Normaal gesproken reageer ik alleen maar op verhalen, maar nu wil ik mijn eigen verhaal een keer kwijt.
Ik ben vorige maand zwaar mishandeld, met wapens bedreigd, van mijn vrijheidberooft en mijn vriend had mij opgesloten in ons huis waar we net samenwoonde. Toen we gingen samen wonen begon de ellende hij veranderde heel snel en begon me te slaan en te beslissen over mijn leven. Hij heeft me opgesloten in het weekend en zwaar mishandeld en bedreigd, ik kon nergens heen. Ik ben nog nooit zo bang geweest in mijn leven, ik dacht dat hij me zou vermoorden. Hij was iemand waar ik het meeste van hield in mijn hele leven, ik deed alles voor hem en voor ons om gelukkig te worden. Maar zijn respect tegenover mij ging snel weg toen we samenwoonden. Alles wat hij wilde moest gebeuren, ik had niks meer in te brengen, ik was bang en hield van hem dus deed alles voor hem. Ik moest mezelf en hem onderhouden, dit was heel zwaar voor mij omdat ik niet zoveel verdien. Ik heb zelfs leningen afgesloten om het te kunnen betalen allemaal. Terwijl hij niks deed en niet wilde gaan werken. Ik ben in het begin heel hard voor mezelf geweest en heb geprobeerd sterk te zijn. Maar nu krijg ik een hele harde klap. Het wordt me gewoon allemaal te veel. Mijn lichaam geeft het ook aan, door de zware hersenschudding die ik had opgelopen heb ik nog heel veel last van hoofdpijn. Deze hoofdpijn wordt alleen maar erger. Ik ben ontzettend gespannen alles zit vast in mijn nek en rug. Ik ben gewoon weer gaan werken na 2 weken nadat het gebeurt is maar vanaf vandaag zit ik thuis. Ik kan zelfs niet meer gaan werken, heb last van hartkloppingen en kan niet meer helder denken, er spookt vanalles door mijn hoofd. Ik ben ook nog eens zo bang voor hem wat hij me aan gaat doen als hij me tegen komt, hij is in alle staten. Heeft iemand van jullie dit ook zo meegemaakt. Zo'n klap dat je niet meer weet wat je goed en fout doet en hoe je verder moet in je leven. Ik heb me een tijd geprobeerd groot te houden maar het lukt me nu gewoon niet meer. Ik zou graag een paar reacties hebben daar heb ik veel steun aan. Liefs Sanne
Joh, Sanne, wat een verhaal. Ik begrijp dat je nu bij hem weg bent? Is hij het huis uit of woon jij ergens anders? En heb je ook aangifte gedaan?
De spanning, hartkloppingen en onzekerheid (twijfel over alles) had ik ook...
Heb je ook hulp of steun van familie of je omgeving, of een psycholoog bijvoorbeeld?
Geef jezelf de tijd om dit te verwerken en weer op kracht te komen. Ken je de film Enough met Jennifer Lopez? Ik heb 'm nog niet gezien, maar zij besluit in de film om letterlijk terug te vechten door een vechtsport te leren.
Veel sterkte en liefs van Joosje
Sanne
23-05-2006 15:45
Hallo Joosje bedankt voor je reactie. Ik woon weer thuis bij mijn ouders, hij woont nog in ons huis. Ik heb het contact met hem en onze vrienden allemaal verbroken. Hoe moeilijk dat ook was maar het moest wel omdat ik hem het liefste nooit meer zie in mijn leven. Ik loop nu bij een psycholoog en bij slachtofferhulp en heb ook aangifte gedaan, de politie neemt het erg serieus en is er mee aan de gang gegaan. Mijn ouders steunen me heel erg goed, maar toch zijn er veel mensen die mijn verhaal niet goed begrijpen omdat ze zoiets zelf nooit meegemaakt hebben en dat vind ik erg frustrerend. Hoe gaat het nu met jou verder Joosje? heb jij het al kunnen verwerken allemaal of ben je er ook nog mee bezig? Liefs Sanne
-streepje
23-05-2006 19:27
potverdorie nu heb ik volgens mij je eimaldres fout sanne, ik wou je toevoegen en het lukt nie...misschen spreek ik je vanavond nog, kan je het op nieuwe geven
kus van mij
Joosje
23-05-2006 19:36
Sanne, wat goed van je dat je al die stappen hebt ondernomen en hulp hebt. En fijn ook dat de politie het zo serieus neemt. Ik praat er verder ook nauwelijks over met anderen, omdat zij hem alleen van buiten kennen (aardig, charmant etc). Dan krijg je van die 'het valt vast wel mee' reacties... Of 'het komt wel weer goed', echt niet!
Met mij gaat het best goed, veel beter dan ik had gedacht. Soms heb ik nog dips, en dan ben ik verdrietig. De angst en boosheid zijn allebei minder geworden gelukkig. Ik ben er vooral nog mee bezig op deze site. Het verbaast me steeds weer hoeveel ik herken. Ik vind het fijn als iemand dan wat aan mijn advies heeft, of wat in mijn verhaal herkent. Want al die 'dat heb ik ook's' hebben me geholpen om de ernst in te zien en de knoop door te kunnen hakken.
Heb je al het gevoel dat je door de hulp meer kunt ontspannen of sterker wordt? Ik hoop het van harte voor je. Liefs van Joosje
Joosje
23-05-2006 19:36
Sanne, wat goed van je dat je al die stappen hebt ondernomen en hulp hebt. En fijn ook dat de politie het zo serieus neemt. Ik praat er verder ook nauwelijks over met anderen, omdat zij hem alleen van buiten kennen (aardig, charmant etc). Dan krijg je van die 'het valt vast wel mee' reacties... Of 'het komt wel weer goed', echt niet!
Met mij gaat het best goed, veel beter dan ik had gedacht. Soms heb ik nog dips, en dan ben ik verdrietig. De angst en boosheid zijn allebei minder geworden gelukkig. Ik ben er vooral nog mee bezig op deze site. Het verbaast me steeds weer hoeveel ik herken. Ik vind het fijn als iemand dan wat aan mijn advies heeft, of wat in mijn verhaal herkent. Want al die 'dat heb ik ook's' hebben me geholpen om de ernst in te zien en de knoop door te kunnen hakken.
Heb je al het gevoel dat je door de hulp meer kunt ontspannen of sterker wordt? Ik hoop het van harte voor je. Liefs van Joosje
Joosje
23-05-2006 19:45
Sorry, per ongeluk 2x :-)
Sanne
23-05-2006 22:48
Hey Joosje wat fijn dat je zo snel een reactie terugschrijft. Ja ik hou me dus ook groot en als gevolg op mijn werk (wat jij ook zegt) denken ze: Ow het valt wel mee het gaat allemaal weer goed met haar. Misschien had ik me niet zo sterk moeten houden maar ik wil niet dat mensen denken dat ik me aanstel ofzo. Nu heb ik dus een gesprek gehad met mijn baas hoe het verder moet, ik heb ook eerlijk gezegt dat ik het er nog heel moeilijk mee heb en hij zei daarop dat ik dat dan aan moest geven. Maar ja makkelijker gezegt als gedaan, ik zie namelijk mijn werk meer als afleiding daarom wil ik ook zo graag blijven werken. Bij mij zijn die dips er nu heel erg ineens waar je het net over had. Woede, verdriet, angst. Ja door hier op de site te zijn en met vrouwen te chatten die hetzelfde meegemaakt hebben lucht het heel erg op bij mij. Omdat ik dan weet dat ik niet de enigste ben en dat geeft me veel steun. Maar Joosje hoelang ben jij nu uit jouw relatie? En gelukkig dat het nu weer beter gaat met je en dat je je leven weer op de rails hebt. Kom je ook weleens op de chat hier? Liefs Sanne
Sanne
23-05-2006 22:57
Hey Streepje, het is het goede emailadres hoor want je staat gewoon bij mij in de lijst. Spreek je snel weer. Liefs Sanne
godislove
23-05-2006 23:36
hey meid!
Het is ook niet niks wat je heb meegemaakt zeg! Dus vraag vooral niet teveel van jezelf en denk ook niet dat je je aansteld ofzo dacht ik ook,maar je hebt in zo'n ongezonde situatie geleefd. Neem echt de rust en de tijd om aan jezelf te werken en te gaan praten bij mij helpt het echt goed! Ik praat er met zoveel mogelijk mensen over (mensen die ik vertrouw) en dat maakt je sterk!! En de angst die je hebt voor hem...had ik ook bij mn ex heb daarvoor met de politie afgesproken dat ik een afspraak kan maken op locatie. Maar ja ik snap dat zelfs dat de angst nog niet weghaald . Het helpt ieder geval door zoveel mogelijk mensen op de hoogte te stellen.
Eigenlijk wel beter dat je alle contact verbroken heb met hem sowieso, maar ook met jullie gezamelijke vrienden. Dan kun je echt een nieuwe start maken zonder viavia met hem geconfronteerd te worden. En daar kom je echt wel weer bovenop. En er komen andere mensen op je pad. Fijn dat je steun van je ouders hebt dat scheelt ik heb ook erge steun aan mn moeder, als ik die niet had!!! :-) Laat die emoties (woede, verdriet,angst) maar komen dat hoord allemaal bij je verwerking :-) JE WORD ALLEEN MAAR STERKER! Vind het erg moedig van je dat je voor jezelf bent opgekomen!!
By The Way ....ik heb nu weer een pc dus ik hoop jou,streepje en agirl etc. snel weer te spreken op de chat!! Kop Op !!
byebye
Joosje
24-05-2006 09:57
Hai,
wat ik bedoelde met 'het komt wel weer goed' was de relatie. Sommige mensen die niet weten hoe het zit denken dat.. En dat is dus echt niet zo. Met mij komt het wel weer goed, daar ben ik zeker van :-) In het begin twijfelde ik daar ook aan, maar met elk stapje groeit mijn vertrouwen daarin.
Wat godislove ook zegt, neem wel je tijd en rust, volg je eigen tempo, maar neem wel steeds een stapje anders kom je niet verder.
Goed dat je baas zegt dat je het gewoon aan kunt geven als het wat minder gaat. Misschien kun je alleen hem daar over vertellen, zodat de rest van je werk afleiding blijft?
Op de chat ben ik nog niet geweest. Zal eens een kijkje nemen.
Mijn relatie is nog maar kort voorbij (paar maand), maar was voor de verbreking ervan al veel bezig met wat er mis was en hoe het anders moest, dus ben voor mijn gevoel een eind op weg.
Sterkte nog en liefs!
godislove
24-05-2006 10:43
Hey Joosje
Ik heb dat dus ook he, dat ik tijdens me relatie mij al zo aan het losmaken was van hem...dat het me allemaal best gemakkelijk afgaat. Volgens mij was ik er al bijna klaar mee het was alleen de angst en "als hij maar gelukkig is en blijft" waardoor ik niet duidelijk een punt erachter kon zetten. Mijn ex zegt nu dus ook zo van: "het gaat je wel gemakkelijk allemaal nu het over is" en hij heeft eigenlijk wel gelijk, omdat ik al zo'n stuk verder ben dan dat hij is. Hij heeft nog erge woede en snapt het niet dat ik hem dit allemaal aan doe. Maar goed...ik ben blij dat ik sterker in mn schoenen sta door alle hulp en ben blij dat ik al een groot deel verwerkt heb.
groetjesss
nella
24-05-2006 12:55
hai Sanne,
ik heb ook letterlijk een pistool op mijn hoofd gehad, en mijn strot was dicht geknepen tot dat ik geen adem meer had. ik ben als gewoon verder gegeaan met werken. ik had zoiets gewoon verder gaan, nu zie ik dat het niet meer gaat en heb ik hulp gezocht. die hoofdpijnen en dat alles vastzit daar heb ik ook last van. de dingen helder zien, dat gaat een tijdje duren je hebt toch ook een traumatiche ervaring meegemaakt. maar wat ik wel weet is dat je erover moet praten, opkroppen lijdt alleen maar tot meer stress. ik heb bijna dezelfde ervaringen als jij, maar we redden het wel.
Sanne
24-05-2006 17:22
Heey Joosje, ja ik ga zeker alles in mijn eigen tempo doen. Ik merk ook dat ik veel rust nodig heb maar heb vanaf vandaag lang weekend. Hoef maandag pas weer naar mijn werk dus dat is wel lekker, heb het nu ook echt even nodig een paar vrije dagen. Bedankt in ieder geval voor je goede tips en misschien spreek ik je snel op de chat! Jij ook sterkte want bij jou is het ook nog best vers. Liefs Sanne
Sanne
24-05-2006 17:27
Heey Godislove, wat leuk dat je ook reageert. Mooi dat je ook weer internet hebt hoop je snel weer te spreken! Ja bij mij helpt het ook heel erg veel om erover te praten vooral bij mijn psycholoog waar ik sinds kort zit en hier op de site vind ik ook veel steun. Omdat er toch veel vrouwen zijn die (ongeveer) hetzelfde meegemaakt hebben. Ik vind het fijn om te horen dat je weer sterk in je schoenen staat en dat je het al een deel hebt kunnen verwerken. Ik vind het echt knap van je dat je toch voet bij stuk hebt gehouden want ik wist hoeveel je aan het twijfelen was in het begin. Nou spreek je snel weer hoop ik. Liefs Sanne
Sanne
24-05-2006 17:31
Hallo Nella, bedankt voor je reactie. Ja dat klopt we hebben zeker ongeveer hetzelfde meegemaakt. Maar ook het verwerken en de lichamelijke klachten. Het was van ons misschien verkeerd om meteen weer te gaan werken. Maar ja op dat moment leek dat het beste voor mij, voor jou waarschijnlijk ook. Ik heb me een lange tijd groot en te sterk gehouden daarom gaat het nu even wat minder omdat er inderdaad veel opgekropte stress, angst en woede uitkomt. Dit merk ik geestelijk maar ook lichamelijk. Maar we redden het zeker wel. Hoelang ben jij nu uit je relatie Nella, en gaat het nu wel beter met je? En worden bij jou de lichamelijke klachten al minder of is het nog hetzelfde? Liefs Sanne
qq
24-05-2006 21:07
hoi dame,
Ik vind het verschrikkelijk voor je wat je hebt meegemaakt.ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt.en ik weet ook niet meer wat goed en fout is,alsof je verdoofd toch doorgaat en op de 1 of andere manier niet bij m weggaat wat ie ook zegt of doet.ik heb t ook,en ben niet gelukkig,maar toch lukt het me niet om weg te gaan.
Naam onbekend
24-05-2006 21:32
godislove, dat heb ik ook, dat ik veel verder ben dan m'n ex. Ik was (en ben) echt klaar met de relatie. Ik ben ook nog steeds blij verrast wanneer ik me eens echt goed voel. Echt een yes!gevoel :-)
(dat wens ik iedereen hier toe :-)
En Sanne (iedereen trouwens), zorg goed voor jezelf, want dan zul je je beter gaan voelen. Dat kan niemand voor je doen, maar zul je echt zelf moeten doen. Doe leuke dingen!
Liefs Joosje
Sanne
24-05-2006 22:09
Hallo qq, ik had ook al gereageerd op jouw verhaal. Het is zeker moeilijk om weg te gaan bij iemand ook al weet je dat het niet goed is wat hij bij je doet, je houdt wel van hem maar dat houden van wordt steeds minder. Bij mij veranderde het in haat. Maar op ten duur moet je de goede en slechte dingen toch tegen elkaar afwegen en de knoop doorhakken. Maar zoals ik al zei, als je die knoop door hakt, denk dan goed na hoe je alles doet en bereid je goed voor zodat hij je niks kan maken. Heb je al aangifte gedaan? Liefs Sanne
Naam onbekend
25-05-2006 00:11
Ik schrok echt toen ik dit las, ik maak nu precies hetzelfde mee. Mijn achtergrond is namelijk ongeveer hetzelfde. Mijn vriend wil al mijn geld controleren en krijgt ook altijd zijn zin. Hij zei vandaag tegen mij: als ik iets vraag weet ik toch dat je het doet want zoniet dan moet je van mij, dan weet ik het alweer want dan krijg ik klappen. Ik heb ook veel stress omdat ik er met niemand over praat. Ik hoop echt dat jij dat wel hebt en dat het weer snel beter gaat met je, veel groetjes (ook) sanne
Joosje
25-05-2006 09:58
Hoi Sanne (2), goed dat je deze site hebt gevonden dan. Hier kun je je verhaal kwijt en steun vinden. Veel sterkte en liefs!
Sanne
25-05-2006 17:02
Vandaag kreeg ik te horen dat een vriendin van me in de stad hem tegekomen was. Hij deed doodnormaal en heel schijnheilig, hij vroeg aan haar hoe het met me ging. Mijn vriendin deed net als of ze nergens van af wist en zei ja heb haar al lang niet meer gesproken. Zei hij nee ik ook niet, ik neem weer snel contact met haar op. Toen ik dit hoorde werd ik echt boos beetje schijnheilig de boel te lopen bedonderen alsof er niks gebeurt is. Dit kan ik gewoon echt niet begrijpen.
Maar goed mijn vriendin kwam ook nog andere jongens tegen die we gezamelijk kenden en vroegen of het nog wel goed met me ging. Mijn vriendin zei hoezo? Hun zeiden ja we hebben gehoord wat er gebeurt is, wat erg zeg zo behandel je een dier nog niet eens. Dus hij loopt het gewoon tegen iedereen te vertellen net alsof hij er trots op is dat hij me gewoon helemaal kapot gemaakt heeft. Terwijl die jongens waar hij zo stoer tegenover doet, het ook niet normaal vinden wat hij gedaan heeft. Hij is echt ziek in zijn hoofd! Zo dit moest ik even op de site zetten... Liefs Sanne
Sanne
26-05-2006 16:56
Nou is er weer iets gebeurt. Ik krijg mijn bankafschrift, we lopen nu op het einde van de maand dus er moeten weer allerlei betalingen gedaan worden. En dat heb ik ook duidelijk gemerkt. Ik heb een aantal automatische incasso's moeten betalen van bedrijven en diensten waar ik dus niks vanaf weet. Ik heb hiervoor niks ondertekend maar toch wordt het automatisch geincasseerd. Het is echt onbegrijpelijk. Het staat allemaal op zijn naam en gegevens maar mijn bankrekeningnummer wordt gebruikt. Ik snap echt niet hoe hij dit allemaal voor mekaar krijgt. Ik heb vandaag dus meteen een nieuw bankrekeningnummer genomen en de politie erover ingelicht. Maar goed ik zit nu dus weer met een hoop ellende omdat ik nu dus alles ongedaan moet zien te krijgen en god mag weten hoe lang dat weer duurt. Ik ben nu dus van hem af, maar nog steeds helpt hij me verder de shit in!! Dit is zo vermoeiend, geestelijk ga ik hier echt aan kapot. Omdat ik steeds alle rotzooi die hij gemaakt heeft in mijn leven moet oplossen. Dus meiden/vrouwen pas hiermee op dat jullie niet hetzelfde overkomt!! Liefs Sanne
Merte
26-05-2006 22:55
Hé Sanne,
Je kunt via je eigen bamnk in ieder geval al die automatische incasso's en bijbehorende rekeningnummers blokeren. Dan heb je het geld niet meteen terug, het wordt uiteindelijk wel teruggeboekt!, maar dan kan het in ieder geval niet opnieuw gebeuren...
Ik hoop dat je de kracht kunt vinden om het vol te houden.
Sterkte, Liefs Merte
Sanne
27-05-2006 00:38
Ik heb mijn bankrekeningnummer al verandert. Dus dat nummer bestaat nu niet meer. Maar moet nu overal die brieven heen gaan sturen, dat is wel rotwerk maar ja zal toch moeten als ik er vanaf wil. En ja het geld is al terug gestort gelukkig heb ik bij de bank geregeld vandaag. Maar ja leuk is anders, steeds als ik wat sterker word krijg ik weer zulke tegenslagen. Dat is echt vermoeiend. Maar bedankt voor je reactie! Liefs Sanne
nella
28-05-2006 01:22
hai Sanne,
wij zijn nu bijna een half jaar uitelkaar.
mijn lichamelijk klachten zijn nog niet minder geworden, alles is gespannen,heb trouwens ook veel hoofdpijn, jij ook???
mij is aangeraden om naar therapie te gaan om alles te verwerken. zolang je er niet over praat kan je het ook niet verwerken en dat levert stress op. en van stress komen lichamelijke klachten. het is fijn al ik hier toch mijn zegje kan doen. ik vraag me af hoe het met jou nu gaat? heb jij ook nog veel last van lichamelijke pijnen? liefs nella
Sanne
28-05-2006 15:11
Hallo Nella,
Ik heb inderdaad ook veel last van hoofdpijn, dit is spanningshoofdpijn zegt mijn dokter ik krijg hiervoor temazepam, en dat helpt goed bij mij. Ja je moet zeker in therapie gaan, dat doe ik nu ook en dat helpt echt. 1 keer in de week kan ik mijn verhaal even doen en dat lucht echt op. Wat ook iets is en wat heel belangrijk is en echt helpt, is dat je goed voor jezelf moet zorgen. Verwen jezelf een keer met een kapper of nieuwe kleren, ga lekker naar de sauna als je daar bijvoorbeeld van houdt dat soort dingen. Je voelt je dan echt stukken beter, misschien helpt het bij jou ook wel, ik hoop het in iedergeval. Liefs Sanne
nella
28-05-2006 22:50
hai Sanne,
ben jij door je huisarts door verwezen naar therapie? ik vind het verschrikkelijk moeilijk om mezelf aan te melden. hoe heb jij dat gedaan? heb je tips voor mij? ben je bij een therapeut of bij een maatschappelijk werkster???
zo veel twijfels ik word er gek van. weet ff niet wat ik moet doen. wel of niet naar therapie, moet ik weer heel het verhaal gaan vertellen en herleven. en zal het echt helpen? zo veel vragen ik weet het allemaal niet meer. heb jij tips? liefs nella
Sanne
29-05-2006 18:02
Hey Nella, ik ben via de huisarts in therapie gekomen. De huisarts wist er ook vanaf want na dat het gebeurt was ben ik langs de huisarts gegaan. En toen zei hij al als je het niet kan verwerken of graag met iemand wil praten, wil ik je doorverwijzen naar een psycholoog. Ik dacht eerst dat het niet hoefde maar kwam er snel achter dat ik toch behoefte had om met iemand te praten die ervoor geleerd had. Bij mij helpt het echt, als ik jou was zou ik het gewoon proberen. Vind je het niks kan je er nog altijd mee stoppen. Liefs Sanne
anoniem
29-05-2006 20:08
Hoi Nella, je kunt inderdaad via je huisarts (soms is een doorverwijzing nodig voor je verzekering) of direct contact opnemen met een Eerstelijns Psycholoog. Daar kun je zonder verwijsbrief naar toe. Het kan echt helpen, door je gedachten en gevoelens op een rijtje te zetten, te erkennen, en dan vaak praktisch kijken wat je kunt doen om je beter te gaan voelen. Sterkte Nella
femke
13-02-2007 23:45
help mij...ik wil ervaringen uitwisselen.
hoe kom ik op deze caht
jamila
08-03-2008 20:03
meid ik was op zoek naar infomatie over huiselijkg geweld. toen kwam ik jou situatie tegen. ik raad je aan op professionele hulp te zoeken. er zijn tegenwoordig allerlei mogelijkheden. Ik raad je aan om bij een maatschappelijk werker te gaan bij jou in de buurt.die kan jou bijvoorbeeld doorverwezen naar ondersteuninggroepen die je kunnen helpen bij het verwerken van wat je allemaal hebt meegemaakt
lostsoul
19-05-2008 21:33
liefste sanne,
Heb precies hetzelfde meegemaakt...
Ik heb twee jaar samengewoond met m'n eerst grote liefde en later regelrechte psychopaat. Ik wil je in ieder geval een dikke proficiat geven dat het je gelukt is om bij hem weg te gaan. Dit valt vaak zwaar voor de meeste vrouwen die slachtoffer zijn van huisgeweld. Je begrijpt het maar niet hoe het komt dat die persoon zo ver is kunnen gaan, terwijl je hem gewoon liet doen. Wel, ik kan je verzekeren dat het met de tijd wel geleidelijkaan zal genezen, die littekens die je eraan hebt overgehouden. Ik moet wel toegeven dat ik het er vaak nog moeilijk mee heb. Uiteindelijk heb ik alles opgegeven voor hem en ben ik nu alles en iedereen kwijt. Ikzelf ben sterk verandert (in negatieve zin weliswaar) en veel oude kenissen herkennen me niet meer. De vrolijke, spontane meid van vroeger , is nu vaak de stille, verdrietige persoon. Zo gaat het nu al voor een tijdje, met ups and downs. Ik woon nu ook terug bij mijn ouders en het gaat me niet goed af. Zijzelf weten niets van de gruwelijke historie af en kan wss ook niet echt terecht bij ze. Ga wel om de twee weken naar de therapeut, die weet me dan weer een heldere kijk op de dingen te geven.
Hou je sterk meissie!!! ps: vergeet niet dat je niet alleen bent en denk eraan mensen veranderen nooit, enkel seizoenen