nienke30-05-2006 13:14
Nou, toch maar moeten toegeven, dat ik me in een uitzichtsloze situatie vind. Waarom ik het zo moeilijk vind toe te geven, is ook om redenen die ik al vaker heb gelezen. De mensen die me kennen zullen niet eens geloven dat ik dit allemaal laat gebeuren. Zij??, die alles zo goed voor mekaar heeft, die zal nooit over zich laten lopen? Dus wel en dat is ook de reden dat ik er met niemand over praat. Je schaamt je kapot, had daar zelf ook bepaalde "typetjes" bij in gedachten, zo ben ik toch niet. Dit is ovrigens niet kwetsend bedoeld hoor. En enkele die maar kleine details weten, oordelen allen maar, zonder te steunen. Vele eenzame gevoelens dus!
Ik heb het beestje nog niet bij zijn naam genoemd, maar ik word sinds een jaar lichamelijk en geestelijk mishandeld door mijn partner. Ja,ja besef dat ik er vrijwillig voor kies, als ik blijf, maar de situatie is zo intens verdrietig. Het is namelijk zo, dat zijn partner is overleden enkele jaren terug. Sinds 1,5 jaar ben ik bij hem en zijn kinderen komen wonen naar een compleet nieuwe provincie. De rol van stiefmoeder verliep heel natuurlijk en hun vedriet begrijpen nog meer, daar ik zelf ook mijn partner verloren ben aan de dood (iets minder jaren geleden). Dus met al onze gebroken harten bij elkaar zijn wij een nieuw gezinnetje gaan worden. Toen hij voor de eerste keer geweldadig deed, was hij een deur (1 van de weinige overblijfselen van mij en mijn overleden partner) als een beest in mekaar aan het trappen/rammen. Een hele gfemene kop trok hij daarbij. Hoewel ik bang werd, won mijn verdriet en ben ik op hem in gaan slaan tegen zijn borst, hoe hij zoiets kon doen. Tot op heden, vrwijt hij me nog altijd dat ik de eerste klap heb uitgdld. In feite is dat ook zo. Sindsdien is het om de zoveel tijd mis. Alsof de knop toen omging bij hem. Waarom ik het denk ik zo lang gepikt heb, is omdat ik altijd heb gedacht dat dat zijn frustratie was om zijn overleden vrouw. Wat ik overigens goed kan begrijpen. Toen geloofde ik nog dat het over kon gaan. Nu niet meer.Er is inmiddels zoveel kapot, mijn auto is in elkaar getrapt, vele spullen met emotionele waarde moesten eraan geloven. En niet het minst belangrijke zijn 2 kindern en ik. Hij heeft hun lichamelijk niet mishandeld, maar geestelijk des te meer. Ze waren heel vaak toeschouwer, bijv toen hij me door een glazen deur duwde (had het ook niet na kunnen vertellen). Hij stookt ze op tegen me, wat ook afschuwelijk schadelijk is. Want het is juist zo speciaal dat we zo,n goede band hebben kunnen opbouwen. En door die leugens die hij hun vertelt, wordt dat er niet beter op. Bijv. dat de fotoos van hun moeder die door het hele huis hingen, van mij niet mochten. Wat absoluut niet waar is. Ook scheld hij me uit voor ziektes waar hun moder aan overleden is. Het gekke is, dat het blijkbaar nog went ook, zelfs voor hun. We laten hem alledrie maar gaan, als hij weer zo,n bui heeft,
Natuurlijk heb ik hem aangegeven. Maar zelfs dat voelde als mishandeling van mijn kant. Hun vader (lees:het enige wat ze nog hebben) werd afgevoerd in een politie busje om vrvolgens enkele dagen in de cel aan te brengen. Natuurlijk kozen ze ervoor om bij hun oma te zijn en niet gewoon thyis bij mij. Ik had er immers voor gezorgd.
Hoe het nu is? Hij gaat naar gespreksgroepen tegen geweld en agressie, maar volgens mij vind hij dat iedreeen er thuis hoort, behalve hij. Heb tijden zoveel hoop gehad. Het mooie gelukkige gezinnetje, daar moesten we toch voor vechten. Het voelt niet goed om naar een bureau van kindermish. te moeten. Ik heb toch niets gedaan? Maar ja, kan wel beter verwoorden wat er gebeurde. Mijn hoop is sinds kort voorbij. Los laten is niet het makkelijkste, als je al weet hoe het is om iemand te verliezen. Maar zijn berouw is zo klein, zo weinig. Hij blijft mij de schuld geven van zijn agressie. Snapt dan ook niets van de schadelijke gevolgen voor de kinderen en mij. Ben weleens bang dat hij gewetensloos is. Hij is nl sociaal gezien erg oke, maar dan achter de deuren? Oke, ik heb gelezen, dat mensen meestal destructief zijn, bij degene die ze naar aan hun hart hebben. Maar dit is toch geen leven? De band die ik met mijn familie heb, is al niet zo heel sterk. Daar dreigt hij dan ook mee, om te gaan samenzweren. Dat zou hem nog lukken ook, want hij is ogenschijnlijk zo,n fijne jongen. De doorslag was eigenlijk toen hij, op een voor mij belangrijke gedenkdag ( de begrafenisdatum van mijn partner), weer door het lint ging en weeeeeeeer allerlei gemene dingen over mijn overleden partnr zei. Ik ga er kapot aan. Ben het moe, om de hele tijd de kinderen te moeten troosten, omdat ze zo,n vader hebben. Het stomme is, dat ik zelfs van te voren heb gevraagd, of hij met die dagen een beetje normaal wou doen. Alsof dat nodig zou moeten zijn. Ik ben de leugens en de valse beloftes zat. Respect is niet ver te zoeken, maar nergens meer. Ja, tussen de momenten door, dan waren we heel gelukkig. Maar achteraf was hij van binnen weer een nieuwe bom aan het kweken. Had hij maar 1 x gehuild of iets dergelijks. Ik heb het nu opgegeven, ik kan hem niet veranderen als hij zelf niet wil. Met zijn destructieve gedrag heeft hij minstens 3 levens verwoest. Ja, want de kinderen gaan binnenkort ook in therapie. Ben er nog niet, want ben nog niet weg. Moeilijk en zoooo verdrietig. Ben nog op alle fronten afhankelijk. Snak wel naar vrijheid van expressie. Dat gecheck van mijn pc en telefoon ben ik meer dan zat.

Bedankt voor het lezen


Laatste 20 reacties:
 hurt(v)  05-09 23:19 
 bianca  04-09 23:34 
 madeliefj  04-09 23:31 
 Dinah  03-09 21:49 
 madeliefj  02-09 21:19 
 madeliefj  02-09 16:36 
 madeliefj  02-09 16:34 
 bianca  01-09 21:21 
 Helena  31-08 01:00 
 najat  30-08 17:43 
 najat  30-08 12:59 
 tweeling  29-08 11:30 
 geitje  24-08 12:39 
 Helena  18-08 17:33 
 geitje  18-08 17:16 
 Dinah  18-08 16:35 
 Helena  10-08 20:56 
 najat  29-07 19:34 
 Helena  29-07 19:31 
 geitje  29-07 19:28 
92 reacties:
Joosje30-05-2006 16:40
Hoi Nienke, goed van je dat je het zo op hebt kunnen schrijven. Je zult hier veel herkenning vinden. Wat me meteen opviel, is dat je moeite had met het feit dat je hem eerst sloeg. Volgens mij gaat dat meer om schuldGEVOEL dan om schuld. Als hij iets kapotmaakt wat je dierbaar is, is dat iets wat precies in het patroon van agressiviteit past.
Je zegt van jezelf dat je afhankelijk bent. Als je weg wilt, maar ook alleen al om je beter te gaan voelen, lijkt het me goed om daar iets aan te gaan doen. Zie ook de folder op deze site. Kun je geld voor jezelf opzij leggen? Een woon/logeerruimte vinden waar je (tijdelijk) naar toe kunt? Heb je een opleiding of werk(ervaring) waar je iets mee kunt?
In ieder geval veel sterkte en zorg voor jezelf


nella30-05-2006 17:28
hai nienke,
het is hartverscheurend wat jij meemaakt, en vooral ook voor de kinderen. zelf heb ik ook kinderen die bij de mishandeling zijn geweest en hebben geprobeerd hun vader tegen te houden. ik voel en leef ontzettend met je mee. sterkte en wees zelf ook sterk. liefs nella


Nienke30-05-2006 22:52
Wat hartverwarmend jullie reacties. Dat doet me erg goed. Erg bedankt daarvoor. Het is heel fijn om reacties te ontvangen, van mensen die zelf weten wat het is. Lieve groeten Nienke


Merte30-05-2006 23:17
Dag Nienke

Zoals iedereen hier weet ik ook ik wat het is... En eerlijk waar, er is maar één advies: weggaan. Dat je denkt dat jij als eerste hebt geslagen is héél normaal. het hoort er bij. Maar daarvoor is de geestelijke mishandeling al gestart! Niemand heeft het recht om zomaar jouw waardevolle spullen te vernietigen!
De stap is verschrikkelijk moeilijk, zeker als er kinderen in het spel zijn waar je om geeft. Toch zal je er uiteindelijk baat bij hebben.
Mijn man was precies zo. Ik heb meer dan acht jaar gehoopt dat hij veranderen zou, het werd alleen maar erger. Nu ben ik twee jaar bij hem weg en begin ik pas te overzien hoeveel schade deze jaren hebben aangericht. Ik durf niemand meer te vertrouwen en dat ik niet verdrink komt alleen maar omdat er intensieve psychiatrische ondersteuning is.
Het is al een enorme stap dat je er hier over durft te schrijven, dat had ik tijdens mijn huwelijk nooit gedurfd. Je hebt dus al lef, probeer daar gebruik van te maken.

Heel veel sterkte, liefs Merte


kreeftje31-05-2006 08:39
hoi nienke,
Moeilijk he, dat loslaten, zeker in jou geval. Toch is het beter denk ik. Je hebt een nare tijd achter de rug, hij en de kinderen natuurlijk ook. En dan hoop je dat je leven weer wat sprankjes zon verdienen gebeurd er dit. Weet je mss of je man ook zo deed tegen zijn overleden vrouw? Dat is goed mogelijk natuurlijk, dan weet je zowiezo dat het er nooit meer uit gaat, Nu heb je nog het idee dat het komt omdat hij dat allemaal te verwerken heeft gekregen. Niet dat het dan wel te accepteren is.... Ik lees je verhaal en denk dan, ach,ach en die kindjes hebben al zoveel mee gemaakt, ik begrijp die mannen niet. Ze maken je nog verder kapot en de evt kinderen erbij en dan nog zeggen dat er niets aan de hand is of het is jouw schuld. Ik ben ook nog steeds thuis, maar ben me wel aan het losmaken.
Het werkt goed voor mij, wordt steeds sterker en ooit komt de dag dat ik dit hoofdstuk kan afsluiten. Lieve nienke ik wens je veel sterkte, zorg goed voor jezelf, luister naar je innerlijke stemmetje, wat wil ik, dat is belangrijk. Liefs kreeftje


tomatje31-05-2006 19:57
laat hem achter, maak je los van hem - het is mss hard wat ik je typ - zie het patroon dat er is en dit blijft in stand als je blijft - denk dan aan de kinderen - wil je dit voor hen in stand houden ? Sorry dat ik misschien hard overkom - maar heb voor mezelf nu het besef dat ik niet alleen mezelf pijn gaf door te willen blijven vechten voor men relatie - maar ik liet er mijn kinderen ook door pijn lijden - waarom doorzag ik het patroon niet eerder zoals ik het moest zien - goh had ik dit nu maar eerder gezien denk ik nu
uit men hart gesproken
liefs tomatje


Nienke06-06-2006 12:35
Hallo,

Ik had een poosje terug mijn verhaal gedaan op deze site. En vond het erg fijn om van me af te schrijven en reacties te mogen ontvangen.
Waar ik het momenteel het meest moeilijk mee heb, is die tegenstrijdigheid. In hem, in de situatie tussen ons. Voor de duidelijkheid, wij zijn nog bij elkaar, er zijn kinderen in het spel. OF hij draagt me op handen, is lief en begripvol, OF hij is iemand waar je absoluut niets mee te maken wil hebben. Dat is gewoon niet te doen. Continu heb ik het gevoel, dat ik hem aan het uitleggen ben, of hij wel begrijpt hoe dat voor mij voelt om door hem mishandeld en vernederd te zijn. Dat klopt op zich toch al niet? Het valt me bij andere verhalen ook vaak op, dat de daders wel erg vaak mensen zijn, die erg met zichzelf bezig zijn. En weinig inlevingsvermogen hebben.
Nu, voel ik me bijv heel stom (hij heeft me zojuist niets gedaan, maar toch heb ik pijn). Hij is net terug van een gesprek met de reclassering (nav een bezoekje aan de gevangenis nav mijn aangifte). Hoe dubbel het ook is, ik probeer wel met hem mee te leven enzo. Aan de andere kant denk ik natuurlijk, je hebt je zelf in de nesten gewerkt, dus je zoekt het ook zelf maar uit. Enfin, ik zit dus thuis met ZIJN kinderen (denk niet dat ik niet van ze houd), ruim het hele huis op. Hij is een paar uur weg, want het is een eind hier vandaan. En op de vraag, waarom hij niet even belt/of smst dat hij eraan komt (wat we gebruikelijk toch wel doen). Antwoord hij dat hij dat vergeten is. Natuurlijk is dit niet echt een groot iets. Maar ik vind het zo tekenent. Hij snapt niet dat medeleven tonen in mijn geval niet echt gepast is, zijn verdiende loon toch?! Maar nu voel ik me dom. Wring me in allerlei bochten, om het hem mogelijk te maken. En hij denkt nog niet 1 sec. om even te laten weten etc....En inderdaad, ook wat ik bij andere lees, Owee als het andersom is, dan ben ik een hoer, en word ik gevolgd etc....Is er een bepaalde karakteromschrijving van zo iemand? Want ik zie veel overeenkomsten met andere verhalen.

-edit- verplaatst door admin


Andrea06-06-2006 13:05
Hoi Nienke,
Ja dat laatste wat je schrijft dat valt mij ook steeds op, het lijkt soms wel of we het allemaal over dezelfde partner hebben met de belangrijkste kenmerken voorop zoals jaloezie, egoisme, agressiviteit, volledige toewijding eisen en zich zelf nog niet voor 5% kunnen toewijden en inleven in een ander.
Soms als ik de kenmerken lees van Borderline herken ik er heel van terug in mijn ex-vriend maar herken ook veel in de omschrijving van een psychopaat, het vloeit ook wel een beetje in elkaar over lijkt het.
Maar ja, onder welk hokje je het ook kan thuisbrengen, het probleem is er niet mee opgelost, helaas.
Groetjes, Andrea.


Joosje06-06-2006 17:07
Hoi Nienke, heb je zelf aangifte gedaan? Ik kan me namelijk moeilijk voorstellen dat je daarna nog blijft. Ben jij niet de (biologische) moeder van de kinderen?

Hoe je dat noemt... Op het prikbord noemt anoniempje het ASPS (persoonijkheidsstoornis), en het wordt ook wel misogynie (vrouwenhaat) genoemd. Meestal wordt het gedrag benoemd, zoals emotionele/psychische mishandeling of manipulatie. Op deze site: http://www.beschermjezelf.nl/index_files/Page546.htm kun je er ook het een en ander over vinden.

En aan die benamingen heb je wat, omdat je er op kunt zoeken naar boeken en informatie online bijvoorbeeld, maar uiteindelijk gaat het er om waar jouw grens ligt, en die te respecteren. En om naar je eigen gevoel te luisteren en niet naar hem. Wil je dit wel? En zo niet, wat wil je wel? En hoe kom je daar? Hem dit alles aan zijn verstand peuteren zal niet gaan... kies voor jezelf (en ik weet dat het makkelijker gezegd dan gedaan is, maar denk er over na). Liefs en sterkte van Joosje!


daan06-06-2006 17:52
hoi..heb je 'de ilusie van veiligheid'van saskia mastenbroek al gelezen? dat is een heel verhelderend boek. Daar staat ook in waarom de man in het begin zo vol aandacht is en dat het later minder wordt. sterkte


Nienke06-06-2006 18:11
Bedankt voor jullie reactie, heel fijn.

Hoi Joosje, ik ben idd niet de biologische moeder. In een eerder verhaal heb ik al eens omschreven, dat zowel hij als ik onze partner aan de dood zijn verloren (logisch dat dat niet bekend is, want we kunnen elkaars verhalen niet allemaal onthouden). Dus ik ben hun stiefmoeder zoals dat heet.
En ja, ben na de aangifte gebleven gek genoeg. Hoewel het meer een angsttelefoontje was nav een hele agressieve bui van hem, waarin hij niet ophield met trappen en schelden (ook nog met de kids erbij) richting 112. De natuurlijke was weg daarna de aangifte. Wijkagent en een team kwam. Hij moest zitten etc...En ja, dan vertel je je verhaal wel. Nogmaals bedankt voor je reactie. Lieve groeten...


Joosje06-06-2006 21:03
Hoi Nienke, er verschijnen inderdaad veel verhalen, dus ik kon het me niet herinneren.
Ik lees dat je je telefoontje goedpraat... zo van, het viel eigenlijk wel mee. Maar pas daarmee op! Je komt niet voor niets zo ver om 112 te bellen, en daar is vast ook heel wat aan vooraf gegaan. Ik zou je willen adviseren om goed op te blijven letten. Wil je dit zo? Kun je iets veranderen? Wat wil je voor jezelf? Het beste is om steeds eerst aan jezelf te denken, want dan kun je er ook pas voor anderen zijn (zoals in het vliegtuig: eerst zélf je zuurstofkapje opzetten, en dan je kinderen helpen).
Wring je je nu nog in allerlei bochten? Zoals je hier ook wel gelezen hebt, wordt de situatie er vaak niet beter op, maar slechter. Als hij het niet zelf erken en er iets aan wil doen... kom je niks verder. Ga dus steeds bij jezelf na wat je wilt en hoe je je voelt. Dat is heel belangrijk. Als je je steeds in bochten blijft wringen (zoals ik heb gedaan), blijft er niks van je over... Dus kom op voor jezelf, stukje bij beetje. En zorg voor jezelf :-) Liefs van Joosje


E-tje06-06-2006 21:55
ik snap dat weggaan een heel moeilijk geval is, want wat gebeurt er met de kinderen als jij weggaat en hoe groot zal hun verdriet dan zijn.(en jouw verdriet ook)
Je zit een beetje klem en daar maakt hij misbruik van.
Ik denk dat je heel veel om hem geeft anders kan hij je niet steeds weer kwetsen.
Probeer je sterk te maken door je af te sluiten van woorden die JIJ niet wilt horen.
Dit heeft mij geholpen door alles van een afstandje te bekijken alsof het iemand anders leven was en kon toen in alle rust de maatregelen treffen die nodig waren.
Ik wens je heel veel sterkte :o)


Nienke07-06-2006 09:00
Goedemorgen,

Heb gisteren dus m,n tweede verhaal geschreven. Hier is het vervolg.

Het is me inmiddels duidelijk, dat vrijwel alles gelogen is wat uit zijn mond komt. Daar ik me gister nog vervelend voelde, dat hij me (zoals hij zei)vergeten was, toen ik vroeg waarom hij niet belde op de terugweg van de reclassering. Blijkt nu dat hij wel degelijk redenen had om mij niet te bellen.
De waarheid kwam gisteren gedurende de dag naar boven.

We hadden samen na een wandeling (in een andere plaats) een plekje gevonden om wat te drinken. Toen hem (weer eens) iets niet beviel aan hoe ik me uitdrukte, siste hij me iets gemeens toe en liep ineens weg van het terras. Daarna was er getouwtrek: Hij liep weg, ik liep naar de auto, ik kon hem niet vinden, hij verstopte zich in het bos, ik zocht hem, liep hem achterna, probeerde hem mee te krijgen, hij maakte WEER schijnbewegingen alsof hij me zou slaan/een kopstoot zou geven. Ik wilde veiligheid, maar hem daar niet zomaar achterlaten. Weer een stukje in de auto gereden, weer zoeken. Hij bleef dreigen, als ik hem niet met rust laten dan....Moest ik hem daar echt alleen laten 20 km van huis?
Uiteindelijk kwam al zijn frustratie eruit. Toen ik voorin de middag nog lieve glimlachjes en kusjes van hem kreeg, toen hij net terug kwam van een gesprek van de reclassering. Bleek later, dat hij van binnen zich op aan het vreten was, zo niet mij haatte nav dat gesprek met de recl.
Ik weet niet of het de normale gang van zaken is, en of ik hem moet geloven. Maar volgens hem maakte die man opmerkingen als: Toen ik de aangifte las, dacht ik aan beveiliging te regelen voor ik met u een gesprek aan te gaan. En: Als ik u was zou ik maar de beste advocaat nemen die er is, want uw vriendin probeert overduidelijk uw kinderen bij u weg te halen.
Waarschijnlijk kan ik niet zo duidelijk overbrengen wat ik bedoel te zeggen. Maar het komt er op neer, dat hij idd een advocaat heeft genomen en alles in het werk stelt (blijkbaar met hulp van die mijnheer) de rollen om te draaien. Hier heb ik toch echt geen woorden voor!!!
Dus ik probeer met hem nog steeds een nieuw (zover mogelijk) leven op te bouwen. En achter mijn rug om, is hij allerlei plannetjes tegen mij aan het beramen?
Verder weet ik niet helemaal wat de functie is, van een reclasseringsmedewerker. Ik dacht een soort van maatsch. werker. Ik voel me iig flink in de maling genomen, en allesbehalve serieus genomen. Hij is dus nav dat gesprek weer flink getriggerd, bleek later. En dat terwijl ik nooit een geheim heb gemaakt wat er allemaal in die aangifte is geschreven door de wijkagent, nav heel veel vragen aan mij. Hij voelt zich ineens heel erg bedreigd, nu hij de feiten allemaal onder ogen heeft gekregen, vermoed ik.
Nu is het dus andersom, hij zal er alles aan doen, om mij (en anderen die blijkbaar iets meer van zijn verleden wisten) af te laten gaan, omdat we geen bewijzen hebben voor de rechtbank. Aldus de woorden vn mijn lieftallige partner.
Enfin, ben dus uiteindelijk wel (hij bleef weglopen) alleen met de auto weggereden. Later bleek dat hij de bus etc had gepakt. Dat was weer erg leuk thuiskomen.
Het begint me steeds duidelijker te worden, ook naar de verhalen die ik hier allemaal lees. Hij denkt dat hij het slachtoffer is en is woedend over de aangifte (blijkt later ineens), ipv dat hij spijt heeft. Al die tijd gaf hij me de indruk, me te begrijpen. Ook ik heb het gevoel dat hij de dadergroep voor geweld gewoon uitzit.
Morgen is hij jarig, ik weet niet meer wat ik doen moet. Hij gaf aan de kids en mij aan, niets te willen vieren en niets te willen hebben. Ik vertelde hem dat hij dat echt niet kon maken tegen over zijn kindren Dat is voor de kinderen ook al niet te begrijpen.
Kan trouwens de rust niet vinden, op zulke momenten slaapt hij op de bank (omdat hij weet dat ik dat heel erg vind). Bovendien heb ik zo,n buikpijn, van de spanning. Helaas heb ik niemand waar ik heen kan. Vriendinnen zijn er allang klaar mee, dus daar klop ik al niet meer aan. Ik snak zo naar een normaal rustig leven. Het gekke is, dat hij laatst van mij verjaardag iets heel bijzonders heeft gemaakt. Weet het nu niet meer.

-edit- verplaatst door admin


Helena07-06-2006 10:35
Moeilijk he? Mijn ex partner heeft hetzelfde, hij is niet fout omdat hij mij 3,5 jaar geterroriseerd heeft...welnee! Ik zit fout omdat ik het in mijn hoofd haalde voor mezelf op te komen en hem aan te geven. Ze zien het toch nooit, echt niet. Ik kon niet meer door met de relatie na de aangifte. Omdat ik wist dat het onleefbaar zou worden. Dit soort types, mannen kan ik het niet noemen, zullen echt nooit inzien dat zij fout zitten. Echt niet. En ik snap die drang naar bevestiging zooo goed, heb m zelf ook. Wil zo graag horen dat hij begrijpt wat hij me allemaal heeft aangedaan. Maar weet je...het komt toch niet. En zo wel, dan niet gemeend of het word zo weer teruggenomen. Wacht niet op zijn goedkeuring, geloof in jezelf. Ik leer dat ook meer en meer.

En bedenk of je wel verder wilt met de relatie....


Andrea07-06-2006 10:52
Hoi Nienke,
Je vroeg je af, in een vorige post, of er karakterbeschrijvingen waren voor dit soort mannen, nou sterke overeenkomsten zijn er zeker.
Hij manipuleert je, hij toont zijn zachte kant om jouw gevoelige snaar te raken en draait dat vervolgens keihard terug, zodat jij je onzeker, schuldig en rot voelt.
Je gaat vol goede moed ergens gezellig iets drinken, je zegt iets wat meneer niet zint en hij loopt weg als een klein kind en weigert vervolgens in te stappen...Pak je auto en laat hem gewoon daar staan, zijn keuze.
Ik weet dit klinkt keihard want zoiets doe je normaal gesproken niet...normaal gesproken.
Hoe gevoeliger jij je opstelt hoe meer trucjes hij op je zal gaan toepassen, want hij weet heel goed dat hij je ermee raakt.
En probeer ook niet alles te geloven wat hij zegt over het gesprek dat hij heeft gehad na jouw aangifte tegen hem.
Sta boven zijn manipulatie.


Eindelijk07-06-2006 15:44
Hoi Nienke, deze mannen denken afwijken en dat kun je niet zien aan de buitenkant. We zijn er allemaal in getrapt hier, omdat ze goed kunnen acteren en liegen. Jij heb hem gedwarsboomd door hem aan te geven, ineens klopt zijn schijnwereld niet meer. Hij heeft geen controle meer. Nu is hij zich aan het verdedigen tegen deze bedreiging. Denk goed na wat je ga doen, want het wordt alleen maar erger.
Wens je veel sterkte en liefs. Eindelijk


Joosje07-06-2006 18:49
Lieve Nienke, wat je moet begrijpen is dat hij met je gevoelens speelt. Hij zegt of doet iets en ontkent daarna dat hij het gezegd of gedaan heeft, hij herinnert het zich zogenaamd niet en liegt... en dat alles om jou in verwarring te brengen, je te laten twijfelen aan jezelf, want dat is zijn macht! Dus lief doen, en als jij je dan ontspannen voelt, weer 'toeslaan'. Waarschijnlijk zal hij lief doen als je boos bent, zeggen dat het hem spijt, maar na even slaat dat weer helemaal om.
Door het op deze site van je af te schrijven, zul je overzicht krijgen, ook door herkenning in andere verhalen. Trek je eigen conclusies, en luister naar dat stemmetje in je achterhoofd (en niet naar je schuldgevoel). Nogmaals veel sterkte, Joosje


Nienke08-06-2006 00:04
Super, beste mensen
dat ik telkens van die berichten krijg waar ik echt wat mee kan. Er gaat inderdaad een wereld voor me open.
1000 x dank daarvoor.


Girl08-06-2006 13:20
he nienke,
ik denk dat het nu al te vroeg is voor deze gedachtengang maar leer jezelf als volgt te denken: "Als jij mij slecht behandelt dan doe ik aangifte, dat is niet mijn keuze, dat is jouw keuze want jij behandelt mij slecht". Dat heeft het voor mij een stuk makkelijker gemaakt want in het begin van de relatie heb ik ook ooit aangifte gedaan en daar heb ik me heel erg schuldig over gevoeld. Je hoeft dat trouwens niet tegen hem te zeggen, het helpt gewoon met je schuldgevoel (ja soms heb je van die buien he ;-))


Nienke13-06-2006 23:15
Hallo,

Hier ben ik weer eens. Voelde zo even de behoefte te schrijven. De vorige 2 keren dat ik hier schreef, waren beschreven drama,s.
En nu....is het eigenlijk al een aantal dagen rustig. Ik durf bijna te zeggen, dat er hele fijne en zelfs gelukkige momenten zijn. En dat is nu juist het verwarrende. Het is natuurlijk wel vaker zo geweest. Dat ik het bijna niet durfde te geloven. Zouden de ruzies nou echt voorbij zijn? De onredelijkheden, de vernederingen etc. En dan toch was er dan ineens weer dat moment, waarop alles weer instortte zomaar bijna vanuit het niets. Destructieve acties van zijn zijde, niet te stoppen. Met weer alle gevolgen vandien. Weg vertrouwen, weg behoefte aan intimiteit, weg zelfs mijn levenslust etc, etc.
En nu? Ik ben aan het genieten. Maar is het echt vraag ik me dan af, is er toch niet stiekem die angst in mijn achterhoofd? Ik wil zo graag geloven, dat al het leed geleden is. Ik merk dat mijn verlangens weer terugkomen, mijn behoefte aan intimiteiet. Maar de gedachte blijft in mijn achterhoofd (al is het momenteel wel een heel klein piepstemmetje), morgen ben je misschien wel weer een kankerhoer of een vrouw die zich alleen met haar vibrator moet vermaken (aldus zijn woorden).
Zou het de invloed van het weer zijn? Die hem milder stemt. Alles gaat goed, zelfs de gezinssfeer. De kinderen varen er ook wel bij. We hebben heerlijke stranddagen gehad met het gezin. Hij staat ook erg open voor overleg mbt de opvoeding van (zijn) kinderen. Ook dat werpt zijn vruchten af. Hij is opnieuw ;lief en zorgzaam en oprecht geintresseerd. Is het een stilte voor de volgende storm? Of is het kwartje nu echt gevallen bij hem? Ik geniet in ieder geval van de rust in mijn hoofd. Even geen gedoe, leven zoals het leven hoort te zijn.

-edit- verplaatst door admin


E-tje13-06-2006 23:47
het is je goed recht om te genieten van deze dagen maar probeer toch een bepaalde emotionele afstand te bewaren en waarom?
op het moment dat je je erg emoitoneel verbonden met hem voelt komt de klap dubbel hard aan als hij weer terugvalt in zn oude gewoonte en die komt er.
mannen die hun vrouw allerlei dingen verwensen worden niet opeens de familieman.
Er kan in de relatie nooit wederzijds respect zijn... hij niet voor jou en jij niet omdat je beschadigt bent door de dingen die int verleden zijn gebeurd.
Probeer uit deze periode je kracht te halen.
Geniet van deze tijd!!!


Nienke15-06-2006 22:55
Hallo E-tje

Bedankt voor je reactie! Vooral dat van die familie man, daar heb je helemaal gelijk in. Die verwensingen hebben blijvende schade aangericht. Ook al zou dat stoppen, dan nog moet er weer van alles goed groeien.

Groetjes Nienke


Nienke21-06-2006 12:14
Acht dagen is het precies geleden, dat ik schreef dat het zo rustig was bij ons thuis. Dat ik weer een beetje durfde te genieten. En zit ik inderdaad weer huilend mijn verhaal te doen (of zal ik janken zeggen. Huilen = janken, en gevoelens tonen =zeiken. Is het niet altijd zo, in de ogen van onze lieftallige vriend/mishandelaar).
Wat er gebeurde is zoals altijd nagenoeg niets, maar een bepaald gesprek waarin we goede herinneringen ophaalde,uit onze begintijd. Bracht mij automatisch ook bij pijnlijke herinneringen. N.l dat hij me ontzettend vaak uitschold om het feit dat ik hulp heb gezocht na het overlijden van mijn vriend. Dat had ik natuurlijk nooit mogen zeggen iets over mijn gevoel en de gevolgen van zijn gedrag. Ik stop nu met schrijven, hij loopt woedend achter me en ik ben bang. Hij dreigt mij en mijn familie etc.....Hij gaat al mijn gangen na, zelfs dat ik hier op schrijf, al heb ik alle juiste stappen ondernomen.

-edit- verplaatst door admin


Nienke21-06-2006 12:30
Vervolg, ik ben inmiddels boven gaan zitten. Hij gaat het nu omdraaien. Hij dreigt continu dat de politie me hier weg komt halen, of dat hij mijn familie heeft ingelicht, als ik niet doe wat hij zegt. Hij mag altijd alle respect krijgen en wegrijden als hij rust wenst. Maar owee, als ik dat een keer aangeef.
Ik vond het al te mooi om waar te zijn, dat het de laatste tijd zo goed ging. Wat er mis ging? Ik sprak over mijn gevoelens van pijn nav vele verwensingen. Dat moet je natuurlijk nooit doen, bij iemand met zo,n karakterstructuur. Dat is net zoiets als je eigen graf graven. Enfin, toen ik het over mijn gevoelens van pijn had. Noemde hij het gelijk oude koeien uit de sloot halen. Ik zei zo oud zijn ze niet, de gevolgen ervaar ik nog dagelijks. Toen hij (zoals wel vaker) eroverheen begon te praten, over dat de buxus ook hoog nodig eens gesnoeid moest worden. Heb ik met verbazing naar hem gekeken of hij nu echt dacht, dat het zo werkte.
Ik wilde toegeven aan mijn behoefte even alleen te zijn en ben toen gaan hardlopen zonder iets te zeggen. In de hoop dat hij bij mijn terugkomst iets redelijker zou zijn mbt zijn vluchtgedrag en er over na had gedacht. Maar niets was minder waar. Bij mijn terugkomst was hij zelf ook weggegaan en toen wist iets in me gelijk, dat hij dit weer een als een machtsstrijd ging benaderen. Doordat mijn vorige partner verongelukt is, laten we altijd even iets van ons horen als we met de auto weg zijn. Doordat hij dit niet deed, wist ik alweer hoe laat het was. Niet weer dacht ik, dus wel wat hem betreft!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Mijn sms je naar hem, dat hij maar destructief bleef kwam ook niet goed aan bij hem. Ik hoopte dat hij tot besef kwam, tot inzicht om NU te stoppen, en niet WEER alles kapot te maken.

Weer maakte hij dreigende malende bewegingen, waardoor ik inelkaar dook. Weer wilde hij mijn dierbare spullen van mijn overleden partner in elkaar trappen, met die valse kop van hem. Weer ben ik een hoer, en de verachting waarmee hij het zegt liegt er niet om. De haat is op zo,n moment erg groot bij hem. Nu heeft hij alles op alles gezet om mij hier nu weg te krijgen, ik ben in zijn belevenis immers de boosdoener. Als ik er niet was, dan hoefde hij niet zo te zijn. Nu wil hij ineens van mij af, je kent het wel. Hij doet alles voor me, maar ik ben ondankbaar etc......Zijn laatste dreigement was dat hij met zijn dochter die half 1 uit school komt naar de politie gaat, om mij weg te laten halen. Met haar als getuige. Waarop ik zei: tuurlijk mishandel je kinderen ook maar weer geestelijk. Het houdt niet op.
Het is waar, hij heeft ook goede eigenschappen waar ik erg blij mee ben. Maar deze omslag om niets daar valt niet mee te leven. Het overwoekert al het goede. Agressie en de daarbij behorende gedragingen kunnen niet. Hij wil gewoon niet aan zichzelf werken, anders deed hij dat toch wel?! Nooit en te nimmer wil ik dat hij me uitscheld, zo laag bij de grond. Mijn familie, mijn overleden partner en ik zelf zijn altijd weer het onderwerp van zijn verwensingen. TELKENS WEER KEER OP KEER. Hoeveel spijt heb je dan, vraag ik me af? Nu ben ik ook nog mijn privacy kwijt omtrent dit forum. Niet dat ik geheimen voor hem heb, mag niets voor mezelf blijkbaar.

Natuurlijk is het "betrappen van mijn schrijven" op jullie forum weer een nieuw hot item voor hem, om tegen me te gebruiken. Lekker veel kleinerende opmerkingen.
Enfin, toen zijn dochter thuiskwam, zo gewoon mogelijk proberen te doen. Ook al kost dat best moeite als je je zo ongelukkig voelt. Maar ze heeft er al genoeg onder geleden, zo,n vader te hebben.
Toen hij dus weer achter me aan liep en kwijlde van kwaadheid, besloot ik haar te roepen en mee naar de bibliotheek te nemen. Om nog erger te voorkomen. Dat gaf voor hem de doorslag om mijn moeder te bellen. Daar heeft hij zo vaak mee gedreigd, een heel kinderachtig spelletje vind ik het. Ouders er ook bij betrekken en mensen onnodig pijn doen. Je moet weten dat ik hun nooit iets heb vertelt over mijn dubbelleven met hem. Dus dat ze hem zo,n fijne vent vinden, komt omdat ik de hand boven zijn hoofd heb gehouden. Wat denk je, vraagt hij hun begrip om mij daar weg te halen. En vertelt hij hoe verschrikkelijk het leven met mij is. Nog dacht ik dat hij deed alsof hij met iemand sprak. Maar nee hoor, hij gaat 2 hele onschuldige mensen (die geloofde dat ik het geluk na het sterven van mijn vorige partner weer gevonden had) lastig vallen met leugens. Zo,n hechte band heb ik helemaal niet met hun en zou dan ook nooit hun hulp inschakelen. Ik heb de telefoon van hem overgenomen en haar dus voor de eerste keer de waarheid vertelt. Dat wij hier mishandelt worden en dat ik al aangifte heb gedaan een tijdje terug, om haar aan te geven hoe triest de werkelijkheid hier is. Ik vond het zo naar om haar hiermee te belasten, ook omdat ik weet hoe goedgelovig ze is en omdat ik het manipulatieve karakter van mijn partner ken. Dus nu hebben er nog meer mensen pijn van, wanneer houdt het op? Hij heeft nu ook zijn eigen glazen ingegooid, anders had ik het helemaal niet verteld. Maar door zijn leugens over mij, moest ik wel. Het doet me zoveel zeer, die mensen hebben niets dan goeds voor hem gedaan, en moet je zien hoe hij zelfs hun behandelt. Ik kan er niet bij, dat iemand 2 zo verschillende kanten kan hebben.

-edit- verplaatst door admin


ann21-06-2006 12:39
oo nienke!! doe er wat aan!! hoe moeilijk en pijnlijk het ook is, ga weg!!

hij is het probleem en hij verdiend jou niet!! huilen en gevoelens tonen is juist goed, dat hoort bij het leven..

zoek alsjeblieft hulp, hij mag en kan dit niet ongestraft doen!!

succes, ik bid voor je!!


Naam onbekend21-06-2006 15:11
beste mensen van dit forum .
ik ben kees de ex partner van nienke.
ik wil hier op deze site zeggen dat ik fouten heb gemaakt en er spijt van heb.
maar zou ook graag willen lezen dat nienke ook eens beseft dat ze fouten heeft gemaakt.
hoe ik ook probeer mijn schouders er onder te zetten, ze zal mij altijd als misdadiger zien en me dat ook telkens laten voelen.ik heb haar daarom ook gezegt dat er te veel stuk is tussen ons en dat ze weer gelukkig moet gaan worden zonder mij.maar wie het haar ook zegt ze gaat niet weg.
ik ga ook niet op deze site vertellen wat nienke wel of niet fout gedaan heeft dat heeft volgens mij geen zin.
en dat wil ook niet zeggen dat wat ik heb gedaan goed is te praten .daarom wil ik via deze site zeggen dat het me veel pijn doet maar ik kan er niet meer mee leven om telkens weer als een misdadiger en mishandelaar uit gemaakt te worden.

NIENKE IK HEB VEEL VAN JE GEHOUDEN MAAR HET WERKT NIET MEER TUSSEN ONS ,ER IS TE VEEL GEBEURT.
DAAROM SMEEK IK JE GA WEG.

KEES.


Maria21-06-2006 16:23
Waarom moet zij haar fouten hier gaan opschrijven? Iedereen maakt fouten.
Maar dat staat totaal los van de mishandelingen.
Zij maakt fouten, jij maakt fouten, maar jij slaat er nog eens bij.

Waarom ga jij niet weg, en maak het dit keer makkelijk voor haar, als je zo gods veel van haar gehouden hebt.

bah


Andrea21-06-2006 16:47
Hallo zowel Nienke als Kees,
Ik word er een beetje angstig van als ik jullie verhaal zo lees wat al de hele ochtend en een halve middag ( en misschien nog wel ) aan de gang is.
Het lijkt wel een machtstrijd wat er tussen jullie gaande is en waarbij een heleboel mensen inmiddels bij betrokken zijn.( Kinderen, ouders, politie )
Als de één de relatie niet meer ziet zitten dan moet er toch een manier zijn om daar over te praten, op = op, maar Kees je lost toch niets op met geweld, beschuldigingen en vernederingen, een relatie moet toch te beeindigen zijn zonder dit soort ernstige voorvallen en zonder dat er één van jullie op de loop moet zodat de ander kan afkoelen.
Wees duidelijk over wat je wilt en trek ergens een grens voordat het escaleert.


ann21-06-2006 16:54
als jij zoveel van haar houd en wil dat zij gelukkig word ROT DAN OP EN/OF HOUD JE POPTEN THUIS!!

en vrouw is het mooiste wat God je kan geven, moet je dat da kapot gaan maken?

lekker bezig ben je dan..
succes Nienke


E-tje21-06-2006 18:05
Nienke...

mocht je een plaats nodig hebben... ik heb een kamer met een geweldig bed over.
Van hieruit zou je rustig je eigen stekkie kunnen zoeken.
via het prikbord kan je mn naam aanklikken en me zo een email sturen.


Nienke21-06-2006 22:38
Medelotgenoten, heel erg bedankt voor jullie reacties. Fijn dat er mensen zijn die er door heen kunnen kijken. Wel voel ik me er wel ongemakkelijk onder, weer zo,n stoorzender waar het forum niet voor bedoeld is.
Gelukkig heeft hij zich als zichzelf laten zien: als een ontzettend zielig slachtoffer. (gek genoeg lees ik zijn eerste excuus nu dus via internet, daar is live nooit sprake van geweest, van spijtbetoon oid). In feite is hij dat ook een slachtoffer. Hij zit de rest van zijn leven nog met zichzelf opgescheept, ik gelukkig niet. Ook weer volgens zijn standaard ritueel, het opstoken van de kinderen : zij willen ook dat je weggaat! Ook de rest van zijn gedrag gaat volgens het boekje. Alles in en rondom mij gaat hij kapotmaken beloofde hij me net. Het gaat een hel worden, aldus Kees. Te schande zal hij me zetten. Een nieuw item is nu de ouders van mijn overleden partner, hij wil ze inlichten hoe vreselijk ik wel niet ben. En ja....zucht natuurlijk weer eens met de dood. De cirkel is weer rond. Oh ja, de ketting die ik met liefde voor hem had gemaakt, trok hij zojuist in 2-en. Iets in mij wist dat al toen ik hem maakte. Heel triest maar waar. Maarrrr hij is niet destructief .....
Liefs Nienke


Mickey8321-06-2006 23:20
Wat is dat toch met die mannen. Dat ze hier ineens ook de behoefte voelen om een weerwoord te geven. Proberen een ander beeld van het slachtoffer te geven, alsof zij de aanleiding is. ER IS NOOIT EEN AANLEIDING TOT SLAAN!! Waarom schijnen ze dat niet te snappen? Nienke, ik hoop dat je voor je zelf kunt kiezen en de kracht vind om hem los te laten...
Sterkte


Girl22-06-2006 10:53
He nienke, maak je niet te druk over zijn reactie, als mijn ex dit van mij geweten had, had hij dit ook gedaan. We prikken er wel doorheen. Heb nog email van m liggen waarin ie precies dezelfde houding had als jouw ex in zijn reactie.
Ik sluit me volledig aan bij mickey83


Girl22-06-2006 10:59
he nienke, ik zie net dat je nog meer berichtjes geplaatst hebt, gaat echt niet lekker daar zo te lezen. Hou ons op de hoogte (maar wel met inachtnemening van je eigen veiligheid!) maak me toch een beetje zorgen.
oja, in mijn vorige reactie bedoel ik met 'zijn reactie'dat hij hier op het forum geschreven heeft. Ik bedoel dat je je niet te druk moet maken over ons en wat wij nu wel niet denken. Ik baal er alleen van dat hij net op dat plekje waar jij je verhaal kwijt kon, zich ook al moet laten gelden. (geldt ook voor mickey trouwens..)


Nienke22-06-2006 12:07
Ja het gekke is dat het voor mij nu wel anders is, nu ik weet dat mijn gangen wederom worden nagegaan. Het is minder vrij op deze manier om te vertellen. Bovendien acht ik hem in staat anderen hier ook van op de hoogte te stellen. Dat heeft hij in het verleden ook al met mails gedaan. Mijn correspondentie aan zijn zoon laten lezen ook van sms trouwens, over dat ik zogenaamd vreemdging. Dus moet wederom op mijn hoede zijn met wat ik vertel. Ben al zoekende naar een luisterend oor geheel onafhankelijk van hem. Krijg het er nl reuze benauwd van. Nu beweerd hij weer dat hij het andersom heeft gegooid. Dat de politie een onderzoek naar mij gaat instellen. Hij doet maar wat hij niet laten kan. Zijn karakter is toch zo dat hij de winnaar wil zijn koste wat kost. Zal ik alvast een troffee voor hem kopen, aan hem de eer. Ik doe niet mee aan deze strijd. Ik probeer ondertussen weer te leven.


schorpioentje7722-06-2006 13:04
Hoi Nienke,

echt wagelijk hoe je behandeld word!!
Laat je niet op je kop zitten door hem licht des noods je ex schoon ouders in over de situatie zodat hij ze niet kan lastig vallen met indianen verhalen!

En @ Kees je moet het iq van een stront vlieg hebben als je denkt dat je mishandeling goed kan praten! Hoe rot wijf nienke misschien ook geweest is je had alle keus om weg te gaan/haar buiten de deur te zetten maar je koos er voor haar te mishandelen echt het niveau van een kind van 3 jaar die slaat ook ipv over dingen te praten of op te lossen!!!!

Nienke denk aan je zelf, ga voor je zelf leven want mishandeld worden dat gun je een dier nog geen eens!!

liefs schorpioentje


Girl22-06-2006 14:08
Ja snap ik, mijn ex las bijvoorbeeld ook mijn dagboek. inbreuk op je vrijheid is echt niet cool.
Een luisterend oor, buiten internet lijkt me idd een goed idee, dat kan hij niet zo controleren.
ja feliciteer hem maar met zijn trofee, hoop dat ie er trots op is (NOT!!)
Sterkte ermee!
Grtz


daan22-06-2006 18:49
ow ow ow...dus kees wil dat jij weg gaat? is dat ook niet een vorm van machtspel?...Mijn ex zei ook iedere keer..het is over dan ga je maar weg en als ik wegging dan had hij weer spijt...etc. Het is gewoon emotionele chantage. Ik raakte mezelf helemaal kwijt. Maar ik heb mijzelf teruggevonden en ik ben idd weggegaan!!!! Achteraf realiseer ik mij dat we een relatie hadden vol ongezonde patronen. Als je echt van iemand houd, hoef je diegene niet te controleren. En ik weet als geen ander hoe 'fout'je zelf kan zijn in een ongezonde relatie..en uit schuldgevoel blijf je of ben je ontvankelijk voor spijtbetuigingen. Streep erdoor en knokken om jezelf weer terug te vinden meid!!! Good luck!!


Helena22-06-2006 23:07
He dude, heb je er wel eens aan gedacht dat je zelf ook kan opzouten? Waarom moet zij alles achter laten omdat jij een klootzak bent die zijn poten niet thuis kan houden. Overigens vind ik het geen stijl om haar privacy hier te schenden. Is het dan zo erg dat ze ff iets voor zichzelf heeft, zonder jou? Kinderachtig...

Nienke, ga uit die relatie! Dit is niet goed voor jou en zeker niet voor de kinderen!


Nienke22-06-2006 23:11
Beste mensen,

Het blijft me ontroeren, hoeveel steun en medeleven jullie getoond hebben. Daar kan geen gesprek met wie dan ook tegen op. snif
Ps Het is hier nu "rustig", wat eigenlijk betekent dat hij moe gestreden is. Sinds enkele uren doen we zo goed als dat kan normaal tegen elkaar. Maar dat is het dan ook. Ik had vandaag een gesprek met de Waag voor morgen geregeld met z,n 2-en. Zijn reactie was, dat hij nog niet eens met mij naar de bakker wilde. Duidelijk dus! Hem hem verder nog gevraagd, dat als hij spijt had van zijn actie om mijn familie te belasten of hij hun dat dan ook wilde weten. Dat heeft hij gedaan. Daar ben ik wat mijn ouders betreft erg blij om, hoewel ik twijfel aan zijn oprechtheid. Die 2 dagen hebben me helemaal gesloopt, wat vreet dat toch aan je. Blijkbaar ook ad kinderen. 1 van de 2 had net een enorme nachtmerrie, heel verdrietig.
Liefs van Nienke


wilma v26-06-2006 12:39
zeg kees, je bent nog best onhandig ook....naam onbekend, ik ben kees, de ex partner van nienke.


Nienke26-06-2006 20:47
Hallo,

Wil aan de ene kant zo graag van me af schrijven, maar ben aan de andere kant te moe om er woorden aan te geven, kennen jullie dat?
Er vloeien ontzettend veel tranen de laatste dagen. Zoveel dat ik er hoofdpijn van krijg en van alle spanningen gewicht verlies. Niet zorgwekkend veel, maar wel een teken dat mijn lichaam zich opvreet van binnen.
Misschien is het een gekke wens van me, maar ik wil praten met Kees, na alles. Praten om te begrijpen waarom, praten om uit te leggen hoe het voor mij voelt, praten om uit te leggen hoe schadelijk het voor de kinderen is. Horen hoe het voor hem is. Dat hebben we ook gedaan.
Heel veel pogingen van hem om weer weg te lopen (ineens moest hij de prullenbakken doen, of met de auto weg) heb ik kunnen tegenhouden. Dat voelt niet goed, dat ik moet smeken, maar ik vond het belangrijk genoeg.
Er waren momenten dat we goed naar mekaar konden luisteren, heb ook veel vragen kunnen stellen.
Maar waar we uit zijn gekomen is: Hij heeft er geen zin meer in!

En daar is waar ik nu boos op ben. Meneer heeft geen zin in zware gesprekken, meneer heeft geen zin om te onderzoeken waarom hij kortsluiting maakt. Meneer heeft geen zin in die problemen. Hij wil weer alleen zijn met zijn kinderen.
En dat doet me gillen en zoooooveeeeeel zeer. Ik heb zoveel pogingen gedaan om......en voor hem is een halve poging al teveel gevraagd. HIJ heeft er geen zin meer in om moeite te doen. Voor mij niet, voor de kinderen niet. Als ik er niet meer zou zijn, hebben wij geen ruzie meer, dus hij geen probleem meer. Een wel hele simpele optelsom, aldus Kees.
Uiteindelijk draaide het erop uit dat hij zoveel van me houdt en me daardoor los laat. Ik vind het heel mooi gezegd maar....
Ben ik nou gek dat ik ons nog kansen geef, terwijl hij ons allang heeft opgegeven? Voel me zo,n sukkel op dit moment. Hoort dit nou bij zijn verlatingsangst en zijn destructieve gedrag? Dat hij voordat ik hem zou kunnen verlaten, al afstand van mij neemt. Ik weet niet meer hoe ik de dingen zien moet.
Liefs van een ontzettend verwarde Nienke

-edit- verplaatst door admin


pebbles26-06-2006 21:39
hoi lieve nienke....ik heb op dit moment geen mogelijkheid uitgebreid te reageren, maar wil jou wel heel veel sterkte wensen en heel veel liefs van mij. later meer!
pebbles


E-tje26-06-2006 21:45
als hij vraagt om alsjeblieft te gaan, waarom ga je dan niet op zoek naar een ander stekkie?
bang om alleen te zijn?
verdriet dat je de kinderen niet meer ziet?
als het gewoon kan verlopen mischien kan je daarna nog iets regelen onderling dat je de kinderen af en toe ziet.

ik ben aan het lezen in het boek monsterverbond.
die heftige ruzie die jullie net hebben gehad zal zich IEDERE KEER weer herhalen.
Het is een cirkel die steeds rondgaat.
1 explosie

2 wroeging-rechtvaardigen, bagatelliseren, schuld

3 het terugtrekken van het slachtoffer

4 terugverdienen met beloften, hulpeloosheid, dreigen

5 de wittebroodstijd - rust en wederzijdse afhankelijkheid

6 spanningsopbouw - onenigheid zonder oplossingen

7 woede - snel opgefokt, angst

en zo ga je weer naar 1.
geweldcirkels lijken soms wel opgelost maar ze blijven rond als de ring zonder eind.
Hij wil niet meer en jij? wil jij in die ring blijven zitten?


schorpioentje7726-06-2006 23:53
Waarom wil je het nog zo graag een kans geven dan?? Omdat hij zo lief voor je is?? Omdat hij je zo respecteerd en waardeerd? Omdat hij zo'n lieve man is voor zijn kinderen... wat doet hij voor jou dat jij hem zo graag een kans wilt geven die hij niet wilt??

Schrijf het des noods eens op wat hij allemaal voor je doet en waarom jij zo graag deze relatie een kans wilt geven... Maar schrijf ook eens op wat je allemaal zou kunnen doen en voelen als je weer alleen was met een eigen plekje...

succes en sterkte schorpioentje77


Nienke27-06-2006 05:49
Beste E-tje en Schorpioentje,

Ik weet dat het misschien ongeloofwaardig overkomt. Maar ik kom maar niet van het idee af, dat zijn gedrag de naweeen zijn van het overlijden van zijn vrouw. Daarom heb ik denk ik (heel stom, ik weet het) de hoop dat hij de weg, die hij zo ontzettend kwijt is weer terug vind.
Ik geef om hem en heb hem zien afglijden, tot een gefrustreerd monster (tussen de bedrijven door). De psycholoog waar hij een aantal gesprekken mee had, verklaarde hem destructief en bovendien verlatingangstig. Daarom denk ik te weten, dat als hij zegt dat ik weg moet, hij dat dus niet meent.
Misschien denk ik hier later wel anders over. Gevoelens zijn zo hardnekkig.
Bedankt voor jullie reactie!


E-tje27-06-2006 06:33
naweeen of niet... GEEN mens hoeft zulk gedrag te pikken...
iemand willen "redden" ten koste van jezelf en er dan nog niet eens een schouderklopje voor krijgen.


Daisy27-06-2006 08:36
Ik zie het als een machtspel. Zolang hij merkt dat jij hem nog niet kwijt wil, zal hij een spel(kunnen) blijven spelen en jou pijnigen door b.v. te zeggen dat het voor hem niet meer hoeft.Hij weet naar alle waarshijnlijkheid hoe jij hierop reageert.Hopeloos, bang hem kwijt te raken.En dat gevoel dat je dan deze mannen geeft vinden ze heerlijk.Alleen wanneer hij denkt dat het voor jou echt niet meer hoeft,wordt hij bang en zal hij voor je vechten en je proberen terug te krijgen.Je met liefde en respect overgieten.Maar als je deze man toch weer een kans geeft, ben ik bang dat je toch weer uitkomt op nummer 1 uit het rijtje van E-tje.


schorpioentje7727-06-2006 09:00
Ik dacht bij mijn ex 12 jaar lang dat het door zijn jeugd kwam ik kon van hem de ideale partner maken ik wilde koste wat kost hem veranderen en hem een gelukkig leven geven ik ben al me grenzen over gegaan ben een kamelion geworden ik ben zo vaak veranderd voor hem om hem te plezieren dat ik nu niet meer weet wie ik ben en waarom ik het ben!

Er is nooit een excus om te slaan!
En wie zegt dat hij dit monster pas geworden is na het overlijden van zijn partner misschien was hij dat monster al in zijn vorige relatie!

Lees het boek eens als hij maar gelukkig is of het monster verbond!
Als hij zo ongelukkig is om ze vrouw kan jij hem nooit dat geluk geven hij kan alleen jou en het leven van ze kids kapot maken! En wat Daisy schrijft klopt dat deed me ex ook altijd dreigen dat hij me zat was maar als ik dan me spullen pakte kon hij niet zonder me leven en was ik weer alles maar dit draaide zo weer om als ik bij hem bleef!

succes en heel veel sterkte en wijsheid toe gewenst!

schorpioentje77


Andrea27-06-2006 10:54
Je kan natuurlijk vast blijven houden aan deze relatie en er proberen achter te komen waarom hij zich zo gedraagt, net zoals een ieder hier altijd een excuus probeert te vinden om het gedrag van hun partner te rechtvaardigen, inclusief ikzelf. Maar wat schiet je daar mee op.
Laat hem los, zeker als hij aangeeft dat hij niet meer verder met je wilt.
Het gaat zo alleen maar van kwaad tot erger en als er een oplossing zal zijn voor jullie problemen dan zal je die niet vinden als je blijft, het zal alleen maar escaleren omdat je in een machtstrijd terrecht, waarbij de irritaties hoogtij zullen vieren en die mogelijk kunnen gaan escaleren.
Laat deze man met rust voor een ieders bestwil.


Girl27-06-2006 11:49
Dit wil je vast niet horen. Maar ga weg!!! Eerlijk gezegd zou ik niet eens verbaasd zijn, dat als je weg zou gaan, hij je dan tegen zou houden. Zoals je nu klinkt, ben je dan niet sterk genoeg om nee te zeggen, dus dat is de enige reden die ik kan bedenken om bij hem te blijven. Want een gezonde relatie werkt niet zo.
Ik snap het wel, je voelt je supersuperklote. Alles doet pijn, je mist de goede tijden. Je wil serieus genomen worden.
Je bent niet gek, misschien ben je er nog niet aan toe om weg te gaan. Maar het doet wel pijn om je verhaal te lezen want bij mij gaan alle alarmen af. En vergeven en vergeten wat er gebeurd is, met name om goed te praten? dat weet ik ook niet. Bibber jij ook zo tijdens ruzies?? Dat je tot op het bot bang bent? Dat gevoel vergeet je nooooit meer. Iedere onschuldige ruzie die nog volgt, kan je dat weer voelen. En dat is echt echt niet cool.
Ik weet niet of ik het hier gelezen heb maar laatst had iemand een mooie metafoor. Als er tussen twee landen oorlog is geweest en ze sluiten op een bepaald moment vrede. Dan duurt het nog jaaaren voordat alles echt vergeven en vergeten is. (Denk maar bijvoorbeeld aan ons en duitsland). En die dingen worden uiteindelijk vergeven en vergeten omdat er nieuwe generaties komen. Dus ondanks dat er 'vrede' is zal het nog heel lang broeden. Maar, jij hebt die luxe van generaties niet. Jij hebt alleen je eigen leven. Maak er wat van?? Je verdient echt beter hoor!!


Nienke28-06-2006 17:31
Beste lotgenoten,

Wederom bedankt voor jullie racties op mijn verhaal. Bedankt dat jullie de moeite hebben genomen, om mee te leven en adviezen te geven.
Heel veel is inderdaad niet leuk om te horen, maar wel waar. Dat is denk ik een proces waar ik velen mee zie worstelen.
Verdringen is tenslotte veel makkelijker. Ik ben nu ook absoluut te moe, om waar dan ook maar weer energie in te steken. Geen gedoe, gewoon de dagelijkse dingen van het leven. Gek he, dat je dan al gelukkig bent, met "geen ruzie momenten".


chiara31-07-2006 13:57
hoi Nienke, hoe is het nu met je?
laat wat van je horen


chiara31-07-2006 14:02
Hoi nienke.
heb je zelf kinderen, of is het zijn dochter? Ik hoop dat het weer beter met je is nu, of kan je niet meer mailen omdat hij je ondekt heeft?
Ik heb je verhaal gevolgd, en het is vreselijk dat je eerst met je overleden partner bent kwijtgeraakt,en nu zo,n gek in huis hebt,
Iedereen kan je aanraden om weg te gaan , maar je moet er zelf achter staan. Zeker als er kinderen in het spel zijn. Probeer toch dingen voor jezelf te doen, ga schrijven of schilderen, beeldhouwen of gedichten schrijven. Zo vind je jezelf weer terug.


Anne29-08-2006 18:53
Hoi Nienke,

Ik heb zelf in een geweldadige relatie gezeten. En dit is heel herkenbaar voor mij. Ook het verhaal van GIRL klinkt heel herkenbaar, de woorden die ze gebruikt geven me alleen al dat gevoel. Ondanks het feit dat het al 6 jaar geleden is kan ik dat gevoel nog steeds terug halen.

Dat praten over de agressie en de problemen zit er gewoon niet in, dat komt veelste dicht bij. Zelf gaat hij om niks uit zijn dak, veroorzaakt overal en met iedereen problemen.( vaak met agressie) Maar erover praten met zijn partner zit er niet in, hoe vaak heb ik het niet geprobeerd. Het kon altijd drie kanten opgaan, of hij begon met uiteindelijk te slaan omdat hij volgens zijn zeggen moe van me werd, of hij liep zelf kwaad weg en vernielde wat spullen in huis onderweg, of hij gooide me met al mij spullen midden in de nacht op straat met de boodschap dat ik nooit meer terug hoefde te komen. Uiteindelijk wilde hij me altijd terug, en ik kwam ook weer terug. HIj beloofde beterschap, we zouden meer praten en hij zou therapie volgen. Naar de therapie is hij nooit geweest ookal zei hij van wel. En voor dat praten had hij altijd een excuus, nu ben ik niet in de stemming, nee nu is het net zo gezellig tussen ons we gaan het nu niet verpesten. En als het hem door mijn druk te heet onder de voeren werd werd hij weer agressief!!! Zo is het cirkeltje weer rond!! Mijn gevoel is dat je hier niet uit komt, als hij wil veranderen moet hij dat alleen doen zonder jou, als het dan goed met hem gaat kan je altijd nog teruggaan. Maar blijf niet in een huis wonen, dat werk niet. Ik heb dat ook tegen mijn ex gezegd toen ik bij hem wegging maar hij is nooit met zichzelf aan de slag gegaan.

Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd. Ik hoop dat je een goede keuze voor jezelf kunt maken.

Liefs Anne


Nienke03-09-2006 12:55
Hallo medelotgenoten,

Al maanden heb ik hier niet meer geschreven en/of gelezen. Toen ik laatst voor het eerst weer op de site was, besefte dat ik zonder uitleg verdwenen was. O.a aan de verzoekjes van Chiara bemerkte ik, dat dat niet netjes van me was. (dank je voor je belangstelling, Chiara)
Ik vind het heel zwaar om de verhalen hier te lezen, ook nu heb ik me niet zo heel erg ingelezen als ik daarvoor deed. Sorry daarvoor.
Inderdaad speelt mee dat de privacy voor mij hier weg is, sinds mijn partner ook op tonele is verschenen.
Waar ik nu over wil schrijven en wat me bezig houdt,is het volgende.
Er loopt nu van alles. Gesprekken met jeugd en gezin (AMK) en met de waag. Beide zijn bedoeld voor hem en ik vond het niet meer dan logisch,daar ook mee naar toe te gaan. Natuurlijk vind ik dat afschuwelijk.Ik ben immers niet degene met het korte lontje. Degene die bommen van binnen creert,en om welke reden niet goed kan praten over gevoelens. Op deze site, staat ook bovenaan, Waar 2 vechten,hebben 2 schuld?
Dat is nou precies,wat ik niet kan verduidelijken. Over het algemeen kan ik me redelijk verwoorden,maar kan ik niet uiten aan een buitenstaander,wat er bij ons achter de voordeur gebeurd.
Het wordt als gezamenlijk probleem gezien,en daar word ik zo gek van. Ze zeggen letterlijk,oke hij word extreem boos,maar jij hebt daar ook een bijdrage aan. En in alle eerlijkheid: NEE, dat is niet waar. Echt niet,maar ik word niet geloofd.!!!!! (als uitzondering,dat ik wel vind schuldig te zijn,aan het feit dat ik blijf, daarmee houd ik iets in stand)
NEE,ik wil niet in relatie therapie,want er is hier geen relationeel probleem.
NEE, ik wil eigenlijk niet mee naar het AMK,want ik ben geen mishandelende ouder.
Mijn enige hoop op steun,zou die van hulpverl. instanties zijn,maar ik voel me ZO niet begrepen.
Hoe gaan jullie hier mee om? Hebben jullie ook gelijksoortige ervaringen?
Hij heeft iets in zijn gedrag/karakter wat helemaal los van mij staat. Waardoor het ook gekomen is. Waar wij alledrie het slachtoffer van zijn. En ik weiger om als mede"dader""gezien te worden. Ik zal wel iets doen zodat hij zo boos word. Als dat werkelijk waar was,had ik dat echt wel toegegeven.Heus.

Liefs en ook sterkte voor jullie allen, Nienke

-edit- verplaatst door admin


inge03-09-2006 14:28
nieke
IK ZOU WEL NAAR HET AMK GAAN TENEERSTE KRIJG JE MEER PROBLEMEN ALS JE HET NIET DOET TEN TWEEDE ALS IK DIT HOORT HEB JE KANS DAT HET AMK ACHTER JOUW KANT STAAT EN HET GAAT EROM DAT HET KIND EEN EMOTIELE SCHADE OP LOOPT VAN WAT ER TUSSEN JULLIE GEBEURT EN WAARSCHIJLIJK DE VEILIG HEID VAN HET KIND,EN TOTAAL NIET DAT HET KIND MISHANDELD WORD.En ik geef je groot gelijk dat je zegt het is mijn schuld niet want daar legt nu juist het probleem vaak bij altijd kunnen we hun ogen niks goed doen ,ook lopen we op ons tenen en doen we juist wat ze vragen is het nog niet goed dat is niet vol te houden en die uitbarstingen er nog eens bij .Ik vind het al heel wat dat jullie naar de waag gaan zijn maar heel weinig mannen die dat wel willen .Probeer anders even nog maatschappelijkwerk of even zoeken dat is wel moeilijk maar inderdaad de hulpverlening zit ook groot verschil in .Veel sterkte en vooral nu voor je zelf op komen daar heb je recht op .

inge


AnnaJohanna03-09-2006 16:29
Trek je niets aan van de schuldvraag. Leg dat naast je neer. Doe wat goed is voor jou en je kinderen. Laat die instanties maar praten. Ik kreeg destijds de schuld van het feit dat de jongste zoon van mijn exman mijn jongste dochter had aangezet tot een blowjob. Ik zou het gezin niet goed begeleiden en teveel op mijn strepen staan. Blijf trouw aan jezelf en laat ze maar praten.Maak je niet kwaad, blijf kalm. Ik wens je heel veel sterkte.


pebbles03-09-2006 16:52
o ja..het waar 2 vechten hebben 2 schuld verhaal ken ik ook...van de week in de strafzaak nog tig keer gebruikt door zijn advocaat...en natuurlijk mocht ik niks terug zeggen...Weet je dat ze er inmiddels achter zijn dat in de gevallen van huiselijk geweld dit nl. ook helemaal niet opgaat..? In het geval van mijn ex blijkt uit testen duidelijk dat hij lijdt aan persoonlijkheidsstoornissen..en ik niet HA!)...Ik heb ook het verhaal gehad met het AMK...werd ik echt schofterig behandeld...gelukkig was dat bij de Raad wat beter...Maar ik weet uit ervaring hoe ontzettend frustrerend het is en dat je inderdaad zelf als slachtoffer ook als schuldige word benaderd..en dat is heel erg...Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat voor tips ik je kan geven...het is en blijft een frustrerende en slopende zaak.....
Probeer je er niet te veel van aan te trekken..hoe moeilijk het ook is..jij weet hoe het zit..blijf daarin geloven. Hopelijk zijn er ook hulpverleners die wel gaan doorzien hoe en wat...
ik wens je veel sterkte
liefs,pebbles
ps..ik vroeg me wel af hoe het met je was..ben blij wat van je gehoord te hebben..en ik begrijp hoe moeilijk het is dat je nu niet meer voelt dat je veilig alles van je af kan typen op deze site
nogmaals, liefs en sterkte, pebbles


inge03-09-2006 19:05
Dat is nu het vaak het probleem er zijn weinig hulpverleners die het begrijpen .En geld voor iedereen ik ben door maatschappelijk doorgestuurd die en ik ook vond dat ik ook andere hulp nodig had. Ik er naar toe ,en weet je wat ze zei ik kan je niet helpen je hebt geen geestelijke ziekte je bent een beetje naief geweest en je moet de volgende keer uitkijken huilend ben ik weggelopen vernederd voelde ik het dit was mijn 2 de relatie een van 18jr en een van 2jr.En het laaste waar ik aan moet denken is een man.Ik ging er juist naar toe omdat je dingen kwijt en er mee omleerd tegaan .Ik heb gemerkt dat onlangs ik goed kan praten met fam dat het hen enorm pijn doet laat staan dat ik ze alles vertel .Ik durf zelfs aan de hulpverlening niet alles te vertellen bij de aangifte ook niet gedaan .

inge


chiara04-09-2006 14:26
lieve Nienke
Ik ben bij wat van je te horen.
Dat gevoel van 2 vechten 2 schuld ken ik ook( onze psychiater is met relatietherapie bezig) Als je het moeilijk vind om te praten , schrijf het op. Heel rationeel. Jij bent niet degene die mishandeld. Ik weet niet precies wat AMK inhoud. Heeft hij je kind mishandeld?
(heb je ooit aangifte gedaan, of weten andere mensen ervan(juf of meester). Politie, de huisarts
Probeer heel systematisch verklaringen te krijgen van deze groep mensen. Jij bent een goede moeder.Dit mag nooit op jouw bordje terecht . komen. !!! Dadelijk wordt je kind nog weggehaald. Iedereen kan zeggen dat je weg moet gaan,wat ook gewoon zo is maar alleen vrouwen die zoals wij in de zelfde situatie zitten kunnen daar over oordelen. Als je de verklaringen hebt,of je doet alsnog aangifte,dan sta je juridisch sterker. Dat Amk weet dat je man je kind mishandeld heeft .
Maak desnoods een aparte afspraak met ze of stuur ze een brief, print desnoods je verhalen op de site uit, zodat ze weten dat het niet jouw schuld is. LAAT JE ER ALSJEBLIEFT NIET ALS MEDEDADER BIJSLEPEN


jacqueline04-09-2006 22:12
dat is het "M,hoe kun je stil zwijgend toe kijken als je echtgenoot zo uit het niets een woede aanval krijgt op jou!Omdat je het weers fout hebt gedaan of iets kwijt hebt geraakt,of de kinderen.Het is nu genoeg geweest voor mij na een huwelijk van 18 jaar waar ik niet beter in wist,ik was en ben nog steeds degene waar om hij zo doet.Ik ben geslagen,geestelijk mishandeld en pas nu kom ik erachter hoe mij dit onzeker heeft gemaakt en weet gewoon niet hoe dit te boven te komen,niemand die je gelooft!Ik heb er ook nooit over gepraat en mezelf wijs gemaakt dat het allemaal wel mee viel want hij kon ook weer zoooo lief zijn.Maar ondertussen proberen hij zijn foute gedrag te verzachten.We zijn in scheiding omdat ik het niet meer trok met een kind met adhd die de hele dag aandacht vroeg en me tot het uiterste ging en dan ook nog 3 andere kinderen die me zo lief zijn,een man die ook zoveel aandacht vroeg en zoveel verkeerde reacties gaf op mijn gevoel.Hij trok zich steeds meer terug en ging zn eigen gang.Ik schreeuwde van binnen en buiten om liefde,om waardering.Hij kon me alleen maar helpen door me te zeggen hoe ik het anders kon doen,ja zoals hij het wilde denk ik nu.Het is een hard gelach dat deze mensen zich zelf zo hoog boven een ander kunnen en durven zetten.En zelf geen spiegelbeeld van zichzelf kunnen maken maar altyd de ander schuldig bevinden!!!!Hoe kunnen we deze mensen bereiken en ze laten stoppen met al deze waanzin?!Ik ben nu alleen met mijn 4 kinderen en zeg wel dat het een stuk rustiger in huis is en niet meer het gevoel dat ik dingen fout doet of hem mischien te weinig aandacht geef waardoor hij mij mischien niet meer lief vind.Ben nog maar aan het begin van de scheiding en er zal nog een hoop komen maar ik wil dit nooit meer!Ik heb hem pas aangegeven op het politiebureau nadat hij mij voor de 4 keerde geslagen had en dan zegt die nog dood leuk maar jij valt ook niet mee,sorry hoor maar ze lokken het uit om zo tegen je uit te vallen en zonder reden om gewoon iets wat niet voorspelbaar was.Ik vecht nu voor mezelf en de kinderen die zeker de vader missen (omdat ze er geen idee van hebben hoe dat voelde)Al hebben zij er ook veel hinder aan onder vonden met het geschreeuw en gezien dat ik geslagen ben.Maja het zijn kinderen en gelukkig maar,en ik ontneem ze dat ook niet en ze zien hun vader ook gewoon.Ik heb van hem gehouden en vind het eigenlijk ook triest dat iemand zo is en zichzelf niet kent!!!veel liefs van jacqueline


Nienke05-09-2006 18:12
Lieve mensen,

Heel erg bedankt voor jullie reacties, op mijn voorgelegd probleem.
Dat sterkt wel om in jezelf te blijven geloven. Voordat je het weet, denk je nog echt dat je aan het doordraaien bent ook.
In alle eerlijkheid ging het gesprek met het AMK best oke. Het viel in ieder geval mee itt de vorige keer.
Ps de kinderen zijn niet zelf mishandeld,maar toeschouwer geweest van de daden van hun (soms) agressieve vader,vandaar.
Ps Het zijn mijn stiefkinderen, hun biologische moeder is enkele jaren geleden overleden.
Bedankt nogmaals!
Liefs Nienke


jacqueline05-09-2006 20:44
wat zonde dat wij ons zo laten beschadigen,en dat we er zo kwetsbaar voor zijn!Mijn vraag aan het leven is wat of hoe moeten we dan zijn als mens,hard en ongevoelig?Waarom kunnen we ons zelf niet zijn als liefdevolle mensen met oog voor de ander.Waarom worden gevoelige mensen altijd zo gekwetst,al vanaf jongs af aan.En het lijkt mij te achtervolgen in me leven.Het is zo oneerlijk als je zoveel kwaliteiten bezit maar door de angst om weer op je plaat te gaan en weer het gevoel te hebben dat we toch niks goed doen.Het is moelijk om het vertrouwen weer in jezelf terug te krijgen en echt te geloven dat het niet aan jou ligt,want de twijfel blijft!En zeker omdat hij de aanstichter van de woede aanvallen en het vele geschreeuw niet wil erkennen dat dat zo was.Maar alleen maar kan zeggen dat het hem spijt dat ik er zoon naar gevoel van heb over gehouden.En dat ik er kapot aan ben gegaan.Het is niet eerlijk,stel ik me dan aan vraag ik me af?Ben ik dan zo gevoelig en onzeker geweest dat dit gebeurde,ik hoop hier over een jaar achter te zijn,het moet de wond helen.Vertrouwen terug krijgen in jezelf en dat zal zeker tyd nodig hebben.Het is trouwens ongeloof waardig dat er zoveel mishandeling is onder de mensen.Wat nietig en klein zijn we dan als we dat toe laten,ach ik ben er 18 jaar onder gebukt gegaan.En zelfs me schoonouders deden er aan mee.Ik denk wel slecht over mezelf nu,wat er dan mis is met mij dat deze dingen kunnen gebeuren terwijl je altijd zo je best hebt gedaan.Ik hoop van harte dat wij sterker mogen worden om verder te kunnen in het leven met vertouwen en hoop op een liefdevol leven met een lach van blijdschap over het leven wat ons nog zoveel te bieden heeft!!liefs jacqueline


anoniem08-09-2006 10:48
mijn partner heeft ook een kort lontje hij vond het eten niet lekker gisteren en nu zit ik met een coltrui op mijn werk om de blauwe plekken te verhullen, dit is inderdaad niet iets waar de zin"waar 2 kijven hebben 2 schuld"op slaat soms wordt hij zo boos om echt niks..het eten vond hij niet lekker wat had ik daar aan kunnen doen...ik snap je


jacqueline24-09-2006 09:06
Ik ben nu al weer wat verder in de tyd,en lees jou verhaal nogmaals.En zie mijn dingen die ik 18 jaar lang in ons huwelijk heb gedragen terug in jou verhaal,en zelf ben ik ook erg over de dingen gaan na denken!Dat kan nu,omdat hij hier niet meer woont,scheiding.Een lang verhaal dat dit zo gekomen is.Heb mezelf zo schuldig gevoeld om alles wat ik volgens hem fout deed,en anders zijds zei hij dan dat ik niet zo onzeker moest zijn.Geestelijke mishandeling,er is nog zoveel meer wat ik allemaal zooooo moeilijk kan verwoorden,gevoelens zijn dood geslagen!!!!Wat ik het moeilijkst vind is dat er zoooo weinig hulp is die je kunnen begrijpen,en het verhaal serieus nemen en niet aankomen met:achja jullie zijn een probleem gezin!!!!!!!!!!!Verdorie wat kan ik hier boos om worden,maar jaren heb ik geslikt,ik wil rechtvaardigheid,ik hou me mond niet meer!Ik voel me nu hij weg is,terug komen bij mezelf en voel me zoveel sterker.Durf eindelijk voor mezelf op te komen,en niet de angst te voelen om wat ik fout doet.Maar er is nog zoveel om te verwerken...zoveel dingen die ik me eigen heb gemaakt,die hij me verwijten,om te zijn wie hij wilde.Ik kom erachter dat ik zooooo in de war ben,en het zo op een rijtje wil gaan zetten.Het doet me pijn dat dit me gebeurd is,het blijft een wond en vraag me af of dit ooit geneest.Het is oneerlijk,als ik hem ziet,vanwege de kinderen komt hij zo sterk over en doet of er allemaal niks is.Het breekt me keer op keer.Ik moet er boven proberen te staan maar merk ik dat het me veel energie kost en ik steeds weer in de war raak.En denk,ach jac mischien beeld je het jezelf in,en heeft hij gelijk.Mischien ligt het wel aan mezelf,maak ik het erger dan het is.Maar als hij dan weer weg, is en denk aan hoe hij is,of was,weet ik:Jac laat het je niet nog eens gebeuren,blijf bij wat je zag en nog steeds ziet gebeuren.Het is een moeilijk verhaal,omdat jezelf terugval in onzekerheid,hoe kun je dan sterk je verhaal naar buiten brengen.Het gebeurt allemaal op een sluwse manier,geestelijk maken ze je kapot zonder er erg in te hebben.En wij worden gehersenspoeld.Ik hoop over 1 jaar verder te zijn dan waar ik nu ben,ik laat het er niet bij zitten!En wie ik dan ook tegen me krijg,het gaat om mezelf!!!En zo hoop ik dat dat voor vele zo mag zijn,we mogen ons zelf dit niet laten aandoen!!!!!We moeten eerlijk naar ons zelf gaan kijken en vertrouwen op ons innerlijk gevoel.Wij vrouwen zijn veel sterker dan we denken. Ik wens iedereen veel sterkte toe in de strijd om jezelf.Als iemand dit meemaakt, in je relatie, wil dat al zeggen dat we sterk zijn om dit te dragen,!laat het er niet bij zitten.Kan het niet genoeg zeggen!!!!!!!!!!!!!!!! Heel veel liefs en kracht toegewenst aan iedereen!


jacqueline24-09-2006 09:51
Lieve annoniem,je bent net als ik.Voor mij was,laat het niet te ver doorgaan lieverd.Het is niet eerlijk dat je dit gebeurt,en zeker jou schuld niet!!!!!Ik zal je zeggen dat als jij dit pikt wordt het allen maar erger.En schelden of schreeuwen tegen hem heeft totaal geen zin.Praat er met mensen over,praat jezelf geen schuld gevoel aan.Kom voor jezelf op.Ik vind het heel erg dat dit jou gebeurt,ik weet het!!!Het is te lang door gegaan bij mezelf en dat zijn mijn verwondingen nu!!!En ik ben niet alleen,ik heb 4 kinderen waar ik voor moet vechten.En ik vecht,maar sinds kort kom ik pas op deze site omdat ik het veel te lang heb geslikt!Daarom annoniempje vecht er tegen,laat het er niet bij zitten,het wordt alleen maar erger.Ga niet tegen hem in,maar zoek hulp voor jezelf!!!Het mag gewoon niet!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Nienke29-10-2006 17:55
Ow, wat blijft het toch moeilijk allemaal. Wat ik persoonlijk het allerzwaarst vind, is die onvoorspelbaarheid.
Mensen noemen ons een modelgezinnetje, en in goed tijden zijn we dat ook echt.
We hebben alle ingredienten om een succesvol gezin te zijn, zonder daarbij enigszins te idealiseren. Maar op die onverwachtse momenten,wat ik ook wel bij anderen lees, na 1 maand, soms zelfs pas weer na een half jaar. Dan krimp ik weer in mekaar, wat deed of zei ik verkeerd, waardoor hij zo van achter uit zijn keel gaat.
Ik begin steeds meer te begrijpen, dat het los van mij staat.
Ik ben helaas degene van wie hij houdt,en daar schijnen mannen die destructief zijn in hun gedrag, op af te reageren.
Het blijft schrikbarend, met heel mijn lijf denk en voel ik NEE, NIET WEER!!!! Ik kan zelf niet meer tegen de vernederingen,krijg zelf de neiging om hem te gaan slaan.
En,ja hoor,alles weer kapot. Zoals vanmorgen dus, ik maakte een grapje, wat bij hem blijkbaar verkeerd viel. Nou,ik werd dus volledig sexueel beledigd, tot op het bot. (en het dan gek vinden, waarom ik niet meer zo enthousiast reageer op intimiteiten)Ik hoor mezelf zeggen: alsjeblieft, maak het nou niet weer kapot, let op je woorden, je kwetst me. Maar het heeft allemaal geen zin, de tijdbom is weer geexplodeerd. Hij is niet bereikbaar/aanspreekbaar.
Waar is die man gebleven,waar we de dag ervoor nog dubbel meelagen,met onze 2 kinderen? (zijn kids,en mijn stiefkids)Die man,die me op handen draagt? De man,die het niet aan kan zien, als ik verdriet heb.
In zulke buien, laat het hem koud,hoe verdrietig ik ook ben. Kan er eerder een gemene opmerking over verwachten.
Nu heb ik dus vanmorgen, wat drinkspullen gepakt en heb tot nu rondgereden en veel in de bossen gewandeld. Zo intens verdrietig, waarom is het altijd zo dubbel? Vorige week,waren we met zijn 4en gezellig kastanjes aan het zoeken etc... En waarom loop ik hier zo ontzettend eenzaam te zijn?
Wat ik voel,zijn gevoelens van oneerlijkheid. Dit verdien ik niet. Deze onzekerheid. Wat zwaar zo,n dubbelleven!!!!

-edit- verplaatst door admin


sannie29-10-2006 18:32
Drinkspullen gepakt?
Pas je wel op met drank achter het stuur?
Pas op hoor, met al je verdriet kun je jezelf in gevaar brengen.
Vind het vreselijk rot voor je.
Leef met je mee.
(Heb je er al eens goed met hem over gepraat????)
Maar denk aan je veiligheid meis.
Jouw veiligheid boven alles toch?
Maar snap je verwarring, want er klinkt veel liefde voor hem door in je verhaal.
Laat hem in ieder geval weten dat je hier TOTAAL niet van gediend bent, desnoods via een brief als je het zo niet ter sprake durft te brengen.
Liefs Sannie.


sannie29-10-2006 18:37
ps echt waar, pas op met drank hoor.
Direkt rij je iemand omver.
Rot van me misschien om daar over te zeiken. Maar begrijp gewoon dat je in een overspannen toestand soms blind word en alles wazig wordt en waar blijf je als het misgaat? Blijf lekker af en toe die rustige plek opzoeken in de natuur. Heb ik ook, dat ik dan echt effe goed tot rust kom en helderder kan denken. Blijf maar van je afschrijven hier. Zal je vast goeddoen. Mij heeft het ook altijd ontzettend geholpen.
Liefs Sannie.


Nienke29-10-2006 19:21
Hoi Sannie,

Even voor de duidelijkheid,met drinkspullen bedoelde ik in dit geval een thermoskan met thee (hahahhha). Dus maak je daarover geen zorgen.
Bedankt voor je berichtje,hoor.
Groetjes Nienke


- streepje29-10-2006 21:20
hahah koffie
grappig was dat
maar ik snap heeeeeel goed wat je bedoeld nienke, heel erg goed, ik had het alleen vaker, hooguit 2 weken zonder een klap of wt dan ook en later werd het gewoon dagelijks en was hij nooit meer leuk...maar ik snap je, ik voel het gewoon weer, doet zo pijn, dat die leuke man waar je van houdt opeens zo anders kan zijn en dat je je dan zo kapot en dood en eenzaam voelt...dat intense verdriet en maar denken waarom waarom en je wilt zo graag dat het anders was....


Ciske29-10-2006 22:40
Hoi Nienke,

Ja ik herken het wel,ik kreeg ook niet wekelijks of maandelijks klappen en werd ook niet dagelijks vernederd,
Maar alstublieft meis denk aan je kids en jezelf...
Stel jullie als belangrijkste prioriteit en hou zoveel van jezelf dat jullie veiligheid voorop staat...
Ik dacht ook altijd hij veranderd wel,
ooit gaat hij inzien dat hij niet mag slaan etc...
Ik zou je zo graag willen zeggen dat het ooit goed komt voor jullie en je man,maar ik ben er heilig van overtuigd dat dat waarschijnlijk toch ijdelle hoop is...
Ik hoop dat je de juiste beslissing neemt voor jullie verdere toekomst en ik wens je daar veel sterkte en kracht bij...

Veel liefs Ciske


Nienke30-10-2006 10:39
Dankjewel -Streepje en Ciske.
Het is een lijdensweg he? Die hoop is nog zo sterk,maar wordt wel na elke vernedering minder.Ook al is het maar om de zoveel tijd. Nu dus weer wat frequenter.
Wat waren de titels van de boeken daarover,weten jullie dat?
Liefs/en jullie ook sterkte Nienke


rampje30-10-2006 11:21
Het monsterverbond.Die andere namen weet ik niet meer en zijn haast niet verkrijgbaar.Ik heb ook het boekje ik ben geweldig gkocht.Leuk boekje hoe je zelfbeeld kan veranderen.

liefs rampje


janet30-10-2006 12:26
Nou hier dan even een reactie,ik ben een vrouw van 58 jaar en ben volgend jaar 40 jaar getrouwd,ook wij hebben veel ups en downs gehad hij laat heel vaak blijken dat hij heel wijs met mij is,en dan zomaar opeens heeft hij weer alles opgekropt,wat eigenlijk maar kleine ergernissen zijn dan komt het wwer tot een uitbarsting en krijgt hij weer een woede aanval en begint dan te slaan,6 weken terug heeft hij mij met een bierflesje op het hooft geslagen,en dan is het zo,n held dan gaat hij weg mij hevig bloedend achter latend.De volgende dag is hij weggegaan en wil niet meer thuis komen en wil dan maar scheiden ,iets waar ik tegen vecht want we hadden het zo mooi samen,en dat zei hij ook heel vaak tegen mij,wat bezielt zo,n man.


Nienke30-10-2006 13:53
Hallo Janet,
Bedankt voor het reageren.
Dat is het echt he? Een woede aanval bijna vanuit het niets. Ik herken het ook wel,dat er dan maar heel makkelijk gedaan word,in plaats van ervoor vechten en berouw tonen. De "makkelijke" weg kiezen en dan maar willen scheiden. Als wij dat nou zouden zeggen. En "schat je verdient beter als zo,n stomme lul als mij", daar koop ik ook niets voor. Zieligdoenerij en gemanipuleer bovendien.
Wat erg trouwens, van dat bierflesje.


mariana31-10-2006 09:50
Je schrijft ik ben helaas de enige van wie hij houdt, dat dacht ik altijd ook, maar wees nou eerlijk tegen jezelf, zou iemand die echt van je houdt je zo behandelen en mishandelen, het antwoord weet je diep in je hart wel, we houden onzelf voor de gek door dat te denken, maar mij heeft het geholpen om te beseffen dat iemand die van je houdt je nooit pijn zou kunnen doen, en als die dat doet er dan tenmiste naar hulp gaan zoeken zodat je er samen uit kunt komen.
Zoniet zal dit je hele leven zijn, angst en verdriet hebben omdat je als een dweil behandelt wordt, zo voelde ik me altijd.. Sterkte en denk aan jezelf en misschien een betere toekomst die je jezelf kan geven, als je stappen durft te ondernemen.


sannie31-10-2006 10:26
Hi hi, sorry hoor, van die drinkspullen,
wat stom van me.
Nee, thee is fijn.
Hoe gaat het nu met je?
Liefs Sannie


sannie31-10-2006 10:31
je vroeg naar titels van boeken.
Het monsterverbond is er een inderdaad, maar die heb ik zelf nog niet gelezen.
Zoek zelf het boek nog met de titel : een goede man slaat soms zijn vrouw (beeh)
en ik heb heel veel gehad aan het boek met de titel 'de partnermishandelaar'.
Hoop dat jij er ook wat aan zult hebben. Het goede aan die boeken vind ik vaak dat je meer gaat inzien dat het geweld iets is wat in feite zelden echt reactie is jou maar gewoon in de man zelf zit. Vooral voor vrouwen met schuldgevoelens (doe ik iets fout?) werkt dat denk erg bevrijdend.
Liefs Sannie


Nienke31-10-2006 17:55
Hoe het nu is? Ik heb toch maar (maar met veel tegenzin)hulp voor mezelf gevraagd bij het maatschappelijk werk. Gewoon om eens met iemand openlijk te praten over het dubbelleven,waar ik met bekende uit schaamte niet over praat.
Verder iedereen bedankt boor de fijne reacties.


Meopta31-10-2006 20:23
Lieve Nienke

Het lijkt mijn leven wel wat ik al vijftien jaar lijd.
Ik probeer zo aangenaam mogelijk door te leven als hij weer ZO is.

Groet een lot genoot


rampje31-10-2006 20:44
Ik schrik van jullie dit verdienen jullie niet hoor .Ik weet niet of jullie allemaal kinderen hebben maar besef wel dat die heel veel schaadde oplopen.OOk al zie ze het niet altijd ze weten het donders goed .En jullie hebben ook recht op geluk .Ik ben 40 en heb heel wat mee gemaakt op dit moment heb ik het heel moeilijk .Maar ik ga er voor dat ik nog heel wat mooie jaren krijgt .En dat het ik weer ga genieten van het leven .En ik hoop voor jullie ook

liefs rampje


dochtertje09-11-2006 12:34
Lieve Nienke,

Ook ik en mijn ex leken een model gezin voor de buitenwereld. Mooi huis, mooie auto's, mooie kleren, goede baan, eigen zaak, kindje, dieren. Lieve man die nooit te beroerd was de visite te vewennen met taart, cadeautjes en mooie verhalen.
Ook ik geloofde tussen de bedrijven (ruzies) door dat ik het goed had. Hij zei mij dat ook steeds! Je hebt het zo goed bij mij, moet je andere vrouwen eens zien.... jij hebt alles en je hoeft niet eens te werken!
Maar nu besef ik dat niemand, maar dan ook niemand het recht heeft, je tot op het bot af te kraken!!! Echt niemand!!!
Want natuurlijk is er iets voor te zeggen, het is zijn onmacht (waar die dan ook vandaan mag komen) maar moet jij daar maar de dupe van zijn???!!!
Ieman die in staat is zijn vrouw zo te vernederen is geen knip voor zijn neus waard!

En geloof mij..... ook moordenaars hebben goede kanten! Ook zij zijn mensen!
Natuurlijk heb je het ook vaak fijn samen en hou je van hem. Maar het is gewoon niet goed.
En uit ervaring weet ik dat je je eigen grenzen gaat verleggen. Dan denk je; had ik dit of dat maar niet gedaan of gezegd... Maar zo is het niet, al maak je een verkeerd grapje, dan nog heeft iemand het recht niet om zo te reageren. Als hij echt van je zou houden, dan zou hij zeggen; ik vind het niet zo'n leuk grapje.

Hoe is het bij maatschappelijk werk verlopen?

Sterkte
xxx


Nienke16-11-2006 18:14
Dank je wel dochtertje, voor je fijne reactie.
Je hebt gelijk, hoeveel fijne kanten iemand ook heeft,en of je nou van iemand houdt of niet.
Niemand heeft het recht om iemand te mishandelen of te vernederen. Je text raakte me wel.
Ook mijn vriend is heel zorgzaam als visite er is. Haardje aan,zelfgebakken cake....opgeruimd gedrag.
Daarom raakt me dat gedicht,aan het begin van de site me ook zo. Wie zal hij nu weer zijn? Degene die iedereen kent,of degene die alleen ik ken?

Het maatsch.werk laat lang op zich wachten, en dan hoeft het voor mij al niet meer. Ik geloof erg in hulpverlening, maar als ze zeggen dat er voorrang is igv huiselijk geweld. En ik moet nog een dikke maand wachten op een intake, dan zakt de moed me alweer in de schoenen.

Sterkte voor iedereen


Nienke17-11-2006 00:48
Tot mijn grote spijt, kom ik hier weer mijn verhaal doen.
Het is 1 uur 's nachts,en raad eens......ik ben net thuis gebracht door een rechercheur.
In het huis waar we met zijn vieren behoren te zijn,lig ik alleen in het grote bed. Mijn hoofd is dik, mijn neus staat scheef en mijn oog is blauw. Verder letsel zal ik jullie besparen.
Mijn vriend zit nu in de cel, en mijn kinderen logeren bij hun oma.
Inderdaad er was weer geweld, van mijn partner naar mij. Maar wat ik deze keer als extra bonus erbij kreeg, is een enorm harde vuistslag in mijn gezicht, van mijn.....zoon (stiefzoon van13,waar ik overigens normaal een heel goed band mee heb).
Dan moet ik erbij vertellen dat hij 90 kilo weegt en opkickboxen zit,dus niet een gemiddelde 13- jarige.
Wat denk je dat zijn vader doet? Mij helpen,of minstens zijn zoon weghalen? Nee joh,die laat me ook nog even alle hoeken van de gang zien,hij was in de veronderstelling dat ik zijn zoon aanviel (duhh). Ik ben tot op mijn bot kapot. Onherstelbare schade is er vanavond aangericht!!!!
Lichamelijk,geestelijk aan ons allen. En door wie?????Hier is maar 1 iemand verantwoordelijk voor!!! Zoon lief,doet niets anders als zijn pappa nadoen. Hij is ook slachtoffer van de rekening,gehoord door de jeugdpolitie. En toch alsnog (het loopt nog)naar zijn oma.
Wat een nachtmerrie. Morgen wordt mijn neus "gezet"door de kno arts. En ik wordt 9 uur verwacht met de bekende vraag,of ik aangifte zal doen,zucht..................
Ik kan niet meer....

-edit- verplaatst door admin


Eindelijk17-11-2006 09:07
Ja Nienke, ga aangifte doen en laat zoveel mogelijk mensen weten van je situatie thuis. Je gaat hier langzaam aan kapot, geestelijk en lichamelijk. Straks wegen de leuke momenten niet meer op tegen de mishandelingen. Hij heeft je duidelijk laten weten niet meer verder met je te willen, dus trek je plan. Stap uit deze nachtmerrie. Hij weet dondersgoed waar hij mee bezig is.
Wens je veel liefs en moed. Eindelijk


Mickey8317-11-2006 11:37
Ik heb t gelezen met kippenvel over mijn lijf... Alsjeblieft, kies voor jezelf. Dat kan zo echt niet. Je kan er niet meer omheen, ook niet naar je omgeving. Wat ben je van plan ze te vertellen als ze de verwondingen zien. Ik wens je alle wijsheid, sterkte en kracht...

Liefs,
Mickey


Nienke17-11-2006 14:49
Het loopt allemaal, van 9 tot 13 uur weer gesprek met rechercheur.
Daarna na een GGD arts om letstel vast te leggen. Nu net terug van ziekenhuis de kno-arts. Tot mijn grote schrik is mijn neus toch gebroken. Gisteravond dachten ze bij de EHBO post, iets van mijn kraakbeen,wat ze recht konden zetten. Het moest net recht gezet worden, maar ik durfde niet. De arts waarschuwde voor veel pijn. Ook nog vrijdagmiddag. Ik durf het niet, voel me zo eenzaam en verloren. Nu moet ik geopereerd worden,om hem te breken en recht te zetten. Ik ben zo overstuur. De gedachte dat hij normaal met zoiets mijn hand zou vasthouden. Terwijl ik het nu juist indirect aan hem te danken heb.
Hoe moet mijn stiefzoon leven met de gedachte, dat hij me dit gedaan heeft? Afschuwelijk voor hem en natuurlijk voor mij. Mijn oog staat ook scheef in de kas,ik loens helemaal maar natuurlijk had de oogarts geen half minuutje tijd om daar even naar te kijken. Ook al had de kno artseen goed woordje voor me gedaan. Vrijdagmiddag he?! Bedankt voor jullie reacties, ik zit er zo door heen,weet niet wat ik met mezelf aan moet.


sannie17-11-2006 16:44
Wegwezen bij hem.
Da's alles. Andere keuze heb je niet lijkt mij. En hoezo indirect aan hem te danken? Direkt zou ik zeggen.
Want je stiefzoon heeft dit van hem geleerd. Wees streng voor hem; die heeft ook hulp nodig voor hij voorgoed in de sporen van zijn vader is getreden.
Desnoods gedwongen.
WAAR IS VERDORIE HET RESPECT?


A.19-11-2006 20:30
Hoi...Joh wat erg. Heel veel sterkte en ga bij hem weg en doe aangifte anders verandert hij nooit. Je moet nu echt aan jezelf en je kinderen denken. A.


   Reageer