Liefs,
Ingrid


Mug 4021-10-2009 08:20
hoi Ingrid,

ik heb je email ontvangen. Jij misschien ook wel een mailtje terug van mij.

liefs Mug


pebbles28-10-2009 16:45
Lieve Mug,
Wat fijn om te lezen dat het nu goed met je gaat..(evenals met kreeftje:)
jullie verdienen het alletwee zo!
Ik kom op dit moment zelden op de site dus lees dit bericht ook nu pas..
Lieve Mug, ook ik zou graag je e-mail adres hebben..misschien kan ik je een beetje steunen als je weer eens een huilbui krijgt..en anders gewoon voor de gezelligheid.
dikke, superdikke knuffel voor jou!
En ben maar trots op jezelf meid! Je hebt het gedaan , je hebt je leven in eigen handen genomen en ten goede omgebogen. Ik ben zoooooooo trots op je!!!!
liefs, pebbles


Mug 4028-10-2009 22:18
hoi Pebbles,

dank je wel. Je kan mijn emailadres vinden via de krabbels of de mailingljst. Zo heeft Ingrid ook mijn emailadres....
Gaat het met jou ook allemaal goed?

liefs Mug


Pebbles23-12-2009 12:10
Hoi lieve Mug...sorry voor de late reactie..ik zal je mailadres opzoeken en dan stuur ikje een mailtje..
xx Pebbles


Mug 4005-01-2010 23:47
mmm


Mug 4005-01-2010 23:47
Hoi Pebbles,

gek word je van die codes. Had net een verhaal getiept, was het weer weg.
Ik probeer het nog eens.
Ik ben hier een poos niet geweest. Heb net een reactie gegeven bij het verhaal van Kreeft. Was een herkenning daar.
Ik heb een slecht moment en ik kan nu net niet met iemand praten en toen dacht ik aan hier. Het verleden blijft je achtervolgen.....Ik zit over het algemeen zeer goed in mijn vel, maar heb mijn mindere momenten. Verdrietig ben ik dan, en eenzaam voel ik me dan....raar eigenlijk, want ik heb een lieve vriend, nieuwe vriendinnen, leuk werk...maar sommige dingen kan je niet delen met iemand..en je wil geen zeur zijn voor je omgeving....Maar Pebbles, lief dat je hier een reactie hebt neer gezet. Als je zin hebt kan je een mailtje sturen.

liefs Mug


kreeftje08-01-2010 22:10
hey mug,

ja (K) die code, typ ik hier me steun voor je neer floep en weg grrr.
Nou ja, neemt niet weg dat ik ook nu weer zo goed begrijp. denk ook omdat we alle 2 zolang in een foute relatie hebben gezeten, nu alle 2 een nieuw leven lieve vriend enz.... oh wat zijn we heden blij,
Maar we vergeten dat we de oude shit nog op moeten ruimen. Dat kan je vaak niet alleen ik tenminste niet. En wat je zegt, je moet nu toch gelukkig zijn met je nieuwe leven??? Ja ben ik ook, maar het doet nog steeds pijn, Ik denk dat alleen vrouwen die zoiets hebben meegemaakt je begrijpen. En de ellende moet er toch uit en dan maar lichamelijk denk ik. Ook heb die klachten zoals pijn in mijn spieren en chronische rugpijn en eczeem in mijn hals en rond mijn ogen. wat erg voor je dat je ouders je niet kunnen steunen, kan je broer niet met hen gaan praten? Hij wist er al van toch? nou meisje, kop op he, je weet me te vinden ik heb tenminste geen code haha:-D

liefs kreeftje


Mug 4009-01-2010 21:23
Hey Kreeftje,
Ik heb je ook al een privéberichtje gestuurd...Misschien heb je die inmiddels al gezien?
Misschien tiep ik dit nu allemaal voor niets, maar ach, wat geeft het. Mijn gedachten heb ik dan wel weer weg getiept.
Slaap jij ook zo slecht??? Ik de laatste 2 a 3 weken weer wel. Het ging beter......Ik kan niet echt zeggen dat ik hele dagen loop te piekeren. Het zijn vlagen, of misschien is het wel lekker alles diep weg stoppen en denken dat je alles hebt verwerkt..Mijn ouders, en met naME MIJN MOEDER IS EEN VERHAAL OP ZICH.... Sorry, caplocks stond ff aan.
Ik wil geen contact meer met mijn moeder. Mijn vader daar zou ik nog wel contact mee willen hebben, maar die zal me nooit bellen, want dan praat mijn moeder waarschijnlijk nooit meer op een normale manier met hem.
Mijn broer die is het ook totaal niet eens met hoe en wat mijn moeder allemaal heeft gedaan, maar heeft nog wel contact met haar. En mijn oudste broer wil ook nooit meer iets met mijn moeder te maken hebben.
Ik vind aan de ene kant wel jammer dat ik geen contact meer heb, maar ik weet dat als het contact ooit zal herstellen, zou ik nooit meer kunnen vergeten wat ze me allemaal heeft aangedaan. Als ik dat zou vertellen zou je bijna denken dat het verzonnen is.
Ze heeft oa verteld aan mensen dat ik mijn ex zou hebben geslagen, terwijl ze weet dat het andersom was. Ze heeft het zelfs weg gelachen toen ik het een keer probeerde te vertellen in 2006, toen lachte ze en zei alleen maar, ach wat een ondeugende jongen.....En er zit nog veeeel meer bij en dat ga ik hier niet neerzetten. Ik ben in ieder geval erg gekwetst en teleurgesteld in mijn ouders. En mijn moeder is erg koppig, en al weet ze dat ze heel veel verkeerd heeft gedaan, excuses aanbieden zal ze nooit doen....Dus uit zelfbescherming wil ik geen contact meer met mijn ouders.
Eigenlijk heb ik 2 dingen om te verwerken. Het huiselijk geweld en het feit dat mijn ouders me hebben laten vallen.
Ik ben nu ook aan het denken wat ik zou kunnen doen om een beetje van mijn klachten af te komen. Al slaap ik maar lekker, dan ben je minder moe en heb je volgens mij ook minder lichamelijke klachten. Ik heb op internet gekeken bij de haptonomie. Ik moet alleen even kijken of het vergoed wordt en misschien dat ik dat ga proberen.
Alleen moet ik eerlijk zeggen, dat ik wel op zie tegen de emoties die vrij kunnen komen. Eigenlijk wil ik niet meer huilen, maar ik weet zeker dat er een heel tranendal vrij komt als de juiste therapie bij mij de juiste snaar weet te raken.
Gek eigenlijk he? Als je dit zo leest, dan denk je misschien van goh, die vrouw zit in de knoop met zichzelf...maar het is niet zo. Ik voel me zo veel beter in mijn vel. Ik ben vrolijk, ga steeds meer mezelf zijn. Chaggerijnig ben ik ook haast nooit meer. Ik loop niet meer op mijn tenen. Ik lach, ik straal zelfs volgens mijn omgeving. En ik ben verliefd, zooooo verliefd. Ik hou zo heeeel veeeel van mijn lieve vriend. En daar kan ik me nog elke dag over verbazen. Ik had voor voorlopig de mannen afgezworen...maar deze man die ik nu 7 maanden ken, dat was liefde op het eerste gezicht. Mijn meiden zitten beter in hun vel, ik heb een leuke baan..dus eigenlijk gaat het heel goed met me...maar toch, het verleden blijft vreten. Ik denk dat toen ik het huis daar heb verlATEN, TOEN IK DE DEUR DAAR ACHTER ME HAD DICHT GETROKKEN HEB IK volgens mij ook een berg zand over mijn nare gevoel gegooid. Ik heb de eerste maanden best veel gehuild en benbest aan het verwerken gegaan en dan denk je op een dag van, en nu is het genoeg. Ik heb het volgens mij verwerkt. Maar er zijn toch nog zere plekken en daar wil ik ook vanaf. Ik wil het achter me laten, maar het kost toch harder werken dan ik had gedacht......

liefs Mug.....


Pebbles10-01-2010 22:02
Lieve Mug en Kreeftje,

al een paar keer gheb ik geprobeerd jullie een prive-bericht te sturen maar ik krijg het niet voor elkaar...de mailinglist is steeds buiten werking wegens spam...Dat is het bericht dat ik steeds krijg..Is er nog een andere manier waarop ik jullie prive kan mailen?
Liefs en sterkte ,
Pebbles


Mug 4010-01-2010 23:48
Hoi Pebbles,

ik zou niet weten. Ik heb jou een paar maanden geleden ook een email verstuurd
via de mailinglist, maar ik denk niet dat je die dan hebt gekregen. Misschien vragen aan degene die over deze site gaat? Want ik wil hier niet zomaar mijn email adres neerzetten....moeilijk....

liefs Mug


Renee10-01-2010 23:51
Hallo Mug,

Ik heb bewondering voor je... Vind het reuze knap van je dat je de stap hebt genomen. Ik neem me nog elke dag voor om het tegen mijn man te vertellen dat ik wegga maar elke dag schuif ik het op. Heb ook een lief vriendje en die is zo bijna het wachten zat... Straks raak ik hem kwijt, heb er zo een moeite mee.

Wens je heeeeel veel succes met alles!!

Liefs Renee


Mug 4013-01-2010 10:06
Hoi Renee,

ik weet niet hoe erg het is bij jou, maar dat doet er eigenlijk ook niet toe. Ik zeg tegen elke vrouw die op wat voor manier dan ook gekleineerd of mishandeld wordt, ga weg, kies voor jezelf. Dat zei ik ook al toen ik nog bij mijn ex was.
Maar weet je, Renee, het is een groei proces. Ik heb er ook een paar jaar over gedaan om het te vertellen. En heeeel langzaam groei je er naar toe. Elke dag een stapje dichterbij.
Ik had op een gegeven moment het idee dat ik zou stikken als ik nog langer zou blijven.
Ik was heel bang voor zijn 2e reactie. Zijn eerste zou verdriet zijn, dat wist ik,maar zijn 2e zou boosheid zijn en daar was ik zo bang voor dat ik het elke keer uitstelde en weer probeerde en weer hoop had, zo van, ja het is toch wel leuk, en ja zie je nou hoe gezellig het is, en ooo..gelukkig ik ga weer van hem houden. Zo liep ik als ik hoop had en na een week kwamen de twijfels weer. Elke keer kwam deze cirkel terug.
En Renee, alleen jij kan hem doorbreken. Doe je dat niet blijf je in die cirkel.
En nog iets, je moet weggaan om je zelf, voor jezelf, niet voor je vriend die op je wacht.Jij bent de belangrijkste persoon. Jij bent degene waar het om draait.
Succes met alles....


Mug 4013-01-2010 10:06
Hoi Renee,

ik weet niet hoe erg het is bij jou, maar dat doet er eigenlijk ook niet toe. Ik zeg tegen elke vrouw die op wat voor manier dan ook gekleineerd of mishandeld wordt, ga weg, kies voor jezelf. Dat zei ik ook al toen ik nog bij mijn ex was.
Maar weet je, Renee, het is een groei proces. Ik heb er ook een paar jaar over gedaan om het te vertellen. En heeeel langzaam groei je er naar toe. Elke dag een stapje dichterbij.
Ik had op een gegeven moment het idee dat ik zou stikken als ik nog langer zou blijven.
Ik was heel bang voor zijn 2e reactie. Zijn eerste zou verdriet zijn, dat wist ik,maar zijn 2e zou boosheid zijn en daar was ik zo bang voor dat ik het elke keer uitstelde en weer probeerde en weer hoop had, zo van, ja het is toch wel leuk, en ja zie je nou hoe gezellig het is, en ooo..gelukkig ik ga weer van hem houden. Zo liep ik als ik hoop had en na een week kwamen de twijfels weer. Elke keer kwam deze cirkel terug.
En Renee, alleen jij kan hem doorbreken. Doe je dat niet blijf je in die cirkel.
En nog iets, je moet weggaan om je zelf, voor jezelf, niet voor je vriend die op je wacht.Jij bent de belangrijkste persoon. Jij bent degene waar het om draait.
Succes met alles....


Renee14-01-2010 11:48
Hoi Mug,

Ik had gister een bericht teruggemaild maar kan hem niet terugvinden. Is hij rechtstreeks bij jou terecht gekomen? Weet niet precies hoe het werkt.....

Liefs Renee


Mug 4014-01-2010 19:08
hoi Rene,

nee dan is je bericht gewoon weg. Als de code niet juist is, wordt het bericht niet geplaatst. Heel lastig allemaal....
Je kan anders ook via het prikbord reageren. Succes


Kreeftje16-01-2010 00:28
Hoi Mug en pebbles

Dank je voor je knuf, jij ook een van mij.
Ja het is wat he? die haptonomie dat is wel wat, denk ik, ik loop bij die psychosomatische peut, maar dat is ook haptonomie. Ja inderdaad de tranen komen... onbegrijpelijk hoe dat gaat. Ik zit veel met mijn neus in de boeken omdat ik graag wil begrijpen hoe het allemaal in elkaar zit. Van mishandelaar tot slachtoffer van ongevoelig tot HSPer. Hoe werkt het...pf. Ik leer steeds meer, ook hoe ikzelf in elkaar steek. Soms confronterend en zeker pijnlijk voor alles wat ik weg gestopt hebt. Dat komt nu weer boven, de chantage, dat hij bv mijn vader weleens zou opzoeken als ik het zou vertellen, ( mijn vader was toen hartpatiënt,nu overleden)mij zo bang maken hiervoor dat ik mijn mond wel hield. Achterlijk gewoon! Dat ik me zo in een hoek heb laten drijven, bedreigen, manipuleren.... Nu snap ik niet dat ik het zo lang heb volgehouden.
Ja bang, dat was ik, zeker weten.
En eigenlijk is het maar een zielig mannetje.
En nu... nu ik aan het verwerken ben, zoveel pijn wat ik heb weg gestopt diep in mij. De therapeut zegt ook, je bent zo diep gekwetst, zo wantrouwend geworden, dat heb ik allemaal te danken aan die(L). maar goed, wat ik eigenlijk wou zeggen, hoe vervelend het ook is om de oude rommel op te ruimen, volgens mij is het wel goed, schoon weer verder met je leven. Vergeten doen we het nooit meer, je kan het alleen wat verzachten.
liefs kreeftje

Pebbles kan je ook niet zo mijn mail geven, hoe gaat het met je nu?
liefs kreeftje


   Reageer