schrijf omdat t na elf jaar tijd word dat ik wel praat met mensen die t zelfde hebben meegemaakt.
gescheiden na tien jaar huwelijk, geen kinderen. ben nu een jaar gescheiden, weggegaan uit nederland, t lukte niet om de pijn daar toe te laten.
na elf jaar durf ik pas te zeggen; ik ben slachtoffer van huiselijk geweld.
kan me niet meer herhinneren wanneer t begon, hoe t begon, t is weg uit mijn geheugen. weet wel dat zes maanden na de bruiloft ik inelkaar werd geslagen op vacantie in een hotelkamer. ik kon niet meer naar de wc alles wat bont en blauw.
daarna ging t door, soms vaak, soms eens in een paar maanden. waarom? omdat ik de belastingpaperen niet had ingevuld, hem vals beschuldigde van wat dan ook, omdat ik aan zijn kop zeurde....
ik ben een hoogopgeleide jongevrouw van 32, financieel afhankelijk etc...en toch gebeurd t. hij een gerespecteerde moslim in de nederlandse samenleving. schyzofreen..hij en ik.
ik had een succesvolle cariere als journaliste, een prachtig huis, ieder weekend een feestje etc. hij heeft nog steeds een carriere, hij heeft ons huis en binnen een paar maanden had hij een nieuwe echtgenote...mijn vriendinnen waren aanwezig op zijn huwelik. hij had namelijk tegen iedereen gezegtd dat hij de scheiding goed had afghandelend! ik heb veel minder geld gekregen dan waar ik recht op had, ik moch van hem geen mensen inschakelen die mij konden helpen..en ik deed wat hij zei.
mijn handen trillen weer.....
ik heb mijn ouders, vrienden, carriere achtergelaten..mijn koffer gepakt en weggegaan....omdat ik wil reizen...dat is t officiele verhaal...t echte verhaal? ik heb zo vaak ontslag genomen, omdat ik t werk niet trok vanwege t geweld. mijn ouders hebben t nooit geweten...hoe kon ik terwijl ik weet dat mijn vader regelmatig uithaalt naar mijn moeder?
t doet pijn, t onrecht, t feit dat t niet lukt om mijn werk op te pakken, tijdens t huwelijk ging ik door, mijn manier om te overleven...nu kan ik niet meer..raar he?
ik zie zijn foto op websites, in kranten, hij is voorzitter van een club die geld krijgt van de overheid om huiselijk geweld tegen te gaan...dat doet pijn. maar nog steeds voel ik me schuldig om hardop te zeggen dat hij mij heeft geslagen. ik zeg dan tegen mijzelf;dingen zijn niet zwar wit...
hulp vanuit de socilae kring?? vergeet t maar, mensen willen niet geconfronteerd worden met verdriet. ik ben leuk als ik lach, op tv verschijn, voor vele was ik 't voorbeel' van de geslaagde moslima.....jaaaa....t leven is een toneelspel.
de timins is verkeerd....ik heb geen bewijzen..alle blauwe plekken zijn opgenmomen door t lijf...ik heb niets om te tonen. hoe kan ik laten zien wat deze man mij heeft aangedaan???
tien jaar lang een succesvolle carriere, sociaal actief, overl aanwezig....dat was mijn leven, niemand gelooft dat ik slachtoffer van huiselijk geweld ben, niemand gelooft wat voor een hel t was.
slapen deed ik in de trein, nu weet ik dat ik overdag in de trein sliep, omdat ik mij niet kon ontspannen in mijn eigen huis.
gerechtigheid???? huiis achtergelaten voor hem, hem geholpen met zijn carriere, ik sta met lege handen. vrienden kiezen voor hem, hij is leuk...heeft een baan,huis, vrouw en over een paar maanden een kind.
ik reis, eigenlijk fantastisch!!! ik doe dingen die ik niet had willen missen, maar er is de behoefte aan gerechtigheid......hoe????
er is behoefte aan genezing....ik wil weer in t leven kunnen geloven, genieten...
mijn ziel is vershceurd, mijn lijf doet ontzettend veel pijn, mijn hoofd is klaar wakker...ik wilmijn werk weer oppakken maar t lukt niet en dat doet pijn maakt boos....
alstublieft vertel me dat ik niet gek ben..want soms denk ik dat ik gek ben geworden, dat ik doordraai..zo erg kan t toch niet zijn..maakt geweld je werkelijk zooooooooookapot.
ik kan niet meer...nu nu ik vrij ben kan ik niet meer..maar ik ga door inschallah er is toch geen andere keus..je moet door.
Nee, je bent niet gek, en ja geweld kan je zooo kapot maken.
Het gebeurt zo vaak dat je niet geloofd wordt, dat "hij" naar de buitenwereld de fantastische man lijkt, maar thuis een monster is.
Ik denk dat het heel belangrijk is dat je ermee naar buiten komt.
Kom anders eens hier op de chat kletsen, in de avonduren is er vaak wel iemand geloof ik.
Sterkte!
Maria
-
01-03-2006 21:44
Hee meid, goed dat je op dit forum bent gekomen. Want ja, het lijkt of je gek bent, of je de enige bent, en niemand je begrijpt en je meer moet. Maar hier, juist hier, weten we allemaal hoe het is en kan je je verhaal kwijt en die van andere lezen en als je wilt er over praten enz....
Ik snap je verhaal heel goed, het is zo oneerlijk he, en je voelt je zo onmachtig. En al die jaren heb je overleefd, heb je vol gehouden, je best gedaan. Al die jaren over je eigen grenzen heen gegaan, jezelf weg gezet. Nu ben je "vrij" en nu kom je jezelf tegen. Het is niet raar dat je je zo voelt. Het is een fase die er bij hoort, je hebt nu pijn en het is oneerlijk en je bent kwaad en je hebt verdriet om dat deel van je leven dat je gegeven hebt aan...niets.... Geef jezelf ook die tijd, je mag rouwen. Het is een soort rouwproces en daar horen al deze gevoelens bij.
Maar er komt een tijd dat je beseft dat jij eigenlijk een heel goed mens bent en juist heel sterk. Een vrouw die 11jaar dit aan heeft gekund, die na de scheiding alles heeft aangekund, jij bent juist heel sterk! Helemaal genezen zal je niet, daar geloof ik niet in, dit blijft altijd bij je. Maar je moet het op een gegeven moment kunnen omdraaien, om uit dit negatieve wat je over komen is, iets positiefs te halen. Door te gebruiken wat er gebeurd is, door jezelf er sterk mee te maken, door in jezelf te gaan geloven....zoals ik zei, je hebt zelf niet door hoe sterk jij bent!!!
Je bent journaliste? nou maak daar bijvoorbeeld gebruik van, door te schrijven, door onrecht aan te vechten, door andere vrouwen misschien te helpen, weet ik het. Zo kan je uit wat jou overkomen is, iets goeds halen. Is misschien nog een ver van je bed show, maar misshien,later...
F**k hem en zijn cariere en zijn huis en vrouw...hij heeft iets niet dat jij wel hebt...en dat ben jezelf! lekker puh!!! Ookal heb je geen rooie cent en geen mensen meer om je heen, jij hebt jezelf terug. Geef jezelf nu de tijd, ga zoeken naar jezelf, leef voor jezelf, je kan het!
Ps; ik lijk dr Phil wel nu geloof ik hahaha, nou ja het is goed bedoeld en komt uit mijn hart voor jou!
Eindelijk
02-03-2006 16:15
Ja Nada wij hebben hen het beste van onszelf gegeven en zijn onszelf vergeten. Zij teren hierop en kunnen weer verder met hun leven. Ons leven hebben ze afgepakt en stukgemaakt. We moeten het ermee doen. Toch zijn we sterk ondanks alles en het trauma wat we ons hele leven mee moeten nemen. We hebben veel gegeven en weinig liefde teruggekregen. We hebben het gepikt en steeds onze grenzen verlegd. Waarom? Geloof en hoop denk ik. Ik wens je veel sterkte, liefde en reisplezier.
Liefs Eindelijk
nada
02-03-2006 20:03
dankjewel lieverds!!
heb er veel over nagedacht afgelopen uren, ja, ik ben inderdaad sterk, en hij heeft me niet helemaal kapot kunnen krijgen.
vandaag gebeld met een aramae therapeute...hoop dat dat verlichting brengt...besef dat ik aandacht aan mijn lijf moet schenken...t lijf herbeleeft de pijn. kan nauwelijks lopen, alles, werkelijk alles doet pijn. voel iedere spier in mijn lijf..herkennen jullie dit?
veel sterkte...ennneee we zijn allen sterk!! kus
schorpioentje....
02-03-2006 21:38
ik ben nu 4 weken weg en herken die pijn ook heel erg! Ik bleef normaal op tot een uurtje of 2 en nu ben ik zo moe ik heb overal spierpijn kan geen eens meer normaal denken! Maar als ik straks uit deze hel ben weet ik dat er een mooie toekomst voor mijn en me kids klaar legt!
Jij ook heel veel sterkte!
-
04-03-2006 00:45
hee nada...goed zo...en luister naar jezelf, al die liefde die je al die tijd in iemand anders hebt gestoken, is nu puur en alleen voor jezelf. Wees goed voor jezelf, help jezelf, luister naar jezelf en neem te tijd meid. Ikzelf ben nog bij mijn man, wij proberen het op te lossen. Maar ook ik ben zoooo moe (en hij snapt maar niet waarvan) en kan het ook haast niet meer, maar ik hou nog vol, kijken waar het schip strand...
hou nog vol
04-03-2006 09:21
he
ben je nog bij je man? ook al ben je daar nog, en wil je t proberen op te lossen, maak ruimte voor jezelf. ik weet dat zolang je om hem heen 'hangt' ben je te moe om helder te denken, laat staan stappen te ondernemen.
creeer rust en ruimte voorjezelf, zoek een manier die bij je past.
ik ging steeds op reis, voor werk, en toen t echt niet meer ging,heb ik tegen hem gezeg dat ik ruimet nodig had. ben toen een week in valkenburg in een hotel gaan zitten, veel gewandeld, tegen mezelf gesproken, uiteindelijk hem opgebeld en gezegd dat ik wilde stoppen...en toen duurde t nog maanden voordat ik wist dat ik wilde stoppen vanwege t geweld...
anyway t is een lange weg, neem de stappen die bij je horen, en durf soms in t diepe te springen..met faith
kiss
rama
04-03-2006 22:21
hallo nada
jouw verhaal vertoont zoveel overeenkomsten met het mijne dat ik het niet kan laten om te reageren.
jouw man is voor de buitenwereld iemand die strijdt tegen huiselijk geweld, datgene wat hij zelf juist deed...
de mijne liet zich er graag op voorstaan dat hij theoloog was en wilde door de buitenwereld als christen beschouwd worden, zelfs dominee worden, maar binnenshuis was hij niet aanspreekbaar op beloften, niet op zijn geloof, niet op algemeen menselijk fatsoen, ....nergens op. maar hij wist alle hulpverleners ervan te overtuigen dat ik gek was EN ZE GELOOFDEN HEM!!!dat was ook wel zo gemakkelijk, dan hoefden ze niets te doen! en alles wat hij zelf deed, daarvan beschuldigde hij MIJ!
laat je niet aanpraten dat je gek bent, of dat je je schamen moet of iets dergelijks, HIJ moet zich schamen en HIJ is gek, en zij die zich door hem in de luren laten leggen en die jou laten stikken moeten zich schamen, NIET JIJ!! tegen mij is ook zo vaak gezegd dat ik fout zat, omdat ik hulp zocht, of omdat ik niet eerder hulp gezocht had, omdat ik uiteindelijk hem de deur uitgezet heb, of juist omdat ik hem niet eerder de deur uitgezet heb, en ZElfs het feit dat ik tenslotte noodgedwongen heb moeten vertellen wat er gebeurde, werd gezien als een indicatie dat ik medeschuldig zou zijn,"want je kon zo goed je woordje doen" werd daarvan gemaakt en DAAROM zou ik dus wel medeschuldig zijn( NB door de "vriendin" die mij naar de dokter stuurde toen ze mijn verwondingen zag!!)en zo kan ik nog wel even doorgaan, maar mijn verhaal komt nog wel een keer.
dat je alle pijn herbeleeft herken ik ook, en je verlangen naar gerechtigheid, want het is allemaal zo verschrikkelijk krom en gelogen, tot zelfs in de rechtszaal toe! en denk maar niet dat de rechter recht doet! dat maakt een mens ziek!
nada,je zegt: de dingen zijn niet zwart-wit. natuurlijk ben je niet volmaakt, maar daarom ben je nog niet (mede)schuldig aan deze toestand!!
ik werd doodgegooid met "waar twee kijven hebben twee schuld" jaja, en vooral geweldplegers en luilakken van omstanders zeggen dat, mooi makkelijk , geef het slachtoffer maar de schuld, dan ben je er vanaf.
je voelt je soms schuldig omdat je zegt dat hij je heeft geslagen. het is juist heel goed dat je het zegt! het kwaad MOET genoemd worden, anders woekert het voort, ook in die club van hem. en denk niet dat je hem daarmee kwaad doet, ook voor hem is de waarheid gezond!
houd vol! Gelukkig heeft God het laatste woord, en alles wat verborgen is, zal aan het licht komen.
(ik ben er zelf ook nog lang niet uit hoor, voel me ook vaak wanhopig)
liefs van rama.
nada
28-04-2006 10:47
kreeg een telefoontje van een medewerkster van mijn ex; hij werkt voor een organisatie die geld krijgt om huiselijk geweld in moslim kring tegen te gaan hahahaha
anyway zei vertelde dat hij in een vergadering heeft gezegd, dat beide partners verantwoordelijk zijn voor geweld in een relatie...en dan begin ik weer helemaal te trillen en weet van boosheid en verdriet niet wat te doen.
beide partners verantwoordelijk voor t geweld?????
-edit- verplaatst door admin
Sanne
29-04-2006 12:55
Hallo Nada,
Ik geloof er niet in dat beide partners verantwoordelijk zijn voor het geweld. Ik snap dat je boosheid en verdriet voelt. Dat heb ik ook heel vaak als ik aan mijn ex terug denk. Dat komt omdat hij net doet alsof het mijn schuld is terwijl hij degene is die begonnen is met mij te mishandelen en mijn leven kapot te maken. Ga jezelf niet de schuld geven maar leg de schuld bij hem neer. Wees sterk! Veel sterkte en succes.
Veel Liefs Sanne
geen
01-05-2006 21:50
Zwaar zielig!! maar die is bang om in de hel terecht te komen vandaar dat leuke verhaal van hem, dat is puur zijn onschuld willen bewijzen.
Branden in de hel zal hij!!
Zo heb ik me ook gevoeld maar ik weet wel beter en jij ook!
sterkte met alles
Sky/ Vida
02-05-2006 08:19
Nada, wat je verteld is ook bij mij herkenbaar. Mijn ex verteld veel leugens over mijn gedrag, mijn 'grote mond'etc waardoor hij toen boos werd keer op keer. Dus volgens hem het is mijn schuld maar als ik verder aan de mediator (we zijn gescheiden maar bezig met mediation over de omgang met de kleine) verteel wat over gingen we discussieren en daarna ruzie maken krijg ik meteen gelijk want het ging meestal over het gebruik van (soft)drugs, geld lenen aan vrienden terwijl we een slechte situatie hadden etc. Dat wil zeggen dat inderdaad ik ben best vaak boos op hem geweest maar niet zonder reden. Als je ex zo verder wil vertellen zoek jij de reden waardoor je met hem in discussie toen ben gegaan want meestal kunnen ze de feiten niet negeren als ze geconfronteerd worden met de waarheid. Nu moet je vooral niet boos worden; wees gewoon sterk en denk dat al die leugens behoren tot het verleden en ga verder met je leven. Af en toe willen onze 'exen' juist over het verleden hebben om ons maar bezig te houden. Probeer dat te vermijden. WEES TROOST OP JEZELF!
Groetjes, Sky/Vida
nada
13-06-2006 23:07
even een korte vraag: hoe gaan jullie er mee om, wanneer je er achter komt dat de man die jou jaren heeft mishandeld (geestelijk en lichamelijk), jou jaren heeft verteld dat er niet over een kinderwens gesproken mocht worden...nu is hertrouwd en vader geworden....
weet niet zo goed wat te voelen, wat te denken. help
-edit- verplaatst door admin
japke
14-06-2006 10:34
oke mijn exman heeft na de geboorte van onze zon zich laten helpen ,want hij wou nooit weer kinderen.2 weken na dat we weg zijn gegaan heeft hij deze operatie ongedaan gemaakt want met zijn vriendin wou hij wel weer kinderen. hij kijkt niet naar zijn kinderen om, al 3 jaar niet en mijn kinderen zijn bang voor hem.ik wil niks meer met hem te maken hebben,begrijp dat goed. maar het deed wel zeer toen ik dit tehoren kreeg.ik stop alles weg en geef het een plekje in mij en dan doe ik die deur weer dicht in mij.het is er maar kan me niet meer zeer doen. met andere woorden ik stop alles weg,en denk er niet meer aan.goed weet ik niet maar bij mij werkt het perfect.
kwin
14-06-2006 14:28
zooooh dat is echt zwaar verrot echt een lage klootzak..maar ik denk dat het ook te maken heeft met hoe jij je tegenover hem opstelde misschien heeft hij een dominante vrouw gevonden die zich niet zomaar de les laat voorschrijven en die een andere houding heeft. Probeer gewoon in te zien dat je flink van je af moet bijten en door moet zetten om te krijgen wat je wil... hij is het niet waard dat je om hem gaat treuren. Zoek ook een nieuwe LEUKE partner en krijg daar lekker kids mee. Moet lukken!!!! Go for it!!
Andrea
14-06-2006 18:04
Hoi Nada,
Ik zou er maar niet al te veel van denken en het zeker niet romantiseren allemaal.
Een liefdevolle relatie komt vaak al op een wat lager pitje te staan door de komst van een kindje m.n in de periode na de bevalling ( gebroken nachten, verminderd seksleven en minder aandacht voor de man )en daar is vaak heel moeilijk mee om te gaan voor dit type man.
En ik zie een man die jarenlang een vrouw vernederd en geweld aan doet zich ook niet ineens ontpoppen in een voorbeeldige huisvader....
Van mening kan hij misschien veranderd zijn, maar van karakter ????
Eindelijk
15-06-2006 06:45
Nada, het eerste wat in mij opkom is "arme vrouw, arm kindje". Weet als geen ander dat hij zijn probleem overal mee naar toe neemt. Wees niet verdrietig maar blij dat jij je (toekomstige) kinderen niet aan deze man hoef toe te vertrouwen. Je ben de dans ontsprongen.
Heel veel sterkte em liefs. Eindelijk.
Nienke
15-06-2006 22:43
Hoi,
Ook die karaktereigenschappen horen een beetje in het rijtje thuis, van waar je veel over leest. Het profiel van de mishandelaar, even zwart/wit gezegd.
Ze kunnen zo ontzettend goed liegen. Het ene moment is het dit en even later hebben ze dat zogenaamd helemaal niet gezegd. Op zo iemand kun je gewoon niet bouwen. Wees maar blij dat je er afstand van hebt kunnen nemen. Ik kan me je pijn erg goed voorstellen.
nada
17-06-2006 19:09
thx allemaal voor jullie reacties!
ann
21-06-2006 12:15
tjonge, ik zou vreselijk kwaad zijn, vooral als ik zelf een kinderwens had!! laat hem zinken en barsten, is heel moeilijk maar hij is dan echt een schoft!!
sterkte!!
nada
29-05-2007 00:15
NA EEN huwelijk van tien jaar, met tien jaar huiselijk geweld ben ik nu twee jaar gescheiden.
ben de afgelopen jaren veel in t buitenland geweest, ben nu sinds een klein half jaar terug in nederland.
hoewel ik genoeg aanbiedingen voor leuke projecten banen krijg, zeg ik steeds nee tegen alles.
t gaat goed, maar ik leef wel teruggetrokken, ik slaap veel en zeg nee tegen alle aanbiedingen op t gebied van werk.
mijn vraag is: heeft iemand een idee hoelang t duurt voordat je weer volledig met een open hart in t leven staat?
is t stom dat ik na twee jaar nog steeds niet durf te werken?
iedereen zegt dat ik zooo sterk ben en t geweldig is hoe ik met alles ben omgegaan, dat is ook zo....maar niemand weet dat ik gemiddeld 11 uur slaap nodig heb, dat ik grote gezelschappen ontwijk en dat ik nee tegen banen zeg omdat ik bij god niet weet wat ik zou moeten doen.....
hoort dit er bij?????
thanks
-edit- verplaatst door admin
sannie
29-05-2007 07:13
Hallo Nada,
ten eerste wil ik zeggen dat de mensen om je heen gelijk hebben dat je sterk bent want het is ontzettend moeilijk om uit een huwelijk van tien jaar te stappen, juist als er geweld speelt. tien jaar lang heb je voor die ander geleefd, ben je afhankelijk gemaakt,
en geweld ondermijnt je zelfvertrouwen en vaak ook het vertrouwen in je omgeving. Zo moeilijk om nog te weten wie je bent en waar je staat, dat is toch heel begrijpelijk.
Twee jaar is niet zo lang, ik bedoel, verwerken duurt nu eenmaal lang, en als je de verhalen leest hier zul je zien dat andere vrouwen ook een hele strijd hebben moeten leveren om zichzelf te hervinden. Misschien speelt er een depressie, of ben je getraumatiseerd door het geweld dat heeft plaatsgevonden, heb je hier al hulp bij gezocht vraag ik me af.
Neem die tijd die je nodig hebt om je nieuwe leven vorm te geven, zou ik zeggen. Heel veel Sterkte Nada.
Liefs sannie.
abbygail
29-05-2007 08:01
lieve Nada,
ik ben het met sannie eens het is niet zo maar wat,maar wat knap van je om voor JEZELF te kiezen......en ik kan me goed voorstellen dat alle moeheid,trauma,s,het "waken"....van wat gaat er vandaag weer gebeuren......snap ie?maar na 10 jaar,en dan 2 jaar gewoon eigen letterlijk kapot zijn....maak ik me niet zo druk over.....
ik denk ook eerder aan een depressie en ik weet niet of je ex je afhankelijk heeft gemaakt van hem..............maar anders is een assertifiteits curcus(oooooh weet ff niet meer hoe je het schrijft)maar daar leer je veel over jezelf,voor je zelf opkomen ,ja en nee durven zeggen,zodat je heel anders naar de wereld kijkt.het is maar een idee tje,maar als je geen hulp hebt nu zou ik wel eens langs de dokter gaan.....vanwege een mogelijke depressie of zelfs ptts.........nou veel sterkte liefs abby.
japke
29-05-2007 17:37
hoi,
volgens accare en psygologen heb je het dubbelle aantal jaren nodig om dingen teverwerken.
dus 2 jaar is 4 jaar.
door stress en een ex die weer begind en andere gebeurtenissen kan dit langer duuren.
dus.....je doet het goed neem de tijd jij en alleen jij weet wanneer je weer toe bent aan een ..nieuwe uitdaging.
soms goeie dagen soms slecht...maar dat mag..DAT RECHT HEB JE....
nada
30-05-2007 11:18
Thanks!
heerlijk om jullie lieven woorden te horen. t voelt soms net alsof je rouwende bent om een dode geliefde, maar de omgeving vind dat je al te lang hebt gerouwd, dus uit schaamte laat je niets merken, en doe je alsof t allemaal al voorbij en begraven is...
gelukkig ben ik op geen enkele manier afhankelijk van mijn ex, in de nachtmerries ben ik nog wel bang voor hem, ik verstijf dan van angst.
ik kan ook niet geloven dat t geluk nu voor t oprapen ligt...ik blijf denken dat ik bij een eventuele nieuwe realtie vast iets over t hoofd zie.
ben in een lichaamgerichte therapie geweest, nu al een paar maanden niet meer..misshien toch maar weer":-)
ik blijf lachen en de humor van dingen zien, wakker worden zonder een vent die je dreigend aankijkt is HEERLIJK t is een godsgift!
thanks!
kreeftje
31-05-2007 13:06
Japke,
Wat? dus bij mij is 22 jaar ellende 44 jaar verwerken????? kan ik net zo goed nu stoppen met me leven, nou mooi niet hoor.
Dat laat ik me niet aandoen, vechten zal ik.... als een leeuwin.
groetjes kreeftje
E-tje
31-05-2007 14:49
hahahaha ja kreeftje... ik moest ook gelijk denken aan jou en mug toen dat geschreven werd.
Nou heb ik ook 33 jaar ellende gehad, maar ik red de verwerking wel voor mn 99e hoor hahahaha
ik merk wel dat ik al een tijdje niet meer zo denk dat als hij deed... je mag dit niet of als je dat doet dan moet ik zo reageren (bullshit maar oke)
maar mn dochter van nu 18 betrap ik er nog wel op dat als ze tegen me aan zit en ik zit te kriebelen op haar rug of door haar haar dat ze nog weleens een ex-opmerking maakt.
Na ruim 2 jaar is meneer al heel vaak helemaal uit mn gedachten.
Laat ik de anderen die net uit een relatie zijn gestapt niet ontmoedigen.
Je leeft al snel met het triomfantelijke idee van vrijheid.
Leren te leven volgens je eigen denkwijze zonder daarbij de opgelegde sancties te moeten herinneren duurt wat langer.
Het gaat je wel lukken hoor kreeftje voor je ver over de honderd bent hihi
japke
31-05-2007 15:08
hoi,
dat zijn "richtlijnen" volgens de psygologen. ik zeg niet dat het in de werkelijkheid zo is.
bij kinderen is het voor 80% wel het geval,volwassen doen het op een andere manier.
ik geef eerlijk toe ik ben nu 4 jaar bijna 5 jaar verder de angst zit er nog in als ik hem tegen kom zo van wat gaat hij doen.
ik verwacht die klap,stomp,dreun.
voor de rest gaat het goed ik ben over de meest angst,pijn boosheid enz.heen.
ik bedoeld alleen maar tezeggen dat iedereen een eigen tijd heeft om zover tekomen en dat je die tijd moet nemen en aan jezelf moet denken.
en er achter komen wie je echt bent,bedoel je hebt zo lang gedaan alsof en zijn zoals ze je willen hebben.
ik weet nu dat ik het leuk vind om in de regen telopen met de kids,dat mocht nooit.
ik ontdek de VRIJHEID om tezijn wie ik ben.
snappen jullie dat...
kreeftje
01-06-2007 19:54
hey meiden,
ik begrijp je wel japke, het duurt ook lang voordat je het hebt verwerkt, tuurlijk ik heb ook zo mijn angsten, als er iemand zijn stem verheft,( en dat hoeft niet eens voor mij te zijn), schrik ik, als er iets valt of er slaat een deur dicht krijg ik hartkloppingen en het zweet breekt me uit.
Als ik een auto zie die op die van hem lijkt raak ik al half in paniek.
als mijn telefoon gaat, een sms krijg of een mailtje, noem maar op.
WALGELIJK.
Maar ik ben het meest bang dat hij mijn kinderen weer hersenspoelt, vooral de jongste is daar nogal vatbaar voor, de oudste eigenlijk niet, die komt op dit moment trouwens niet bij zijn vader.
Daar maak ik me zorgen over.
Hij word nu trouwens zelf gestalkt door de ex van zijn nieuwe vriendin. en die gaat verder als hij.
molt de auto,s,ramen en schuttingen. laatst heeft hij zelfs mijn ex zijn werkauto in de fik gestoken, helemaal uitgebrand, en als jullie nou denken, net goed. Nee, dat gaat mij ook te ver. Ook omdat mijn jongste daar weleens is, ben bang dat hij het huis ook nog eens in de brand steekt. Maak me daar zorgen over. En als ik dan zeg, wat naar voor je,nu zie je hoe vervelend het is als je lastig gevallen word door je ex, zegt hij, kan ik ook bij jou doen, de politie doet toch nix, (ze kunnen hem niet oppakken wegens gebrek aan bewijs)hard leers hoor, Vind het zielig voor zijn vriendin is dat gek?
Enne e tje, wij zijn ouder en wijzer geworden, getekent door het leven. Meer levenservaring, het heeft me gemaakt zoals ik ben, en ik ben en blijf een lieve vrouw, niet harder, dat kan ik gewoon niet,en ik merk dat de mensen om me heen juist mijn persoonlijkheid waarderen, ook al ben ik vaak ,,te,, lief,en te zacht, krijg het nu ook van alle kanten terug, dat maakt me sterk en geeft me kracht om te vechten.....op een normale manier.
liefs kreeftje
E-tje
01-06-2007 22:37
ja het is zo wat je zegt kreeftje.
ik zou ook geen ander leven gehad willen heben want zeg zelf altijd dat dat me gemaakt heeft tot wie ik nu ben en ook al ben ik jaren de stront in getrapt, ik weet dat ik trots ben op mezelf en de mensen die van me houden zijn dat ook.
ik kan heel lief zijn maar ook heel hard en gevoelloos voor degenen die me gekwetst hebben.
Zer hebben in hun hele leven nog niet zo'n ijzig persoon ontmoet als dat ik dan ben... zelfbeschermingsmechanisme.
Maar ben voor de gene die het verdienen een schat van een meid waar geen berg te hoog voor is om er te zijn voor ze.
tsja en wat je ex betreft kreeftje...als hij veel aan zn kop heeft met die ex van zn vriendin dan heeft hij minder tijd om jou lastig te vallen...of gaat inzien welke impact het heeft als je een ander stalkt/vernedert/mishandelt.
uiteindelijk blijkt wel weer dat ze typisch een vrouwtje is die steeds op foute mannen valt.
en Japke... het was niet bespottelijk bedoelt naar jou toe hoor, echt niet.
het lacherige over de uitspraak van de psycholoog is een stukje humor.
Niet gericht naar jou toe.
Je bent een toppertje ;o)
rampje
02-06-2007 20:26
Als je als slachtoffer blijft zitten ,wordt er niks verwerkt pas als je daaruit ben dat je de knop kan omdraaien .
Dan pas kan je stap voor stap de dingen
verwerken .
Een tijd probeer gewoon verder te gaan
met wat je wil bereiken ,maar het belangrijkst stop je problemen niet weg maar doei er wat mee .En je kan er altijd nog hulp bij zoeken .
Het toen en hier en nu zijn dat is het verschil .
liefs rampje
nada
27-05-2008 21:01
hai
mijn verhaal heb ik hier al eerder gedaan. afgelopen zondag gaf ik een interview voor de televisie over huiselijk geweld. voor wie t wil zien kijk op de website van de Nederlands Islamtische Omroep (NIO TV HILVERSUM) kijk bij laatste uitzending.
misschien kan t interview je helpen.
kus
-edit- verplaatst door admin
Cat
27-05-2008 23:12
hoi nada,
ik heb de uitzending net gezien,ben ook gelijk gaan kijken toen ik je stukje las
het greep me heel erg aan...vooral het stukje waarin je de gebeurtenis met de belastingbrief en brief van deurwaarder beschreef....
dat je hem op dat moment van je af kon trappen (de trap af),maar dat je het niet deed,omdat JIJ zo niet bent!!
dat greep me heel erg aan en was erg confronterend,want ook bij mij ging het wel eens door me heen en had ik me met een voorwerp kunnen verweren...je wilt hem geen pijn doen,je KUNT een ander mens gen pijn doen,zo ben JIJ niet zo ben IK niet....
pff ben dr ff helemaal stil van.....kan ff niet meer reageren...kom later wel ff terug voor verdere reactie!
ik laat het me eerst ff bezinken....oefff...zeer herkenbaar en confronterend
meid wat ben jij een sterke vrouw en wat super dat je dit op tv durfde te vertellen...je bent een KANJER!!!
heel veel liefs cat
Chanel
28-05-2008 00:54
Lieve Nada,
Wat goed van je, dat je dit voor de tv hebt durven vertellen. Ik kreeg er kippenvel van. Ik vind het ontzettend moedig van je, dat je probeert patronen te doorbreken!
Ik probeer zelf ook over mijn problemen te gaan praten met mijn omgeving. Je hebt me er van overtuigd dat ik het niet voor niets doe.
Ik vind je echt een sterke vrouw en ik ben blij dat je dit gedaan hebt...
groetjes Chanel
manon2
28-05-2008 07:33
lieve nada, ik heb direkt naar jou uitzending gekeken, wat ontzettend moedig van jou, ik durf het niet, ik kreeg als ik het vertelde alleen maar negatieve reacties en zag ze nooit terug, daarom kom ik ook niet meer buiten behalve als het moet en met zeer goede vrienden, ik ben soms weeeeken alleen, ga zo door, je bent n kanjer, liefs manon2 xx
ingrid
28-05-2008 10:24
Lieve Nada.
Ook ik heb de uitzending via internet bekeken.
Ik vind het heel knap hoe duidelijk, krachtig en rustig je je verhaal hebt gedaan.
Mede daardoor en doordat ik erg veel herken uit mijn laatste relatie, raakte het mij diep.
Ik hoop dat jouw verhaal, andere vrouwen net dat zetje geeft wat ze nodig hebben om eindelijk te gaan kiezen voor zichzelf.
Liefs Ingridje7
.......
28-05-2008 11:09
Og wat jammer dat ik het gemist heb! Had het graag gezien.......
Goed van je hoor, respect!
cat
28-05-2008 11:41
beste ...(stipje hihi),
je kunt het nog altijd bekijken via de link die ze geeft....
ff kopieren dan plakken op google en zoeken en dan kom je er vanzelf wel bij uit
je moet dan bij laatste uitzending (tv niet radio) kijken
succes
E-tje
28-05-2008 12:33
het was best even zoeken...dus het snelst om er te komen is : http://www.nioweb.nl/ en daarbij de laatste uitzending van 25-05-2008
absoluut een goed verhaal en hoop werkelijk dat dit velen zal kunnen bereiken en dat ze er ook wat mee kunnen gaan doen.
.....
28-05-2008 13:51
ah koel, ga ik vanavond als de kleintjes slapen, kijken!!!
nada
28-05-2008 14:05
lieve dames,
een van de redenen dat ik mijn verhaal heb gedaan is het feit dat ik zelf de steun van anderen zoooo vaak heb moeten missen. ik heb mijn verhaal gedaan, omdat ik stem wil geven aan ons allemaal.
huiselijk geweld is een van de meest onderschatte geweldsvormen. Lieve Manon ook ik voel me heel eenzaam en ook ik ben weekenden achterelkaar alleen thuis, omdat ik niet naar buiten durf. de dag na de uitzending deed ik het bijna in mijn broek toen ik op straat liep. gewoon van angst.
eenzaamheid, schaamte, depressie, wantrouwen alles hoort erbij. laten we de gevolgen niet onderschatten, ons is te vaak verteld dat t wel meevalt. er valt veel te zeggen, en ik hoop dat ik en jullie de kracht vinden om ons uit te spreken tegen dit onrecht.
ik las ergens: JE GEVOELENS VOEL JE DIE BEN JE NIET. thanks voor jullie lieve woorden. dikke kus
manon2
28-05-2008 15:40
lieve nada, dank je wel voor je lieve woordjes, ze smelten bij mij naar binnen, sinds ik op deze site ben, voel ik ook extra, hoeveel pijn er nog zit en voel me ook erg eenzaam, leef maar n beetje voor me heen, IK heb veel respect voor je, dat je dat hebt aangedurft en jij bent nog jong en mooi, je verdient n gelukkig leven net als al die anderen op deze site. ik geef je n dikke knuffel in gedachten, veel liefs van manon2 xxxx
.........
29-05-2008 00:08
Hai Naeeda, ik heb vanavond ook de uitzending bekeken. Ontzettend rustig en duidelijk en inteligent vertel je alles. Het was af en toe net of het niet echt was...Jij hebt echt het klassieke verhaal meegemaakt van de inteligente en geliefd in de samenleving-man. Ik daarentegen had een relatie met iemand die zelf ernstig getraumatiseerd is geraakt door zijn jeugd en daardoor een spoor van ellende veroorzaakte. Zwaar ben ik mishandeld en gelukkig leef ik nog. Mijn ex heeft tbs met dwangverpleging gekregen. Jouw verhaal ken ik niet, ik zal nog eens verder kijken hier op de site wat ik kan vinden van jou. Vraag mij af hoe je leven nu is, en met name het hoe en wat met je ex? Misschien stel ik een vraag waarvan je het antwoord allang gegeven hebt,maar zoals ik zei heb ik nog niets gelezen. Ga ik nu doen.
Maar wou toch eerst mijn respect aan je tonen. Een voorbeeld en ik hoop dat je veel (islamitische) vrouwen bereikt hebt door hier aan mee te werken.Ook al is het maar 1....
En idd, je gevoelens voel je, die ben je niet! Een sterke, slimme vrouw, dat is wat ik ben. Maar 1 die verdriet en pijn voelt......
........
29-05-2008 00:26
Oeps, ik heb je naam ingetypt en kom je oude verhalen tegen. Ik herinner jou heel erg goed! Heb ook een aantal keren gereageerd op je (ik ging toen onder een andere naam).
Dat is raar zeg. Was in de periode dat ik net op de wip zat tussen gaan en blijven.... een week daarna was de bom gebarsten en politie bladiebla....raar om dingen van mezelf dan weer terug te lezen. Wat klonk ik wijs zeg.... Maar ik ben nu 2 jaar verder en heb enorme last van PTSS en ben totaal niet waar ik dacht dat ik zou zijn na 2 jaar..... Er stond iets van, verwerking duurt dubbel zo lang als het geweld dat heeft plaatsgevonden...nou dan heb ik nog wel even hahaha.
Maar ik blijf vechten, voor mijn geluk!
Mickey83
01-06-2008 01:45
Heel bijzonder krachtig neergezet!
Ik heb veel respect en bewondering voor de manier waarop jij je verhaal hebt kunnen delen.
Je bent een voorbeeld voor veel vrouwen. Heel vaak wordt ook gesteld dat huiselijk geweld alleen maar voor zou komen in de lagere inkomens groepen, maar het is voor ons natuurlijk allang duidelijk dat dit niet het geval is.
Ik hoop dat jouw verhaal het verschil mag maken voor vele (islamitische) vrouwen!
Liefs, Mickey
Anaid
01-06-2008 21:12
Hallo Nada,
Ik heb nu net de uitzending op internet bekeken. Ik vind het knap dat je dit hebt durven doen. Ik kan mij dan ook goed voorstellen dat je de volgende dag op straat niet lekker in je vel zat. Heb je trouwens hulp van je familie gehad?