|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| S. | 26-01-2006 14:35 |
| Kan je me vertellen waarom je elke keer terug gaat. Wat is het waar je voor terug gaat.Medelijden met hem ? angst voor hem ? Ik vind het trouwens knap van je dat je bent weggegaan. Voor die stap is heel veel moed nodig ! Liefs S. | |
| Anoniem | 26-01-2006 17:03 |
| Ik ben twee weken geleden weggegaan. Ik ga ook echt niet terug. Mijn gevoel wil heel graag terug maar mijn verstand zegt dat ik bij hem uit de buurt moet blijven. Je gevoel en verstand liggen echt overhoop met elkaar. Hou vol en denk aan jezelf en zeker niet aan hem. Ook al is hij misschien toch 'zo lief'. Zeker nadat er weer iets is voorgevallen. Ze gaan dan op hun knieen en dan bezwijk je weer. Luister dit keer naar je verstand en niet naar je gevoel. Zoek geen contact met hem, hoe moeilijk dat ook is. Sterkte! | |
| tomatje | 27-01-2006 01:15 |
| thx voor jullie reacties !!! geeft me moed en sterkte ik denk zoals je kunt lezen zegt je gevoel dat je terug moet gaan (lief, blablabla) en hij zal veranderen (blablabla) en blijven geloven dat het echt zo gaat zijn en dat je toch gelukkig kunt worden. Heb net in men dagboek geschreven hoe het verloopt nu ik weg ben :(sms) 1. Ik ben van alles de schuld (zijn gedrag .........) 2. Hij wordt liever maar blijft me de schuld geven 3. Hij wordt liever en gaat in een slachtofferrol en zal veranderen hij ziet het in zegt hij (ik reageer daar niet op) 4. Hij begint te dreigen (morgen mag ik men spullen gaan halen) en daarna gaat men gsm-nummer de vuilbak in. | |
| B | 27-01-2006 08:22 |
| je stelt je te afhankelijk op en daarom kunnen die kerels je het gevoel geven dat je dom bent. EN DAT BEN JE NIET je weet wat je wil dus ga ervoor!! alles wat nieuw is is eng maar na een tijdje weet je dat je beter af bent zonder hem. veel liefs B | |
| B | 27-01-2006 08:25 |
| ik ben veel gaan sporten en weer contact gaan zoeken met vrijgezelle meiden. weet weer wat lol is en ik heb weer een doel in mijn leven mijn streven naar iets is weer terug. dus kom op ga iets doen wat je vroeger leuk vond | |
| marit | 27-01-2006 10:07 |
| denk je eens in als je weer naar hem terug gaat dan blijf je vast en zeker tot je 80e jaar bij hem en word zo behandeld. is dat wat je wil ? het lijkt mij niet. laat iemand anders je spullen ophalen en doe het niet zelf want dan krijg je de sorry's weer en ga je misschien weer terug.en inderdaat ga sporten dan kan je je eigen gevoel ook een beetje kwijt | |
| tomatje | 27-01-2006 10:10 |
| Jullie kunnen het niet geloven hoeveel steun ik uit jullie woorden haal en hierdoor krijg ik ook het gevoel dat het me zal lukken. Thx Ik ga terug gaan naar fitness, schilderen....... en al men vrienden ga ik terug laten weten dat ik nog leef goh thx thx thx thx | |
| Naam onbekend | 27-01-2006 10:14 |
| ik mag alleen het huis in andere weigert hij toe te laten voor men spullen te komen halen heeft hij al laten weten :o( niemand weet er ook iets staan van mij ik mocht nooit bezoek ontvangen. Maar ik heb wel men beste vriendin mee en een vriend. | |
| Andrea | 27-01-2006 11:19 |
| Hoi Tomatje, Het zal echt niet makkelijk zijn aan het begin vooral als je nog gevoelens hebt voor hem. Afleiding is inderdaad de beste remedie. Wat mij geholpen heeft is een lijstje te maken met hoe mijn leven er met hem uitzag en hoe mijn leven er uit zou gaan zien zonder hem. En als ik dat nu over lees krijg ik nog de koude rillingen over het feit wat ik al die jaren van hem heb geslikt en getolereerd. Je zal al heel snel merken hoeveel stress er van je af zal glijden en dat je leven zonder hem zoveel leuker is. Maar het heeft tijd nodig allemaal. | |
| tomatje | 27-01-2006 11:36 |
| thx voor de tip Andrea ik ben op het moment ook aant schrijven in men dagboek ga dadelijk zo een lijstje maken zodat ik het nooit meer zal vergeten. Zit nu vol spanning tot ik men spullen kan gaan halen weet niet goed wat ik moet doen probeer zoveel mogelijk me af te leiden en kom hier vaak kijken omdat ik hier kan voelen dat ik het niet alleen doormaak en dat ik steun heb van mensen die begrijpen hoe het in elkaar zit. thx | |
| mandy | 27-01-2006 14:11 |
| je moet sterk wezen in deze fase anders kan je nooit meerleven zonder die boy of jongens ga lol maken denk zo min mogelijk aan hem.. ga naar je vriendinnen koop een hond ! altijd gezellig | |
| S. | 27-01-2006 16:16 |
| Of een kat daar krijg je ook zooooveel liefde van :-) Maar ik vind het heel slim van je dat je je nummer wegdoet anders blijft hij bellen sms-en. Dan voel je je net beter en dan krijg je weer een sms die je dag verpest. Hebben jullie gemeenschappelijke vrienden ? Zo ja, zeg ze dat je niets meer over hem wilt horen voor het geval dat hij ze als boodschappers voor zijn praatjes maakt ;-) Laat je ons nog weten hoe het is gegaan ? | |
| tomatje | 27-01-2006 16:38 |
| Ik heb al men spullekes terug !!! Het voelt allemaal raar aan. Heb men vriendin ook laten weten dat ik er niet meer over wil spreken en voor ik het weet ben ik er zelf weer over bezig :o( Ik heb besloten om aan mezelf te werken in de zin dat ik dit nooit meer zal toelaten. Werken aan men zelfvertrouwen want dat is het volgens mij dat ze aanvoelen. Nog een lange weg te gaan maar ik ben er van overtuigd dat ik het kan en wel helemaal alleen ik heb vertrouwen in mijn kunnen. Laat me niemand anders nog wat wijs maken. Aan allen hou van jezelf en wees een lieve moeder voor jezelf ! | |
| tomatje | 27-01-2006 16:48 |
| Deze avond met men vriendin naar een theatervoorstelling. Heb terug contact gezocht met vroegere vrienden en laten weten dat ik terug onder de levende ben. Leuk hoe ze reageren iederen blij ze lieten horen dat ze misten. Zondag naar een feestje bij een vriendin het komt wel goed al zit ik hier nog met men gsm in men hand en lukt het me niet om de kaart te breken heb het hoesje er al wel af maar gsm open en sim breken lukt me niet :o( ik zal het doen het moet gewoon thx voor jullie steun !!!! | |
| tomatje | 27-01-2006 16:52 |
| sim is gebroken en ligt in de vuilbak :o) | |
| tomatje | 27-01-2006 18:18 |
| boeken gekocht : zeker van jezelf paul gheskiere louise hay je kunt het! als hij maar gelukkig is (besteld) speel nu veel het muzieknummer I am what I am heb me een mega grote kaars gekocht die me de tijd aangeeft dat ik mag rouwen of eender wat maar eens die op is dan sta ik er weer volledig :o) mss tips waar iemand anders ook wat aan heeft | |
| S. | 27-01-2006 21:20 |
| WHOEHOE goed gedaan meid !!! Weet je welke liedjes ook super zijn om je beter te voelen ? Fighter- christina aguilera right to be wrong- joss stone Verder veel Anastacia liedjes Zo zie je maar weer hoe snel je je beter voelt en dat het toch veeeeel fijner is zo hè ! Je zal ook misschien weleens een moeilijk moment krijgen maar niet zoveel als toen je bij hem was ;-) Succes !! Liefs suus | |
| B | 27-01-2006 21:34 |
| Tomatje, ik ben trots op je xx | |
| Luna | 28-01-2006 00:42 |
| Goed gedaan meid!!! xxx | |
| tomatje | 28-01-2006 12:11 |
| Inderdaad het nummer van Joss stone is mega goed heb haar cd ook. Heb het ook eens naar hem gestuurd toen ik weg ging. Ik wor zot van aan hem te denken. Gisteren naar een theatervoorstelling geweest maar het enige waar ik aan kon denken was hem! Waarom blijft hij in men hoofd waarom ? Ik begin weer alles te minimaliseren en te relativeren jullie kennen het vast. Ik heb een dagboek bijgehouden en daar ga ik regelmatig terug in lezen om me te laten beseffen hoe het echt was en niet hoe ik het nu weer begin te maken. Ik heb ooit in men dagboek zitten lezen en na een tijdje merkte ik dat ik zat te huilen te huilen met men eigen leven sprong me toen plots te binnen. Ik las maar besefte niet dat ik men eigen leven mijn verhaal was aant lezen en plots kwam dat op. Gek he HUILEN door je eigen leven te lezen. In ieder geval thx voor jullie reacties ik kom regelmatig kijken al zou er een puntje staan van iemand het maakt eigenlijk niet uit ik put eruit. Thx Thx (ik heb schrik van mezelf) | |
| Luna | 28-01-2006 12:36 |
| Ik weet precies wat je bedoeld. Ik ben nu drie weken weg en ook hij blijft in mijn kop zitten. Je gaat er mee naar bed en je staat er mee op. Het wordt steeds een beetje minder, maar wat gaat t langzaam, zucht. Hadden we maar een knop die je om kon zetten, ctrl alt delete.... | |
| tomatje | 28-01-2006 14:11 |
| HEERLIJK HEERLIJK HEERLIJK !!!!!! Goh je weet niet hoeveel het voor me betekent om te lezen dat ik hier niet alleen in ben. Hup tomatje denk ik dan; zie je wel; maar het gaat traag maar het gaat :o) je bent op de goeie weg !!! Wens je ook veel goeds en veel liefs | |
| marit | 28-01-2006 16:32 |
| heb het er wel af en toe met iemand over en zet het allemaal een x op papier je moet het nu allemaal verwerken anders krijg je er later weer last van. vertel het aan vrienden en familie dan kunnen ze je steunen en ga es naar een psycholoog toe want het is allemaal leuk en aardig dat je dit allemaal nu doet maar deze vreugde is maar tijdelijk het gaat weer over ni dat je dan weer naar hem terug gaat maar als je al die tijd maar tehoren heb gekregen dat je niks bent en bent gemept daar kom je ni ff zomaar vanaf hoe goed je je best ook doet daar heb je andere voor nodig. doe je best dan lukt het je zeker wel!!!! | |
| Luna | 28-01-2006 18:21 |
| Ik moet volgende week naar maatschappelijk werk. Ik weet dat dat heel belangrijk is. Ik moet aan mezelf werken. Hij heeft mij van binnen helemaal kapot gemaakt. De geestelijke mishandeling heeft heel veel inpact op mij gehad. Ben echt helemaal opgebrand nu. En dan toch nog steeds een beetje van hem houden, gek wordt ik er van, pff.Maar ooit zal de zon weer voor mij gaan schijnen. Ik geef niet op! Ik weet dat ik het kan! Groetjes en allemaal sterkte | |
| Luna | 28-01-2006 21:57 |
| Een verwarrend gevoel Een verwarrend gevoel als je niet kan beschrijven wat je denkt omdat de ander niet te lezen is. Een verwarrend gevoel als je oren iets anders horen dan je ogen zien omdat abc niet alleen het begin van het alfabet is. Een verwarrend gevoel als je wil en je verstand verschillende dingen bedenken omdat je zowel links als rechts tegelijk zou willen. | |
| tomatje | 29-01-2006 11:46 |
| thx voor het X idee marit. Ik ben gisteren in dat boek begonnen : zeker van jezelf. Ben nu met de opdrachten begonnen. Zo krijg je meer inzicht in jezelf gek wat het je allemaal doet. Zo heb ik ook ontdekt dat ik vaak beslissingen niet enkel alleen nam altijd een afwachtende houding aannam. Heb gisteren ook een gedichtje (versje) geschreven voor een vriend die me met enkele woorden pijn heeft gedaan. Het is me nu minder zwaar om het te dragen. Gedichten, schilderen, muziek ........ al die dingen zijn ook wel helend denk ik. Je kan er jezelf in kwijt, je gevoelens ...... Voor ik ging slapen herhaalde ik mezelf de vraag of ik verder moest met men vriend (na gelezen te hebben dat je onderbewuste daar dan mee aan de gang ging) voelde me deze morgen veel lichter in men hoofd. Kan misschien gek klinken maar het was wel zo. Ik ga dit herhalen zodat men onderbewuste er helemaal uit is denk. Hou jullie op de hoogte. Mooi gedicht luna thx liefs tomatje | |
| Naam onbekend | 01-02-2006 22:46 |
| nou ik zit nu in precies dezelfde situatie ik ben ook zo vaak terug gegaan en elke keer ging het fout, ik snap ook niet dat ik hem soms ook mis, vorige zondag heeft hij me aangevallen op straat een klap geggeven door elkaar geschud mijn moeder heeft het vanaf het raam gezien, deze keer wil ik echt niet meer terug omdat ik weet dat de mishandelingen door zullen gaan, je kan met mij erover praten als je dat wilt kunnen we elkaar misschien steunen | |
| tomatje | 02-02-2006 13:04 |
| Hier ben ik dan weer :o) wou het eerst niet vertellen (schaamte....) jullie gaven me zoveel steun en wou ook kunnen laten zien dat het me idd ook wel echt was gelukt. Toch besef ik dat het voor mezelf houden ook geen oplossing is en dat ik me verder en verder ga isoleren. Dus weg met die schaamte het werkt alleen maar negatief voor mij denk ik. Het is trouwens enkel een gevoel waar je je ook overheen moet zetten. Ik merk ook dat de mensen omheen moedeloos van me worden van het weggaan bij hem en het terug gaan. Telkens staan ze met z'n allen klaar om me te helpen verhuizen en zien me iets later terug gaan. Als ik het omdraai ik zou er ook zot van worden. Niemand wil of kan er nog iets positief over horen. Heb hem dat in de zomer ook al eens zelfs gezegt "ik krijg je niet meer verkocht" wat ik daarmee wou zeggen mensen geloven niet meer dat je goed kan zijn. Zijn reactie was toen nog van maar ik zal me wel bewijzen geef me de kans om te laten zien dat ik het wel kan. Nu een half jaar later na meerdere kansen heeft hij het nog meer vergald naar anderen toe. Er zijn zelfs vrienden die hem liefst zelf naar de andere kant van de wereld willen helpen verhuizen. Ik praat veel met anderen erover wat me soms ook wel helpt tot inzichten te krijgen. Ergens is er in mij een geloof dat hij het wel kan, dat hij instaat is om me gelukkig te maken en dat zal hij ook wel af en toe wel hebben laten zien. Maar wat ik ook onder ogen moet zien is dat dat maar tijdelijk is. En idd zoals ik van vele lees of opmerk of de indruk krijg is dat hetgeen wat we zoeken en waar ik in blijf geloven. Daardoor geven we hem ook een kans; zelfs zo hard dat we er onszelf laten door kapot maken.Enkel voor dat gevoel. Hij heeft op de één of andere manier grip op me gekregen. Wat ik moet leren is van los te laten waar ik in geloof wat niet vanzelfsprekend is natuurlijk (geloof dat het kan lukken). Ik denk ook dat dit komt door je positieve instelling. Je geeft anderen zomaar niet op zou je toch zelf ook niet willen toch ? Opt moment kan ik me beperken met alleen contact met hem te hebben als ik er zin in heb wat hij ook zegt of doet en ik blijf bij mezelf een goei gevoel houden dat is me eerder nog niet gelukt. Toch een beetje fierheid naar mezelf toe dus. Het is op dit moment voor mij dus - EEN LOSLATEN VAN HETGEEN WAAR IK IN GELOOF(DE) - wat heel belangrijk is volgens mij - kunnen vertrouwen en dat is helemaal weg door de dingen die je meemaakt met die persoon. Telkens opnieuw geef je terug de kans maar éénmaal als weer eens het vertrouwen weg wordt geslagen of gezegd met woorden sta je terug bij af en ga je ook jezelf weer wegcijferen. Een gek geloof toch is het niet zo gek het geloof in anderen willen behouden. Maar tis vooral geloven in jezelf misschien? ga hier stoppen moest even men denken men verhaal dat in men hoofd zat kwijt. veel liefs aan iedereen -edit- verplaatst door admin | |
| marit | 02-02-2006 14:21 |
| hoi als ik dit zo lees krijg ik een beetje het gevoel dat het toch wel moeilijk voor je is nu je bij hem weg bent. en dat je jezelf nu een beetje aan het overtuigen bent dat je er goed aan heb gedaan. het is goed van je dat je het zo hier neer zet en er mee bezig ben en geloof mij maar je hebt de juiste beslising genomen. dus hou vol!!! | |
| tomatje | 02-02-2006 14:57 |
| marit !!! je bent geweldig weet je dat | |
| - | 03-02-2006 00:42 |
| hee tomatje...ik heb es alles van je zitten lezen...je bent super! Jij doet wat ik ook altijd doe, maar jij houd deze keer wel vol...ik zit nog steeds, alweer, nogsteeds alweer bij me vriend... go girl go Blijf maar goed schrijven ook naar ons, want dat helpt weer, ga ik bv ook weer zitten denken, als het haar lukt, dan mij misschien ook wel...ooit... | |
| - | 03-02-2006 00:43 |
| ow ja dat wou ik nog zeggen, het is inderdaad wat je gezegd, het geloof dat je houd...ik kan het niet loslaten, ik blijf maar hopen en geloven dat het heus tog wel misschien alstublieft ooit tog wel gaat lukken.... | |
| marit | 03-02-2006 13:37 |
| geloof me maar zn vent word echt nooit anders hoe graag je het ook wil!!! en als hij het wel word dan klopt er volgens mij iets echt ni!! en lijkt het je ni heel erg om de rest van je leven maar te moeten denken...als ik zus of zo doe word hij dan pist?.... kan je met dat gevoel leven? ik kon dat ni. weg gaan is altijd de beste keus ik denk ook de moeilijkste maar zeker de moeite waard | |
| tomatje | 08-02-2006 21:59 |
| hoi allemaal, Hier ben ik dan weer :o) Ik leer meer en mezelf kennen door de boeken die ik lees de oefeningen doe die er in staan. Ik leer te leven voor mezelf. Iedereen die daar een graantje van mee kan pikken take it. Is het niet zo jullie ding ook goed. Wat me veel heeft doen inzien is een boek over zelfvertrouwen en ook het boek "als hij maar gelukkig is" het is best extreem te noemen vin ik maar ik haal er heel veel uit. Ook hoe het komt dat ik steeds weer nieuwe kansen wil geven aan men partner. Enkele dingen die ik blijf herlezen: je hebt het recht te leven zoals jij dat wilt. : er zal altijd wel iemand zijn die hier- of daarmee niet blij is. Dikwijls omdat hij daardoor geen macht meer over je heeft. Denk daar dan voor mezelf bij tomatje iemand macht over je laten hebben MACHT tis idd macht en dat mag je niet toelaten. Ook leer ik dat veel van mijn patroon komt door men jeugd. Heel veel dingen zijn te vinden in je jeugd. Natuurlijk niet alles maar eenmaal je door krijgt wat van waar komt kom je ook gemakkelijker voort. Een vb.: je hebt thuis nooit je mening mogen geven of ze luisteren er niet naar. Je hebt leren te zwijgen van je mening te uiten. Het is een patroon; het is je met de soeplepel ingegeven. (ik wijs hier niet met een beschuldigende vinger naar mijn ouders) toch in zo een relatie waar je ook geen mening mag hebben voel je je thuis en anderzijds wil je proberen dit te keren door maar weer je best te doen. Je blijft je uiterste best doen en verliest jezelf erin. Als je partner dan blijft volhouden tegen je mening bevestigt hij je verleden en blijf je nog meer je best doen enz... tot je op bent van je te geven. Het kan dus zijn dat je partner net andersom bevestiging zoekt en daardoor ook altijd van je blijft houden zolang jij maar niet je mening geeft .... Ik weet niet of het duidelijk is maar hier kan ik uit halen dat het niet meer belangrijk is om men mening te kunnen uiten en van die persoon liefde te krijgen. Ik ga voor mezelf en hoef geen schuldgevoel te hebben naar die andere persoon toe en ook niet naar mezelf toe. HET IS MEER DAN GENOEG DAT IK EERST LEER TE HOUDEN VAN WIE IK ZELF BEN en deze liefde niet van de ander moet krijgen om dit te kunnen. Ik doe nu ook meer voor mezelf. Ben op zoek wie ik ben. Wat komt uit het verleden en wie ben ik zelf. aan iedereen die dit leest : Geloof in jezelf en wees lief voor jezelf het mag je bent het waard echtig echt !!!! thx voor alle steun die ik al kreeg hier -edit- verplaatst door admin | |
| - | 09-02-2006 00:28 |
| sja...zou ik ook moeten doen... maar ja... maarre, tomatje, go go go girl, je doet het hardstikkene goed!! | |
| tomatje | 09-02-2006 01:36 |
| Jij kan wat ik kan wees daar maar zeker van en misschien nog veel meer! je hebt alles in je! voel de liefde die je voor anderen voelt, voel deze ook voor jezelf en voor je het weet ben je op weg. geef jezelf een kans naar ....... goh zoveel mooie dingen in jezelf te ontdekken geef JEZELF telkens opnieuw een kans liefs tomatje | |
| Sterre37 | 09-02-2006 08:26 |
| Uit eigen ervaring kan ik bevestigen dat je jeugd er zeker toe doet. Ik zag laatst een stuk op Oprah Winfrey hierover. Het 'slachtoffer' gaf haar ex de schuld maar zoals de therapeut al zei: er moet ook grond zijn geweest. Maw deze persoon is er al met weinig eigenwaarde in die relatie gestapt en die ex heeft daar handig gebruik van gemaakt. Daders weten precies waar de zwakke plekken zitten en die gebruiken ze in hun voordeel. Vanaf een afstand gezien feitelijk heel zwak, heel zielig. Want....als je weet wat iemands zwakke plekken zijn, weet je ook wat zijn sterke zijn, die kan je veel beter stimuleren. Dan haal je het beste uit elkaar !! | |
| kreeftje | 09-02-2006 12:17 |
| ik heb het boek ook gelezen, wel een aantal keren zelfs om het zo nog beter te begrijpen.ik hou wel degelijk van mezelf daar ben ik van overtuigt, maar de zorg en liefde voor een ander zijn daar niet minder om. ik blijf het moeilijk vinden om mijn partner los te laten hem het maar uit te laten zoeken zelf verantwoording te laten hebben voor de dingen die hij zegt en doet. ik voel me daar nog steeds bij betrokken. hij is tenslotte ook een slachtoffer van zijn jeugd, heeft daar nooit mee om leren gaan. hij is in therapie en ik hoop voor hemzelf dat hij eruit komt en zeker ook voor onze kinderen die nu ook een slachtoffer zijn.worden ze nu net zo als hun vader???? ik voel me schuldig dat ik hun hierin heb mee getrokken.ik had veel eerder in moeten grijpen, maar was daar niet toe in staat en nog niet. Je hoopt tegen beter in dat het ooit eens op houd. mijn man mishandeld mij niet heel ernstig zoals ik weleens lees,maar waarneer is het al te veel? de keren dat hij slaat of schopt met gevolg een blauw oog of blauwe plekken op benen en armen is toch al genoeg. en daarbij de geestelijke manupilatie die altijd op de loer ligt.ik vind het ook moeilijk omdat hij ook best wel veel goede kanten heeft. en hij wil er wel aan werken, moet ik hem nog steeds kansen blijven geven? ten koste van wat dan ook.als je parner altijd geweldadig is is de keuze veel sneller gemaakt lijkt me.Nu blijft ik maar hangen tussen hoop en vrees. ook al hou ik nog zoveel van mijzelf er is nog altijd je gezin die aan je blijft trekken. liefs kreeftje | |
| tomatje | 09-02-2006 14:06 |
| goh kreeftje ik wil niet zeggen dat vele hier niet van zichzelf houden hoor maar tis ook een beetje teveel houden van de ander niet ? En zoals je zegt je man wil er zelf ook aan werken dat maakt het ook voor jouw weer iets moeilijker voor de stap te zetten knap van hem en mss komen jullie er samen wel uit idd tis wederzijds jij jouw jeugd hij zijn jeugd. Naar je kinderen toe je hebt gedaan wat je dacht dat goed was om alles samen te houden hiervoor moet je je ook niet schuldig voelen. Wat is je verantwoordelijkheid in alles ? Wie is de schuldige ? trek je dan jezelf in twijfel ? Ieder doet zijn best op zijn manier en met zijn kunnen op dat moment. Maar dit wil toch niet zeggen dat we de ander daar dankbaar voor moeten zijn dat ze het willen doen (veranderen werken aan zichzelf). Het is voor hen zelf toch ? Of geeft dit een bevestiging naar ons toe die we zelf zo graag zouden krijgen? Tis allemaal maar een denken van me, vragen die bij me opkomen liefs tomatje | |
| kreeftje | 20-02-2006 23:45 |
| Hoi tomatje, Ik las net weer je reactie, wil er nog wel ff op terug komen. Ik heb er nog eens over nagedacht en het is idd zo dat ik hem dankbaar ben dat hij zichzelf wil veranderen. Dat is toch eigenlijk zot he! Ja, ik zit vaak met de vraag,is het niet mijn eigen schuld dat het zover heeft moeten komen, hij zegt dat ook altijd, had je maar eerder met je vuist op tafel geslagen. Tuurlijk heb ik altijd na een ruzie dit geopperd maar hij zei altijd, houd je kop toch je hebt erom gevraagt. Als je dat maar vaak genoeg hoort geloof je het zelf ook nog.Vlak na de ruzie weet ik het altijd zeker dat het mijn schuld niet is, maar als de tijd verstrijkt begin ik altijd te twijfelen. Hoe komt toch dat je niet sterk in je schoenen staat. Het lijkt wel of anderen dit wel kunnen. Ik was vroeger zo,n kind dat opging in het meubilair. Vooral niks zeggen dan. Ik heb nooit geleerd hoe het wel moet, mijn moeder lag vaak te huilen op bed, ik zei weleens:ga dan toch bij hem weg. Altijd zei ze maar ik hou toch van je vader. Alles had ze voor hem over zelfs de schuld opzich nemen. Een paar van mijn zussen trokken altijd partij voor papa en vonden m,n moeder maar een zeur.Het lag aan haar, als ik ze daar nu mee confronteer dan geven ze niet thuis. Omdat ik in de zelfde situatie verkeer begrijp ik zo goed hoe zij zich voelde, helaas leven mijn ouders niet meer. Ik kan het mijn vader niet meer vragen waarom hij zo tegen mijn ma deed, terwijl ik weet dat hij toch van haar hield.Ook nu begrijp ik waarom mijn moeder niet is opgestapt, net als ik niet opgewassen tegen de emotie, die los komt, gaan in het voor jou onbekende, je zogenaamde bekende veiligheid. Je voelt je bekend met de onrust die je relatie beheerst. Als je het boek goed leest dan komt er zoveel duidelijkheid, Het hoe en waarom je in deze relaties verzeild raakt en in gevangen blijft zitten. Het beangstigd me dan ook. hoe kan ik als kind mijn moeder zeggen dat ze weg moet gaan en terwijl ik er zelf in verzeild raak niet weet wat ik moet doen. Oftewel niet durf te doen..... liefs kreeftje | |
| marit | 21-02-2006 11:54 |
| hoi ik wil me ff er in mengen als jullie het ni erg vinden. er komt inderdaat een heel groot deel uit je jeugd vandaan mijn ex zag hoe zijn pa zijn moeder en zussen sloeg en wist dus ni beter geen excus maar wel belangrijk. zelf was ik onzeker over mijn uiterlijk en dat zag hij ook wel maar ik denk ni expres ik denk dat het gevoel/instinkt was. je blijft denk ik zo lang bij die persoon omdat er ook goeie dingen zijn want wie blijft er nou bij iemand die alleen maar kan slaap en schelden en ze zijn dan ook zo lief als ze het een x zijn. en je weet ook wat je aan ze hebt je weet wat je moet doen om het leuk te hebben maar je weet ook wanneer het ruzie word en het is veilig om dat te weten. als je bij hem weg gaat ben je alleen en ben je een heleboel kwijt soms zelfs alleen en alleen is ook maar alleen. ik ben b.v mijn vrienden en spullen kwijt geraakt en mezelf beeld dat al laag was voor de relatie was alleen maar minder geworden. ik lees nu een boek je kan je leven helen en het leest erg goed ik heb er veel aan.ik denk dat we zo aan die mannen hangen omdat ze ons nodig hebben en het is een erg fijn gevoel nodig zijn. en natuurlijk ook nog de liefde en de aandacht en een droom die je hebt van hoe het later zal zijn en als je weg gaat gaat je droom ook weg. ik ben lang boos geweest op mijn ex maar daar merkt hij nix van hij gaat rustig verder en ik denk dat ik dat ook maar moet doen want ik heb alleen mezelf maar hier mee. maar als iemand ramon vervat kent weet met wie hij gaat trouwen zeg het dan tegen haar!!!! | |
| tomatje | 21-02-2006 16:50 |
| Misschien lees je dit niet graag marit maar ik denk dat je ex wel weer een ander zal vinden. Wat anderen ook tegen haar zullen zeggen ze zal het niet willen zien en als ze al zou merken zal ze voor zichzelf denken dat zij wel degene zal zijn die hem de juiste liefde kan geven zodat hij bij haar lief en aardig zal zijn. Net zoals wij onbewust of bewust dit ook hebben gedaan waarschijnlijk. Werken aan jezelf is eigenlijk nog het belangrijkste (is nu mijn mening) heb voor mezelf al bedacht als ik dezelfde blijf en niet aan mezelf ga werken zal ik op de één of andere manier steeds in dezelfde relaties terecht komen denk. Tis allemaal zo moeilijk he :o( We willen lief zijn, helpen ....... en liefde terug ontvangen is dat zo mis ? Neen dat is niet mis, maar we cijferen onszelf weg in ons lief zijn helpen .... en dat is wel mis denk ik al denken we dat de ander dat ook doet. Mijn ervaring nu op dit moment is dat ik aan mezelf moet werken voor ik verder kan en als men partner (ga nog met hem om maar we wonen niet meer samen) dit ook doet kan het mss nog ooit iets worden tussen ons het zal heel anders zijn veel rustiger enz maar het zal een standvastige en degelijke relatie kunnen worden met wederzijds respect denk ik maar denk denk denk :o) liefs tomatje | |
| tomatje | 22-02-2006 00:52 |
| Voel me opt moment rotslecht slechter dan rotslecht. Ik woon nu niet meer samen met men partner en hij blijft doorgaan das gewoon niet normaal ik ben dit zo beu he !!! Ik hou een dagboek bij eigenlijk is dat helemaal niet nodig want tis altijd herhaling. Alles komt gewoon terug en terug en toch hou ik hem bij en als ik alles overlees voel ik me verdrietig. Heb ooit gehad dat ik het aant lezen was en aant huilen ging en plots dacht ik "tomatje dit is jouw leven waar je mee zit te lezen" heeft me toen wel even men ogen opengedaan. Als het iemand anders was geweest zou je die persoon willen troosten en stevig vasthouden gewoon er zijn voor die persoon en zachtjes proberen verder te laten gaan met haar leven. Waarom doe ik dat nie ? waarom ? goh ik wil er niet over nadenken of ik heb er een schuldgevoel bij en dat is het laatste dat ik nu kan gebruiken. Moet me sterk maken voel me zo wegglijden en ik kan mezelf dit nu niet toestaan, ik moet sterk zijn !!!! IK MOET STERK ZIJN -edit- verplaatst door admin | |
| marit | 22-02-2006 12:58 |
| ik denk dat je gewoon door moet gaan met schrijven maar het dan een hele lange tijd ni lezen. als een verwerkings proses kan het goed helpen maar wacht ff met herlezen. en nou en dat het herhaling is het zit je dwars en dat is normaal. en het is nu ff door bijten ooit houd hij wel op en laat hij je met rust. sterkte je kan het!!!!! | |
| luna71 | 22-02-2006 16:36 |
| Hoi Tomatje, Meid ik weet precies wat je doormaakt. Ik dacht ook ff dat het met mij helemaal de goede kant op ging. Maar helaas, ik sta momenteel op instorten. Ik hoor hem helemaal niet ( hij heeft nl alweer een ander). Ja 1 keer, vorige week, hij was poeslief en vroeg of ik de aangifte niet in wilde trekken, NEE dus. Nu heeft hij ook aangifte gedaan??? Ik krijg hem niet uit mijn kop, wetende dat hij me zoveel pijn heeft aangedaan. Ik neem al helemaal geen contact met hem op uit zelfbescherming. Maar het doet zoveel pijn. Zoek nog steeds de schuld bij mezelf, wat ik niet kan begrijpen. Want ik heb geen schuld! We moeten hier doorheen, veel pijn en verdriet, maar het MOET. We moeten sterk blijven al is dat nog zo verdomde moeilijk. Sterkte en veel liefs Luna | |
| tomatje | 22-02-2006 17:47 |
| mss is dit helemaal geen reactie op wat jullie schreven ik weet het allemaal niet maar vraag mezelf even af heb ik in het begin van de relatie mezelf een meerwaarde (schat mezelf al niet zo heel hoog in denk) laten geven door hem terwijl het eigenlijk al men eigenwaarde was maar ik gaf men eigenwaarde af en verwachte ook dat hij er lief en aardig mee zou omspringen en dat deedt hij ook in het begin en dat is het vergif daarom blijf ik nog steeds geloven in hem maar tis eigenlijk een willen geloven in mezelf. Hij heeft mijn eigenwaarde en zoals hij er nu mee omgaat ben ik NIKS waard en dat kan hij mij alleen maar geven doordat ik mijn eigenwaarde aan hem afgaf vol vertrouwen. Dus ik moet mijn eigen waarde zelf terug in handen nemen en mezelf vertrouwen en men eigenwaarde nooit meer afgeven. Tis heel moeilijk ja tis heel moeilijk maar ik ga er wel aan werken anders zal ik aan hem blijven hangen. | |
| luna71 | 22-02-2006 18:16 |
| Ik heb mezelf bij hem heel kwetsbaar opgesteld en daar heeft meneer bij mij gewoon misbruik van gemaakt. Hij heeft mijn eigen identiteit afgenomen... Ik moet nu ook weer op zoek naar mezelf. Het klinkt hier ook allemaal zo herkenbaar, en dan maar denken dat je de enigste bent met zoveel pijn en verdriet, pfff Liefs Luna | |
| tomatje | 22-02-2006 20:29 |
| gek he dat iemand anders je indentiteit kan afnemen, zit er als maar over te denken gaf de mijne ook af. Terwijl je hebt ze nog altijd als je wilt toch? Daar haal je bij mij ook iets naar boven "stelde me heel kwetsbaar op" alles en nog wat vertelde je hem in vertrouwen. Zo weet hij ook wat je gevoeligste kanten zijn en daar maakt hij voor zichzelf gebruik van om zijn eigen goei gevoel te behouden en we zitten in een cirkel rond te draaien. Voel me nu stoer en wil die cirkel deze keer echt doorbreken ik wil men indentiteit terug toch niks mis mee ???!!! | |
| - | 23-02-2006 10:40 |
| Ja gek he, je weet gewoon niet meer wie je zelf bent. Je hele "ik"leg je in zijn handen. Dat hebben we zelf gedaan. Maar bij de verkeerde persoon. Iemand die alles van je af neemt, je vrienden, familie, je zelfvertrouwen, geloof in ej zelf, je hele identiteit, je ik...je bent niets meer. En dan vinden die mannen het nog iirtant ook als je onzeker bent. Ja hoe zou dat nou komen? Ja dat ligt ook aan ons. En als je dan es voro jezelf opkomt en kiest voor je eigen, dan wordt hij alleen maar kwaaier en krijg je meer klappen. Dus val je weer terug in het niets zijn. En ondertussen blijf je verliefd op hem. Want omdat je niets bent, is hij de enige op de wereld die je een "iets" kan laten voelen. Alleen hij is in staat om je een goed gevoel te geven. Je heult dus met je eigen vijand. Sleeping with the enemy. Hij, degene die je kapot maakt, heb je ook weer nodig om je te helen. Eventjes lukt dat en vervolgens maakt hij je weer kapot. enz, vicieuze circel. Het is echt zoals ik al eerder zei een soort verslaving. En pas als je zelf sterk wordt, kan je er uit komen. Eerder niet, want je blijft hem nodig hebben. Je moet op het punt kmen dat je hem niet meer nodig hebt en alleen met jezelf door 1 deur kan en blij bent met jezelf. | |
| kreeftje | 23-02-2006 11:50 |
| hallo dames, tja, het is allemaal zo,wat jullie zeggen over je indentiteit. Maar kom op, werken aan jezelf, we zeggen het allemaal en weten toch hoe dat moet? Ik weet zeker dat het helpt, als jezelf sterk wordt is hij zijn slachtoffer kwijt. De heren mishandelaars zijn eigenlijk zwakker als wij hoor.Als je dat goed in je hoofd stopt en steeds hehaald, kom op ..... recht je schouders, blijf dicht bij jezelf. Je zal zien dat dat je helpt. Natuurlijk is de ene man de andere niet, je hebt natuurlijk hopeloze gevallen daar moet je zeker bij weggaan. maar als er nog hoop is.... Als jezelf veranderd dan veranderd je relatie vanzelf ook. Misschien loopt het dan ten einde maar hoeft niet. Het kost een hoop energie en als je dat waard is moet je er voor gaan, in ieder geval voor jezelf. JIJ bent degene die waardevol is, zie dat zelf in. Haal je positieve kanten naar boven je hebt je vast wel een paar. Schrijf ze op, herhaal ze steeds in je hoofd, als meneer je weer naar beneden haalt. Wees overtuigd naar jezelf. IK HOU VAN MEZELF !!!!! IK ben wel leuk, ik ben niet dom, ik ben niet onzeker. Ik weet wat ik waard ben. toch??? Het is allemaal verdomd moeilijk, maar wij zijn degene die de circel kunnen doorbreken. Laat je niet gevangen houden in een hopeloze relatie. | |
| Sefia | 25-02-2006 13:58 |
| Gogh Tomaatje, Ik had je verhaal gelezen. Ik heb het gevoel dat je echt op de goede weg bent en veel veranderingen zijn gekomen. Hoe jij je woorden eentijdje terug uit en hoe je het nu uit. Gogh wat goed zeg. Veel liefs Sefia. | |
| tomatje | 05-03-2006 20:20 |
| Ik heb hem eens de uiting gedaan zonder dat ik me daar helemaal bewust van was "ik heb je niet meer nodig" hij stuurde me nadien ne mail dat voor hem dan zijn werk af was. Ik had het aan hem te danken dat ik hem niet meer nodig had. HIJ HAD ZIJN WERK GOED GEDAAN !!! Was ik dan in zijn ogen enkel iemand waar hij aan moest werken .......... ik ben wat in de war blijkbaar heb nood om tegen iemand te praten en wat reactie terug te krijgen, ben een beetje af aant zakken denk ik weet het even allemaal niet meer. liefs tomatje | |
| luna71 | 05-03-2006 20:47 |
| Wat weet je allemaal ff niet meer. Gooi het eruit meid. Misschien kunnen wij je helpen. Liefs Luna | |
| kreeftje | 05-03-2006 20:47 |
| lieve tomatje hou vol hoor, ik begrijp heel goed hoe je,je voelt. Heb dat ook weleens, weet niet meer waar ik het zoeken moet. Als ik de verhalen lees denk ik altijd oh god wat verschrikkelijk, terwijl ik in het zelfde schuitje zit. Maar dat is zelfbescherming geloof ik. Ik denk het toe, de situatie. Lijkt het minder erg. Sinds een paar dagen weet ik dat mijn man een borderline persoonlijkheid is. Aan de ene kant blij dat er een diagnose is, dat het ,,ergens,, door komt en aan de andere kant weet ik niet hoe de toekomst er voor staat. Ben er zo onzeker over! Ik hoop dat we elkaar kunnen steunen op deze site, elkaar een hart onder riem steken, dat hebben we echt nodig. Dus kom op tomatje vecht voor jezelf je bent het waard. liefs kreeftje | |
| tomatje | 06-03-2006 18:38 |
| hé luna en kreeftje fijn dat jullie reageerden doe me echt deugd ik ben van men werk aangekomen en voor de kids bezig geweest, gegeten en dadelijk komen kijken of iemand had gekeken naar wat ik had getypt. En JA jullie waren komen kijken en ook nog iets gezet thxxxxxxx het maakte me eigenlijk niet uit wat er getypt werd maar tis in ieder geval fijn om te lezen dat er een diagnose is bij je man kreeftje. Zo komen jullie toch al een stukje verder nu kunnen jullie gerichter werken terwijl het anders wat zoeken was in het duister. Vandaag was men dag goed. Mss ook een tip voor jullie : de dochter van men vriend heeft anorexia en had daar de opdracht gekregen om alle complimentjes die ze haar gaven te noteren haar gevoel en haar gedachten erbij te noteren. Ze mag haarzelf natuurlijk ook complimenten geven en noteren. Toen ze me dat vertelde zei ik dat ik zoiets wel leuk vond en ze spoorde me aan om het ook te doen en ze zou er naar vragen. Daar ben ik dan ook mee begonnen. In het begin hoorde ik niets maar naar haar toe kon ik dat niet maken dus nog beter luisteren wat anderen zeiden tegen me. Het kan gek klinken maar ik krijg best wel veel complimenten van anderen en dat geeft me ook een goei gevoel. Denk ook dat dat de bedoeling is van haar therapie om niet alleen het negatieve te blijven zien waar wij mensen in het algemeen vlug naar grijpen. Het rotte gevoel waar ik gisteren in hing is daardoor ook wat vervaagd en ik wil het ook zo houden. Thanks !!!! Jullie zijn schatten !!! zo al een eerste zinnetje voor in jullie complimentenboekje :o) liefs tomatje keep the good spirit !!! | |
| tomatje | 17-03-2006 18:46 |
| Hier ben ik dan nog eens even, om te zien hoe het allemaal met jullie gaat. Mijn situatie is nog steeds dezelfde maar ik geraak er zo een beetje uit denk ik. Mijn gevoelens voor men partner gaan beetje bij beetje weg heb ik de indruk. Nu ik minder bij hem ben ga ik ook meer een eigen leven krijgen en doordat ik aan mezelf werk leer ik ook meer en meer van mezelf en de behoefte om bij hem te zijn verdwijnt er blijkbaar stillekes bij. Hoe ik het hem moet zeggen weet ik totaal niet want hij is zover nog niet. Hij is nog steeds naar zijn therapeut aant gaan en hij krijgt het ene inzicht na het andere. Het zou hem moeten veranderen. Vandaag weer achter dingen gekomen die hij had achtergehouden ik word da beu en het zegt me niets meer dat hij maar doet. Sebiet komt hij langs voor een gesprek met me goh ik heb er eigenlijk helemaal geen zin in. Hij als persoon zegt me niets meer mss komt het nog wel terug maar zoals ik me nu voel spreekt hij me totaal niet meer aan en snap ik ook niet van mezelf hoe ik ooit iets in hem heb kunnen zien. Hij is totaal niet aantrekkelijk, heeft me totaal niets te bieden, hij had aandacht nodig en dat gaf ik hem graag voelde me hierdoor belangrijk denk. De behoefte om hem aandacht te geven is er ook niet meer echt bij mss daardoor dat het komt dat hij me helemaal niets meer zegt. Moet zijn aandacht ook niet meer echt, voor mij is het zoiets van doe maar waar je zin in hebt het zegt me niets meer wat je denkt doet ......... liefs tomatje -edit- verplaatst door admin | |
| - | 17-03-2006 21:54 |
| Jee tomatje, dat is wel wat wat je daar zegt...is wel iets heeeel belangrijks he?...je gevoelens gaan weg...ik heb dat nooit gehad, ik hou ook nog steeds van hem. Ik denk dat het voor jou wel"fijn" is op deze manier en je je steeds sterker en vrijer gaat voelen. Op deze manier wordt het wel makkelijker voor je denk ik..... | |
| tomatje | 18-03-2006 08:12 |
| Gisteren dus dat gesprek gehad dat hij wou. Nu snap ik waarom ik er geen zin in had. Deze keer ben ik nie gebogen al kwam hij met de mooiste dingen af int begin, toen ik dan weigerde om hem te vergeven. Werd hij boos want hij kreeg van mij niet wat hij gewoon is van te krijgen, voor de eerste keer anders vind ik het al fel of lief dat hij dat doet en vergeef alles weer. Twas herhaling van vroeger. Omdat ik niet boog zoals hij had voorzien. Kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd wat bij hem dwars zat. Dingen waar hij verantwoordelijk voor was probeerde hij in mijn schoenen te draaien. Het kwam doordat ik dit zei of dat had gedaan blablabla en hij wou duidelijkheid, afspraken ....... en wou ook eens weten waarom ik afstand hield ...... Ik ben blij dat ik nu sterk ben geweest en eens voor mezelf ben opgekomen en dat moest hij deze keer maar nemen of laten. Ik bots nu sinds ik meer en meer voor mezelf op kom en meer rekening eis naar mezelf toe, en dit is te laten of te nemen. Maar ik merk ook dat mijn omgeving eigenlijk nadien wel meer rekening met me begint te houden. Hoe het juist in elkaar zit weet ik niet maar ik word beetje bij beetje meer bewust van mezelf en dat aanvaarden mensen ook. En inderdaad het leven wordt me na al dat botsen met mensen toch gemakkelijker en dit niet alleen in mijn relatie maar ook in vriendschappen , kinderen .... Tis een bevrijding naar je eigen gevoel te leven maar tis niet makkelijk. Mijn instelling vroeger was alles voor de lieve vrede en in alles toch maar het goeie zien en proberen te doen al ging ik over mijn eigen grenzen hiervoor. Mijn grenzen beginnen me duidelijker te worden en begin ook naar mezelf te luisteren niet makkelijk maar het eindresultaat is gewoon fantastisch !!! liefs tomatje | |
| Andrea | 18-03-2006 10:09 |
| Heerlijk lijkt me dat dat je nu objectief naar hem kan kijken en niets meer voor hem voelt... Naar mijn idee is dat de enige manier om dit voor jezelf af te sluiten. Ik hoop dat ik ooit op hetzelfe punt aan zal landen. | |
| marit | 22-03-2006 13:14 |
heel goed van en voor je je bent op de goeie weg. nog ff en je wilt hem nooit meer zien en als je hem ziet is het gewoon klaar voor je en kan je weer verder met je leven en iets nieuws op bouwen! ga zo door en laat het me af en toe eens weten hoe het met je gaat (als je wil natuurlijk) mgerhardt83 hotmail.com | |
| tomatje | 13-04-2006 22:26 |
| Hier ben ik weer, ik ben ongelooflijk niet te doen!!! Beetje bij beetje toch terug contact met hem gemaakt en zoals jullie al kunnen raden trap ik daar weer in. Toch ben ik veel nuchterder in de relatie. Daar ik heel veel vrienden heb (thx aan al men vrienden) is er een sociale controle en die durf ik ook niet te lossen wat eigenlijk een teken aan de wand is. Vandaag was het weer nen hele schone uitleg voor iets dat helemaal fout zat zoals ik hem ken. Wou gewoon niet meer luisteren en ben hem gaan negeren meestal is dit de beste methode. Op een gegeven moment zij zelf ook : " ik ben het weer goed aant verknallen". Voor mij betekende dat al veel maar liet dit niet merken anders krijg ik dat zinneke de volgende keer weer te horen en zo denkt hij dat het allemaal weer goed komt. Ik zal hem pas erkenning geven als ik verandering in zijn gedrag zie en eer niet. Wat hij natuurlijk ook probeerde is van het slachtoffer te spelen. Mooi niet meer hoor!!! De wereld mag vergaan maar daar weiger ik voort in te trappen. Ma swat het zit me even tegen maar das nog niet het einde. Heb hem ook laten horen dat hij mag gaan en wegblijven als hij dat wilt en dat is al sterk zijn voor me. Toch merk ik dat dit hem wel even de lichtjes doet branden. Alles deze avond dus over me heen gekregen van lieve woorden, proberen mij de schuld te geven, slachtofferrol heeft hij ook aangenomen noem maar op ge kunt het niet bedenken of hij heeft het geprobeerd zonder succes. Probeer jullie op de hoogte te houden wat dit uiteindelijk oplevert. Ik moet vooral sterk in mijn schoenen blijven staan denk. Ik heb een smelthartje en das niet echt aan te raden. Dus even een steentje van maken om uiteindelijk toch te komen tot een normale relatie. liefs tomatje -edit- verplaatst door admin | |
| Naam onbekend | 13-04-2006 23:43 |
| Waarom maak je het jezelf zo moeilijk?? weer met zijn gedrag te maken krijgen. Je hebt er dan wel een goede oplossing voor; hem negeren; das idd het beste wat je kan doen.. maar das toch moeilijk! om je elke keer af te moeten zetten tegen zijn vervelende gedrag.. als of hij een kind is wat je maar niet opgevoed krijgt. het lijkt me heel veel moeite en energie kosten en die kun je beter in jezelf steken. Opmerkingen als 'ik heb het weer verknalt'. komen mij ZO ontzettend bekend voor! en dat zielige slachtoffergedrag ken ik ook. Ik denk dat je hem het beste aan de kant kunt zetten met de opdracht dat hij zichzelf moet verbeteren. Dan zul je vanzelf zien wat hij doet; vechten voor JOU, of een andere vrouw zoeken die wel alles van hem pikt. | |
| Andrea | 14-04-2006 11:01 |
| Ik hoop echt voor je dat het werkt ! Ondanks dat de meningen over je keuze ongetwijfeld uiteen zullen lopen kan ik je alleen maar aanraden om al je strategieën toe te passen waarvan jij denkt dat ze mogelijk kunnen bijdragen aan het hebben van een normale relatie. Ondervinding is de beste leermeester en vaak kan je pas een definitief besluit nemen als je voor je eigen gevoel alles geprobeerd hebt..en dan nog is het moeilijk. Pas echter wel goed op jezelf en verlies je eigen behoeften en rechten niet. Ook ik heb alle stadia doorlopen, goedschiks, kwaadschiks, negeren enz...en weet hoe vermoeiend en teleurstellend dit allemaal kan zijn, het vreet energie want ipv jezelf te zijn ga je een rol aannemen. Juist omdat ik alles geprobeerd heb weet ik waar ik sta en dat sterkt me om mijn beslissing door te zetten omdat ik er door ervaring ben achter gekomen dat er geen enkele remedie meer restte. Succes, Andrea. | |
| tomatje | 16-04-2006 08:33 |
| Mijn verder relaas: De volgende dag heeft hij het proberen goed te maken, wat ik in eerste instantie niet wou aannemen heb er een ganse dag over laten gaan. In de avond terug gewoon kunnen praten. Hij zag dat hij totaal fout zat en het gaat nu goed, prima zelfs. Ik heb de indruk dat hij meer en beter gaat zien hoe hij zelf bezig is en hoeveel dit stuk kan maken. Het is allemaal al heel anders dan een jaar geleden, de hevige grellige confrontaties zijn minder erg, praten lukt veel beter en dit op een normale manier. Misschien komt dit ook wel door dat ik telkens als het teveel werdt een tijdje op een ander kon gaan zonder pardon. De angst die ik lang voor hem had begint hierdoor ook een beetje door weg te gaan, merk ook dat hij meer rekening met men gevoelens houdt. Kortom : het zal nog wel een lange weg zijn met vallen en opstaan maar ik zie verandering en deze keer niet doordat ik zelf me aanpas wat heel lang zo is geweest. liefs tomatje | |
| tomatje | 15-05-2006 10:13 |
| kuch kuch ik voel me hierbij ongemakkelijk want hier ben ik weer, hoor zo vaak tis je eigen keuze. Idd het is mijn eigen keuze toch dringt dit op de één of andere manier niet echt tot me door. Ik weet niet hoe mijn hersenen werken. Het is een patroon en ik blijf maar meelopen. Dat mensen die die ervaringen niet hebben me soms bestempelen als gek .....is eigenlijk niet verwonderlijk. Ze zien me na een tijd nog als een hoopje ellende en ze kunnen het niet vatten dat ik toch telkens terug KIES voor hem die me door zijn gedrag zover krijgt. Met andere woorden hier zit een hoopje ellende :o). Ik probeer er soms zelf mee te lachen want huilen heeft ook geen zin. Ik ben dus op zoek voor mezelf hoe ik hier uitgeraak. Mijn voorlopige theorie: op een gegeven moment voel je je zo slecht door het gedrag van je partner dat het minste dat hij je tegemoet komt in eender wat, je dat al veel doet. Terwijl een sterk persoon (m.a.w ik besef dat ik niet sterk ben) gewoon zou kappen. Kansen geven noem ik dat eigenlijk. Wat je ook geleerd wordt je moet anderen kansen geven om hun fouten goed te kunnen maken, anders ben je toch een onmens toch? Het is allemaal zo dubbel. Vele zien me als iemand die sterk is, en vaak sta ik ook men mannetje. Ik brabbel of tater der hier nu maar even op los misschien hangt het helemaal niet aan elkaar heb het gewoon even nodig :o). Nog een gedachte : in mijn vorige relatie kocht ik schoenen voor mezelf in deze relatie wil ik schoenen kopen voor mezelf maar uit angst voor de reactie die ik erover kan krijgen laat ik ze staan. Is het dan zo: dat ik als je normaal met me omgaat die angst niet heb? of is het nog iets anders? Dit weekend men verjaardagsfuif gegeven: heel de week heeft hij rot tegen me gedaan op vrijdag heb ik hem toch durven vragen of hij in zijn eigen appartement zou willen slapen omdat ik gewoon niet meer een slaapgevoel krijg als hij bij me in huis is en ik wou men eigen verjaardagsfuif toch een beetje als mens beleven. Dan weet hij ergens wel hoelaat het is en dan is het plots ok geen probleem. Mijn beste vrienden zeggen het me nu ook. Nu je zover bent dat je zelf hoopje ellende bent zal hij je weer de hemel beloven en is alles goed maar ik weet ook uit ervaring dat dit met veel geluk een maand goed kan lopen. Voor ik het weet doe ik alles weer fout. Zaterdag men fuif gek vond ik dat. Ik was selectief geweest in mijn vrienden en er was zo ongeveer 50 man. Hij heeft geen vrienden heb nog nooit iemand ontmoet die hij als vriend heeft. We zijn iets meer dan 2 jaar samen is dat niet gek vraag ik mezelf dan soms toch af. Ik weet dat ik mega super goei vrienden heb en ik ben ze zoals ik al in eerdere verhalen heb geschreven onwijs dankbaar dat ze achter me blijven staan, ongelooflijk eigenlijk dat zoveel mensen achter me blijven staan al zorgt hij ervoor dat ik minder contact met ze neem. Dit weekend nog met hem over gesproken. Hij geeft me telkens als ik met vrienden wil afspreken een rot gevoel. Het resultaat: als ik een week misschien wel twee weken een rot gevoel moet krijgen van hem (hij kan er ook geen goed woord over kwijt) of een avondje met een vriendin een filmke pakken ja je denkt toch 2x na voor je dat nog doet. Wat is zijn reactie goh maar jij moet toch gaan wat ik ook zeg of doe. Tis jouw keuze jij gaat niet naar je vrienden jij kiest daar toch voor. Ja idd het is mijn keuze maar tis kiezen tussen afspreken met men vrienden en een week of meer met een rotgevoel te zitten door hem en dat laat hij op verschillende vlakken merken. Of geen afspraken maken en dit al uitschakelen om geen rotte gevoelens te moeten hebben. Gisteren zegt hij goh tis geen leven met me ik zie niet wat ik allemaal doe, ik ga terug naar mijn eigen appartement. Hij gaat naar de keuken zegt tegen zijn dochter (anorexiapatient) we gaan hier weg tis niet jouw schuld maar de mijne. Ik vond dit zo erg voor haar ze sloeg wat in paniek en wist niet wat er gebeurde. Ik zei hem toen dat hij beter uit zijne slachtofferrol kon komen en misschien beter een wandeling kon maken of iets anders dat hem toch wat beter kon laten voelen. (toch nog wel met de gedachte dat hij de volgende dagen naar zijn appartement zou gaan) Oke hij bleef. Voor de rest werdt het een gezellige namiddag met z'n allen. In de avond gaat hij zijn dochter weg doen en zegt dan tot straks en hij is weer vrolijk en voor hem lijkt alles weer voorbij. Ik reageerde hierop "liever niet tot straks". Waarbij hij me verwonderd aankeek. Dan vraag ik me toch af wat zijn je woorden van die middag van je waar. Je ziet dat je me pijn doet en geeft zelf aan dat het beter is dat ik tot rust kom. Een paar uur later is dit allemaal voorbij ? En idd hij propt me vol met schuldgevoel terwijl het zijn verantwoordelijk is. Hij kan me een goei gevoel geven een tijdje hij kan goed praten, dit is ook vaak iets dat hij gebruikt om achter te schuilen, om nadien te zeggen maar je hebt dat verkeerd begrepen van me en dat komt omdat ik me niet altijd even duidelijk kan uitdrukken. Goh ik word gewoon gek van mezelf en anderen ook denk. Dit weekend nog tegen één van men vrienden met een lach laten horen dat jullie degene zijn waar ik nog tegen kan praten en die me begrijpen, nadat ik hem verteld had dat ik de relatie terug had opgepikt. Voor de grap deedt hij het wurgteken naar me zo van goh dat doe je toch niet je gaat er door kapot. Ja hier vindt ik vaak nog steun omdat ik echt wel volledige steun voel. Jullie begrijpen al is het misschien met lede ogen dat het allemaal niet zo makkelijk is dan dat het lijkt omdat we hier zo een beetje in hetzelfde schuitje zitten. Een pakje van men hart dat ik dit even kwijt kon. groetjes en liefs tomatje -edit- verplaatst door admin | |
| Joosje | 16-05-2006 10:39 |
| Hoi tomatje, misschien ben je ook sterk omdat je het volhoudt? Of omdat je merkt dat het niet klopt? Voor beide moet je volgens mij sterk zijn. En volgens mij is het ook zo, dat hoe langer je blijft, hoe moeilijker het wordt om weg te gaan. Op een gegeven moment is er een druppel waardoor het genoeg is. Die vind je door te luisteren naar je gevoel en zo te merken wanneer hij je grenzen overgaat, over is gegaan. Ik kwam er achteraf achter dat die druppel al lang geleden was gevallen, en ben toen steeds meer afstand gaan nemen. Herkenbaar hoor, dat hij A zegt, en daarna B, en doet alsof hij nooit A heeft gezegd. Daardoor ga je weer aan jezelf twijfelen (en heeft hij macht). Ik zou zeggen, doorbreek dat en luister naar jezelf! Sterkte | |
| tomatje | 17-05-2006 07:55 |
| thx joosje beetje bij beetje help je door dit men ogen opengaan die ik telkens weer sluit door die twijfels en idd nu ik het lees : zo heeft hij macht. Het woord doorbreken geeft me ook kracht. Heb laatst een kunstwerk gemaakt na een droom. Een cirkel van prikkeldraad met daarnaast een kniptang en een soort zaag. Daar wou ik mee zeggen negatieve cirkels moet je zelf doorknippen of zagen en zolang je daar niet aan werkt zal de cirkel blijven. liefs tomatje | |
| Joosje | 17-05-2006 09:54 |
| Dat is iets wat ik zelf ook heb ontdekt, dat je het zelf in stand houdt, door te blijven, en te luisteren naar wat hij zegt en je zo te laten intimideren, manipuleren en mishandelen zelfs. Voor mij woog het 'goeie' niet meer op tegen het 'slechte', vooral ook omdat ik het 'goeie' ging zien als manipulatie... Het vertrouwen in hem en mijn gevoel voor hem verdwenen... En je kunt hem kansen geven, maar hoeveel? En heeft het effect? Wordt het beter? Op een gegeven moment moet je aan jezelf gaan denken, en verantwoordelijkheid voor jezelf nemen, ipv voor hem (want dat is zijn verantwoordelijkheid!). En die gedachten bij het schoenen kopen, had ik ook, dus volgens mij past dat in het plaatje. Ik voelde me over bijna alles schuldig tegenover hem, was bang voor zijn reactie, en had het idee dat ik verantwoording schuldig was aan hem. Ik kroop helemaal in mijn schulp en werd steeds stiller, want op een gegeven moment durfde ik ook niet veel meer te zeggen. Ik ben uit de relatie gestapt, omdat ik voelde dat dit patroon tussen ons in bleef zitten, en dat mét de herinneringen aan het verleden, was genoeg voor mij. Succes en liefs, Joosje | |
| tomatje | 17-05-2006 18:17 |
| hoi joosje, Neen het heeft geen effect al krijg ik telkens te horen dat hij eraan gaat werken, soms wil ik het wel even zien en hij kan zo een 2tal weken normaal met me omgaan maar dan is het weer voorbij. Je ziet het oude vertrouwde patroon gewoon terugkeren en zoals je zegt komen de herinneringen van weleer ook weer boven waardoor het ook weer moeilijk wordt om eruit te geraken. Dat zie ik hier ook vaak terug komen SCHULDGEVOEL en dat is ook hetgeen veel doet. Op een gegeven moment voel je je schuldig. Je ziet even verandering en je springt terug op de wagen om iets later terug het wiel te horen breken. Je doet men ogen opengaan ik hou ze open. Men gedachten hebben krachten maar ik moet ze naar mezelf zien te gebruiken. Momenteel ben ik me ook af aant zetten tegen de slechte gevoelens die hij me geeft. Als hij rotte dingen laat horen (hij woont niet meer bij me maar via mail en gsm kan dit nog wel) zeg ik tegen mezelf, alles wat er staat te lezen of ik te horen krijg mag hij uiten maar ik hoef er me geen schuldgevoel door te laten krijgen. Hij probeert zo zijn verantwoordelijkheid naar me te verschuiven toch dit laat ik ZELF toe terwijl het niet nodig is. Ik laat het niet meer toe. Moet voor mezelf zorgen voor men eigen geluk en leven. thx joosje je woorden zijn enorm liefs tomatje | |
| Joosje | 17-05-2006 21:12 |
| Tomatje, ik vind het fijn dat mijn woorden je helpen. Ik heb zelf deze site pas ontdekt na het verbreken van mijn relatie, maar ben er steeds weer verbaasd over dat ik zoveel herken! Dat er zoveel mannen rondlopen die dezelfde 'trucs' toepassen, en vrouwen met schuldgevoel... Het geldt voor iedereen natuurlijk: je kunt er alleen zelf uitstappen. En er over praten en schrijven (en reacties van anderen) kan helpen om zo ver te komen. Mijn ex zou ook veranderen... maar ondanks die mooie woorden veranderde er niks. Het is goed als je je energie (en kracht) voor jezelf leert te gebruiken, in plaats van het eindeloos proberen om het hem naar de zin te maken zodat hij niet boos wordt bijvoorbeeld (in mijn geval). Want als je denkt dat dat kan, verzint hij weer iets nieuws. Zo komt er geen einde aan. Heel goed dat je met afstand leert kijken naar zijn opmerkingen, en je ze minder of zelfs niet persoonlijk aantrekt. Het is precies zoals je schrijft, zorg voor jezelf, en richt je aandacht op jezelf :-) en vertrouw en luister naar jezelf, liefs van Joosje | |
| tomatje | 21-05-2006 12:42 |
| hoi joosje ik hoop dat je dit nog leest want ik ben weer verkeerd bezig denk ik. Ik begin weer dingen te zien in zijn voordeel hoe ik het doe ik weet het niet maar ik merk dat dit proces weer aan de gang is, gek word ik ervan! De mails, smsjes lees ik nu gans anders dan eerst, is het omdat hij nu lief begint te doen tegen me en in eigen boezem ga kijken dat ik mss toch wat te vlug heb zitten te oordelen? Mensen om me heen kunnen hem niet meer aanvaarden in men leven, uit respect naar mij hebben ze dit altijd proberen te doen. Maar merk nu dat die steun moeilijker moeilijker voor hen wordt. Ze kunnen het niet meer aanzien hoe ik ten onder ga en toch zien ze me telkens terug gaan. Mijn allerbeste vriendin zei me gisteren tis oké dat je terug gaat maar dan verlies je mij ik kan dit niet nog een keer aan. Ik kan haar begrijpen vanuit haar gevoel, telkens staat ze klaar voor me als ik breek, als ik er een einde aan maak.... Telkens ziet ze me eronder doorgaan, ze kan het niet meer aan het vraagt enorm veel energie van haar en dat besef ik ook wel. Vroeger waren onze avonden een puur genot met lachen en fun een filmke wat sporten noem maar op. Nu is het alleen maar praten en praten praten steeds over hem. Even radeloos van men eigen gedachten. Vrienden van me staan met enorme haat gevoelens tegenover hem, ze hebben gekke dromen wat ze allemaal doen met hem. Ze zitten dus ook met een verwerkingsproces en kunnen het ook niet meer langer aan denk. Waarom krijg ik steeds weer inzichten (zo noem ik dat) waardoor hij weer in een goei daglicht komt te staan en waardoor ik alleen de goeie momenten weer zie? Waarom doe ik het telkens weer? Hij heeft ook goeie kanten anders zou ik ook niet terug willen daar ben ik van overtuigd. Ik zie voort moment weer zijn goeie kanten de dingen waar ik ook waarde aan hecht. Nu valt me iets te binnen wat je eerder al zei...Tis straks het verleden dat ik mee in de relatie ga nemen en voor ik het weet zullen de negatieve kanten weer boven komen en al het positieve dat ik nu zie verdwijnen als de zon. Na een tijdje zit ik dus waarschijnlijk weer waar ik zat. Dit is misschien op dit moment ook geen slecht inzicht eentje om vast te houden :o) liefs tomatje | |
| Naam onbekend | 22-05-2006 11:46 |
| Hoi Tomatje, ik weet niet precies wat hij gedaan heeft, maar dat heb ik ook geprobeerd, om een manier te vinden om er anders en in zijn voordeel tegen aan te kijken, want ik wilde dat het goed zou komen. Maar ik kon het niet, want het was voor mij niet waar. Zet eens voor jezelf op een rij (op papier bv) wat hij gedaan heeft en wat jij gepikt hebt op het gebied van emotionele manipulatie en/of lichamelijke mishandeling. Stel je dan voor dat iemand dit aan jou vertelt, een goeie vriendin bijvoorbeeld. Wat zou je dan tegen haar zeggen? Ik kon zelf niet met de slechte herinneringen leven. Ik was daar te boos over. Iemand die me zo gemanipuleerd had dat ik zo aan mezelf was gaan twijfelen, daar wilde ik niet mee verder. En het idee dat het nog 1x zou gebeuren, kon ik ook niet aan. Wat er gebeurt (aan het begin van je bericht) is dat je naar hém luistert, en afgaat op wat híj zegt. Zelf kreeg ik het gevoel dat hij speelde met mijn gevoel, door of boos of lief te doen, om mij naar zijn hand te zetten. Zo betekende de lieve gebaren ook niks meer voor mij. Luister naar jezelf! Kun je hem nog vertrouwen? Hou je nog van hem? Of hou je vast aan de gewoonte, het toekomst-idee dat je hebt/had? Of durf je niet alleen te zijn? Wat is het dat je tegenhoudt? Luister naar je gevoel. Krimp je bij bepaalde gedachten ineen (met je schouders omlaag o.a.), of voel je je groter en sterker? Ik heb zelf veel gehad aan praten en schrijven en de boeken 'Als liefde pijn doet' van Susan Forward en 'Scheiden of blijven' van Mira Kirshenbaum. Ik hoor graag nog van je :-) Liefs en sterkte! | |
| kreeftje | 22-05-2006 16:52 |
| hoi tomatje, ik snap je wel ik heb het zelfde. Vorige week was het hier ook weer raak. En nu merk ik dat ik weer terug kruip, wil graag dat het ooit goed komt en probeer zijn goeie kanten te zien. Maar zo doe ik al 22 jr en ja dan neem je het verleden met al die nare dingen met je mee en die staan wel zeker tussen ons in. Dindag dwong hij me tot een besluit, ik zei uiteindelijk dan maar scheiden. Ik heb het mijn mond nog niet uit of hij begint weer met tegen argumenten waardoor ik weer ga twijfelen. Scheiden of blijven? ik ga zeker dat boek lezen, naam onbekend, mss kan ik een beslissing nemen..... liefs kreeftje | |
| Joosje | 22-05-2006 17:54 |
| Hoi Kreeftje, ik hoop dat je er wat aan hebt. Het boek heeft mij geholpen. Een aantal hoofdstukken vond ik van toepassing. Het helpt je om te besluiten of je door wilt met de relatie (en er dan echt wat van te maken) of er mee te stoppen, in plaats van daar tussenin te blijven hangen. Ik was trouwens vergeten om mijn naam in te vullen, naam onbekend = Joosje. | |
| tomatje | 22-05-2006 19:54 |
| hoi hier ben ik dan weer, gisteren heb ik alles gelezen dat je schreef naar Yaffa en daar haalde ik veel uit. Heb het ook aan een vriend laten lezen omdat ik wou dat hij begreep dat het zo moeilijk voor me is. Hij zag totaal het beeld van men vriend erin. Wat je daar zei "lief zijn is ook een vorm van manipulatie" waar men vriend totaal mee akkoord ging. Hij gelooft niet meer in zijn mooie woorden het komt telkens terug zegt hij, we zien het zo aankomen. Tis echt een patroon veel heb ik uit je woorden kunnen halen. Vooral het besluitvaardig zijn is me ook bij gebleven. In de voormiddag nog een massa smsjes van hem gehad, ik merkte plots dat ik reageerde met een angst in me om hem niet kwaad te maken. Toen heb ik besloten om een papiertje op te maken en aan mijne gsm met een rekkertje vast te maken. Wat staat op dat papiertje : 1. kijk na wie effectief schuldig is in het gegeven (met een voorbeeld) 2. wie zijn keuze is het die genomen is (met voorbeeld zoals bv zijn zelfmoordpoging omdat hij niet leven kon zonder me .....) 3. wie is degene die er verantwoordelijk voor is (met een voorbeeld) het geeft me een beter en realistisch beeld van van zijn pogingen me terug te winnen. thx voor jullie steun en je lezen veel succes en sterkte kreeftje en joosje ik denk aan jullie liefs tomatje | |
| Joosje | 22-05-2006 20:29 |
| Ik krijg er een warm gevoel van dat we zo kunnen delen :-) Ik dacht vanavond trouwens nog: niet kiezen is ook kiezen; dus als je alles op z'n beloop laat, is dat ook een keuze. Het zal je sterken om een keuze te maken en daar 100% achter te gaan en blijven staan. Het kan moeilijk zijn, maar als je opschrijft wat er gebeurd is, kun je (kon ik) er echt niet meer omheen. Dat moet je wel willen, die duidelijkheid... want dat kan betekenen dat er echt geen toekomst meer zit in de relatie, en dat is niet niks. Dat kan je leven (voor een deel, en een periode) op de kop zetten. Neem er de tijd voor, maar geen jaren :-) En inderdaad, je krijgt je eigen (automatische) reacties in de gaten. Ik merkte ook dat ik op mijn tenen liep om hem tevreden te houden. En jee zeg, een zelfmoordpoging? Het is hard, maar dat is ook manipulatie (zie ook het boek van Susan Forward). Hij zegt ermee: 'zie je wat je me aandoet? Ik kan niet zonder je.' Zo ver gaat dat... Mijn ex heeft daar ook mee gedreigd. En ook hij kon niet zonder mij.. Maar ik wel zonder hem ;-) Onthou dat het zíjn verantwoordelijkheid is en niet de jouwe. En aan de ene kant heb je zijn pogingen om je terug te winnen, maar vergeet niet wat er in het verleden is gebeurd. Kun je dat (zomaar) accepteren? Ik denk ook aan jou/jullie, veel sterkte, het komt goed! | |
| tomatje | 23-05-2006 22:03 |
| hoi hoi Het gaat me nog steeds goed en ik zie nu ook bewuster hoe hij probeert van me te bepraten. Tis echt een bepraten er zit weinig of geen waarheid in, vroeger hoopte ik dat het waarheid was wat hij zei ..... Kansen geven en men grensen liet ik daardoor telkens overschrijden in de hoop van. Want hij is toch oooo zo mijn grote liefde. Hij weet perfect wat me boeit me bezig houdt waar ik gevoelig voor ben en dat is hetgeen hij me voorhoud als ik zeg dat het voorbij is. Even houdt hij het vol en dan trekt hij naar mijn andere uiterste, hetgeen ik verafschuw, hetgeen dat me pijn doet, hetgeen dat gevoelig is voor me. Tis een wederkeren van dat verhaal en het loopt telkens heel subtiel zonder dat je het door hebt. Zoveel mooie woorden,beloftes ..., tis een patroon dat je mee kan krijgen vanuit je opvoeding, je vorige relaties, je karakter noem maar op. Tis een gewoonte die hij zelf niet door heeft. Mocht hij het al door hebben dan nog is het de vraag of hij die gewoonte kan doorbreken, wat mijn ervaring is : hij zegt dat hij het door heeft om iets later weer terug de gewoonte in te stappen tis een voortdurende strijd met zichzelf en het geeft hem geen aangenaam gevoel. Misschien met therapie te verhelpen maar dat is volgens mij geen therapie van een jaartje of zo das therapie voor de rest van je leven. Door de relatie te behouden gaat het voor hem ook moeilijker zijn dan ze te verbreken omdat alle gegevens hetzelfde blijven. In mijn en in zijn belang hoe erg ik het misschien ook kan vinden of hij het kan vinden is het beste van de relatie te verbreken en hopen dat hij in therapie gaat (wat ik betwijfel) want de gewoonte om zichzelf niet als slecht te zien (gedrag) is er ook nog. Waarschijnlijk gaat hij de volgende relatie in met dezelfde gevolgen. Ik kan me natuurlijk ook de vraag stellen, als je van hem houdt dan wil je hem toch helpen. Ik ga hem heus niet helpen van me telkens kapot te laten maken, wel ? Ik ga hem niet helpen door hem telkens op zijn fouten te wijzen (gaat hem alleen nog maar een slechter gevoel geven over zichzelf wat natuurlijk ook weer te voelen zal zijn in de relatie). Wat misschien wel zal helpen is de relatie te verbreken en dat hij gaat inzien wat hij allemaal aanricht en hulp voor zichzelf zoekt en ik kan ook beter hulp zoeken voor mezelf om terug mijn zelfvertrouwen men eigenwaarde terug op te bouwen want daar is door de relatie veel van stuk gegaan. Tis hard om die beslissing te nemen maar ik blijf voor mezelf wel voor ogen zien dat dit het beste is voor allebei. Hij heeft me net nog gebeld en hij probeerde op me in te praten wat dit keer niet lukte omdat ik bewuster hoor wat hij zegt en waarom hij het zegt al lijkt het heel anders. Het ging op een gegeven moment over onvoorwaardelijke liefde, (problemen met de dochter van hem) ik zei hem ook dat ouders meestal alleen die onvoorwaardelijke liefde naar hun kinderen hebben en dat hij ook voor zijn dochter moest blijven zorgen. Daar antwoorde hij op : ja blijkbaar is onvoorwaardelijke liefde inderdaad enkel voor naar je kinderen (dat heeft hij zelfs niet, wil zijn dochter niet meer steunen "anorexia" omdat ze niet de keuzes maakt die hij wil dat ze maakt). Het gaf me even een slecht gevoel: goh ik sta niet achter je jij die zoveel van me houdt en ik die zoveel van je hou, ik laat je in de steek .... tot ik het besef kreeg dat die zin niet over zijn dochter ging maar dat hij dat onderwerp dadelijk aangreep om mij een slecht gevoel te geven. Het gesprek is ook zo verder gegaan met als je er niet bewust naar kijkt wat hij je zegt je je vol hebt laten proppen met slechte gevoelens en dan ben je voor je het weet de slechte die haar partner in de steek laat. Cru gesteld : je partner blijf je onvoorwaardelijk lief, al mishandeld hij je lichamelijk of geestelijk maakt niet uit. Waar heb je dan nog respect voor jezelf je eigen lichaam je eigen gevoelens .... nergens. Met andere woorden je hebt al zoveel lief dat je jezelf hebt opgegeven en nog is dit in zijn ogen niet voldoende, wat schiet er nog over als je niets meer bent? Een dood(verslagen)/(geslagen) iemand. Is dit wat we willen voor onszelf is dat hetgeen onze partner die oooooooo zoveel van ons houdt voor ons wil ? Ga het hier bij laten moest het even kwijt na het telefoontje. het gaat je goed joosje en de rest thanks !!! je bent een enorme steun voor me | |
| Joosje | 24-05-2006 10:08 |
| Hey Tomatje, graag gedaan hoor. Ik lees in je bericht dat je echt op de goeie weg bent. En weer herken ik zoveel; dat hij je zo goed kent en (zogenaamd) het allermeeste van je houdt. Ik dacht (destijds) bij mezelf, als dat liefde is, dan hoef ik het niet. Ik geef nog wel om mijn ex, maar het houden van is verdwenen. Ik herken je proces ook, het echt horen wat hij zegt/bedoelt, ipv wat hij wil dat je hoort. En ik heb zó vaak gedacht 'hij bedoelt het niet zo', 'het wordt wel beter als...' en 'het geeft niet' maar het geeft wel want ik ging er ondertussen aan onderdoor. Blijf opletten en laat je niet meeslepen. Ook ik twijfelde of mijn partner wel echt wilde veranderen of hulp zou zoeken. Daar hoopte ik ook op bij het verbreken van de relatie, voor hem, niet meer voor 'ons'. Maar ik geloof niet dat hij dat doet... Volgens hem heb ik nl een probleem en niet hij. Ik voelde ook dat het tussen ons in zou blijven staan omdat het een patroon was geworden, dus was er voor mij geen manier om verder te gaan met de relatie. Ik kon ook niet meer geven (aan hem), ik was op. Maar ik werk nu aan mezelf en mijn plezier en dat gaat steeds beter. Zorg goed voor jezelf! | |
| tomatje | 24-05-2006 11:55 |
| hey joosje, Veel heb ik uit die relatie geleerd van mezelf, waar ik ook blij om ben en dat neem ik ook mee. Maar het belangrijkste dat ik wil meenemen is dat ik niet over men grensen mag laten gaan. Daarom ben ik voor mezelf ook een boekje (schriftje) begonnen waar ik in schrijf wat ik wil in men leven, hoe ik men leven zie. Meer zicht krijg op men grensen en deze ook niet meer wil laten overschrijden door iemand anders. Misschien zijn mijn grensen totaal anders dan die van anderen kan ook niet anders ik ben nu eenmaal uniek in men denken en doen. Iedereen heeft zo zijn grensen en deze moet je respecteren zowel van anderen als van jezelf. Ik heb men grensen meermaals verlegd voor de relatie te kunnen behouden waardoor ik me enorm slecht voelde en mezelf eigenlijk helemaal niet meer was. Vanaf dan leef je niet meer met jezelf maar leef je naar de andere zijn normen en waarden zijn grensen die hij naar jouw toe steeds maar blijft verleggen ....... Kortom je bent jezelf niet meer. Dit is geen liefde meer, je hebt naar jezelf toe geen respect meer, toch gek dat je dat kunt toelaten he. Misschien is het de drang naar bevestiging en nog zoveel meer. Nu is het terug jezelf ontdekken, mooi he. Gisteren nog enkele vrienden iets van me laten horen en men agenda staat weer vol, is ook leuk. Ik heb nog zoveel mooie vooruitzichten!!! Heb vorig weekend van een vriend een tomatenplantje gekregen en een fles porto met de boodschap: als je het eerste tomaatje kan oogsten bel je me op en kom ik langs om samen de fles porto te kraken. Dit kan nu terug, in men relatie kon dit niet meer dit liet hij niet toe. Twas in zijn ogen een versiertruc van een vriend en nog een massa rotopmerkingen. Dat is ook iets dat ik hier vaak hoor. "Ik voel me terug vrij". Goh waar zijn we toch mee bezig (geweest)? take care and lots of love form me | |
| Joosje | 24-05-2006 21:27 |
| Precies! Je verlegt je grenzen steeds weer.. en elke keer een beetje, zodat je denkt dat het misschien wel meevalt. Maar na maanden en jaren blijft er steeds minder van jezelf over. Eigenlijk is dat raar ja, maar dat gaat zo geleidelijk. En achteraf denk je, was ik er maar eerder uitgestapt. Maar ik had het niet bewust in de gaten... En de ruimte die je daarna krijgt voor jezelf is inderdaad heel fijn. Je mag en kunt weer vanalles! Alvast proost (met je porto ;-) Take care too en liefs! | |
| tomatje | 25-05-2006 06:43 |
| haai die joosje :o) Idd tis geleidelijk zonder dat je het echt door hebt. Voor die ruimte wil ik ook gaan tzal me deugd doen. Op naar de goei en nieuwe dingen int leven, happy me liefs tomatje | |
| kreeftje | 26-05-2006 10:05 |
| Hoi tomatje en joosje, ik volg jullie reakties aan elkaar en merk dat ik daar zoveel van leer. Het wordt mij meer en meer duidelijk hoe ik moet handelen om mijzelf sterk te maken. Ook je reaktie bij qq daar was ik ff stil van tomatje, wat een wijze woorden. Jij bent sterk en komt er zeker uit let maar op. wat sanne en andrea zeggen, je liefde slaat om in haat en ik geloof dat dat nu bij mij aan het borrelen is. Ik ben zo boos en verdrietig om wat mijn man allemaal gedaan heeft. Maar er is wel een verschil, hij is wel in therapie en zegt wel dat het zijn fout is geweest. Ik kan het haast niet geloven, denk steeds, ja hoor zal wel weer een manier zijn om me te behouden. Ben dus zeer achterdochtig geworden. Ik wil er niet meer intrappen. Wat jij zei tomatje das ook manipuleren. Zie je hoe goed ik mijn best voor ons doe? Mijn therapeut wil me in trance brengen om zo mijn boosheid en verdriet er uit te halen en dan te kunnen verwerken. Weet niet wat me te wachten staat, zal wel zwaar worden denk ik. Maar wil alles doen om er beter en sterker uit te komen. En wel voor mijzelf en voor niemand anders. Ja, mijn kinderen daar doe ik het ook voor. Meiden jullie ook veel sterkte en moed in deze strijd. Liefs kreefje | |
| Joosje | 26-05-2006 10:32 |
| Fijn dat je er wat aan hebt Kreeftje! Sterker worden, daar gaat het om. Weerstand opbouwen, anders blijf je zijn speelbal. Als je je sterker opstelt, kun je een gelijkwaardige relatie krijgen, als hij daar ook in meegaat. Ik lees dat je therapeut je wil helpen door je verdriet en boosheid weg te halen. Dat lijkt me goed, voor jezelf (bij mij komt het af en toe 'zomaar' naar boven en er uit) en omdat zoiets tussen jullie in kan blijven staan in je relatie. En als ik kinderen zou hebben, zou ik er ook op die manier aan werken. Mijn 'maar' is, dat die gevoelens er niet voor niks zijn... en de oorzaak niet onbelangrijk is. Maar ik ga er vanuit dat je daar niet aan voorbij gaat (je schrijft ook dat je het voor jezelf doet :-) Veel sterkte met de sessie! En jij ook veel moed, liefs Joosje | |
| kreeftje | 26-05-2006 17:29 |
| Dank je wel joosje, voor je bemoedegende woorden. Die gevoelens zijn er zeker niet voor niks en de oorzaak ga ik niet voorbij. Ik ga deze sessie in om er voor mijzelf sterker uit te komen, zodat ik een voor mij een goede beslissing kan maken. Ik voel me verantwoordelijk voor mijn gezin. En dat is op zekere hoogte wel goed als het maar niet ten koste gaat van mijzelf. De kinderen hebben ook niets aan een moeder die ongelukkig is en terwille van hun, bij hun vader te blijven. Het heeft zolang kunnen duren omdat ik altijd mijn mond heb gehouden tegenover de buiten wereld. Zelfs mijn familie wist er niets van. Nu kom ik er mee naar buiten en dat doet mij goed, al word ik ook wel eens zat van al dat gepraat. Mijn beide ouders zijn inmiddels overleden, en vooral mijn moeder mis ik, de liefde en steun die je van een moeder nodig heb. Gelukkig heb ik een zus die die rol probeert over te nemen en waar ik veel steun aan heb. En met jullie te kunnen schrijven. Ben zo blij dat ik deze site gevonden heb! Ik kom er hoe dan ook wel uit dat geloof ik zeker. Het kost een hoop energie en tranen, de tijd zal het me wel leren..... liefs kreeftje | |
| Reageer |