kreeftje31-01-2006 22:20
Ik ben sinds gisteren voor het eerst op deze site.ik ben er ondersteboven van al jullie verhalen. Sommige, vooral die van sammie zijn zo herkenbaar. ik voel mij voor het eerst niet alleen staan met dit probleem.er zijn maar weinig mensen die van mijn huwelijks probleem weten,ik zit er al 20 jaar mee en sinds een half jaar zijn er een paar vrienden die ervan weten.Daarvoor hield ik altijd de schijn op, hoe gaat het? oh goed hoor,een glimlach en klaar.Maar eigenlijk wil je schreeuwen, zoiets als help me alsjeblieft.Ik kan het niet alleen.
Er is een vriendin die de eerste was die zei:kom op, nu ga je alles vertellen, ik luister zal je niet veroordelen. Want dat denk je, je schaamt je gek genoeg. Mijn man is niet ergens aan verslaafd, dus zou je zeggen hij is met zijn volle verstand bezig om mij kapot te maken.
Ook ik denk altijd, het valt bij ons wel mee, als ik op tv zie hoe het ook kan gaan. Ik word niet dagelijks in elkaar gemept en ook de geestelijke manipulatie is er niet altijd.Maar 1 keer is eigenlijk al teveel.ik weet niet precies hoe vaak maar als ik alles optel is het teveel, het speelt al zo lang.
ik had altijd hoop, eerst denk je als hij maar weg is bij z,n moeder die vreselijk dominant was dan gaat het wel over, als we eenmaal kindjes hebben gaat het wel over, als,als,als,.........
je zit jezelf voor de gek te houden.
Afgelopen jaar was de maat vol, heb hem gezegt dat ik van hem walg of eigenlijk van zijn gedrag tegenover mij,ik heb altijd zo vreselijk veel van hem gehouden en ik denk dat ik het daarom zo lang volgehouden heb.tuurlijk heb ik hem dat vaker gezegt, maar hij vond dat ik niet zo moest zeiken en dat iedereen wel eens in de fout gaat.Ik dacht als je van mij houd doe je me toch geen pijn.Op zo,n moment van ruzie werd hij witheet,schreeuwen en uiteindelijk ook slaan of schoppen.vooral ook het meubilair moest eraan geloven.Ik schaamde mij vreselijk voor de buren die het vast wel hoorde,maar er trouwens nooit wat over gezegt hebben.het was ook nooit zichtbaar,mijn blauwe plekken het zat altijd wel onder m,n kleding b.v armen of benen.Tot die keer dat hij mij een blauw oog sloeg, tja die kan je niet verbergen (wel geprobeert hoor,camouflagestift en zonnebril)
En ik maar liegen tegeover de buitenwereld, ben ik erg goed in geworden.ik loop op m,n tenen om zo geen confrontatie uit te lokken,maar weet nu dat het niets uitmaakt,als hij z,n bui heeft komt het toch wel.Het gekke is dat de oorzaak meestal niets met mij te maken heeft.Het is altijd de ander die de spanning geeft of maakt en hij heeft mij uitgekozen om zich op uit te leven.
En als zoveel mannen zoals ik lees is de spijt enorm na zo,n uitbarsting. Huilen, smeken het zal nooit meer gebeuren. enz.
Nu zijn we allebei in therapie (afzonderlijk)komt het ooit nog goed tussen ons?????????



Laatste 20 reacties:
 hurt(v)  08-09 01:00 
 hurt(v)  07-09 21:19 
 hurt(v)  07-09 21:08 
 hurt(v)  07-09 08:38 
 hurt(v)  06-09 22:35 
 hurt(v)  06-09 19:31 
 hurt(v)  05-09 23:19 
 bianca  04-09 23:34 
 madeliefj  04-09 23:31 
 Dinah  03-09 21:49 
 madeliefj  02-09 21:19 
 madeliefj  02-09 16:36 
 madeliefj  02-09 16:34 
 bianca  01-09 21:21 
 Helena  31-08 01:00 
 najat  30-08 17:43 
 najat  30-08 12:59 
 tweeling  29-08 11:30 
 geitje  24-08 12:39 
 Helena  18-08 17:33 
133 reacties:
cathy01-02-2006 16:27
Dat hij in therapie gaat en ook aan de relatie wil werken is in ieder geval een stap in de goede richting. Ik ben één keer met hem naar een therapeut gegaan, maar dit is op niets uitgelopen. Toen we er vandaan kwamen, vroeg hij of ik wel goed geluisterd had. Op die manier werkt het dus niet. Mijn man is nergens aan verslaafd, waarschijnlijk ligt de oorzaak in zijn jeugd, alleen weet ik dat niet zeker. Hij heeft volgens hem geen probleem. Elke keer zocht ik hulp en ben uiteindelijk alleen in therapie gegaan. Na meer dan 20 jaar ben ik apart gaan wonen omdat ik het niet meer aankon en omdat ik hoopte dat het nog goed kon komen tussen ons als we een tijdje afstand van elkaar namen. Dat is nu bijna een jaar geleden en ik weet nog steeds niet wat ik moet doen. Aan de ene kant kan ik hem niet loslaten en aan de andere kant denk ik dat het beter voor mij is om het wel te doen. Meestal als we elkaar zien, heeft hij opmerkingen waardoor ik mij rot ga voelen. Soms gaat het ook goed en we zijn een paar keer een dagje weg geweest. Na zo'n dag hoop ik dan weer dat het toch nog goed zal komen. Gek is dat he, dat je op zo'n dag helemaal opleeft.
Ik hoop dat de therapie voor jullie beiden werkt. Heel veel sterkte.


-02-02-2006 00:15
tis gewoon scary he, zoals al onze verhalen op elkaar lijken.Tis net of het over jezelf gaat. Wat is dat tog met dat soort mannen (en ons soort vrouwen). Wij zijn pas 3 jaar samen en mega veel meegemaakt. Maarrr we zijn wel in therapie, hij, ik en samen. Dus ik heb nog hoop....maar begin er wel een hard hoofd in te krijgen. Bedoel, als ik dit hier allemaal lees, dan zakt de moed je wel in de schoenen...zou zo iemand ooooit "beter" worden???


kreeftje02-02-2006 10:23
cathy
ik weet het een stap in de goede richting.
een half jaar geleden is hij ook in therapie gegaan, hij begint goed als alles nog vers is maar toen is het ook al afgezakt.op een gegeven moment liet hij de afspraak bij de therapeut lopen, belde niet af en zei:ik ga er niet meer heen kost klauwen met geld en tijd. ik blijf gewoon zoals ik ben en daar doe je het maar mee.
nu het weer ge-escaleerd wil hij wel weer omdat hij als de dood is dat ik ga.
maar er is weer zoveel gezegt en gebeurd.hij zegt rustig dat ik dat maar moet vergeten, anders kunnen we niet verder,makkelijk hoor.komt hem wel goed uit.als ik als een dood vogeltje op de bank zit zegt hij dat hij zich zorgen over me maakt.maar hij veroorzaakt steeds opnieuw deze ellende.vind het hypocriet.ben deze keer nog meer van m,n stuk.ben zeer gespannen, zeker als hij in de buurt is.Ook ik denk dat het beter is om afstand te nemen van deze relatie.ik heb het al zo lang geprobeert.eens houd het tochop.heb gewoon geen energie meer om er tegenaan tegaan.ben altijd erg positief in alles maar nu niet meer ben helemaal leeg.ik heb de moed opgegeven, ben geknakt.vriendinnen zeggen joh kap er toch mee, neem een beslissing dit kan niet langer je gaat er aan kapot. ik val steeds meer af slaap slecht en loop te bibberen als een rietje.mijn lichaam protesteert hiertegen.ik ben moe, doodmoe. liefs kreeftje



marit02-02-2006 14:48
misschien is het een idee om samen te gaan. dan kan je horen waarom hij iets doet en hij kan horen waarom jij het zat bent misschien helpt het.en zo kan je ook jouw verhaal vertellen en hoor je tenminste wat een psycholoog tegen hem zegt. ik neem aan dat jullie deze gespreken ook nog wel even samen bespreken en je weet zo natuurlijk nooit of hij de waarheid zegt.


-02-02-2006 16:09
ja maar als hij echt ziek is, dan werkt dat niet, en gaat he alleen maar erger worden. Wij heben ook relatie therapie, maar moooi niet dat ik daar alles kan zeggen. Dat komt later pas, als hij zijn therapie heeft afgerond. Nu kan dat echt niet. Zo iemand zit zo in zichzelf, kent geen berouw of spijt of medeleven, is lullen tegen de muur is mijn ervaring. Maar goed elke man isanders, tis maar net hoe erg hij is...


cathy02-02-2006 21:55
Ik had op een gegeven moment ook geen energie meer over en mijn gezondheid leed eronder. Ik heb de stap genomen om weg te gaan, toen hij onze dochter bedreigde. Dat was voor mij echt de druppel. Ik had het al zo lang geprobeerd en voor mijn gevoel kwam alles van één kant. Hij zei ook dat het mijn probleem was. Ik heb een paar keer aangegeven dat ik het niet meer aankon, maar hij bleef gewoon doorgaan. Uiteindelijk had ik geen energie meer over. Mijn gezondheid ging achteruit. Ik kreeg allerlei klachten. Ik had veel hoofdpijn, was vaak moe, ik had last van rugpijn, hoge bloeddruk etc. Ook kreeg ik een paar keer een paniekaanval. Dat wil ik echt nooit meer meemaken. Ik begon me toen af te vragen of dit het allemaal wel waard is. Het antwoord is nee. Hij had al veel eerder kunnen laten zien dat hij ook aan de relatie wilde werken, dat heeft hij niet gedaan. Ik heb de hoop al min of meer opgegeven dat hij ooit gaat inzien wat het allemaal met mij doet. Ik had het zo graag anders gezien. Ik heb al die tijd geprobeerd positief te blijven en geprobeerd onze relatie te redden. Alleen zijn er twee mensen nodig die aan een relatie werken. Als er maar één iemand is die moeite voor de relatie doet, werkt het niet. Daarnaast denk ik dat het erg moeilijk wordt om het weer te proberen samen. Ik kan niet vergeten wat er allemaal gebeurd is. Die angst gaat niet zomaar weg. Ik ben bang dat dat altijd tussen ons in zal staan. Het is ontzettend moeilijk om los te laten, maar waarschijnlijk is het wel het beste.


kreeftje05-02-2006 14:59
cathy
je hebt gelijk als je zegt,het zal altijd tussen ons in staan.als het weer een tijdje goed gaat krijg je hoop,het wordt allemaal weer naar de achtergrond geschoven want we zijn daar tenslotte goed in.toch blijf je altijd opletten,er hoeft maar iets gezegt te worden,of een bepaalde blik in zijn ogen en PATS daar is het weer.Meteen ben je dan weer op je hoede,je geheugen zegt je,kijk uit het kan verkeerd lopen, je kan niet meer normaal reageren.Juist deze reaktie lokt een uitbarsting uit.Mijn therapeut heeft uigelegt dat je dan juist olie op het vuur gooit. Je moet rustig doorgaan met waar je mee bezig bent, laat je niet in de val lopen.Als je op de goede manier reageert dan is hij zijn slachtoffer kwijt en zal het niet escaleren.Ik heb dat natuurlijk uitgeprobeert en het lukte zelfs een paar keer.Maar het is maar net waarom hij boos wordt of hoe sterk ben jij op dat moment. En daar komt nog bij, waarom moet ik mij altijd zo opstellen, kan het nou nooit eens vanzelf.Je wordt zo moe van altijd jezelf wegcijferen om de goede vrede te bewaren.En daar komt bij, je moet altijd nadenken of je wel goed reageert want.....Soms heb je meedere opties, maar welke is de goede.De therapeut zegt, als je nou zo had gereageert dan had hij... Tja het zal wel maar.Het lijkt wel of ik moet veranderen om hem de kans te geven om ons huwelijk te redden.Ik heb besloten dat ik afstand moet nemen, in ieder geval de eerste weken niet meer bij elkaar. Laat hem eerst maar eens zien wat hij er voor over heeft.Ik weet dat zo,n man niet zomaar kan veranderen en zeker niet alleen, en volgens mij duurt zo,n proces jaren en niet enkele maanden.Maar zelfs dan vraag ik mij altijd af of dit me mijn leven lang zo door gaat en het altijd tussen ons zal blijft staan en dat is geen lekker gevoel.
liefs kreeftje


kreeftje14-02-2006 14:58
Hoi dames hier nog ff een verhaal van mij.ik sta een eindje verderop met mijn verhaal en wil ff kwijt hoe het nu met mij gaat.inmiddels zijn mijn partner en ik een tijdje uit elkaar. Hij woont doorde weeks bij een vriend maar in het weekend is hij thuis om zo het contact met de kinderen te houden. zoals jullie kunnen lezen heb ik een relatie van 20 jaar. Vallen en opstaan, veel ruzie met geestelijke en fysiek geweld, maar ook mooie tijden met veel liefde en geluk. doordat ik nooit snapte waarom kan hij zo leuk en lief zijn maar ook een soort beest.Na een escalatie tussen ons was hij altijd vol berouw en verdrietig ,hoe kon dat nou weer gebeuren? ik hou van je en wil je niet kwijt.Dat zullen velen van jullie wel herkennen.Daarna volgde dan meestal een rustige periode, dan kwam er weer spanning van wat dan ook(dat kwam 9 vd 10 keer niet door mij)hij raakte inzichzelf gekeert.Zat hele avonden achter de comp. of ging heeel veel werken.Daarna volgt de uitbarsting enz enz enz.
De ene keer ben je alles (een madonna)en dan weer niets,(een vuile rot hoer)ik begreep daar nooit iets van.Ik dacht hoe kan je zo tegen mij schreeuwen en slaan en een paar dagen daarna weer ontzettend lief zijn? Het brengt je in verwarring.Je hebt maar 1 conclusie en dat is, Je houd helemaal niet van me.
Ik heb nu het boek ,de parnermishandelaar gelezen.
daar staat zoveel herkening in. Mijn man is dus typisch een cyclische partnermishandelaar.We hebben het voor gelegt aan onze therapeut en die beaamde dit.ze heeft nu zelf ook dit boek besteld.als je intresse hebt er staat info bij dokumentatie (op deze site )en dan onder advies voor slachtoffers. Of bij Literatuur.Als je denkt dat je partner daar onder valt, raad ik je zeker aan om dat boek te lezen.Het is een moeilijk boek en zal het wel een paar keer moeten lezen om het helemaal te snappen.
Maar zeker de moeite waard, zoals ik al zei, er wordt een heleboel duidelijk en zo kan je het beter verwerken. Het wil niet zeggen dat je relatie gelijk weer geweldig wordt, want er is een heleboel werk te verrichten.En hoop verdriet, al dan niet van vroeger komt boven .EEN BEERPUT gaat open.En dit alles heeft zolang geduurt dat het mijn leven heeft geknakt.Dus ook ik moet het allemaal verwerken, mijn energie is op.En toch heb ik nu weer een sprankje hoop.Wij zullen nog jaren tijd nodig hebben om dit alles een plaatsje te geven, vertrouwen te hebben in elkaar.
wie weet???? Is er toch nog een zonnetje achter de wolken.

-edit- verplaatst door admin


tomatje15-02-2006 01:20
hoi hoi goh thx door jouw heb ook eens een kijkje genomen bij de rubriek literatuur. Heb het isbn-nummer maar eens opgeschreven ik lees me suf ondertussen :o). Deze avond met men partner een goei gesprek gehad. Dit kwam eigenlijk opgang door zijn dochter. Hij zag nu in dat hij me geestelijk manipuleerde en is daardoor ook erg verschoten van zichzelf. Hij gaat in behandeling en nu met deze inzichten (dat hij aan geestelijke manipulatie doet) Hij heeft ook pijn dat hij dit met me gedaan heeft het gaat nu een tijdje goed tussen ons maar ik ben nu degene die contact met hem opneemt en ook tijd voor mezelf vraagt. Dus enkel contact wanneer ik dit wens. Voel me er soms heel ongemakkelijk bij maar ik besef wel voor mezelf dat dit het beste werkt en dat ziet hij nu ook in. De tijd dat we niet samen zijn werkt hij aan zichzelf en hij ziet nu ook meer dan ooit dat het nodig is dat we niet altijd samen zijn. Al is de verleiding heeeeeeeeel groot want de momenten dat we samen zijn, zijn ook heerlijk maar dit ook enkel en alleen omdat ze minder zijn denk ik. Eenmaal mochten we toch terug alle dagen minuten enz. samen zijn zou het liedje terug beginnen. Het zit gewoon in hem het is sterker dan hemzelf. Hoop nu echt dat hij aan zichzelf blijft werken. Hij gaat ook terug contact opnemen met zijn therapeut nu hij deze inzichten van zichzelf heeft. Hij valt nog wel een keertje terug ik heb dan het geluk van weg te kunnen gaan als ik merk dat er spanning is. Het belangrijkste is dat hij het inziet. Als een man niet van zichzelf inziet dat hij verkeerd bezig is zal hij zichzelf naar zichzelf goed blijven praten en het enige wat we dan kunnen doen ik lopen zover we kunnen. Maar hij zal terug een relatie aangaan waar hij terug van voor af aan hetzelfde doet. Goh ik hoop echt dat dit nu lukt ik hoop het echt maar besef ook dat ik aan mezelf moet werken voor al de pijn en leed die ik heb ervaren. Goh ik hoop het echt zie ook zoveel goeds in hem.
liefs tomatje thx voor men oogjes open te doen !!!


kreeftje16-02-2006 10:37
hoi marit,
gelukkig zie jij ook nog wat goeds in hem, af en toe denk ik dat ik de enigste ben die zo denkt. Het is ook juist zo dat je daarom maar steeds door gaat met zo,n relatie. Maar ik zie het zo, hij is ten slotte ook een slachtoffer en heeft het daar erg moeilijk mee.Ik kende zijn moeder en ik begrijp heel goed dat zij zijn leven heeft kapot gemaakt al dan niet bewust.Maar besef wel degelijk dat niet je liefde voor hem, hem ook gelukkig kan maken en dat die vreselijke buien dan over gaan,dat is jezelf voor de gek houden en dat heb ik dus 20 jaar gedaan.
Nu begrijp ik wel dat hij ZELF aan het werk moet, van zichzelf gaan houden en de pijn en verdriet uit zijn jeugd moet verwerken en het niet op mij projecteren. Heel moeilijk voor hem maar ook voor mij. Er is intussen zoveel gebeurd dat ik nu ook slachtoffer ben geworden. Nu denk ik ook aan mezelf (teminste dat probeer ik)
Ik vind het ook zo moeilijk om hem na het weekend gewoon weg te sturen naar zijn kamertje met niks. Alleen een bed en een lamp. Maar hij kan daar wel helemaal tot zichzelf komen, en daar heeft hij juist zo,n probleem mee. al het verdriet komt boven en in plaats van boos te worden zoals hij altijd deed wordt hij nu met zichzelf geconfronteert.Die beerput moet open en ook open blijven zodat alle rottigheid eruit kan. De therapeut gaat hem ook onder hypnose brengen om zo nog meer uit hem te halen. Ik hoop voor hem dat het gaat lukken. Want hij is diep ongelukkig. Ook gisteren probeerde de hij weer te blijven maar ik heb mijn poot stijf gehouden en hem weggestuurt.
viel niet mee hoor.Je hebt ook gemengde gevoelens, je vind hem zielig maar ook vervelend, af en toe lijkt het of je 3 kinderen hebt ipv 2. Het lijkt een drammerig kind wat zijn zin wil hebben.En als ik dat doe begint de cyclus weer van voor af aan, heb daar geen zin meer in. Dus vind ik het knap van mijzelf dat ik vol heb gehouden om hem weg te sturen. Puntje voor mij. Ik hoop het ook nog te leren hoe ik met hem om moet gaan en niet om mijzelf weg te cijferen. Sinds een paar nachten krijg ik opeens nachtmerries, dat hij me wil afranselen met een knuppel (iets wat hij nog nooit gedaan heeft) gek he.
Ik denk er de hele tijd over na, dat heb ik nog nooit gehad. diepe angst mischien dat dat ooit gaat gebeuren? ik weet niet. Zal het maar aan de peut vragen. liefs Kreeftje


=19-02-2006 20:33
he kreeftje, wat voor therapie heeft jouw vriend nu eigenlijk dan? Ik wou dat de mijne door de week weg was en alleen in het weekend thuis,maar dat schijnen we maar niet voor elkaar te krijgen. De ggz werkt niet mee. Ze hebben nu diagnose, maar duurt al 6 maanden, dan die weer ziek, dan dat spoedgeval. Hij moet nog 1 iets en dan is het officieel klaar. Maar dan nog hoeft hij maar 2 keer per week ofzo te komen. Groeps therapie (agressietherapie) kan hij niet, want mept dan de hele groep in elkaar. Hij moet dus alleen. Ik vind het niet goed opschieten hoor. Helemaal omdat ze weten dat er kinderen zijn. Enige wat ze dan zeggen, is dat ik dan maar weg moet gaan...ja hallo.....


kreeftje20-02-2006 22:00
=
Hij is mijn echtgenoot al 20 jaar zijn wij samen. Ik wilde na de laatste keer dat hij weg ging, in ieder geval door de weeks. Omdat hij hier mee instemde en de therapeut die zei dat het wel ff goed was dat we afstand van elkaar zouden nemen is hij gegaan. Alleen dan krijg je dat voor elkaar. Als hij niet wilde dan was het ook niet gebeurd. Omdat ik anders was gegaan. De therapeut vond dat de kinderen thuis moesten kunnen zijn en dat ik als moeder bij hen moest blijven. Hij is degene die de ellende veroorzaakt, dus hij moest maar ff uit het zicht verdwijnen om zo wat rust te creeren. Maar verkijk je er niet op hoor! Hij probeert nog steeds om doordeweeks contact op te nemen. Bellen of gewoon iets vergeten mee te nemen zodat hij het ff kan ophalen, of zoals al een paar keer gebeurd is blijven ,,hangen,, op woensdag als hij thuis komt om voor de kinderen te zorgen,ik ben dan tot laat op mijn werk. Zodat hij me toch ff kan zien of spreken. Hij heeft gewoon therapie van een psygoloog,gedragstherapeut 1X in de week. Maar vind ook dat het langzaam gaat, Ik begrijp best dat zoiets niet in een paar weken over gaat, al zou ik dat wel graag willen natuurlijk. Volgens mij duurt zo,n proces wel maanden al dan niet jaren, het zit er al zo lang in dat is heus niet snel te veranderen.


Naam onbekend21-02-2006 16:56
Beste Kreeftje....

Ik ben een man en heb dezelfde problemen die jij ook hebt...Ik heb het onderstaande boek gelezen..Ik hoop dat jij daar ook wat aan hebt...

Hartelijke groetjes.... J.

Op weg naar je ware zelf

Jean Jenson, Amerikaans psychotherapeute, beschrijft op zeer heldere en voor een ieder herkenbare wijze hoe verdringing en ontkenning van leed in de jeugd zich als overlevingsmechanismen ontwikkelen en in het volwassen leven in stand blijven. Ze reikt daarbij een gestructureerde manier aan om zelf te ontdekken hoe we het verleden telkens opnieuw creëren in het heden en hoe we door het opheffen van de oude overlevingsmechanismen, verdringing en ontkenning, het leed uit de jeugd kunnen verwerken en onszelf blijvend genezen. Daarbij gaat Past Reality Integration (PRI) psychotherapie op een vernieuwende wijze te werk. De methode is wezenlijk anders dan andere therapieën die er op het eerste gezicht misschien hetzelfde uitzien.

Jenson baseert zich, net als Alice Miller, op de gedachte dat kinderen niet in staat zijn om de realiteit van hun jeugd te verwerken wanneer die, zoals meestal het geval is, gebaseerd is op ‘pedagogische principes’. Daarnaast zijn het misbruik en de verwaarlozing – al dan niet subtiel – te bedreigend voor de overleving van het kwetsbare kind. Om toch te overleven worden de mechanismen van verdringing en ontkenning aangewend. Op deze manier kan het kind of geloven dat de mishandeling geen pijn doet, niet bestaat of dat er een mogelijkheid bestaat om van de misbruikende ouder een ouder te maken die wel in staat is aan de behoeften van het kind tegemoet te komen. In het volwassen leven blijven deze mechanismen in werking, waardoor elke situatie die een parallel vertoont met de oorspronkelijke situatie waarin het kind mishandeld werd, een verandering in bewustzijn oproept: de volwassen mens gaat zonder zich dat te realiseren reageren vanuit het bewustzijn van het kind dat hij ooit was. Het gevolg is dat de volwassene zich, meer of minder vaak, plotseling volledig overspoeld kan voelen door diepe en pijnlijke emoties – angst, verdriet, schuld – of juist vervalt in gevoelloosheid.

Jensons methode is er op gericht om de lezer/cliënt te helpen bij het alsnog verwerken van de oude pijn. De pijn die het kind van toen niet heeft kunnen voelen, omdat zijn overleving hierdoor bedreigd zou zijn geraakt. Het boek beschrijft op zeer heldere en dikwijls verbluffend eenvoudige wijze aan de hand van vele voorbeelden hoe dit mechanisme in zijn werk gaat. Hierdoor krijgt de lezer de kans om allereerst toegang te krijgen tot het theoretisch kader op een cognitief niveau. Men gaat zich realiseren hoe het bewustzijn werkt. Hoe door bepaalde ‘triggers’ het kindbewustzijn zonder dat men het merkt actief wordt. Hierdoor neemt men de wereld op die momenten waar zoals men die vroeger voor het kind ook werkelijk geweest is: b.v. groot, bedreigend, onvriendelijk, overweldigend enz. En voelt men zich weer zoals het kind van toen zich gevoeld zou hebben als het deze gevoelens niet verdrongen zou moeten hebben: klein, kwetsbaar, alleen, angstig, verlaten, niet gewaardeerd enz. Jenson laat zien hoe deze kindbewustzijnsinhouden altijd zeer specifiek gebonden zijn aan de persoon.

Vervolgens wordt beschreven hoe de lezer door gerichte zelfobservatie kan gaan waarnemen wanneer en waardoor een verschuiving in bewustzijn plaatsvindt. De bedoeling is vervolgens om de gevoelens die bovenkomen wanneer het kindbewustzijn actief is, toe te laten tot het bewustzijn. Gedurende deze regressieve ervaringen moet men trachten zo lang als dat mogelijk is contact te maken en te blijven houden met de tot dan toe ‘ongevoelde oude gevoelens’, waarbij essentieel is dat benadrukt wordt dat de emoties die bovenkomen, berusten op het verleden. Het zijn oude gevoelens, die dan ook in die hoedanigheid beleefd dienen te worden. Deze soort ‘disidentificatie’ is een cruciaal onderscheid met de meeste andere therapieën die ook gericht zijn op beleving van pijnlijke gevoelens uit de kindertijd. Jenson spreekt ook over ‘containment’ – bevatten. “Probeer de gevoelens te bevatten”. Dus in plaats van op kussens te gaan slaan of te gaan schreeuwen raadt ze aan om het gevoel – bijvoorbeeld de woede – “alleen” te voelen. Hoe voelt deze emotie in het lichaam? Het afreageren van de emotie ziet zij in feite als een verhinderen van het werkelijk voelen van de emotie – door te gaan slaan voel je de woede niet meer, door te vluchten vermijd je het voelen van de angst enz. In dit opzicht doet Jensons methode welhaast meditatief aan.

Expliciet is het de bedoeling om de emotionele waarheid van de eigen kindertijd te ontdekken en daarbij de, voor het kind van toen zo bedreigende, gevoelens te kunnen gaan voelen in de wetenschap dat de volwassene van nu veilig is en dat de gevoelens oud zijn. De hoop om de behoeften van toen alsnog in het heden te kunnen bevredigen (middels overdracht, corrigerende ervaringen) dient hierbij onvoorwaardelijk losgelaten te worden. Hier ligt een ander wezenlijk onderscheid met andere, gelijk uitziende, therapieën. Veel therapieën zijn er immers op gericht om de cliënt corrigerende ervaringen aan te bieden. Bijvoorbeeld door te werken met overdracht: de therapeut als aardige man of vrouw, oftewel de vader of moeder die je altijd had willen hebben … (Rogeriaans). Deze benadering stimuleert de valse hoop (een kernbegrip bij Jenson) van het kind om alsnog in het heden oude behoeften te kunnen vervullen. Andere therapieën suggereren rollenspelen (Pesso). Men krijgt dan de kans om de “negatieve ouder” ongezouten de waarheid te zeggen en de “ideale ouder” dat gedrag te laten vertonen waar we altijd zo naar hebben verlangd. Dit soort rollenspelen komen neer op het stimuleren van de valse hoop van de cliënt – je kunt nu toch nog krijgen wat je toen niet gelukt is. En de valse macht (false power) wordt aangewakkerd – je kunt jezelf nu laten gelden/verdedigen, wat je als kind niet kon. Beide mechanismen - valse hoop en valse macht – zijn nu juist de overlevingsmechanismen die we nodig hadden als kind, maar die ons leven als volwassene danig verstoren. Ze dienen in een therapie dus als afweer ontmanteld te worden en niet gestimuleerd. Therapieën die dit wel doen kunnen op de korte termijn heel goed voelen (‘eindelijk word ik begrepen’ of ‘wat een opluchting om eens goed van me af te kunnen slaan’) – zo goed dat ze ook wel tot afhankelijkheid van de relatie met de therapeut kunnen leiden – maar niet helpen om de oude pijn te verwerken. Men krijgt wel toegang tot de oude pijn – en daar zit de overeenkomt met PRI therapie – maar tegelijkertijd wordt de valse hoop om behoeften uit de kindertijd in het heden te vervullen versterkt in plaats van afgebroken. In de tweede (herziene) druk van het boek is een appendix opgenomen die expliciet ingaat op het onderscheid tussen PRI en andere methoden.

Het spreekt voor zich dat bovenstaande weg makkelijker bewandeld kan worden met de ondersteuning van een therapeut. Desalniettemin kan het boek zelf de lezer al een eind op weg helpen.

Inzicht krijgen in het theoretisch kader is voor veel lezers een enorme opluchting. Men snapt voor het eerst hoe het gevoelsleven door de kindertijd wordt beïnvloed, hoe het bewustzijn plotseling kan veranderen en hoeft zich hierdoor niet meer zo te schamen voor heftige emoties die te pas en te onpas uit het niets lijken te komen opdoemen. De zelfobservatie en de benodigde moed om vervolgens toegang te krijgen tot oude gevoelens en deze werkelijk te durven beleven (dus niet afreageren) is voor de meesten moeilijk, maar levert tegelijkertijd veel op: het ontdekken van de waarheid van de eigen jeugd is dan wel zeer pijnlijk, maar de mens heeft hiermee wel zijn eigen waarheid ‘veroverd’ en voelt zich hier enorm door gesterkt. Het vervolgens kunnen ervaren van de duizelingwekkende diepte van de oude kindgevoelens, binnen het kader van het volwassen bewustzijn, leidt tot verwerking van die waarheid. De waarheid die ooit te bedreigend was voor de overleving, maar die nu in het volwassen leven wel toegelaten kan worden. Namelijk dat er nooit vervulling zal zijn van de kindbehoeftes.

Naarmate de verwerking van de oude gevoelens vordert, kunnen de mechanismen van verdringing en ontkenning en daarmee de valse hoop en valse macht, steeds meer los worden gelaten en ontstaat er een nieuw gevoel van existentiële vrijheid. Het wordt duidelijk wanneer het kindbewustzijn actief wordt, men kan de oude pijn tot zijn bewustzijn toelaten en daarmee de dwangmatige valse hoop en/of valse macht die zich telkens maar weer heeft moeten manifesteren loslaten, en zo grip krijgen op de eigen emoties en leven.

In mijn praktijk als psycholoog-therapeut is gebleken dat dit boek door de grote mate van (h)erkenning en inzicht zeer ondersteunend werkt bij de therapie. Het heeft velen geholpen bij het leren verwerken en hanteren van de eigen emoties. Bovendien is het boek ook voor hulpverleners zelf zeer nuttig. Voor hen die zich in hun eigen jeugd willen verdiepen om zodoende hun cliënten beter te kunnen aanvoelen en helpen. Tot slot biedt het boek de hulpverlener ook een eerste mogelijkheid om zich de, opvallend effectieve, PRI methode eigen te maken.

Het boek “Op weg naar je ware zelf, een stap voor stap gids om schadelijke gevolgen van onze opvoeding te boven te komen” is uitgegeven door Van Holkema & Warendorf. De vierde druk is in 2000 verschenen, het boek kost Fl. 34,50.

Inmiddels is er een vervolg geschreven op Jensons boek. Dit boek, door Ingeborg Bosch geschreven na enkele jaren van hechte samenwerking met Jean Jenson, heeft de titel “De herontdekking van het ware zelf” en is in november 2000 gepubliceerd door Van Holkema & Warendorf. In dit boek worden de door Bosch ontwikkelde nieuwe PRI-concepten en -inzichten gepresenteerd. Tevens biedt het de lezer praktische oefeningen. Jean Jenson schrijft in de inleiding van "Op weg naar je ware zelf”: […de door Ingeborg Bosch ontwikkelde…] nieuwe concepten en praktijkideeen zijn de therapie duidelijk ten goede gekomen en hebben hem effectiever gemaakt. […] Ik beschouw dit boek als een essentiële uitbreiding van “Op weg naar je ware zelf”.

Voor meer inlichtingen over PRI psychotherapie: Ingeborg Bosch, PRI therapeut, zelfstandig gevestigd psycholoog, tel. 0345 - 641088.


kreeftje07-03-2006 09:53
hoi meiden,
hier nog weer een verhaal van mij,zoals ik al eens geschreven heb, heb ik een relatie van 22 jr en heb 2 kids (pubers)
Mijn man woonde tijdelijk ergens anders, ik zeg woonde want nu is hij weer thuis. Sinds deze week weten we dat hij een bordeline persoonlijkheid is. Met deze diagnose, hebben we samen besloten om toch weer te knokken voor elkaar. Hij vind het vreselijk moeilijk om te accepteren dat er toch iets aan de hand is met hem. Ik daar aantegen begin eindelijk te snappen waar zijn buien vandaan komen. Ik heb 22 jr getast in het duister, ik snapte er nooit iets van. De ene keer ben je alles, om vervolgens weer voor hoer uit gemaakt te worden. Tja de madonna en de hoer, lekkere combinatie.
Volgens de therapeut moet er veel en duidelijke afspraken komen en die ook nakomen. Zoals als hij me weer te grazen neemt hij weer uit huis moet. En mij de rust en ruimte moet geven als ik daar om vraag. Ik heb er al veel over gelezen en er wordt me veel duidelijk. OOk zoals hij constant aandacht wil hebben van mij. Ik werd er weleens gek van, tis net een klein kind, geen aandacht dan maar negatieve aandacht. Maar hoe het in de praktijk gaat, dat moet de tijd het maar leren.
Mijn vraag is eigenlijk is er iemand op deze site die mij wat advies kan geven over hoe het leven met een bordeliner eruit ziet.
Eigenlijk een stomme vraag ik LEEF al 22 jr met zo een iemand. Maar het is net of nu pas mijn ogen open gaan. Ik begrijp dat - met een borderline man leeft klopt dat? Hoe ervaar jij dat? Hoe gaat je omgeving ermee om? ER is zoveel onbegrip hierover.
Ik heb het idee dat ik mijn leven anders moet inrichten, veel meer leuke dingen moet gaan doen voor mezelf. Ik heb daar moeite mee, ik leefde altijd voor hem. Ik voelde mij altijd verantwoordelijk voor hem en zijn gevoel, alleen ik kon hem gelukkig maken, stom he! Mijn man heeft een heel wisselend gedrag hij heeft zeker ook goede kanten en dat heeft mij altijd hoop gegeven, alleen nu weet ik dat het nooit meer over gaat en dat doet mij een hoop verdriet, ook voor hem. Hij wil zo graag ,, normaal,, zijn. Hij kan alleen maar leren om beter met zijn gevoel om te gaan zodat het niet escaleerd. Maar over gaat het nooit. Ik heb begrepen dat een bordeliner eigenlijk vaak ongelukkig is, vreselijk . Maar dat wij er ook ongelukkig van worden.......
sorry zit er echt ff doorheen.
liefs kreeftje

-edit- verplaatst door admin


schorpioentje7707-03-2006 13:52
Borderline is....
Houden van iemand
maar zeggen van niet.
De hele dag lachen
ondertussen heb je verdriet.
Vast gehouden willen worden
maar roepen:"Raak me niet aan."
In woede uitbarsten
en plotseling iemand slaan
1minuut willen leven
de volgende wil je dood.
Dan weer in je armen krassen
uit pijn en uit nood
Ontzettend bang zijn
en in een hoekje kruipen.
Of juist alle moed hebben
en het avontuur besluipen.
Borderline is angst
om alleen te zijn.
Bordeline is eenzaam
en onbegrepen zijn.

Er is best veel over bordeline te vinden op het internet! Er zijn ook diverse msn groups over bordeline en ook voor partners die leven met een bordeliner! Ik kan je alleen heel veel succes wensen ik hoop dat jullie er samen uit komen...

liefs schorpioentje...


-07-03-2006 21:28
Heeft je man officieel ook borderline etiketje gekregen? Is echt moeilijk he. Ik ben ook lid van borderline lotgenoten groepen (www.borderline-lotgenoten.com), maar vind het lstig om over de mishandelingen te praten, dat doe ik alleen hier. Maar heb wel veel geleerd van al die sites en info in folders ed. Het opent zo je ogen, vooral op die site staat een stuk bij forums en dan bij omstanders/partners, hoe het voor een partner is. Nou ik las het en kon het net zelf geschreven hebben. En het deed me zo verdriet en deed me de moed in de schoenen zakken. Ik ben nu erg in twijfel of ik dit de rest van mijn leven wel wil, of ik het nog wel kan. Er is hier zoveel gebeurd...ik weet het niet. Wat voor een leven ga ik krijgen. Constant dat kleine kind waar bijna niet mee te praten valt. Altijd jezelf wegzetten en voor de ander leven...maar ik dan?....
Het is wel te doen hoor, leven met iemand met borderline, maar hangt wel af van de mate waarin iemand het heeft en wat zijn inzet en inzicht zelf is...
ik zit er ook doorheen nu hoor...zitten we er samen doorheen....


kreeftje08-03-2006 09:08
Dank je wel meiden voor de reaktie.
schorpioentje mooi gedicht. en - gedeelde smart is halve smart. Mijn man heeft idd het etiket officieel opgeplakt, alleen en gelukkig is het bij hem geen sprake van een stoornis zegt ze (therapeut) hij is dus geen hopeloos geval zal ik maar zeggen. Er valt best nog wel met hem te leven.
Vaak heb ik gehoopt dat het, nu hij in therapie is over zal gaan (die buien)
Ik ben denk ik wat teleurgesteld ben dat dat niet zo is. Tja jezelf steeds weg cijferen is moeilijk vind ik ook.Zelf vind ik zijn verlatingsangst en zijn wantrouwen tot anderen het ergst.We hebben nog maar weinig vrienden en familie over.Toch ben ik blij dat er nu een diagnose is, ik kan er meer begrip voor opbrengen dat hij nu eenmaal zo is.


carola09-03-2006 20:39
Nou ik denk dat ik wel weet hoe het le ven met een borderliner eruit ziet, heb zelf borderline en kan je vertellen hoe het bij mij zit mischien heb je er wat aan. Bij mij was het heel erg belangrijk dat ik doorkreeg dat ik niet gek ben maar dat mijn emoties gewoon heel erg tekeer gaan. Maar ik wil wel even opmerken dat je man zich nu niet achter dat etiketje moet gaan verschuilen, hij blijft verantwoordelijk voor zijn eigen daden en hij moet toch ook echt blijven proberen om zich in jullie gezin normaal te blijven gedragen en dus ook tegen familie zodat je niet iedereen kwijtraakt natuurlijk, borderline betekent niet dat alles maar om de borderliner moet draaien, maar dat de borderliner met zichzelf omkan gaan en zo dus ook in de maatschappij of het gezin. Als jij hem maar steeds het gevoel geeft dat je achter hem staat en het vertrouwen geeft, ik weet dat bij mij vertrouwen heel erg belangrijk is. Maar zorg ervoor dat hij goede hulp krijgt, ik heb zelf op een borderline omgangs cursus gezeten en daar leer je gewoon ook dingen om de vlam niet in de pan te laten slaan, en dat is wel zo belangrijk, niet alleen voor hem maar ook voor jou en voor je omgeving.Eigenlijk is dat het enige zinnige wat ik je mee kan geven. Zorg dat je man goede en gepaste hulp krijgt, daar redt hij het wel mee, en blijf geloven in hem. Met mij is het heel slecht gegaan, (drugsverslaving, strafblad opgebouwd en de hoer gespeeld) Maar nu gaat het mede dankzij de cursus heel goed, heb een dochter van bijna 2 en zit niet meer aan de rommel, ben echt 180 graden omgedraaid met eerst en daar geloofde ook niemand meer in ook mijn ouders niet die hadden me ook al opgegeven maar nu gaat het beter dan ooit. Hoop voor je dat het snel beter gaat en blijf vertrouwen.


tomatje10-03-2006 14:01
Al paar komen piepen maar telkens als ik iets wou typen kwam er iets tussen. Hopelijk lukt het nu wel en anders krijg je maar een stukje van mij te lezen. Dat vertrouwen is zo moeilijk denk ik. Telkens weer kansen geven telkens weer. Het put je enorm uit en vertrouwen ? dat is dan zo moeilijk. Opnieuw beginnen telkens weer en weer hoever en hoelang kan je dat nog ? eerder vragen die ik mezelf stel. Vraag me ook af of ik mss wel met borderline zit zo ver ben ik voort in de war. Ben in mezelf op zoek wat ik mss allemaal wel niet heb enz. Probeer voor mezelf een analyse te maken van alles (van hem en mij) en wat je daar wel schrijft is dat je tijd voor jezelf moet nemen dat is echt wel zo daar ben ik volledig voort achter al is het enorm moeilijk ja. Bij mij komt dan de vraag hoe doe ik dat, wat is nu tijd voor mezelf en wat niet, hoe zit dat dan met anderen in mijn omgeving ....... telefoon


kreeftje10-03-2006 15:16
Dank je carola voor je advies,mijn man heeft therapie en is naar mijn mening in goede handen, en ja dat vertrouwen geven dat is volgens mij heel belangrijk, geeft mijn man ook aan. Nu ik weet dat hij een bordeliner is geeft me ook meer het gevoel dat ik het begrijp het is toch anders dan dat je denk dat hij zo een vreselijk karakter heeft.(soms).
het onbegrip dat ik altijd had voor zijn buien is nu weg. En zeker zoals je zegt moet het leven nu niet alleen om zijn borderline draaien. Doen we ook niet, teminste het is nog niet ge-escaleerd dus weet niet hoe het nu zal gaan. Gelukkig is hij geen ernstig geval en zal er met gerichte therapie beter mee om kunnen gaan hopen we.
Ik vind het moeilijk om duidelijke afspraken te maken en me daaraan te houden ik praat dus over mijn eigen grenzen. Wat dat betreft ben ik net een zacht gekookt ei. Ben veel te zachtaardig als het om mijzelf gaat. Ik denk altijd nou ja laat maar. Maar nu begrijp ik dat het heel belangrijk is ook voor hem om aan duidelijke afspraken te maken. Hij is ook erg aanwezig, achterdochtig en vreselijk bang dat ik hem verlaat, wordt daar soms moe van hoor. Maar nu ik weet waar het door komt heb ik medelijde met hem het lijkt me vreselijk om je zo te voelen. Maar ik heb ook recht op een eigen goed leven, ik heb al zo lang alles moeten geven om hem gelukkig te maken, misschien gaat het vanaf nu beter, dat hoop ik teminste want ik heb nog weinig energie na al die ellende van de laatste weken ( en jaren )
liefs kreeftje


tomatje17-03-2006 18:43
hoi hoi
kwam eigenlijk nog eens piepen om te horen hoe het met je gaat

liefs tomatje


Mug 4020-03-2006 08:02
Lieve Kreeftje,

Ik wil je alleen zeggen dat ik jouw verhaal ook meelees hier..... Als je het echt niet meer ziet zitten, kies dan voor jezelf. Wat je zegt, je mag ook voor jezelf leven, niet altijd voor je man.... doe ik ook, ik herken je hierin, maar ik merk dat ik steeds meer voor mezelf aan het kiezen ben...
liefs Mug


kreeftje18-04-2006 14:22
Gaat dit gevoel ooit weer voorbij? De leegte die ik voel.
Als ik maar half denk het gaat beter dan word ik weer keihard met mijn benen op de grond gezet. De relatie met een man die zoveel moeite kost die nooit eens vrij is van nare herrineringen. Die me steeds weer achtervolgen, hoe hard hij ook zijn best doet. Dat bungelen aan een touw dat steeds trekt en weer terug schiet. Hoe dichter ik bij kom des te harder weer weg geschoten wordt? De rek is er allang uit, teminste op de terug weg. Het duurt steeds langer voor ik weer dichterbij kom. Waarom durf ik niet weg? Hij zegt ga maar hoor, maar ondertussen is hij weer aan het trekken. Ben ik dan zo,n softie? een vrouw die geen keuze kan en durf te maken? Ben ongelukkig en leeg, kan geen gevoelens meer voor hem oproepen, waar zijn ze? Ik geloof dat ik zoveel heb gegeven, tis op.
Merk dat ik als een soort robot leef zonder gevoel en emotie. Ik kan niet met maar ook niet zonder hem. vroeger toen ik zielsveel van hem hield kon ik alles veel beter verdragen en vergeten, en nu.... ik raak helemaal de weg kwijt kan het geestelijk en fysiek niet meer aan. Ik wil niet accepteren dat het over is, hij ook niet trouwens. ik beschouwde ons huwelijk als een levenswerk. ik kon hem gelukkig en geestelijk gezond maken, dacht ik....
Ik weet nu dat hij dat zelf moet doen maar mijn levenslust is op. Ik kan er niet meer van profiteren. Ik heb gezaaid en gezaaid er kwam nooit iets op. Nu er toch iets komt piepen heb ik geen energie om te oogsten.....

-edit- verplaatst door admin


Eindelijk18-04-2006 15:14
Lief Kreeftje, hij heeft ook gezaaid en die zaadjes komen nu op. Het begin van jullie scheiding is begonnen. Je ben nog niet los van hem, maar toch gaat het gebeuren. Je bent helemaal op en leeggezogen. Je wil je leven weer terug, dat is wat er nu bezig is, je weet niet goed hoe, maar toch gaat het gebeuren. Er is gezaaid en het zaad is opgekomen. Wens je veel kracht en sterkte. Eindelijk


Mug 4018-04-2006 17:54
Hallo Kreeftje,

ben toevallig vandaag weer even hier op de site omdat ik wilde weten hoe het nu met je is... Niet best dus..

sterkte meid.
liefs Mug


nada18-04-2006 21:59
het klinkt makkelijker dan t is, maar geef het tijd...loslaten, accepteren kust ook tijd, je kunt niet van te voren vaststellen hoeveel tijd...je bent op weg naar genezing..hoe gek dat nu ook klinkt. de eerste stap is gezet...sterkte

liefs


kreeftje21-04-2006 15:41
Dank je wel meiden, voor jullie reaktie.
ik geloof ook dat het los maken van hem is begonnen. we hebben weer lange gesprekken gehad en accepteert dat ik zo denk. Dat is al een hele stap hoor. Eerder zou hij me door de kamer hebben geslagen na zo.n uitspraak van mij, nu kon hij alleen knikken en zeggen dat hij het wel begrijpt dat mijn gevoelens voor hem nihil zijn. Hij krijgt met overleg van de therapeut en huisarts medicatie en hopen dat er bij hem meer rust komt en dan uiteindelijk ook bij mij. Lukt het dan nog niet dan gaat hij een ander huis zoeken en volgt een proef scheiding. Zo hopen we dat we in ieder geval voor onze kinderen een betere leefomstandigheid creeeren. Tja niet met en zonder elkaar....misschien is een lat-relatie voor ons allemaal beter.
liefs kreeftje


kreeftje29-06-2006 09:45
Zoals ik al eens eerder heb geschreven zit ik in een relatie van 22 jaar met een man die mij fysiek en geestelijk mishandeld heeft. Toen ik vorig jaar met de mededeling kwam dat ik er nu geen zin meer in had, dat ik na al die jaren niet meer de moed kon opbrengen om hem nog lief te hebben, sloegen de stoppen door bij hem. Hij zocht wel een therapeut die hem kon helpen met zijn woede uitbarstingen, wat? wel 3 tegelijk! Uiteindelijk heb hij er 1 goeie aan over gehouden. Hij en ik hebben nu al een jaar therapie en ik word steeds sterker kan me steeds meer van hem los maken. Hij word steeds rustiger en heeft nu ook medicatie.Sinds die medicatie is hij veranderd in een man die alles voor me doet, van een kopje thee op bed, huishouden, kortom alles. Das fijn zou je denken, nou ik kan het niet snappen. Voorheen liet hij mij alles doen, ik werk behoorlijk veel in een baan wat fysiek erg zwaar is, de kinderen opvoeden, hij keek er nooit naar om (ik wilde ze toch?).Het huishouden en alles daar omheen kan nog wel ff doorgaan.
Ik zit er nu mee dat ik hem niet vertrouw, is dit niet weer een van zijn pogingen om mij hier te houden? Als ik hem op afstand houd wil hij voor me vechten en als ik lief ben dan schopt hij me verder weg. Ik liet doorschemeren dat ik denk aan weggaan bij hem, komt hij gelijk met allerlei punten waarom ik het niet moet doen, denk aan de kinderen die hebben er toch niet omgevraagt,financieel red je het niet, enz.
En zo modder ik verder, ga voor jezelf zegt iedereen, wat wil jij.Ik vind het zo moeilijk, hij doet zo zijn best voor me en ik voel me ondankbaar, waarom kon hij dit niet eerder doen? vraag ik me dan af. Al die jaren met pijn en verdriet, moet ik ze maar vergeten? kan ik niet.
Het heeft me geestelijk zwak gemaakt, zo dat ik niet reeel kan inzien of deze aktie van hem ECHT is, of is dit er weer een om me gevangen te houden. wie kan mij advies geven?

liefs kreeftje

-edit- verplaatst door admin


Girl29-06-2006 10:32
hmmm..op zich zou ik snappen als je bij hem zou blijven..
Toen ik wegging bij mijn ex had ie me ook al heel lang niet meer lichamelijk mishandeld. het ging best oke wat dat punt betreft. (was nog steeds wel een slechte relatie hoor) Maar ik was het gewoon zat. Mijn ex vond dat ook niet eerlijk. Hij was zo veranderd(tot het punt dat ik het uitmaakte, toen kwam zijn oude ik weer naar boven :-S). Maar ik wilde meer dan niet geslagen worden. Ik kon ook al die pijn niet vergeten, hij had zo vaak beterschap beloofd. strax gaan er weer familieleden dood, of wordt ie weer ontslagen, wat dan?? Ben ik dan weer terug bij af??
Maargoed, het lijkt me heel moeilijk, je beslissing. Vooral omdat de medicijnen lijken aan te slaan enzo. zo voelt het toch een beetje als iets waar wat aan te doen is. En met kinderen lijkt me ook niet makkelijk. Sterkte ermee!


Eindelijk29-06-2006 14:26
Lief kreeftje, Rob de Nijs heeft er een liedje over gezongen. "Macht speelt met macht". Ik kom uit eenzelfde relatie als waar jij nu momenteel in zit, ook langer dan 20 jaar.
Elke keer zorgde hij er voor dat ik op het punt stond te vertrekken, na een zware mishandeling. Dan kreeg ik voor m'n voeten gegooit dat ik het nooit meer zo goed zou krijgen als bij hem. Ik werd steeds zwakker en zwakker lichamelijk en geestelijk raakte zelfs uitgeput. Want rust gunnen ze je niet. Toen kreeg hij een verhouding met een andere vrouw. De mishandelingen werden erger en erger. Het was allemaal mijn schuld. Ik realiseerde me dat ik in een neergaand spiraal zat en ben gewoon vertrokken zonder een woord te zeggen. Het was hij of ik. Probeer er voor jezelf zoveel mogelijk uit te komen en neem een beslissing. Blijf niet te lang in die malle molen ronddraaien.
Wens je heel veel sterkte en kracht, liefs. Eindelijk


chiara29-06-2006 21:03
Hoi Kreefje, het is heel gemakkelijk om jou advies te geven, maar voor mijzelf is het een ramp. Vertrouwen dat weg is, ondanks de Medicatie, die mijn man ook heeft,ik heb ook besloten om , voor onze dochter door te gaan. Ze kan haar vader niet missen. Maar het ene moment is alles goed en vervolgens ben je depressief. Het ene moment ben je geestelijk sterk, het andere zwak. Heb je buiten de dagelijkse routines nog iets waar je sterk van kan worden? Ik ben zelf beeldend kunstenaar en als ik schilder(wat niet zo veel gebeurt), voel ik mij heel sterk. Kan je schrijven, tekenen, beeldhouwen dichten of iets waardoor je zonder hem zelf iets kan creeren? Dan haal je je kracht uit jezelf.


Lientje30-06-2006 11:01
ik begrijp je twijfel....
Je bent beschadigd door alles wat er gebeurt is. Iedere keer als je hem ziet komt er weer oud zeer naar boven. Hij beseft niet dat je dat maar niet zomaar aan de kant kan zetten.

Ik zit in zo'n zelfde situatie.
Mijn man mishandeld mij geestelijk, is zijn hele leven al depressief, ik heb altijd mijn hele leven om hem laten draaien, maar nu besef ik dat ik er zelf ook nog ben.
Als ik met hem verder ga, weet ik dat het nooit zo zal worden zoals ik het graag zou willen zien.
Onze kinderen lijden onder de spanningen die er bestaan tussen mij en mijn man, en dat dringt zelfs door tot hun schoolresultaten.
Ik heb gezegd dat ik moet gaan kiezen voor mijzelf, ik hou dit zo niet meer vol. Mijn man zegt dat zijn leven dan niets meer waard is, en dat hij er mee op wil houden. Dit heeft hij al vaker aangegeven, daarom ben ik bij hem gebleven, want wij hebben al veel meegemaakt op dit gebied.
Zijn vader heeft zich opgehangen, zijn moeder is een paar keer voor een auto gesprongen, toen hij nog kind was, mijn broer en zijn vriendin zijn samen voor de trein gesprongen, dus beiden weten wat de effecten zijn van zelfdoding voor de achterblijvers. Toch dreigt hij ermee en ik weet dat hij ertoe in staat is het ook te doen.

Op dit moment is hij opgenomen in het ziekenhuis afdeling PAAZ. Ik red het niet meer op deze manier. Hij schold mij uit, maakt schuld, dreigt mij met van alles (weglopen, einde aan zijn leven maken, andere sloten op de deur zodat ik er niet meer inkom enz..), mishandeld mij niet lichamelijk gelukkig...

Hij beseft niet waar hij mee bezig is, hij is "ziek", waarom zien de psycholoog en psychiater niet dat het niet te doen is om op deze manier met zo iemand te leven, terwijl er ook nog 3 pubers (17,15,12) in huis rond lopen???????????

Waar kan ik terecht voor hulp?
Na een gesprek gisteren waarin ik aangaf het niet meer te redden en wilde scheiden, gaf hij aan niet meer te willen leven. Het ziekenhuis wilde hem morgen gewoon naar huis sturen...pfff...grrr...
Na overleg kan hij nog een week in het ziekenhuis blijven, maar daarna??

Wat een ellende kan een mens meemaken in een leven zeg..... het voelt als een nachtmerrie, maar dan in het echt.....


kreeftje01-07-2006 09:11
hoi meiden bedankt voor jullie reaktie.
Wat je zegt chiara, ga iets voor jezelf doen. ik schilder ook en haal veel positieve energie uit mijn werk maar ik vind het niet genoeg. ik wil liefde voelen, respect en waardering.Ik wil me op mijn gemak voelen en niet steeds denken aan het verleden wat tussen ons in staat. Voor mijn kinderen denk ik juist dat we beter kunnen gaan, de spanning die deze relatie met zich mee brengt is voor hun niet goed, Ze hebben teveel gehoord en gezien, het zijn inmiddels pubers en gaan zich afzetten tegen hun vader. Ik denk weleens dat de oudste met name zijn vader te lijf gaat als het nog eens gebeurd. Hij wordt groter en sterker en als je ziet hoe hoe zijn ogen vuurspuwen als pa weer zit te zeiken pfff. En dat terwijl het een hele lieve zachtaardige knul is.Hij zegt ook: mam, ga maar bij hem weg, hij veranderd toch nooit ook niet met pillen. Vind het zo zielig voor ze dat ze zo over hun vader denken. Je pa die heb je zo nodig als jongens zijnde.

Lientje, jij zit volgens mij helemaal klem. Mijn man dreigde ook altijd met zelfmoordplannen, maar integenstelling tot de jouwe geloof ik nooit dat hij het echt zou doen. En als je zoveel ellende daar omtrent al heb mee gemaakt dan wordt je toch wel bang he? Maar daar hoef jij en de kinderen niet je leven door te laten leiden, het is geestelijke mishandeling om daarmee te dreigen. Als ik het zo lees denk ik zeker dat je man geestelijk niet gezond is maar moet dat ten koste gaan voor jou? Zelf heb ik een therapeut al een jaar lang en voor mij is dat heel prettig. Eindelijk krijg IK ook hulp, dus is het ook wat voor jou?
Je hebt het recht om voor jezelf te kiezen lientje je hebt maar 1 leven je kan het niet overdoen. Ga voor jezelf.

Meiden veel sterkte, moed en wijsheid liefs kreeftje


chiara.03-07-2006 18:08
Lieve lientje.
Mijn man is net als de jouwe bezig met antidepressieva, Hij wil geen zelfmoord plegen, maar hij heeft 2 herseninfarcten gehad enhij heeft suikerziekte, ook allemaal redenen waarom het plausibel is dat ze zo reageren. Het klinkt misschien heel erg, hoewel hij vergeleken met alle andere verhalen een lievertje is, dat ik het niet erg zou vinden als hij dood was, beter eigenlijk. Ik vind mijzelf een kreng als ik dat zeg, maar jouw man tiranniseerd je. hij manipuleerd je, zielig of niet, maar je kunt je eigen leven niet meer leiden.
Lientje , weet je nog wat je wilde doen en wat je voelde toen, je pakweg 18 was(zonder hem bedoel ik) angelien


Mug 4005-07-2006 10:21
Hallo Kreeftje,

ben ik weer..man is weer weg. Advies geven is zo moeilijk. Ik denk dat je zelf ook wel weet dat voor jezelf kiezen de beste weg is. Alleen dat is zo verdomde moeilijk.
Je man trekt aan jou, die wil maar bevestiging hebben, aandacht...dat vergt jou weer veel energie.
En daarbij komt denk ik ook het idee om werkelijk de stap te gaan zetten. Want wat gaat er dan gebeuren??? Je gaat een onbekende wereld in, je weet niet hoe het gaat lopen, en daarbij komt denk ik ook een stukje onzekerheid om de hoek zetten, zo van, maar stel je voor dat ik kies voor mezelf, krijg ik dan spijt, is het de juiste stap? En de andere kant is ook zo, hoe klote je je vaak ook voelt, hoe leeg, hoe vaak je ook weet dat je eigenlijk niet meer van hem houdt, hoe bang je soms ook van hem kan zijn, het is op een bepaalde manier ook veilig voor je. En ik denk dat dat de punten zijn waar jij steeds op terug keert. Je bent zo onzeker als het maar zijn kan.
Ik denk, Kreeftje...dat je op een gegeven moment niet anders meer kan dan voor jezelf kiezen, maar het heeft veel tijd nodig. Je komt steeds een stapje verder en ergens weet je dat zelf ook wel. Overhaast het niet, het komt wel.....

liefs Mug


kreeftje05-07-2006 12:19
Ik heb voor mezelf en de kinderen gekozen.
de knoop doorgehakt, ik ga scheiden en weg bij de man die mij 22 jaar het leven moeilijk heeft gemaakt.
Eindelijk rust.....
Ik moet door een diep dal, hij heeft al laten weten dat hij mijn leven kapot zal maken als ik doorzet. Maar ik laat me niet meer bang maken en chanteren.
Ik ga eindelijk voor mezelf en het geeft me een hoop kracht dat ik het waard ben om voor mezelf te vechten, samen met mijn kinderen ga ik een nieuw leven opbouwen en weet zeker dat we er komen.
liefs kreeftje

-edit- verplaatst door admin


Mug 40.05-07-2006 12:31
Yesssssssss!!!!!!! Goed zo.
Ik heb net op jou gereageerd onder mijn verhaal.


liefs Mug


pebbles05-07-2006 13:47
Wat goed van je! Ik heb het ook gedaan, na jaren,,en hij zei tegen mij hetzelfde... en probeert dat ook waar te maken. Laat je niet meer bangmaken, jij en jouw kinderen verdienen beter. Jullie verdienen geluk en liefde in jullie leven, geen constante angst. Ik wens jou en je kinderen veel sterte en veel geluk toe!!
liefs, pebbles


godislove05-07-2006 16:51
Gefeliciteerd!!!!!

Echt waar het gaat met upz and downz natuurlijk,maar je gaat zoveel meer energie krijgen!! En je zult gaan stralen van geluk....en er gaat bovenalles zo'n druk van jou schouders vallen! Vind het erg goed van je!
En blijf zo positief denken JE KUNT HET!!
Liefs godislove


Andrea05-07-2006 19:09
Goh Kreeftje, wat goed en wat moedig !
22 jaar is niet niks,zeker als je voor het onbekende moet kiezen en zeker als hij zegt je het leven zuur te maken, heel laf trouwens.
Maar je zal zien Kreeftje dat het het echt allemaal waard is, geen zenuwen meer, geen onrust, niet meer op je tenen lopen, geen irritaties meer maar gewoon rust en vrijheid.
Ik wens je héél veel geluk in je nieuwe leven.
Liefs, Andrea.


cathy05-07-2006 19:30
Wat goed van je. Gefeliciteerd. Ik wens jou en je kinderen heel veel geluk samen.


Nienke05-07-2006 22:15
Hoi Kreeftje,

Wat ontzettend goed van je, joh!
Heel knap dat je die stap gaat nemen.
En wat herkenbaar weer, dat hij zich voorgenomen heeft, je het leven zuur te maken.
Ach, het lukt je vast met zoveel begripvolle vrienden!

Zet hem op he!


odilia05-07-2006 22:58
goed zo meid ga er voor het gaat julie lukken ,wij hebben het gered ,jullie kunnen het ook.en geloof me ik weet als geen ander dat het de moeite waard is .
het leven wordt zo mooi als je vrij bent
heel veel liefs en sterkte jullie groetjs odilia


Eindelijk06-07-2006 09:30
Heb ook na een dikke 20 jaar de beslissing genomen en ik weet zeker dat het je gaat lukken. Natuurlijk gaat hij je het leven zuur maken. Maar dat deed hij toch al. Laat je niet bangmaken en GO FOR IT. Veel liefs en sterkte Eindelijk


kreeftje06-07-2006 10:53
Dank jullie wel meiden,voor de lieve en opbeurende reakties. Het doet me goed en geeft me de moed om door te zetten.
Vandaag is hij weer rustig en probeert me te overtuigen dat het vanaf nu gaat veranderen als ik hem nog maar een jaar de kans geef.
Ik zei al ik heb je al 22 jr de kans gegeven, en vanaf vorig jaar met intensieve therapie. En nog pak je het niet op, hij doet wel zijn best maar het is te laat. Vandaag is hij rustig en dan moet ik nog sterker in mijn schoenen staan, dan probeert hij mijn zwakke kanten te kraken. Er zal nog wel een tijdje overheen gaan voor ik echt weg kan gaan, maar gaan zal ik.

liefs kreeftje


Girl06-07-2006 11:45
Heel goed :-D
op een bepaald moment hou je op het te geloven he (dat ie zal veranderen). Sterk blijven, ik zal voor je duimen


zeeuwtje07-07-2006 10:02
heel goed van je meid!!!!
ga er voor je kan het!
heel veel geluk in je nieuwe leven

veel liefs zeeuwtje


kreeftje21-07-2006 13:14
hallo,

Hier weer even een berichtje van mij, ik wens jullie ondanks de problemen die we hebben een fijne zomer toe.
Ik zelf ga er tussenuit 5 weken lang, en hoop dat de scheiding niet al te lang op zich laat wachten. Een eigen huisje, rust pfff
meiden zet hem op kies ook voor jezelf je hebt er recht op.

Liefs kreeftje

-edit- verplaatst door admin


Coco21-07-2006 13:34
Beste Kreeftje,

Ik wens je een hele fijn vakantie toe.
Geniet er met volle teugen van.
En dadelijk lekker een eigen huisje.

Liefs van Coco


E-tje21-07-2006 18:39
ik heb geloof ik nog niet eerder bij je verhalen geschreven (gevolgt natuurlijk wel ;o) ) maar ik wil toch even laten weten dat ik respect heb voor je... allereerst omdat je echt hebt kunnen laten zien dat je voor je relatie hebt geknokt en dat zullen de mensen om je heen ook vast zien.
maar nu vooral zo sterk bent om te stoppen en voor jezelf hebt gekozen.
Dit geldt ook voor Mug 40 trouwens :o)

dit wil ik je even laten weten voor je vakantie.

XXE-tje en een hele fijne vakantie


kreeftje22-07-2006 09:43
dank je meiden, doet me goed om zo,n lieve reaktie te krijgen.
tot over 5 weken
liefs kreeftje


kreeftje26-08-2006 00:38
hoi meiden,

Even weer een berichtje van mij, nou dames eindelijk is het zo ver.
Ben weg bij de man die me 22 jr wat zeg ik inmiddels 23 jaar mijn leven heeft vergalt maar vrij? nee.
zoals sommige weten was ik al met de scheiding bezig maar zou thuis blijven tot ik woonruimte had.
Sinds gisteren ben ik weg woon nu bij een vriend, ik dacht ga ff lekker in bad en daarna ben ik in slaap gevallen. Toen ik wakker werd dacht ik ga ff op de computer zie ik dat hij allemaal berichten heeft verstuurt op mijn mobieltje met allerlei valse beschuldingen.
Geschreeuw en bedreigingen, krijg er kippevel van.
Ben gewoon bang, bang dat hij hierheen komt hij weet waar ik zit
ben hier ook alleen. Mobiel binnen handbereik bel gelijk de politie alleen nog hopen dat ze snel komen.
Het is vreselijk als je steeds maar achterom moet kijken nu weet ik gelijk hoe het voelt om gestalkt te worden, ik bedoel hij doet het nu nog niet tot zover maar geloof dat hij er zeker toe in staat is. Nou ik hoop er maar het beste van, meer kan ik nu niet doen toch.

liefs van een bang kreeftje

-edit- verplaatst door admin


anoniempje198026-08-2006 01:52
hoi meid,

Wat goed dat je eindelijk de stap gezet hebt en een uitweg gevonden hebt. Ik vind het echt super knap van je !
Wat betreft het stalken, bewaar alle berichten en houd alles bij, maak er een dagboekje van ook. Als er meer vervelende dingen gebeuren heb je dan tenminste bewijsmateriaal. Goed dat je bij een vriend kan logeren dat is toch beter dan helemaal alleen. Neem mensen in je omgeving in vertrouwen en laat ze weten hoe de situatie momenteel is. Ook goed dat je je mobieltje altijd bij de hand hebt. Ik zou zeggen zet een aantal mensen op speed dial of de politie inderdaad, just in case...
Ik hoop echt oprecht voor je dat de rust snel zal wederkeren voor jou, het is je van harte gegund!!!

Sterkte, liefs
anoniempje


kreeftje26-08-2006 01:55
half uur geleden stond hij idd aan de deur sta te riebelen als een rietje, hij wilde met een smoes naar binnen liefjes vragen ik wil alleen maar met je praten waarom je de telefoon niet opneemt enzo heb gezegt vertel en anders wegwezen deed hij matuurlijk niet heb ik de politie gebeld, hij dacht dat ik blufte.heb het gedaan, maar ze hebben hem alleen maar weg gestuurd.ff gepraat maar ja zoals de meeste gekken kan hij dan leuk zijn woordje doen lijkt het net of je je aansteld. Mag wel nog een keer bellen aardig he van de politie>>>>>
En ik zit er weer doorheen hij niet slaap lekker zeggen ze dan ook nog.


Naam onbekend26-08-2006 08:42
Hallo dapper Kreeftje,

Het klinkt raar maar ik heb de ervaring dat ze maar beter kunnen weten waar je woont. Dan kan je gericht actie ondernemen. Ik woonde 9 maanden op een geheime locatie, een vakantiehuisje en hij was constant op zoek. Reed rond om mij te vinden, werk, winkelcentrum, kinderen en wachtte me dan op. Dat escaleerde meerdere malen en was erg bedreigend. Van alle voovallen aangifte gedaan! Door een stom toeval weet hij inmiddels waar ik woon en de frequentie van het stalken is afgenomen. Heb inmiddels wel een andere telefoon en e-mail!

Een advies wat ik van de Officier van Justitie kreeg en wat mij erg heeft geholpen is het volgende. Bel de politie bij alles wat er gebeurt, hoe klein ook en schrijf alle voorvallen op, plaats, datum, tijdstip en een korte omschrijving wat er is gebeurt.
Zorg dat je 1 contactpersoon krijgt bij de recherche en lever zoveel mogelijk feiten aan. Op basis van mijn vijf A-4tjes aan info wordt hij op korte termijn aangehouden en hopelijk veroordeeld tot een contact- en straatverbod.

Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe en als ik je ergens mee kan helpen...

Liefs,
Annette


pebbles26-08-2006 10:50
Hoi Kreeftje,

Wat goed van je dat je bent weggegaan..
Ik ben het eens met wat Anette zegt...word al een paar jaar gestalkt door mijn ex...hij heeft zelfs mijn oudste gevolgd om achter onze verblijfplaats te komen. En heb inderdaad een vaste contactpersoon bij de recherge. Ik wil je aanraden inderdaad een soort dagboek bij te houden van alles wat er gebeurt.ook het hebben van een getuige helpt bij aangifte...Het is heel zwaar, maar zeker veel beter dan toen we nog bij hem woonden!!..Die van mij zit nu weer vast en moet maandag voorkomen..
Ik wil je heel veel sterkte wensen,...en vergeet niet dat alles beter is dan op zon manier met iemand samen in een huis te moeten leven...
liefs,pebbles


kreeftje26-08-2006 11:18
dank jullie voor de reaktie en advies, ben nu nog steeds op van de zenuwen. Heb vanmorgen de kinderen gebeld en die zeggen dat er niets aan de hand is met hun. Ja dat papa zo flipte erg jammer maar met ons gaat het goed. Ben wat dat betreft weer gerust, maar zo zie je maar weer, zo,n man die je op je gevoel werd door de kinderen te gebruiken om binnen te komen. Ben zo blij dat ik er niet ben ingetrapt anders had hij mij in elkaar getrapt zeker weten.
bedankt voor het advies om een dagboek te maken mss heb ik het nodig.Hoe gek kan je iemand maken he.

liefs kreeftje


Mug 4026-08-2006 23:24
Hoi Kreeft,

zie dat je inmiddels de politie hebt gebeld.
Ik hoop dat ze allert reageren als dat nodig is.

liefs Mug


Coco27-08-2006 08:38
Hoi Kreeftje,

Wat goed dat je eindelijk bij hem weg bent.
Zelf ben ik meer dan een maand bij hem weg, en had een relatie met hem van 12 jaar.Ik ben naar een opvanghuis gevlucht,
en daardoor weet hij niet waar ik zit.
Via allerlei bedreigingen via sms probeert hij nog steeds de macht te behouden.
Maar nu ik hier zit realiseert ik steeds meer wat hij voor gemene man is geweest.
Ik voel me eindelijk weer vrij en daar kan niets tegen op.
Hij bedreigt maar een eind weg maar ik laat hem geen macht meer over mij hebben.
Ze worden wanhopig en proberen op allerlei manieren nog steeds hun zin te krijgen.
Ik trap er niet meer in, ik weet wat hij nu is en ik geef hem geen voer meer om de baas over mij te spelen.
IK bepaal nu hoe ik leef.
En hij bedreigt maar een eind weg,ik vertikt het om nog langer bang voor hem te zijn.

Veel liefs van Coco


Annette27-08-2006 10:22
Hallo dapper Kreeftje,

Hoe gaat het nu met je?

Zit je hoofd al vol met schuldgevoelens, vooral naar je kinderen en voel je je op dit moment verantwoordelijk voor zijn gedrag?

Terwijl je toch "zelf hebt gekozen om te vertrekken".. hoezo zelf gekozen..

Hij zal waarschijnlijk nog verder gaan dan nu, dreigen dat hij zichzelf iets aan zal doen en zelfs de kinderen gaan gebruiken om je te chanteren. Hij zal geen enkele verantwoordelijkheid nemen om zijn gedrag te rechtvaardigen want het komt toch door jou..jij hebt dit veroorzaakt!

Misschien wordt hij zelfs wraakzuchtig.

Die van mij zei letterlijk, als je vertrekt dan wordt het mijn levensvervulling om jou het leven en werken onmogelijk te maken en ik zal niet rusten tot jij tussen zes plankjes ligt. Hij is daar inderdaad tot op heden mee bezig, maar het gaat hem niet lukken!

Je zult je vaak alleen voelen bij het nemen van beslissingen, want hoe goed familie, vrienden en collega's het ook bedoelen. Jij moet hier zelf doorheen! En je twijfel, om terug te gaan, want er waren toch ook leuke momenten?

Kreeftje, ik wens je veel sterkte en kracht, ook voor je kinderen, wees trouw aan jezelf en ga ervoor!

Liefs,
Annette

PS. enige oosterse overdenkingen:

De wijze mens verandert zelfs in de ellende niet, de gewone mens wordt woedend.

De mensen haten degen die hen hun eigen minderwaardigheid doen gevoelen.


kreeftje27-08-2006 12:31
hoi annette,
bedankt voor je reaktie, wijze woorden, ware woorden. Ik voel me idd schuldig tegenover mijn kinderen je vind toch dat je ze in de steek laat. ik spreek ze wel een paar keer per dag telefonisch en morgen zie ik ze. Ze zijn 15 en 13 jaar twee jongens. Ze kunnen zich aardig redden, maar je wilt ze geestelijk steunen. De jongste bv gaat volgende week voor het eerst naar de middelbare school en vind dat best wel eng, ik wil hem daar zo graag in bijstaan. En de oudste (natuurlijk ook de jongste maar die gaat er anders mee om)heeft het moeilijk met al die ruzies tussen ons en nu kan ik hem niet troosten. Dat doet zeer.

Ja, eenzaam ook. Al vind ik veel steun in familie vrienden en collega,s.
Kom ff koffie drinken, praten enzo. Maar me hoofd zit zo vol, wil alleen zijn en toch ook niet....

Mij verantwoordelijk voelen voor zijn gedrag, niet meer als het om mij gaat maar wel voor mijn omgeving. Hij heeft ook een vriend van mij bedreigt en daar voel ik me wel heel schuldig aan.
Hij moet nu steeds achterom kijken of die gek niet toeslaat op iedere hoek/kruising kijken of hij niet wordt aangereden want dat heeft hij belooft.

Ik weet voor mezelf, dat ik nooit meer met deze man door 1 deur kan, ik haat hem voor alles wat hij me aangedaan heeft en nog doet.
ook hij zei dat het zijn levensvervulling is dat hij mijn leven kapot maakt in de toekomst. Maar ook dat hij me met rust laat omdat hij me haat. De ene dag zus en de andere zo.

En ja het is allemaal mijn schuld, ik heb hem ertoe gedreven om me te slaan,schoppen en om bespuugt te worden.
Ook de keuze om weg te gaan, je kon best blijven hoor zegt hij.
Van mij hoefde je niet weg, nee kon hij me nog verder gek maken, kon niet meer eten, slapen helder denken zelfs mijn kinderen verzorgen gaat niet.

Dit is gewoon de beste oplossing, hopen op snel een woning zodat me kinderen ook weer bij mij kunnen zijn. Ze hebben al veel te veel geleden door getuige te zijn van een man met een borderline stoornis en als je het mij vraag ook antisociale stoornis.
Hij trekt zich geen moer aan van andermans gevoelens en niet alleen de mijne, maar ook van ieder in zijn omgeving. Hij heeft het moeilijk en thats it.

Het geeft me steun en kracht om door te zetten als ik op deze site kom en jullie lieve en ondersteunende reakties lees bedankt.

Liefs kreeftje


C29-08-2006 18:24
Hallo Kreeftje,

Ik heb 5 jaar een relatie gehad met een zeer agressieve man. Dit niet alleen naar mij maar ook naar anderen die hem in de weg liepen. Toen ik besloten heb om weg te gaan heb ik mijn spullen gepakt en ben in de auto gestapt. Hij is me achtervolgt en hij heeft me geprobeerd tegen te houden. Maar gelukkig is het hem niet gelukt. In de eerste weken heeft hij me gestalked, steeds gebeld op de telefoon van mijn ouders mijn mobiel op mijn werk. Zonder dat ik het wist stond hij me op te wachten voor het huis toen ik thuis kwam van het werk. Toen ik binnen was ging de telefoon, omdat ik dacht dat hij het was nam ik niet op. Maar hij bleef opbellen, dus toen nam ik op, ik loog dat ik pas net thuis was. Toen zei hij"vuile leugenaar je bent allang thuis want ik ben je gevolgd vanuit je werk en je bent al meer dan 1 uur thuis. Toen heb ik hem natuurlijk gezegd dat ie me met rust moest laten, en dat was de druppel voor hem. Hij heeft me uitgescholden voor alles en nog wat. Ook heeft hij me met de dood bedreigd, als ik je te pakken krijg sla ik je hartstikke dood en nog meer van dat soort bedreigingen. De volgende dag belde die weer in tranen en dat ie spijt had van alles en me terug wilde. Gelukkig heb ik hem nooooooit binnen gelaten, 1 verkeerd woord van mij liet hem namelijk weer ontsteken in woede. Ik had natuurlijk de sleutel nog en heb op het moment dat hij op het werk was met het hart in mijn keel mj spullen opgehaald en alles wat ik van hem had gekregen achter gelaten inclusief de sleutel. Ik was zo bang dat ik bijna niet kon lopen zo trilde ik. Maar ik voelde me zo vrij toen ik dat alles had afgehandeld ik had niets meer wat me aan hem zou kunnen binden. Het bellen en dreigen werd langzaam minder en heeft in totaal enkele wekend geduurd.

Kreeft ik hoop dat je het vol kunt houden, ik begrijp dat de situatie met kinderen nog moeilijker moet zijn. Maar als je terug gaat heeft hij weer zijn zin. En volgens mij is dat juist het gene waar het om gaat in een geweldadige relatie. De man wil zijn zin hebben, kosten wat het kost. En tijdelijk aangepast gedrag is geen definitieve verandering dat is wat ik gemerkt heb.

Ik wens je heel veel sterkte met alles, ik hoop echt dat hij je met rust laat als hij ziet dat je niet van plan bent terug te komen. Sterkte, C


Mug 4030-08-2006 20:48
Hallo Kreeftje,

Ik wil je vanaf hier laten weten dat ik je verhaal volg. Ik heb je ook op msn gezien, maar heb je alleen 1x geroepen, maar weet niet zeker of jij het werkelijk bent op msn of dat het misschien je man is die jouw msn gebruikt.
Vandaar dat ik hier reageer en niet op jouw email adres.
Sterk blijven meid! Je wordt steeds sterker...

liefs Mug


kreeftje31-08-2006 23:25
hoi mug,
idd het was mijn man, hij heeft mijn msn ge-hackt, dus kom maar niet meer op de msn.
alhoewel hij is verwijderd dus kan nu niet meer msn op verwijder je hotmailadres, en weet je dit maakt me steeds sterker al ben ik helemaal over mijn toeren, maar kom hieruit echt.
twijfel is er absoluut niet, dit is het gedrag waar ik altijd bang voor was, en nu..... ik lust hem rauw.

gelukkig heb ik een hoop mensen om me heen die mij verschrikkelijk goed steunen en meedenken. Van de was voor me doen tot een woning zoeken.
ben ze eeuwig dankbaar. Wat fijn dat ik niet alleen sta met zo,n gek.

Alleen mijn jongens, maak me zo,n zorgen om hun welzijn. Ze zitten bleke bekkies, weten niet wat ze ermee aan moeten.
Hij heeft me vanavond wel 46x gebeld heb geturft, liet hij me oudste ook nog bellen, de schoft.
Hij wilde de auto terug, ga de politie bellen en zeggen dat je hem gestolen heb.
Ik heb gezegt: je gaat je goddelijke gang maar. tis een looser, een bluffer.
Hij maakt me niet meer bang.

Ga morgen naar een woning kijken, harstikke duur maar dan heb ik voorlopig wat.In mijn oude woonplaats zodat ik niet afhankelijk ben van vervoer en daar kunnen mijn kids ook wonen, wil ze bij me hebben.

Nou mug, ik hoop dat het ook goed gaat met jou, ik kom er wel hoor al is het zwaar maakt me alleen maar sterker voor de rest van mijn leven

liefs kreeftje


Mug 4001-09-2006 12:24
Hoi Kreeftje,

Ik had al zo het gevoel dat jij het niet was. Vanaf dat ik zag dat 'jij'online kwam. Daarom tiepte ik alleen je naam met vraagteken in en meer heb ik niet gezegd, ik voelde gewoon dat het niet goed zat.
Ik hoop voor je dat de woning iets voor je is, al is het te duur voor je. Ook daar zal wel een oplossing voor zijn, en denk dan maar zo...je hebt dan een plekje voor jezelf. Je kan altijd naar een andere woning op zoek gaan wanneer je een beetje tot rust bent gekomen en wanneer het een beetje achter de rug is.
Voor je jongens is dit inderdaad klote, maar wat vooral vervelend is, is dat je man hun nu een beetje uitspeelt en manipuleert.
Dat herken ik nu ook maar al te goed. Als er door mijn dochters bv over iets wordt gepraat wat nog moet komen, dan zit hij..ja misschien gaat het niet door, misschien ben ik hier dan niet meer, want dat wil je moeder dan zo, die wil misschien scheiden, zulke dingen...is voor mij ook een vorm van manipuleren.
Maar goed, Kreeftje...sterkte.... en je komt er wel, ben ik van overtuigd. Hou me hier wel op de hoogte van jouw doen en laten, en als je straks op jezelf zit met een eigen pc en een nieuw emailadres dan mail je maar weert een keer naar mijn eigen adres.

liefs Mug


Annette01-09-2006 16:45
hallo KREEFT!!!!!!!

Hoezo kreeft(je)?

Wat zijn ze ziek he, 46 x bellen! Mijn record was 94 keer op 1 ochtend!

Ik weet niet in welke regio je woont maar ik heb misschien een handige tip.

Vorig jaar rond deze tijd ben ik vertrokken en heb een half jaar in een gemeubileerd vakantiehuisje gewoond. Gevonden op marktplaats en 400 euro per maand incl. gwl. Heerlijk anoniem en veilig. Het vakantieseizoen is voorbij, je kan zels over de huurprijs onderhandelen!

Ideetje??

Sterkte en kracht voor jou en de kids!!

Liefs,
Annette


kreeftje01-09-2006 19:31
hoi,

ik woon in een omgeving waar geen zomerhuisjes te vinden zijn.
dit is een, rijke luis omgeving deze mensen hebben zelf een huisje in het buitenland. an moet ik verder weg en dat kan niet voor de kids hun school.

en dat kreeft(je) klinkt klein en nietig maar probeer dat niet te zijn.
dit alles maakt me sterk zoals ik al zei
maar blijf gewoon lief, vind dat toch een goede eigenschap.
dat mijn ex daar misbruik van gemaakt heeft. Veel mensen waarderen juist deze eigenschap en daardoor heb ik ook zoveel hulp omdat ik gewoon altijd aardig ben haha.klinkt zelf ingenomen he.

Hey mug,
nou heb je gezien hoe ik eruit zie?
heb je een beetje beeld erbij he.
Ik vind het wel leuk als je weet hoe iemand eruit ziet, ik heb geen flauw idee bij jou, komt wel.
Heb vandaag wel rust gevonden hier, hoop op meer van dit soort dagen, maar weet ook dat dat zo weer anders kan zijn.Dus ik geniet ermaar van.

groetjes Kreeftje


Mug 4001-09-2006 19:57
Hoi Kreeftje,

hahha..ik had mijn mooiste foto van mezelf neergezet. Maar ik heb een klein beetje een beeld van je, want de foto was zo klein en mijn ogen zijn een beetje wazig....41 he, dan krijg je dat.
Maar fijn dat je wat rust hebt vandaag.
Hoe was het huis??????? ben benieuwd.

doeggggggg


kreeftje02-09-2006 01:12
hoi mug,

Ben niet geweest, is verzet naar maandag, dus moet nog ff geduld hebben.
Hoe is het met jou? is manlief weer weg?
kan je weer lekker op de site komen, wat je schreef deed de mijne ook, alsmaar zeggen tja jullie moeder gaat voor zichzelf kiezen of ja dat kan dan niet meer enz...
ik ergerde me kapot daaraan, laat die kinderen toch met rust he.
ze gaan helemaal op in zichzelf, hun zijn zielig want zij worden in de steek gelaten. triest hoor, ze denken nooit aan de ander, hoe die zich voelt.

Maar kom je al dichter bij je beslissing eigenlijk? hoor je er niet over, denk aan jezelf he, wat jij wilt is belangrijk, als je besluit om te blijven moet je er voor gaan, heb je die energie nog wel. En wegstoppen helpt niet, komt altijd weer terug dat nare gevoel. Ik ken het zelf zo goed.

Heb de therapeut vandaag gesproken, ze belde op en vroeg hoe het met me was, heb alles verteld en zij zou in het belang van de kinderen proberen te vertellen dat wat hij nou doet slecht is voor ze. En voor mij.
Afwachten maar of hij daar wat van vasthoud, het lijkt of hij zijn oren dicht heeft voor wat andere tegen hem zeggen.

nou, ik ga slapen tis 1.30u echt een nachtmens he....dan is het zo lekker rustig.

liefs k


Mug 4002-09-2006 13:48
Hoi Kreeft,

Ik heb op het prikbord weer een stukje geschreven over mezelf. Bij het onderwerp geestelijke mishandeling, bij een bestaand onderwerp eigenlijk. Een reactie op, zeg maar.
Maar met mij gaat het op en neer. Ik weet dat het op is hier, maar toch ben ik er nog niet aan toe om het mes erin te zetten zeg maar. Komt vanzelf, denk ik dan maar. Er komt een dag en dan kan ik niet meer. Die dag komt wel steeds dichterbij. Ik denk vaker walg als ik hem zie of hoor als dat ik denk...lief.
Al is hij op het moment erg meegaand. Als ik nu zou vertellen wat hij heeft gedaan en hoe hij kan zijn, zou ik het zelf niet geloven. Heb zelfs ruzie gehad met hem waarin ik echt mijn boosheid heb kunnen uiten. Hij is dus niet zichzelf denk ik dan. Ik merk dat ik me op het moment afsluit voor alles om me heen. Alleen tegen mijn vriendinnen uit ik me nog een beetje, maar voor de rest zit ik erg in mezelf.
Ben nog steeds erg moe en denk veel, al is er niet veel om over na te denken....
En wegstoppen waar jij het over hebt, dat kan ik inderdaad niet meer....
Ik hoop voor jou dat je snel je kinderen bij je kan hebben, zodat ze ook weer lekker hunzelf kunnen zijn.
Nog 2 nachtjes slapen en dan ist maandag, kan je lekker naar het huis gaan kijken...

liefs Mug....



kreeftje02-09-2006 20:05
hoi,

ik ben zoooo stom geweest.

vannacht om 4.15u belde hij op .
Helemaal overstuur, huilen. Kan niet zonder je, je moet komen wil je nog 1x zien, heb mijn medicijnen niet meer in genomen en zit erdoor heen. Je moet komen ik ga er een eind aan maken.Heb een afscheids brief voor je op mijn buro met mijn laalste wens.
Hij ging steeds slomer praten en op een gegeven moment verbrak de verbinding.
Heb ik 2x terug gebeld maar hij nam niet meer op. Maakte me vreselijk ongerust, ik wist dat hij nog een volle verpakking pillen in huis had.
En wist ook dat alleen mijn jongste thuis was. Heb nog even nagedacht, maar kwam toch tot de conclusie dat dit wel eens echt zou kunnen zijn.

Heb toch de auto gepakt om ongeveer 5 uur en naar huis gereden, Vlak bij huis op de snelweg was er een ongeluk gebeurd, auto in de greppel, politie.
Dacht nou daar zal je het hebben, maar nee. Mijn hart zat in me keel, door rijden maar.

KOm ik thuis is zijn auto er niet, ik naar binnen zit hij aan de eet tafel, naar mijn idee gedronken half te slapen.
Zegt hij, wat kom je doen? ik ga naar bed.
Dat was om half 6, je kan na gaan hoe woest ik was. Bleek hij uit geweest te zijn , mijn kind tot die tijd alleen, in de veronderstelling dat hij alleen mijn oudste zou weg brengen. Die zou bij een vriend blijven slapen.

Volgende dag (nou ja volgende) zei hij me dat hij het echt nog wel een keer doet en dat dat dan mijn schuld is.

Nou ik weet dat ik dat niet hoef te doen, maar toch, pure chantage, dus nu ben ik nog bozer op hem. Heb de auto voor de deur gezet vandaag, nu is het klaar. Ben ik niet meer afhankelijk van hem in wat voor zin dan ook.

Ik weet het, is zo stom dat ik erheen ben gegaan, maar ja van je fouten kan je leren nietwaar?????

Liefs van kreeftje


Mug 4002-09-2006 22:13
Hoi Kreeft,

Is niet stom van je. Is een normale reactie.
Het is stom van je man, dat hij je zo probeert te manipuleren en dat ie zijn kind alleen heeft gelaten is mogelijk nog stommer van hem.
Laat je niet intimideren door hem!
Volgens mij doe je dat ook niet. Gewoon negeren dat rare gedrag van hem.

liefs Mug


inge02-09-2006 23:24
kreefje
Kan je niet via de politie een schuiladres vinden met je kinderen.die schakelen dan een hulpinstantie in ik kon met me kindje naar een soort hotel omdat de opvang volwas .Jij zit natuurlijk met dat je kinderen groter zijn wat het extra moeilijk maakt .Zo kan je ook niet door gaan dat hou je niet vol is er niemand die je ergens mee kan helpen .wees voorzichtig en trap er niet in mij heeft dat bijna me leven gekost .veel sterkt en liefs inge


kreeftje06-09-2006 00:30
hallo hier weer een berichtje van mij,

Hij was er weer vandaag, hij stond me op te wachten bij mijn werk, nu net weer hier, (waar ik tijdelijk verblijf) voor de deur, 3x met de dood bedreigd.
Ik heb de politie gebeld en morgen ga ik aangifte doen.
Heb er schoon genoeg van.Iedere dag neemt hij telefonisch kontakt op neem ik niet op dan belt hij me gewoon 46x op een avond.

Vrijdag op zaterdag nacht 4.15u Gaat me telefoon, ik ga zelmoord plegen, afscheidsbrief met mijn laatste wens ligt op tafel, wil je voor de laatste keer zien.Dit gesprek duurde 3 kwartier ongeveer
Ik naar huis om 5.30u dacht doe toch geen oog meer dicht en mijn jongste was alleen met hem, dat vond ik een verschrikkelijke gedachte. Niets aan de hand dus, jammer?????

Ik kan jullie niet vertellen wat ik deze man haat.
Waar hij me altijd voor gewaarschuwd heeft probeert hij daadwerkelijk uit te voeren mij kapot maken.

1 ding vergeet hij, dat ik niet meer de vrouw ben zoals hij geprobeerd heeft die te vormen.
Ik ben nu een vrouw die niets meer heeft te verliezen, als hij mij de stront in trapt, de goot in, zoals hij dat zegt, sleur ik hem met mij mee. Daar wordt hij een beetje ziek van , kom niet aan zijn geld. Jammer voor hem, maar weet meer dan hem lief is.

Dames nog iets positiefs, heb waarschijnlijk een woning, hoef alleen nog maar JA te zeggen.
Een klap geld, dat wel, maar een plekje voor mij en mijn jongens.
Waar we tot (hopelijk) rust kunnen komen en een nieuw leven kunnen beginnen. Met liefde en zorg zoals ik dat graag voor ze over heb. Financieel wat minder als we gewent zijn, maar liefde zal het goed maken, zeker weten.

Liefs kreeftje

-edit- verplaatst door admin


silke06-09-2006 00:53
Ook ik heb 23 jaar een relatie gehad,waarvan 16 jaar getrouwd. Hij was een vreselijke machtsmisbruiker, ik was op het eind niets meer, voelde me een nul. Toen liep hij weer weg, van mij en mijn drie kinderen, weglopen deed hij al jaren en nam dan alles mee, ik had geen geld, geen auto, terwijl ik op het platte land woon. Toen heb ik de knoop doorgehakt, en heb hem er niet meer (na geslijm) in gelaten.Ik dacht dat ik het niet kon, dat ik niet sterk genoeg was, het was inderdaad zwaar, maar wat ben ik blij, ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Je bent sterker dan je denkt. Ik had jaren eerder voor mij en mijn kinderen moeten kiezen, maar beter laat dan nooit. Ik was samen met mijn kinderen het graf in gegaan, echt waar.
Hij probeert ons nog het leven zuur te maken, maar hij heeft geen vat meer op ons.Wij zijn van de hel naar de hemel gegaan, kies voor jezelf en je kinderen,en het geld? Vroeger baadde ik in luxe, materieel g4ezien, nu leven we van de bijstand, maar wat voel ik me rijk.


kreeftje06-09-2006 01:16
hoi silke, las nog ff je reaktie, grappig ik heb een relatie met deze man let wel 23 jaar waarvan 16 jaar getrouwd.
Leuk he precies even lang. (nou ja...leuk)
Tis net wat je zegt ik ga een goeie toekomst te gemoed zeker weten ben blij dat ik ,ondanks dat het zwaar is, deze beslissing heb genomen. Dank zij mijn vrienden,collega,s en familie ben ik nu waar ik moet zijn en dat is BIJ HEM WEG.

Idd net wat jij ook zegt die luxe waar ik en de jongens aan gewent zijn, die is helemaal niet belangrijk. Rust en liefde dat zijn de sleutels naar een fijn leven.

Liefs kreeftje/ of te wel KARIN


Eindelijk06-09-2006 09:26
Hoi Karin en Silke, sluit me bij jullie aan. Ook ik heb 23 jaar achter de rug.
21 jaar geestelijke mishandeling en 2 jaar lichamelijke mishandeling. Twee meisjes de deur uit en geen contact meer met hun vader. En inderdaad is het een luxe in rust (dan wel met weinig geld) zonder hem verder te leven. Niet meer op eieren te hoeven lopen. Niet meer op te hoeven letten hoe je praat of wat je zeg. Heeeeeerlijk. Ondanks dat ik nog steeds achterom moet kijken, omdat hij nog steeds probeer mijn leven zuur te maken. Macht uit te oefenen. Ja dat is het machtsvertoon. Ondanks alles ben is vreselijk blij met het leven wat ik nu heb. Vrijheid.
Wens jullie veel sterkte en geluk. Eindelijk


- streepje06-09-2006 09:35
Och Karin, hij maakt het je zo moeilijk he. Toen ik het las van; ik ga dood en wil je nog 1 keer zien...deja vu! Laatst vondik oude chatlogs van hem; ik ga dood, je moet me helpen, ik ga dood, kom nu bij me...enz. Of toen ik aangifte had gedaan; ik wil je zien, nog 1 keer, de allerlaatste keer, laten we afscheid nemen...of; als ik jou niet krijg, krijgt niemand jou, als ik dood ga, neem ik jou mee, dan zijn we tenminste samen enz enz...De truuk is om er niet meer mee in de gaan. Ik deed da ook, hele gesprekken aan de foon, net zolang tot ie rustig is. Maar nu doe ik het niet meer. Ik zeg dan ik hang op en je belt maar terug als je in een andere bui bent. En dat werkt ook nog en kijk...hij leeft ook nog! En ja nu hij vastzit durf ik wel, vroeger natuurlijk niet, want dan was ik eg bang dat ie er aan zou komen of wat zou doen...
Eej en dat huisje, moet je doen, hardstikkene goed joh! En geld, wat is nou geld, liefde inderdaad, daar ben je het rijkste mee. Ik leef van 750 euries per maand en heb een landelijk abonnement bij de deruwaarders, but so what! ken me nix schele...


Girl06-09-2006 11:18
Ja dat deja-vu van streepje heb ik ook. De laatste keer dat ie me dat flikte zei ik; "Doe maar" (niet kwaad ofzo) hij reageerde toen van "interesseert het je dan niet?" Waarop ik weer reageerde met, wat jij niet weet is dat het heel lang duurt voordat je echt doodgaat (hij wilde zijn polsen doorsnijden) dus ik wacht gewoon tot je buiten westen bent, dan leg ik een drukverband aan en bel ik de ambulance. Mag jij vervolgens aan je ouders en het hele dorp uitleggen wat er gebeurd is en waarom" Hij heeft toen heel verbaasd het mes weer teruggelegd in de la. Let wel, ik kende mijn ex goed genoeg om te weten dat het alleen maar een chantagemiddel was en dat hij niet slim genoeg was om te zeggen, ow dan spring ik wel voor de trein.
Maargoed, sorry das dan weer een herinnering die bovenkomt.
Heel veel succes met je nieuwe woning, vooral doen!!!


Mug 4006-09-2006 11:27
Hoi kreeftje,

Ik hoop dat de aangifte iets helpt. Zo zie je maar, nu weet je werkelijk wat voor een man het is! Als je zou blijven beloven ze iedere keer gouden bergen en beterschap, maar nu je echt de stap hebt gezet zie je zijn werkelijke karakter.
Meid, ga voor het huis, dan maar een hoop geld! Je kan daarna op je gemak naar een nader huis uitkijken. Eerst proberen om rust te creeeren voor jou en je jongens,(hopen dat je ex dat toelaat, Loser!)

liefs Mug


pebbles06-09-2006 12:00
Hoi Streepje!!
Ja, je verhaal komt ook mij heel erg bekend voor..En ik ben er ook heel vaak ingetrapt..wel erg dat je jongste alleen met hem was..ik kan me voorstellen dat dat een reden was om toch te gaan kijken.
Wat dat huis betrefd:Zeg ja..ga ervoor... een plek voor jou en je jongens!!.. en het maakt niet uit waar of wat het is.Geloof me..ik zoek al 2 jaar naar een plek voor mij en mijn 2 jongens.Zeker weten dat ik ja zeg als die er eindelijk komt!
Ga lekker met je kinderen in je nieuwe huisje wonen,..ontdanks het geeikel(sorry voor t woord)van je ex zal je merken dat het je goed zal doen,..rust en veiligheid in huis is zo belangrijk.
En doe inderdaad aangifte..hoe meer de politie weet , hoe sneller ze reageren als er wat aan de hand is(dat is althans mijn ervaring)
Ik wens je veel sterkte en veel rust en geluk in jullie nieuwe huis!
liefs,pebbles


only06-09-2006 20:01
Ook ik heb een "huwelijk" van meer dan 20 jaar achter de rug.lichamelijk en geestelijk mishandeld. leugens, drugs gebruik en bedrog meegemaakt, en telkens trap je er weer in, in die mooie praatjes van; het spijt me, ik hou zo veel van jou, ik wil je niet kwijt, noem maar op.En in de tussentijd is er ook nog een van mijn kinderen overleden, en dan ga je pas echt door een hel.Dat veranderd je helemaal. tussen het verdriet door, wordt je steeds sterker. je moet wel, het is een soort van overleven, en na 4 jaar van het overlijden van mijn kind, heb ik de knoop doorgehakt, en ben bij mijn ex weggegaan.Ik heb nu ook een veel rustiger leven gekregen, al heb ik het er nog wel vaak moeilijk mee, maar ik sla me er wel door heen.Als ik het moeilijk heb,dan kijk ik even op deze site, lees de verhalen even door, en dat sterkt me dan wel weer.Dan denk ik, ik had het veel eerder moeten doen.Het is fijn dat deze site er is , en bedankt dat ik mijn verhaal ook even heb mogen doen, en dat er mensen zijn, die dit lezen. allemaal veel sterkte, ga er vooren kies voor je zelf.liefs only


chiara07-09-2006 11:42
Hoi kreefje
Ik hoop dat het goed met je gaat. Kies voor jezelf.Dat huis dat is geweldig.Sterkte


Mug 4008-09-2006 19:20
Hallo Kreeftje,

Hoe is het met je? Heb je je huis?

groetjes Mug


kreeftje08-09-2006 19:32
hoi,

Ja,in principe wel, heb een optie erop genomen. Het is een aardige woning 3 slp.k en een woonkamer 4x7m
ziet er netjes uit net nieuwe vloerbedekking, nette keuken, afwas mach, was machine, droger enz.
En ook nog een terras van 6x6m
Doen he! moet die man nog bellen (hij neemt niet op) Hij is met vakantie maar mag hem gewoon bellen.
Iedereen is zo aardig

Nu is het stil....
Ben bij de politie geweest en zij hebben mijn ex op het buro laten komen voor een gesprek. Ze hebben nadrukkelijk gezegt dat hij mij met rust moet laten en anders doe ik aangifte.
volgens de kids heeft hij mijn mobiel nr gewist en hij zei niets maar dan ook niets met mij te maken wil hebben.

Nou dat komt goed uit!!!!!

Liefs kreeftje


kreeftje08-09-2006 22:07
IK HEB EEN HUIS !!!!!

Ben zo gelukkig, ik heb de woning en weten jullie?
Mag volgende week al gaan soppen, huur gaat 1 okt in.
Lief he van die meneer, wil me tegoede komen omdat ik zo omhoog zit hier op kantoor zonder mijn jongens.

Ik wilde mijn jongens morgen (zaterdag) mee nemen en/of zondag.
heeft hij hun hele weekend vol gepland met afspraken.
Zeg ik oke maar dan haal ik ze volgende week vrijdag middag op en breng ze zondag avond weer terug.
Nee, dat kan niet want we gaan een weekend naar limburg.
Allemaal via mijn oudste, want hij mag van de politie niet meer met me praten.
Zegt me oudste nee, pap dat gaan we niet, wij gaan naar mama.

Wat vinden jullie daar nou van.
Probeert hij me zo weer dwars te liggen. Houd volgens mij nooit op.

Nou ja, ik heb in ieder geval een woning, mijn 1e stap naar vrijheid.....

liefs kreeftje

-edit- verplaatst door admin


mayo08-09-2006 23:36
hey kreefje GEFELICITEERD met je huisje
en fijn dat je al zo snel aan de slag kan joh ik had gelukkig ook snel een huisje dan ken je eerder een echte nieuwe start maken om het zo maar ff tezeggen veel suc6 met het soppen

en tja ik denk dat de meeste exen moeilijk blijven doen helaas
maar ik denk dat je je er goed door heen zal slaan

liefs mayo


zonn09-09-2006 01:33
hee meis,

wat heerlijk voor je dat een huisje hebt en inderdaad dat er nog een lieve man bestaat die jouw wou helpen: fantastisch!!! Ik herken heel goed wat je bedoelt van je ex... Ik wil je graag helpen maar heb helaas hetzelfde probleem.. het is net of je niet door kan gaan met je leven, zo voel ik mij althans. Ik ben in ieder geval heel erg blij voor je en ik hoop dat jouw kids snel door krijgen wat voor een vader zij hebben.

Veel liefs van zonn


dezoveelste09-09-2006 08:19
gefeliciteerd !!!!!
wat zal jij je fantastisch voelen.

en dat hij op zo'n manier met jouw omgaat,verbaasd me niks.natuurlijk over de hoofden van je kids.want hij weet ook dat hij je daarmee raakt,en goed hard ook.want dat is zijn bedoeling.dat doet die van mij ook.

maarre geniet van het vooruitzicht.


Mug 4009-09-2006 09:28
Ha kreeft,

gefeliciteerd!!!!!! En je moet wat je ex (klinkt goed he?) betreft zo maar denken, wie het laatst lacht, lacht het best!!
Hij zit je nu dwars met de kinderen, maar die trekken toch naar jou. Laat hem maar sarren, hij verliest uiteindelijk toch!

succes.......

liefs en een dikke kus van Mug.....


pebbles09-09-2006 12:36
Heeeeeeee fijn voor je zeg!..Wat je ex betrefd...geloof me...de kinderen hebben meer door dan je denkt...die gaan echt wel begrijpen wat er aan de hand is..
Geniet lekker van je nieuwe huisje...samen met de kids.Ik neem aan dat ze dan bij jou komen wonen?...He, ben echt blij voor je hoor!!!!
liefs,pebbles


Annette09-09-2006 17:16
Hoi Kreeft,

Super dat je een woning hebt!!

Ik wens jou en je kinderen heel veel geluk toe en dat je nieuwe woonplek snel jullie"eigen home"zal zijn.

Sterkte en kracht toegewenst bij alle hindernissen die je nog moet nemen!

Liefs,
Annette


kreeftje10-09-2006 10:46
hey meiden,

Het is te gek he, nooit verwacht dat het allemaal zo snel voor elkaar zou zijn.
Morgen krijg ik de sleutel en kan ik gaan beginnen. Ja een plekje voor mezelf en de jongens.

Ik besef ook heel goed dat mijn ex het nog niet opgeeft, maar ik ben echt sterker geworden, voelt zo goed dat ik de beslissingen neem waar ik achter sta.
Die goed zijn voor mij en de kids, niet denken : ja maar als..... dat maar goed vind.
Ik besef dat ik ook nog veel moet leren hoor, zoals het voor mezelf opkomen, zelfvertrouwen in andere relaties. Meer egoistisch worden in de goede zin van het woord. Moeilijk hoor.

Maar, met alle hulp en steun die ik krijg van mijn omgeving ga ik het redden,zeker weten.
Ook jullie reakties doen me altijd weer goed ff steuntje in de rug.

En mug, jij ook een dikke kus van mij, hoop snel computer aansluiting te krijgen kunnen we weer msn hou jou/jullie op deze manier op de hoogte van mijn leventje.

liefs kreeftje


marsha11-09-2006 12:54
eerste stap....nee joh de tweede stap!!!!!
super eerst bij heb weggaan...stap 1 , en nu eigen huis..stap 2....super voor je!
Wens je veel innerlijke rust in je nieuwe huis!!!!
Gefeliciteerd meid!!!!
Marsha


E-tje11-09-2006 13:00
great!!!! gefeliciteerd


Jonnepon11-09-2006 15:23
Hoi Kreeft,

Geweldig zeg ik ben echt blij voor jullie,eindelijk een eigen plek om tot rust te komen en innerlijke rust te vinden.
Denk aan jullie.
Gefeliciteerd meis!!!

Liefs,
Jonnepon


kreeftje11-09-2006 23:28
hey meiden bedankt,
Tja die innerlijke rust moet schijnbaar weer ff in de kast.
Heb nu mijn jongste zoon bij me, hij wilde absoluut niet meer bij zijn vader blijven. we waren bij het huis wezen kijken, de boys en ik en toen ik ze weer thuis bracht begon de ellende weer.
Uiteindelijk weer schelden spugen, spullen naar me kop gooien, en als klap op de vuurpijl geeft hij een klap op de moterkap en een schop tegen het portier.
Nou moeten jullie weten dat die auto van onze vriend is en zeker niet de goedkoopste.Ik baalde als een stekker.
En verfoeide mezelf dat ik er weer te dichtbij ben geweest.
de jongste huilen en papa uitschelden,
dacht neem hem maar mee, over een paar dagen kan ik toch in het huis.
Vraag me alleen af of ik nou niet strafbaar ben. Hij is ouder als 12 jr mag dus zelf weten bij wie hij woont.
wat een zak is dat toch.
nog ff en dan wil de oudste ook niet meer, en dan is het wel zijn eigen schuld.
Hij zei in ieder geval dat hij zo boos is omdat hij verzocht werd op het politieburo te komen.
ik zei al, ga zo door en dan komt de echte aangifte. Volgens mij leert hij het nooit en dit is weer zijn echte karakter zo zie je maar weer hoe dit soort mannen kunnen veranderen waar je bij staat.

groetjes kreeftje


kreeftje26-02-2007 16:57
hallo meiden,
Daar ben ik eindelijk,kreeftje
voor de gene die me niet kennen, ff me verhaal in t kort.
ben een vrouw van 42 jr met 2 kids, kom uit een geweldadige relatie van 23 jr met veel ups en downs wel blijven,weg gaan heb zo lang de stap niet durven zetten, heb er lang over gedaan om los te komen van een man die mij geestelijk onder druk zette en mij af en toe de hoeken van het huis liet zien, niet dagelijks maar 1 klap is al te veel he, ben een tijd van deze site af geweest omdat ik geen computer en internet had en ergens anders durfde ik het niet te doen.inmmiddels ben ik gescheiden en heb een huisje voor mezelf gekocht niet groot maar dat geeft niet het is van mij en dat is zo,n heerlijk gevoel.Het gaat goed met mij en de kids, moet hard werken aan mezelf heb een toch wel een tik hieraan over gehouden.
Maar blijf positief, dat is mijn redding geweest. Ik weet nu, ben wel wat waard, niet stom,dom en lelijk of een hoer jullie herkennen dat wel denk ik.mijn eigenwaarde moet terug komen en daar gaat wel tijd overheen
Omdat ik eindelijk de knopen heb doorgehakt heb ik een nieuw leven en zie weer toekomst.
Niet dat mijn ex me met rust laat hoor, maar alles is beter dan met hem onder 1 dak wonen, gelukkig heb ik mijn familie en vrienden die mij steunen en raad geven, en de polite die toch wel achter mij staat.
Ik kan de toekomst en het leven weer onder ogen zien.
Hoop op een reaktie van jullie en de rest vertel ik later wel

Veel liefs KREEFTJE

-edit- verplaatst door admin


sannie26-02-2007 18:55
Ben hartstikke trots op je kreeftje,
Geniet lekker van je huisje en je kids,
Heerlijk,
Liefs Sannie


Gaby26-02-2007 19:52
Lief kreeftje,
Toevallig ben ik ook een kreeftje en begrijp wat je wil zeggen. Je mag enorm trots zijn op jezelf. Want je hebt echt voor je zelf en je kinderen gekozen. Ik ben zelf op mijn 19e in een relatie gestapt waarbij ik op den duur ook mishandeld werd. Dit ging heel ver, van schoppen en slaan tot wurgen en verkrachten. Altijd was ik bang.. en ik had niet eens kinderen. Ik kan me dus alleen maar inbeelden hoe moeilijk en zwaar de stap voor jou geweest moet zijn. Maar je hebt nu je huisje en je mag ontzettend trots zijn. Ik ben het nog iedere dag vanaf het moment dat ik de moed had om te zeggen dat ik weg bij hem ging. Ik was zo diep gezonken dat ik nog liever dood ging dan nog een dag een relatie met hem. Want het risico dat hij me zou vermoorden was erg groot. Laat me weten als je wilt praten of gewoon even een schouder nodig hebt. Want de belangrijkste stap heb je gezet...nu nog leren weer van jezelf te houden en alle leugens die je zijn aangepraat te vergeten. Hou vol. Je bent een kanjer !
Liefs Gaby


Annette26-02-2007 20:00
Hai Kreeftje,

Wat klinkt je leven goed nu!!

En wat verdien jij het om samen met je kids in je nieuwe huisje geluk en rust te vinden.

Ik wens jou en je kinderen alle goeds toe en geniet van jullie nieuwe leven!!

Liefs, Annette


E-tje26-02-2007 20:23
meis... ik ben idd blij weer wat van je te horen en heb vaak aan je gedacht.
Dat je het zou gaan redden was ik wel van overtuigt (zolang er niet gemoord zou worden)
Je was toen al een hele sterke vrouw en heb veel respect voor jou.
echt geweldig dit berichtje van jou en dan ook nog eens zulk goed nieuws.
ik wens je ongelovelijk veel geluk en vrede in de rest van je leven.
Ook al zal je je ups en downs hebben/krijgen... Je komt er wel :o)))

heel veel liefs E-tje


kreeftje26-02-2007 20:49
hey meiden,

bedankt voor jullie lieve reakties, ben blij dat ik weer op de site kan, had geen computer en internet, maar goed.
met mij en de kids gaat het dus goed, heb een lekker huisje en heb wat uurtjes erbij om zo mijn eigen boontjes te kunnen doppen.
Heb een hoop mee gemaakt de laatste tijd, scheiden, financiele kwesties, bedreigingen, heeft me proberen aan te rijden, politie ook nu laat hij me nog niet met rust.
Gisteren heeft hij me nog bedreigd en met een denkbeelding pistool op me gericht (je weet wel duim en wijsvinger) en dan dat smerige lachje erbij.... brrr
Hij heeft me de oorlog verklaart in een smsje, Schreeuwt voor me huis dat ik een hoer ben, er valt nix met hem te bepraten over de kinderen, we hebben co-ouderschap helaas. de kids mogen kiezen en ze wilden het proberen hoe lang dat nog goed gaat weet ik niet , de jongste is gisteren weer uit de auto gestapt nadat hij weer begon te schreeuwen. Ik ga niet met jou mee pap. Vind het zo rot voor ze dat ze helemaal geen stabiele vader hebben geen goed voorbeeld. Zo zie je maar, ben gelukkig echt maar helemaal vrij? nee.
Ik gadoor met mijn leven samen met de kids, hij blijft hangen in zijn haat jegens mij en tegen zichzelf....

Liefs kreeftje
Nee helemaal vrij ben ik nog niet maar ben toch minder bang nu. Leef me eigen leventje


Pebbles27-02-2007 15:50
Grrrrrrr typ ik een heel verhaal ..is het weg...even in het kort nog een keer:
Hoi lieve Kreeftje..Ik vroeg me al af hoe het met je ging..Heel goed van jou dat je na zolang bent gegaan om een nieuw en beter leven voor jezelf en de kinderen te beginnen.Ik weet hoe het is ..dat dreigen ...gaat je niet in de koude kleren zitten..maar vergeet niet:..In jouw hoofd en huis ben jij vrij..en hij heeft niks meer te zeggen over jou..ook al denkt hij misschien van wel...Ook ik had op een ander soort vader voor mijn kinderen gehoopt..mijn kinderen willen ( en hoeven) hem niet meer te zien..
Ik hoop dat het goed zal gaan met jou en met jouw kinderen ...Ik wil jullie veel geluk wensen ..en een leven zondere angst en agressie..maar vol van liefde!!
liefs, Pebbles


Naam onbekend28-02-2007 10:19
Hoi Kreeftje,

goh, wat ben ik blij om weer wat van jou te lezen. Jammer dat die loozer je niet met rust kan laten. Ik hoop dat hij dat op een dag wel gaat doen, maar volgens mij gaat dat nog wel even duren als ik dat zo lees. Ik merk ook uit je verhalen dat je inderdaad weer een stuk sterker bent geworden, nadat je de stap hebt gezet om bij hem weg te gaan. En toen vond ik je al zo sterk. Ja, je hebt er een litteken aan over gehouden en ik hoop voor je dat je alles goed kan gaan verwerken. Hard werken is niet erg....als je je maar veilig voelt in je eigen huisje. Lieve Kreeftje, hou ons op de hoogte...

liefs Mug


kreeftje28-02-2007 10:25
hoi mug en pebbles,

leuk ook weer van jullie te horen, hoe is het met jullie? ben bezig om weer een beetje bij te lezen hoe het jullie is vergaan het laatste half jaar, weet van jou schoonmoeder, hoe is het inmiddels met haar, maar bovenal met jou mug? ik begrijp dat je nog steeds bij je man bent en het best wel aardig goed gaat maar dat je nog steeds met twijfels zit, die kan niemand voor je weg nemen dat moet of slijten of er wat mee doen, maar ik begrijp je heel goed hoor mug nog altijd die hoop dat het vanzelf weggaat ik las dat je overweegt om naar een pschyg te gaan of relatietherapeut.Kan je dat echt aanraden al is het maar voor jezelf,ik zelf heb er veel baat bij gehad zoals je mss nog weet,al heeft t mij de stap durfen zetten om weg te gaan, nu moet ik mezelf weer terug vinden en dat gaat ook vast weer lukken ik heb zoveel lieve mensen om me heen en al besef ik dat ik dit eigenlijk helemaal alleen moet fixen,
geeft niet mijn rugzak zit vol, maar stukje bij beetje ga ik hem legen.
merk dat er in mijn onderbewustzijn veel pijn en verdriet zit ben diep gekwetst en dat heeft zeker zijn littekens,het leven gaat verder en ik weiger omdat nog langer te laten verpesten door meneer......
ik ben benieuwd naar jouw/jullie leven op dit moment, laat me gauw weer wat van je horen

liefs kreeftje


Mug 4028-02-2007 11:46
hoi Kreeft,

met mijn schoonmoeder is het afwachten. Gaat aan de laatste chemo beginnen.
Met mij gaat redelijk. Niet meer de wanhoop die ik een lange tijd gevoeld heb.Maar echt lekker loopt het ook niet. Hij gaat weer langzaam veranderen. Reageert (nog) niet op mij af. Maar heeft het van de week op mijn dochter gedaan, (de jongste) nadat wij een ruzie hadden. Ik ben weggelopen, nadat we heftige ruzie hadden. Kan nu wel meer zeggen, maar dat komt volgens mij alleen maar omdat hij weet dat als hij mij nog 1 keer pakt dat ik weg ben. Hij weet inmiddels ook dat ik het niet meer pik als hij mijn jongste dochter ook nog maar iets aan doet. Dus zijn ruimte om zich te uiten wordt steeds kleiner voor hem gemaakt. Op een gegeven moment zal hij toch met zichzelf klem komen te zitten. Hij heeft zich wel al 2x in het verkeer afgerageerd dmv geweld, dus weg is het niet.
Verder heb ik een vaste baan, dus afhankelijk ben ik niet meer van hem. Dat zijn al kleine stapjes verder.
Ik weet dat mijn gevoel niet meer terug komt voor hem zoals het zou moeten. En daar loop ik nu elke keer weer tegenaan voor mezelf. Maar nog steeds ben ik er niet aan toe om de laatste stap te zetten. Ik weet voor mezelf dat er een dag komt dat ik het voor mezelf niet meer kan, leven in een leugen, want dat is het eigenlijk op dit moment voor mij. Maar ik kan het nog steeds een beetje wegstoppen en ik heb natuurlijk nog elke keer 2 weken om tot mezelf te komen, om nieuwe energie op te bouwen en het weer!!! te proberen. Ik leef met de dag en verder kijk ik niet meer vooruit.
Mug


ABBYGAIL28-02-2007 12:45
hoi kreeftje had geloof ik al eens op jou gereageerd.......leuk dat je terug bent niet dat je me kent hihi maar ik ben abbygail oftewel gekke abby........ga wat dingen van jou lezen.......doeggggggggg -xxxabby-xxx


desje09-03-2007 23:07
hallo ,als ik je verhaal zo lees heb ik veel bewondering voor je ik zit er nog midden in en vind de stap te nemen erg moeilyk ben moeder van 29 en hoog zwanger van mn 6de kindje ,in de leefdtyd van 10 ,8 ,7 ,6 ,1.5 en nu 7,5 maanden zwanger .ik hoop dat ik in deze varhalen genoeg moed kan verzamelen om hem er uit te gooien ,tis myn huis en myn plekje ,na veel vrouwenopvangs heb ik hier voor geknokt ,ik laat me zelf niet meer wegjaagen . alle respect voor degen e die wel die keus al gemaakt hebben om zon leven ,niet meer te pikken .groetjes desje


Pebbles09-03-2007 23:55
Lieve Desje...Ik hoop dat je de moed vind om een goed leven voor jou en al jouw kinderen op te bouwen..veilig en vol liefde...Hier zijn in ieder geval genoeg mensen die jou willen steunen!!
liefs, Pebbles


Mickey8311-03-2007 01:04
Lieve Desje,

Ik heb ook bewondering voor jou... Hoe hou je dat vol met 5 (straks 6) kinderen in zo'n relatie? Ik hoop echt dat je de kracht vind om voor jezelf en je kinderen te kiezen en dat je veel steun hebt van mensen om je heen... Want met 6 kinderen zal het niet gemakkelijk zijn...

En lieve Kreeftje,
Voor jou hoop ik ook hetzelfde. Je verdient een leven voor je zelf en je kinderen. Je hebt ook lang genoeg geknokt. Ik wens je alle kracht, moed en inzicht die je nodig hebt...

Heel veel sterkte en liefs,
Mickey


kreeftje28-03-2007 22:52
hallo lotgenootjes,

Ik moet ff me verhaal kwijt, werd vanavond opgebeld door me ex.
Helemaal weer over de rooie, stink hoer en komplete oorlogs verklaring niet normaal meer/weer
Ik was op me werk (werk altijd op woensdag avond).
Mijn collega was er getuige van, Ze schrok zich rot, ook zij heeft een relatie gehad met zo,n kl##tzak.
Nu ben ik weer thuis en ril als een rietje, heb er ook de pest in dat hij me nog steeds van streek kan maken, ik geef toe, ben bang, nog steeds.
Nu net belde mijn oudste zoon met de vraag of ze alsjeblieft bij mij mogen wonen ( ze zijn 3 dagen per week bij hem).
Maak me ongerust, bang dat hij nu helemaal gaat flippen.
heb me telefoon alweer bij de hand.
Pfff wanneer houd dit nu eens op, ik wil rust.....

Moest het even kwijt aan de mensen die het zo goed begrijpen....

Liefs kreeftje

-edit- verplaatst door admin


kreeftje29-03-2007 00:41
De jongens zijn nu hier, hij heb ze gezegd dat ze kunnen oprotten.
hij laat ze zo s avonds laat weg gaan.
Mooie vader he, oh wat houd hij van ze.
Hij zegt ze nooit meer te willen zien, ik ken hem, morgen beld hij weer dat hij het niet meende en dat hij spijt heeft.
ben aan een kant blij dat ze nu hier zijn, aan de andere kant weet ik ook dat de ellende nog lang niet over is en dat hij weer gaat touw trekken maar nu aan de kinderen.
Zij zijn weer de dupe van zijn losgeslagen gedrag, wou dat hij van de aardbodem verdwijnt. Hij maakt zoveel stuk, en natuurlijk is dat mijn schuld.

Mss heb hij zoveel de balen van ons drieen dat hij idd nix meer laat horen maar vrees het ergste, weet niet wat ons nog te wachten staat. Dat onzekere gevoel is weer helemaal terug.
Dat iemand zoveel inpact kan hebben he.

Ga morgen maar weer eens met de wijkagent praten, weet het anders ook niet meer...

ga maar proberen te slapen, morgen weer een lange werkdag.

liefs kreeftje


E-tje29-03-2007 00:41
nog een lange tijd zal je die angst hebben, al is het alleen al de rillingen die je krijgt bij het lezen van zn naam.
Tot de bekende knop omgaat en je denkt : Wie Denkt hij Wel Niet, Wie hij Is.

ik snap je angst als je zoon niet meer naar zn vader wilt... is dit een aandachtspuntje die je bij politie kunt neerleggen?
maar ben je ook niet weggegaan in het belang van je kinderen? luister naar hen, wat zijn hun noden?
ongeacht dat je ex evt. uit zn flippannetje zal gaan.
Zorg dat je een stap voor bent en zorg voor bescherming.
Dat is nu denk ik de eerste zorg.

niemand kan je garanderen dat die rust ooit zal komen of wanneer... misschien duurt het nog heel lang...ik wil je niet ontmoedigen maar dit is helaas vaak realiteit.
TOT jouw knop omgaat en JIJ het niet meer pikt!!!
die knop gaat om op het moment dat je tot op het merg bent getergt... die dag komt.... you bet!!!!

lief Kreeftje : alles wat je meemaakt, hoe erg dan ook, het heeft een functie.
ook al kan je nu nog niet inzien wat hiervan de functie is.

misschien houdt dat je een hele lange tijd op de been.

heel veel liefs en heel veel sterkte


kreeftje29-03-2007 00:55
hey e tje,

dank je voor je snelle reaktie, ja je heb gelijk hoor, maar weet even niet waar ik die veiligheid kan krijgen, mss doet hij nix, ik weet het niet maar dat onzekere gevoel niet weten wat je te wachten staat pfff.

Wat ik al zei de jongens zijn nu hier gelukkig dat is al een zorg minder.
Nu heb ik de hele tijd al gedacht dat dit zou gaan gebeuren,ik hoopte nog altijd dat hij zou gaan inzien wat zijn kinderen voor hem betekende, dat het zijn kinderen ook zijn, maar hij vind dat ze op mij lijken en daardoor wil hij ze niet meer in zijn leven, nu hebben ze zelf de stap genomen dat het te ver ging, hoop dat ze wat steviger in hun schoen staan als hun moeder en niet meer in zijn mooie praatjes trappen.

We gaan weer zien hoe dit af loopt....

liefs kreeftje


E-tje29-03-2007 01:15
die veiligheid kan je krijgen door een afspraak op locatie aan te vragen bij de politie... dan hoef je alleen maar te bellen met 112 als er dreiging is... dus hoeft hij nog niets gedaan te hebben.
idd je kan met de wijkagent spreken maar beter is op het buro zelf.
vertel beknopt je verhaal over mishandeling en dat je een grote angst hebt om een volgend familiedrama te gaan worden.
Zorg altijd voor een vluchtplan... zorg dat je een (een puntje of een kruisje whatever, als het maar erg kort is) smscode afspreekt dat als er wat gebeurd dat je elkaar treft op een bepaalde plek die veilig is.
Desnoods buiten je woonplaats (zoals ik afgesproken had met mn dochter)

zorg iig dat je voorbereid bent... hopelijk heb je het nooit nodig maar je kan het maar ineens wel nodig hebben he.


Mug 4029-03-2007 08:01
Hoi Kreeftje,

Ik heb je verhaal en je reacties gelezen. Ik kan je hier geen tips over geven, maar ik denk dat de tips en bewoordingen van E-tje heel waardevol zijn. Ik wil je alleen vanaf deze kant veel sterkte en wijsheid toewensen.
Hij ziet geloof ik niet in dat hij nu alleen maar nog meer dingen in zijn leven kapot maakt. Op het einde zal jij rijker uit de strijd koman als hij.
Hij zal alleen komen te staan en zeer eenzaam zijn. En weet je....dat heeft hij allemaal aan zichzelf te danken.
liefs Mug


Pebbles29-03-2007 14:12
Lieve Kreeftje,
Etje's tips vond ik al erg waardevol..ik denk niet dat ik daar nog iets aan toe te voegen heb..
Wel een vraagje..moeten je kids 3 dagen bij hem wonen of is dat hun keuze?Want als het niet moet houd het nu gewoon op dus he..als hij dan weer voor de deur staat of ze wil komen halen ofzo kun je en kunnen je kids dat dus gewoon weigeren..Ja ik begrijp wel dat ze ook door hem bespeeld worden , maar ze bellen je niet voor niets op die manier op..Ik zou zeker melden dat ze niet meer bij hem WILLEN en /of DURVEN wonen ..en goede afspraken maken met de kinderen ja...
En zoals Mug al zegt..hij staat straks alleen en dat is dan echt zijn eigen schuld..jouw kinderen gaan toch echt wel zien hoe het in elkaar zit en weten ook wel dat jij er altijd voor ze bent geweest ....
Ik wens je veel sterkte, liefs, Pebbles


abby29-03-2007 16:11
en zo is het lief kreeftje nix meer aan toe te voegen,enkelt veel sterkte en kracht voor jou en je kinderen xxx abby.


Kreeftje30-03-2007 17:12
Hallo,

De jongens mogen bij hem wonen ze zijn ouder als 12. Ze wilden toen ook bij hem wonen omdat ze het denk ik ,,Zielig,, vonden. Ik voelde dit al aan komen, ze gaven al aan eigenlijk willen we bij jou,we hebben nix daar, pa werkt of slaapt.vraagt niet naar hun school of naar wat hen beweegt.En dan de agressie naar mij konden ze niet meer accepteren.
Vind het natuurlijk heerlijk da ze hier zijn maar ben verdrietig omwat hij ze aan doet, Het zal je maar gezegd worden door je vader,rot maar op jullie lijken teveel op die kankerhoer van een moeder en nog meer van dat soort uitspraken.

Mijn ex heeft nu een vriendin, en mss wil hij liever met zijn nieuwe gezinnetje verder....?

De oudste is zo stilletjes, hij heeft altijd gesnakt naar een band met zijn vader en nu is zijn hoop helemaal vervlogen, de jongste lijkt juist opgelucht dat hij er niet meer heen hoeft, die zegt papa houd toch niet van mij.

Triest vind ik dat een vader zo hard kan zijn tegen zijn kinderen, omdat hij kwaad is op mij.

Maar goed, hopelijk komt er nu rust in mijn gezinnetje, met z,n drieen gaan we een nieuw leven opbouwen, dat laat ik me niet dwarsbomen.

Hij betaald de kinder alliementatie ook altijd veel te laat, en nu zegd hij het helemaal niet meer te betalen.
Ik heb gehoord dat er een stichting bestaat die het voorschiet, en dan bij de vader gaat innen, weet iemand hoe deze stichting heet toevallig?

Liefs kreeftje


carolien731-03-2007 22:08
Kreeftje,

Ik lees nu alle verhalen. Zelf heb ik ook een relatie van 23 jaar achter de rug en twee kleine kinderen. Ik herken veel, vooral ook het geestelijk onder druk zetten. Mijn man maakte me continue onzeker/bang maken met woorden en als dit hem niet lukte vloog er van alles door de kamer of was het mijn beurt.
Ik ben nu doodsbenauwd. Ik heb de stap genomen om te scheiden en nu is hij helemaal boos. Hoe dan ook je verhaal geeft me moed. Ik weet niet of ik het red. Gelukkig heb ik net als jou vrienden en put ik hoop uit anderen. Mijn bewondering voor je stappen die je hebt gezet.


kreeftje29-11-2008 01:50
hallo lotgenoten,

ik wilde even reageren op mijn eigen verhaal haha, voor degene die mij nog kennen.....

wil jullie laten weten dat het goed met mij gaat,ik heb een wervelend leventje gehad met mijn inmiddels ex pff
samen met mijn jongens woon ik heerlijk rustig in mijn huisje,ik heb een hele lieve vriend die ik volledig vertrouw en waar ik me zo gelukkig bij voel, ik kan het gewoon niet geloven dat zo iets bestaat.
alweer 2 jaar zijn we nu samen en kan mijn geluk niet op, de mensen zeggen je straalt,je bloeit weer helemaal op.

mijn ex laat me nog niet helemaal met rust maar ik laat me niet klein krijgen no way, ik weet nu wat ik waard ben.

de jongens gaan ook lekker, ze wonen helemaal bij mij, af en toe gaan ze wel naar hun vader en soms gaat dat nog weleens mis, hij heeft weer een nieuwe vriendin en dat is wel lekker rustig.
ik hoop wel dat hij haar met rust laat....maar als ik er achter kom dat hij haar ook mishandeld dan zal hij weten dat ik er ook nog ben, dat heb ik me wel voorgenomen.

Ik merk wel dat ik toch een flinke deuk heb opgelopen van al die jaren, nog steeds loop ik bij een therapeut.
Kan slecht omgaan met agressie (tja wie niet) maar ik ben dagen overstuur van een conflict. Laatst was ik getuige van een fikse ruzie, huilende kinderen....
(niet mijn kinderen)Ik kon ze alleen maar oppakken en vluchten!!! ik moest naderhand ook huilen. maar.... die flasback.
Ik ben dagen overstuur geweest....

Ik denk dat dat nooit meer overgaat, maar ik zal er mee moeten dealen.
Thats my live.

Ik wil toch even zeggen dat ieder die in zo,n situatie terecht is gekomen...
Er is hoop, wees sterk en kies voor jezelf en eventueel je kinderen.
Je hebt recht op een goed leven!

Hoop op een reaktie, Liefs kreeeftje





Mug 4030-11-2008 20:23
hoi Kreeft,

ik kom toevallig weer is langs hier. Super dat het zo goed gaat. Ik ben echt oprecht heel blij voor je.
Ik ga hier geen lang verhaal maken, want ik heb verleden keer hier een lang verhaal getiept, wel 3x en ald ie keren was het niet verzonden door die stomme code.
Ik spreek jou wel ergens anders!
Met mij gaat ook goed....ik ben binnenkort gescheiden, maar dat verhaal ken je.

doeiiiiii
Liefs Mug


Pebbles27-12-2008 21:27
Lieve kreeft,

Wat fijn om te lezen dat het zo goed met je gaat...Ik ben er heel erg blij om en wens jou alle geluk van de wereld ..

Heel veel liefs(ook veel liefs voor jou Mug)
knuffel,Pebbles


daan17-01-2009 13:04
Hallo Kreeft, sinds tijden zit ik weer op de site. En wat fijn om te lezen dat het goed met je gaat. met mij gaat het ook goed. Voordat ik heel veel tik en ik bij het klikken op 'opslaan'erachter kom dat mijn hele verhaal weg is..haha wil ik je kost en krachtig zeggen dat ik zo blij ben dat iedereen vooruit gaat!!!! Liefs Daan


kreeftje05-12-2009 00:42
hoi meiden,

hier ben ik weer een keer....tis lang geleden dat ik hier was... gelukkig, want dat is een goed teken vind ikzelf :-) heb al jaren lichamelijke klachten (chronisch zal ik maar zeggen) ben al een tijd opzoek naar een manier om van die pijn af te komen.Kom ik bij een centrum met fysio therapeuten, moet mijn verhaal doen, komt mijn scheiding ter sprake, en barst in huilen uit. het was zo.n begripsvolle man, en voor ik het wist vertelde ik in wat voor een relatie ik heb gezeten, jarenlang fysieke en geestelijke mishandeling....
Al die jaren heeft zijn tol geeist op mijn fysieke toestand waardoor ik tot aan de dag als vandaag nog hinder van ondervind.
De spanning op mijn spieren gaan niet weg. sleep me door de dag heen, ondanks dat ik dankbaar ben voor wat ik nu heb. Ben gelukkig met mijn leven, vriend kinderen, maar het doet nog zo,n pijn ben zo diep gekwetst van binnen.
Het heeft zo,n impact gehad op mijn gestel dat ik er nu nog last van heb. heb last van flashback, huilende kinderen,agressie... kan er moeilijk over praten. Raak het maar niet kwijt, wil ook geen zeurkous worden over me ex. Das nu wel klaar voor mijn omgeving vind ik dan.
ga nu in psychosomatische therapie.... misschien helpt dit??? heeft iemand van jullie hier ook last van? misschien kunnen jullie mij wat tips geven? ik hoop op een reactie.

liefs kreeftje


ellis3705-12-2009 09:35
Hoi Kreeftje,

Herkenbaar wat je schrijft.
Ondanks dat het best redelijk gaat heb ik ook nog dagelijks last van de gevolgen,herbelevingen enz.
Zelf ben ik bezig om naar een kliniek voor o.a. angststoornissen te gaan voor een trauma behandeling
hier hoop ik in februari heen te kunnen,misschien dat een trauma behandeling voor jou iets is dit hoeft
niet persee in een kliniek.Ik vind je zeker geen zeurkous je hebt er nu eenmaal last van en dat moet
eruit anders krijg je alleen maar meer klachten van.

knuff,ellis


kreeftje11-12-2009 22:34
hoi ellis,

Dank je voor je reactie, ja dat kan ook nog, maar ga eerst dit maar eens proberen misschien heb ik hier ook baat bij. ben woensdag geweest en heb een test gedaan wat het nou met je lichaam doet als je een herinnering oproept van toen pff.
was helemaal kapot,daarna oefening met ademhaling enzo en toen ging het toch weer beter, maar ik was doodmoe toen ik klaar was. en een hoofdpijn!!!
Ben ook hoog gevoelig HSP en dat speelt natuurlijk flink mee.
hoop dat het je helpt dat jij er baat bij hebt, febr duurt wel lang dan zeker? Ken je nog niet, zit je al langer op de site, heb er toen veel aan gehad, mensen die je tenminste begrijpen hoe moeilijk het is, dat bedoel ik vind het moeilijk om er nog over te praten, voor anderen lijkt het nu wel klaar, alleen met mijn vriend en mijn 2 jongens kan ik er nog over praten en ook dat doe ik niet al te vaak, wil ze er niet steeds mee ,,lastig vallen" maar zit er nog steeds mee en ik begrijp jij ook? ben je al lang weg? ga even kijken of ik wat kan vinden van je.
wens je in ieder geval veel sterkte met het verwerken.leef met je mee ik weet helaas hoe het voelt.

liefs kreeftje


ellis3713-12-2009 09:38
Hoi Kreeftje,

Ja ik kom hier al langer en heb er zeker veel aan gehad en nog.
Februari duurt lang vooral omdat het nog onzeker is of ik er heen kan,nu heb ik ook al therapie en dat gaat best
goed al is het wel zwaar en vermoeiend,ben heel blij met m'n psych daar heb ik echt heel veel aan.
Goed dat je ertoch met je vriend en kinderen over praat blijf dat vooral doen.Jou hoog gevoeligheid zal zeker
mee spelen,hoop dat je wat hebt aan de therapie die je krijgt.

Liefs Ellis.

ps,als je wilt mag je me ook mailen.


kreeftje15-12-2009 21:38
hoi Ellis,

Ik heb van de week even gekeken bij jou verhaal, ik schok er ontzettend van wat je allemaal mee hebt gemaakt, daar is het van mij pinuts bij.
Jeetje wat heb jij het zwaar gehad, en nog, lijkt mij. Ik hoop dat je nu een beter leven krijgt meisje en dat je moed en kracht hebt om hier uit te komen. Ook al ben je weg bij de mensen die je dit hebben aan gedaan.... je verdient het veel beter. heel veel sterkte en liefs van kreeftje


Pebbles23-12-2009 11:59
Lieve Kreeftje (en Ellis ..hoe gaat het met je meid?)

ook ik ben een "HSP-tje"..En herken het wel dat spanning vasthouden , maar heb zelf geen last van flashbacks enzo...wel heb ik last van die spanning , vermoeidheid, stress om "niks" zeg maar. Het is natuurlijk niet om niks, maar zo lijkt het vaak voor de buitenwereld.Als je heel veel aanvoelt loop je gewoon het risico dat zich veel in je lichaam "vast" gaat zetten.Ik ben inmiddels zelf energetisch therapeut( en was al maatschappelijk werkster zoals je weet)..
Misschien is haptonomie iets voor je...heb je daar wel eens aangedacht?
Het kan helpen die spanning die zich in je lichaam vast zet wat los te laten en verminderd daardoor ook zeker de pijn..
Sterkte meid!!
liefs en een knuffel (ook voor Ellis;))
xx Pebbles


kreeftje25-12-2009 23:56
hey Pebbles,

Hoe is het met jou inmiddels, tijd geleden he? dus jij herkent dat wel HSP zijn, het is een gave maar ook wel zwaar, moet toch echt me deuren wat meer gesloten houden wordt vaak overprikkeld.
Dat komt natuurlijk ook omdat ik zo druk ben, weinig rust, altijd veel mensen met name ook kinderen om mij heen vanwege mijn werk, en dan vliegt het me aan, thuis.
Maar het gaat in principe wel goed met mij hoor, ik heb zo,n lieve vriend, waar ik mij helemaal bij op mijn gemak voel, zo heerlijk, en ben zo dankbaar dat hij er voor mij is...:-D
Hoop dat het met jou ook goed gaat meisje, heel veel liefs van kreeftje


Mug 4005-01-2010 23:34
hoi meiden,

wat een herkenning hier...pfffff....Kreeftje...ben ik weer..Ik had net weer een moeilijk moment en dacht, laat ik is hier gaan kijken. Ook ik blijf last houden van het verleden. Ik heb denk ik best het een en ander verwerkt, maar toch.....het blijft borrelen. OOk ik heb lichamelijke klachtten. Verhoogde spierspanning, pijntjes etc....Ook veel last van maag klachten en eczeem bij mijn ogen. Constant een spierspanning in nek en schouders en ook gewrichtsklachtjes....Ik was er van overtuigd dat als ik eenmaal was gescheiden dat ik in ieder geval van de lichamelijke klachten af zou zijn...niet dus,...en Kreeft, net als jij probeer ik om niet te veel meer over mijn verleden te praten. Ook ik heb u een hele lieve vriend, maar elke keer is er wel een situatie waardoor ik denk, goh, met mijn ex hoefde ik dat niet te doen, of goh....mijn ex zou zo reageren of...he, wat voel ik me toch lekker in mijn vel, wat een verschil met toen ik nog getrouwd was, etc etc.....Ik zat net op mijn bed en zat er even door heen, ook omdat ik geen contact meer heb met mijn ouders....Is een ander verhaal, maar heeft ook te maken omdat mijn ouders me eigenlijk hebben laten vallen. Mijn moeder heeft het mishandelen wat mijn ex deed, weggelachen toen ik het haar probeerdfe te vertellen, wat er in mijn huwelijk allemaal gebeurde....maar wat ik eigenlijk wilde tiepen is, dat ik toch ook een keer hulp moet gaan zoeken om mijn verleden te gaan verwerken, maar jee wat is dat moeilijk. Waar moet je heen, waar moet je beginen met je verhaal.....Ik denk dat als je in een situatie hebt gezeten zoals ons, blijft dat je leven achtervolgen...

liefs Mug


   Reageer