Ik ben een vrouw van 44 jaar.
Ik vind het moeilijk om mijn verhaal te schrijven omdat ik vind dat ik het niet kan zonder mijn kleuring erbij te vermelden.Ik word mishandeld maar de oorzaak hiervan komt door mijn gedrag. Dat wil niet zeggen dat ik er om vraag of er verantwoordelijk voor ben.Ik vind het enorm frusterend dat ik niet in staat ben de mishandeling te voorkomen.Hoe werkt het.
Hoe precies weet ik niet maar ergens in de communicatie raak ik enorm gefrusteerd. Ik moet erbij vermelden dat mijn man verbaal erg sterk is maar daarbij ook hele flatgebouwen neerzet.Dit allemaal theoretisch goed onderbouwd met de wetenschappelijke processen etc. Ik denk zelf dat mijn frustratie op zo een moment plaatsvindt door het gevoelloze in alle gesprekken. Wat er dan gebeurd is strijd. Ik voer dan net zo goed stijd want ik probeer mijn man terug te geven wat ik er van vind.Dit laatste lukt niet waardoor ik me uiteindelijk afsluit.Van dit afsluiten heb ik veel last. Ik beleef nergens meer plezier in. Verstandelijk weet ik dat ik dingen moet ondernemen.Ik ben bang dat ik een of ander persoonlijkheidsstoornis aan het ontwikkelen ben maar weet niet of dat op mijn leeftijd mogelijk is. Ik moet hierbij vermelden dat ik wel met veel plezier mijn werk doe.Het omgaan met mijn kinderen vind ik dan ook moeilijk en ik ben dan geen gezellige moeder maar diep ongelukkig.Mijn mishandeling bestaat uit slaan,schoppen,spugen,koude douche etc Natuurlijk ook de hele verbale manupilatie.
Hoi Camel,
Wil je alstjeblieft stoppen te denken dat jouw gedrag medeverantwoordelijk is voor de mishandelingen die je ondergaat....!!!
Voor mishandeling is geen enkele reden geldig, ook niet als je gefrustreerd raakt omdat je verbaal niet opgewassen bent tegen je man en er dan niets anders opzit dan je af te sluiten voor zijn argumenten.
Jouw man hoort gewoon zijn handen thuis te houden, want een vrouw schoppen, slaan, bespugen en afbekken is ONAANVAARDBAAR en NIET jouw schuld.
Ik weet bijna wel zeker dat de meeste onder ons op dit forum zichzelf afsluiten voor de problemen thuis en dit heeft effect op je huiselijk leven want je draagt zoveel met je mee.
Het beste wat je kunt doen is iemand in vertrouwen nemen aan wie je je verhaal kwijt kan en die je mogelijk kan helpen.
En probeer vanaf vandaag je grens vast te stellen, en vertel hem dat je het niet meer pikt als hij je slaat of vernederd, je bent geen geen klein meisje maar een volwassen vrouw en niemand op deze wereld die het recht heeft om jou te slaan.
Andrea.
Coco
11-07-2006 17:33
Beste Camel,
Ik ben helemaal met Andrea eens,
Hij hoort met zijn handen van je af te blijven.
Het heeft allemaal met macht te maken.
Ze proberen je te overheersen en weten ook altijd het verhaal zo te draaien dat het lijkt of het jou schuld is.
Dat jij je afsluit is een gevolg van deze mishandeling.
Hij is het en niet jij!!!!!!!!!!!!!
Camel
12-07-2006 09:14
Ik wil de mensen die op mijn verhaal gereageerd hebben bedanken. Het is fijn om reakie te krijgen. Ik voel wel dat er dan geluisterd wordt en dat geeft steun.Inhoudelijk heb ik er minder aan.Ik weet dat mishandeling niet kan en dat het uitvoeren hiervan onacseptabel is.Maar ik heb veel meer de behoeften om te kijken wat ik zelf kan doen en wat ik op zo een moment doe om het te voorkomen.Ik denk dat man man zich om momenten mega getergt voelt door mij. Ik ken ook de vrouwelijke eigenschappen in die zin.Mannen en vrouwen verschillen in hun denken en reageren. Mannen hebben een meer enkelvouwdige oplossing. Natuurlijk is mishandeling verwerpelijk maar ik denk dat ik ook wat doe.Uiteindelijk kun je altijd weggaan en mishandeling is dan ook naar de buitenwereld een prima excuus maar ik wil heel graag zich hebben op mijn aandeel.Ik voel op momenten een ontevredenheid waarna ik niet meer mezelf ben, ik neem dan afstand. Door deze afstand creeer ik voor mijn man het gevoel dat hij het niet goed doet wat hem mede brengt tot zijn zieke reaktie nl. mishandeling.Ik zou graag meer zicht hebben op mijn eigen stuk en ben hiervoor ook naar een psycoloog gegaan.Daarlangs heb ik nog veel onduidelijkheid.Ik heb valkuilen:ben ik ontevrede of komt mijn ontevredeheid voort uit mijn zeer onveilige relatie.Of ben ik vanuit mezelf een beetje ontevrede.
Eindelijk
12-07-2006 10:04
Lieve Camel, in een relatie hoort geen mishandeling te zijn....nooit....Het ligt niet aan jou. Hij wil dat jij reageer zoals hij dat wenst......doe je dat niet.....meppen. Het zal altijd jouw schuld zijn en je zal veranderen in een bang muisje.... doen wat hij wil en van je verwacht. Dat is het enige wat je er zelf tegen kan doen. Denk goed na wat je verder met deze man wil, je leven zal er niet leuker op worden. Wens je veel sterkte en liefde. Eindelijk
Andrea
12-07-2006 10:18
Hoi Camel,
Er is niets wat je kunt doen om mishandeling te voorkomen, je kan het op allerlei manieren aanpakken, goedschiks of kwaadschiks maar het zal geen enkel effect hebben.
Mannen die mishandelen hebben een probleem wat jij niet op kan lossen en zullen altijd een reden vinden om tot agressie over te gaan en daarbij altijd de schuld bij jou neerleggen.
En zolang jij zelf ook de mede verantwoordelijkheid bij jezelf neerlegt is hij al half vrijgeplijt.
Je kan best psychologische hulp zoeken voor jezelf als je denkt daar baat bij te hebben, als je op die wijze een luisterend oor kunt vinden.
Maar diegene die echt hulp nodig heeft is je man want die heeft een probleem.
Vaak zie je het bewijs dat het niet aan de vrouw in kwestie ligt als blijkt dat de man al eerder vrouwen heeft mishandeld in eerdere relaties of in volgende relaties weer in het zelfde patroon vervalt.
Maak jezelf niets wijs, soms kan je het bloed onder elkaars nagels vandaan halen, dat gebeurd in elke relatie wel eens, maar dat is nooit een reden om te slaan.
Coco
12-07-2006 10:46
hallo Camel,
Zelf zit ik ook in een foute relatie, het escaleert vaak bij ons om het feit dat hij het gevoel heeft dat ik meer bent dan hem.
Hij is erg onzeker over zichzelf en vaak versterk ik dat omdat ik veel sterker staat in mijn leven. Ik ben iemand die erg zelfstandig is en weet wat ik wil, hij daartegen dus niet.
Helaas heeft hij daar een hele foute reactie hierop, het enigste wat hij weet is het oplossen met geweld, hij weet niet beter want dit heeft hij mee gekregen met zijn opvoeding.
Maar ik vind dit geen reden om op zo'n manier te reageren.Ik heb recht op een normaal,stabiel leven en wil niet door zijn onzekerheid,machteloosheid ten onder gaan.
Liefs van Coco.
Coco
12-07-2006 11:02
Blijf sterk, blijf jezelf, je eigen ik.
Als je dat niet doet ben je dadelijk een persoon die totaal geen eigen mening heeft en als een bang muisje leeft.
Coco
Camel
17-07-2006 22:38
Sorry, ik wil niemand kwetsen. Ik vind dat mijn man,omdat hij zijn agressieregulatie niet onder controle heeft, ziek of verstoord reageerd. Maar het is altijd een reaktie.Soms te klein om dat te doen wat hij doet en altijd niet goed maar ik heb wel begrip voor het onvermogen. Ik weet dat ik met begrip de situatie niet verbeter.Ik had graag gezien dat ik middels mijn verhaal van gedachten kon wisselen en ondersteuning kon krijgen in mijn situatie.
Daarbij wil ik niet horen dat ik bij hem weg moet gaan en dat mannen klootzakken zijn. Dat is niet zo. Ik weet dat ik ook niet altijd fris reageer en weet ook dat ik een vrouw ben en waarschijnlijk erg gevoelig voor stemming.Ik ben op momenten erg negatief over alles. Niks is goed. Ik doe niks leuk meer,eet niet fatsoenlijk, rook me te plurus en zou het liefst een natuurlijke dood sterven. Dat ik het zo ver laat komen en geen plezier meer ervaar dat vind ik mijn verantwoordelijkheid. Het is mijn zieke manier om met de situatie om te gaan. Zoveel ontevredenheid...Ik zou daar graag verandering in brengen en mijn leven weer oppakken. Ik kan en wil dat op momenten niet. Mijn psycholoog zegt dat ik weer dingen moet gaan doen en ik verklaar hem voor gek.Ik ben niet opgewassen tegen de dagen van ontevrednheid. Ik wordt er gek van,hopeloos. Is dit voor iemand herkenbaar?
....
18-07-2006 08:46
Ik lees in geen van de bovenstaande reacties dat je bij hem weg moet gaan en dat alle mannen klootzakken zijn.
En dan steun vragen omdat je de mishandelaar zo goed begrijpt????
Hier kan iedereen tegen je praten als brugman maar je wilt niet je leven echt op gaan pakken maar liever jezelf vernietigen.
Jouw keus!!!
Adviezen zijn totaal overbodig.
Camel
18-07-2006 22:45
....Je hebt gelijk.Het klopt,ik weet dat wat ik denk en doe niet klopt. Ik zet me af tegen vrouwen die mishandeld worden omdat ik er niet bij wil horen.Maar god ik heb zo een hekel aan mezelf. Ik ben niet in staat om weg te gaan en wil anderen die dit wel kunnen zeker niet veroordelen.Ik weet dat ik voor mezelf moet zorgen en ik doe of kan het niet. Ik weet niet wat ik wil. Erg genoeg weet ik wel wat ik allemaal niet wil. Dat maakt me erg negatief. Ik voel me ook zo eenzaam. Eigenlijk moet ik van mezelf kotsen.Ik ben over de kleinste dingen boos en voel me tekort gedaan. Ik zorg ook steeds meer dat ikin alles alleen kom te staan. Ik vraag me af of ik nog ooitmezelf kan zijn.
E-tje
19-07-2006 02:01
Dit is heel eerlijk en dat is waar deze site ook voor bedoeld is.
Het is niet fout om je afweermechanisme in werking te stellen in deze relatie, dit is wat je nodig hebt om te overleven voor nu.
Maar zoek geen beredeneringen waarom hij zo doet en ook van hem houden klinkt hier niet vreemd.
Iedereen houdt of heeft gehouden van zn partner anders was het nooit zo ver gekomen en had je het niet gepikt.
Je hoopt op dat het weer kan worden zoals het eerst was want je weet dat het zo ook kon.
ikzelf wilde ook niet in dat vakje horen en besefte zelfs niet eens dat de mishandeling die ik meemaakte dat die zo erg waren... schijnbaar toch genoeg om het 1 ouderlijk gezag te krijgen en een aanhouding met rechtzaak te winnen.
Niemand wil in dat vakje horen!!!
Ooit iemand tegengekomen die dat als droom had?
Als klein meiske willen dat "later als je groot bent mishandelt wilt worden?"
Eindelijk
19-07-2006 08:35
Tja...we zijn allemaal de prins op het zwarte paard tegengekomen.
Atrix
19-07-2006 12:49
Hallo Camel ik herken wel een hoop in wat je zegt. Ik heb namelijk de indruk dat mijn vriend die mij afgelopen zaterdag voor de eerste keer heeft mishandeld zich door mij vernederd voel.
Ik ben verbaal heel sterk en kan zijn leven op een subtiele manier afkraken. Ik weet veel over hem over zijn familie en het is niks om trots op te zijn.
Ik denk dat mede door de alcohol en het feit dat ik daawerkelijk het bloed bij hem onder de nagels vandaan haal. Hem provoceer en uitdag en daarnaast zelf de eerste klap heb uitgedeeld de aanleiding zijn geweest voor zijn reactie.
Hij verzocht toen het vertrek te verlaten maar ik had daar geen zin in ik wilde wel zien hoe ver hij kon gaan.
Nu dat ik het weet ben ik bang dat het zich ooit zal herhalen. Hij is als kind zwaar mishandeld en zei tegen mij te denken dat hij geen hulp nodig heeft. Ik eis van hem dat hij of we samen hulp zoeken maar hij weigert dit.
Ik ben duidelijk geweest, heb de grenzen aangegeven heb gezegd dat ik volgende keer de politie erbij haal en hem uit mijn woning zet. Hij zei het begrepen te hebben en ervan overtuigd te zijn dat het nimmer meer zal gebeuren.
Ik weet dat ik hem wel het huis uit kan zetten maar vind dat ik medeschuld heb nu ik de eerste klap heb uitgedeeld nu ik zelf kwaad ben geworden omdat hijiets te inning afscheid nam van een meisje nadat hij met haar (normaal) had gedanst. Hij zegt van zichzelf te weten dat hij aggressief is, maar dat hij mijn hulp nodig heeft en dat als hij vragt om de woonkamer te verlaten dta ik dan niet provocerend door moet gaan met mijn teksten.
Ik vraag me af of ik niet op de een of andere manier een aggressor ben.
Ik herken ook de ontevredenheid waar Camel het over heeft. Dat doet hem denken dat hij het niet goed doet, terwijl hij echt zijn best doet in alles. Ik denk dat ik hem kleineer.
Atrix
19-07-2006 13:03
Camel, nog iets... Als iemand altijd doet alsof die ontevreden is wil hi daarmee misschien aandacht krijgen en zichzelf in een slachtoffer rol wringen. Die ontevredenheid maakt een man heel ongelukkig daar hij kennelijk niet voldoet aan je eisen.
Tussen daar en slaan ziet een hele lange weg van niemandsland die nimmer overschreden zou moeten worden. Hij zou ook als hij zich door jou vernederd voelt bij jou weg kunnen gaan in plaats van bij jou te blijven en doorgaan met zijn machtsvertoon.
Ik heb veel gehad aan het advies; geef je grenzen aan, maak duidelijk dat jet het niet een keer langer pikt en wat de gevolgen zijn als hij dat nog een keer doet.
Als je hem niet wakker schrikt zal hij dta blijven doen en zul je nimmer de kans krijgen om aan de andere punten van je relatie te werken, want kennelijk heb je daar veel behoefte aan.
Atrix
19-07-2006 13:21
Hallo Camel ik herken wel een hoop in wat je zegt. Ik heb namelijk de indruk dat mijn vriend die mij afgelopen zaterdag voor de eerste keer heeft mishandeld zich door mij vernederd voel.
Ik ben verbaal heel sterk en kan zijn leven op een subtiele manier afkraken. Ik weet veel over hem over zijn familie en het is niks om trots op te zijn.
Ik denk dat mede door de alcohol en het feit dat ik daawerkelijk het bloed bij hem onder de nagels vandaan haal. Hem provoceer en uitdag en daarnaast zelf de eerste klap heb uitgedeeld de aanleiding zijn geweest voor zijn reactie.
Hij verzocht toen het vertrek te verlaten maar ik had daar geen zin in ik wilde wel zien hoe ver hij kon gaan.
Nu dat ik het weet ben ik bang dat het zich ooit zal herhalen. Hij is als kind zwaar mishandeld en zei tegen mij te denken dat hij geen hulp nodig heeft. Ik eis van hem dat hij of we samen hulp zoeken maar hij weigert dit.
Ik ben duidelijk geweest, heb de grenzen aangegeven heb gezegd dat ik volgende keer de politie erbij haal en hem uit mijn woning zet. Hij zei het begrepen te hebben en ervan overtuigd te zijn dat het nimmer meer zal gebeuren.
Ik weet dat ik hem wel het huis uit kan zetten maar vind dat ik medeschuld heb nu ik de eerste klap heb uitgedeeld nu ik zelf kwaad ben geworden omdat hijiets te inning afscheid nam van een meisje nadat hij met haar (normaal) had gedanst. Hij zegt van zichzelf te weten dat hij aggressief is, maar dat hij mijn hulp nodig heeft en dat als hij vragt om de woonkamer te verlaten dta ik dan niet provocerend door moet gaan met mijn teksten.
Ik vraag me af of ik niet op de een of andere manier een aggressor ben.
Ik herken ook de ontevredenheid waar Camel het over heeft. Dat doet hem denken dat hij het niet goed doet, terwijl hij echt zijn best doet in alles. Ik denk dat ik hem kleineer.
-edit- verplaatst door admin
Chiara.
19-07-2006 15:01
Hoi Atrix,
Als iemand lichamelijk sterker is dan jij, dan mag hij daar nooit gebruik van maken. Hij had weg moeten lopen,ook al wou je dat niet.
Ik snap dat je vriend veel heeft meegemaakt en daarvoor moet hij echt hulp zoeken. Het is goed dat je van hem eist hulp te zoeken,dat is het enige wat werkt. Waarschijnlijk is er heel veel bij hem losgemaakt en vind hij het daarom eng om naar een psycholoog te gaan.Maar je moet nu om jezelf denken
Hij heeft hoe dan ook hulp nodig om zijn verleden te verwerken.
En fysiek geweld heb je nooit verdiend.
Andrea
19-07-2006 16:47
Ik zie het in dit geval anders, je hebt het bloed onder zijn nagels vandaan gehaald zoals je het zelf omschrijft en bovendien zelf de eerste klap uitgedeeld.
In reaktie hierop ben je mishandeld, ben je echt mishandeld of bleef het beperkt tot een enkele klap ?
Geweld is op geen enkele manier te rechtvaardigen, maar je bent zelf even schuldig als je vriend en ik vind niet dat we hem alleen als de schuldige moeten aanwijzen omdat hij zijn zelfbeheersing had moeten bewaren omdat hij nu eenmaal het sterkst is.
Jullie zullen beiden moeten beseffen dat het niet aan de orde is in een volwassen relatie om tot geweld over te gaan, ook niet als de gemoederen hoog oplopen.
Atrix
20-07-2006 09:28
Nou, ik denk dat het echt mishandeling is geweest en niet een enkele klap aangezien hij heeft geschopt, getrokken aan mijn haar, water op mijn gezicht heeft gegooid en het glas op de grond kapot heeft laten vallen. Hij hield wel tot op zekere hoogte zijn zelfbeheersing. Als hij had gewild had hij mij wel helemaal kapot kunnen slaan maar hij sloeg zonder kracht en ik sloeg terug.
Ik begrijp het wel, en geloof me ik probeer niet het slachtoffer te spelen. In mijn werk als hulpverlener heb ik veel met vrouwen te maken die mishandeld worden en nu besef ik hoe moeilijk dit is. Ik zie zijn angst en zijn wil om het nooit meer te laten gebeuren. Als ik vraag of hij nog weet wat hij allemaal deed dan weet hij nog de helft niet, heel raar. Ik ben bang dat het alcoholgebruik echt een belangrijke rol heeft gespeeld. We hebben afgesproken dat hij ondanks dat hij misschien 3 keer per jaar dronken wordt het in de gaten zouden houden. Ik wil ook graag hulp van een therapeut en heb hem gezegd dat ik het prettig vind als hij meegaat ter ondersteuning van mij en hij vond het goed. Ik denk dat het de manier is waarmee je iets vraagt.
Hij heeft zelf veel verdriet door wat er gebeurd is.
Ik probeer nu natuurlijk wat hij deed tot op zekere hoogte goed te praten en medeschuld van mij erin te vinden. Maar voor het lichamelijk riep hij de kamer uit voordat ik je eruit schop. En ik dacht dus, doe maar want ik kan je toch op straat zetten. Ik heb de situatie onder controle. Maar nee, ik hou van hem en indien we de communicatieproblemen kunnen verwerken dan wens ik lang en gelukkig met hem te worden.
Ik hou jullie op de hoogte,ok.
blueeyes
20-07-2006 09:44
Ik ben het helemaal met Andrea eens en ik denk dat je eerst goed naar jezelf moet kijken omdat je hem eerst loopt te provoceren en te manipuleren en dan mag iemand je nog steeds niet gaan slaan, maar als je dan ook zelf nog de eerste klap uitdeelt ja sorry maar dan ben jij hartstikke fout. Je doet eigenlijk precies hetzelfde als de mannen die slaan en je zoekt voor jezelf excuses om niet verantwoordelijk te zijn. Net zoals mannen heb jij ook niet het recht om te slaan of iemand te vernederen. Als ik je verhaal en reaktie lees dan denk ik dat het communicatieprobleem meer bij jou als bij hem zit. Het lijkt me goed als je eerst hulp voor jezelf zoekt. De vrouwen die hier schrijven halen niet eerst iemand het bloed onder de nagels vandaan maar die worden mishandeld om........... ja vaak de meest onbenullige dingen een verkeerde toon een verkeerde blik en niet omdat ze iemand vernederen of slaan. Als jouw vriend niet agressief tegen je is als je hem niet vernedert en loopt te sarren dan is het toch mogelijk om problemen op een normale manier desnoods met hulp op te lossen. Maar dan zal jij moeten stoppen met slaan en treiteren.
E-tje
20-07-2006 10:35
maar natuurlijk Atrix... als jij hulpverlener zou zijn dan zou je heel goed moeten weten dat een time-out het allerbelangrijkste was toen hij daar om vroeg.
wat wil je nou eigenlijk????
Andrea
20-07-2006 11:37
Camel,
Je bent ontevreden, je rookt als een steenoven, je eet niet behoorlijk en sterft het liefst een spoedige dood, dit zijn je eigen woorden hè die ik even citeer.
Je legt de verantwoording hiervoor bij jezelf, ok.., maar waar komt deze hopeloosheid vandaan ? Zou de schuld ook niet mede bij je man liggen, is het niet de mede-verantwoordelijkheid van je man ervoor te zorgen dat zijn vrouw zich wel bevindt ?
Heeft hij begrip voor jouw gemoedstoestand, helpt hij je om er een oplossing voor te vinden ? Of is zijn reaktie geweld ?
Ik zal je één ding zeggen Camel, ook ik ben hier geweest en ook ik hield intens van mijn vriend, wilde ook niet in het hokje van de mishandelde vrouw passen want vond ook dat het ook wel aan mij lag.
Zin in het leven had ik ook niet meer, woog 45 kilo en ook zijn reaktie op mijn stemmingen ( waar zouden die toch vandaan gekomen zijn ? ) waren veelvuldige kennismakingen met zijn vuisten en voeten, vernederingen en een rochel als afsluiter, wat mij echter nooit vrolijker, tevredener of gelukkiger heeft gestemd.
Een reaktie op jouw ongelukkig zijn zou begrip van zijn kant moeten zijn, een goed gesprek om tot een oplossing te komen samen als je elkaar niet kwijt wilt.
En nee niet alle mannen zijn klootzakken, geen enkele man in mijn familie of vriendenkring behandeld zijn vrouw/vriendin als zijn mindere maar is er voor haar in leuke en minder leuke tijden.
Ik heb toevallig de verkeerde getroffen en ondanks de fouten die ik heb, net als ieder mens, weiger ik de verantwoording bij mijzelf te leggen voor zijn onvermogen tot zelfbeheersing.
Want niemand heeft het recht om mij ongelukkig te maken, en dat geldt ook voor jou.
Andrea
20-07-2006 11:59
Voorgeschiedenis is wel heel belangrijk om te weten.
Is dit echt de eerste keer geweest dat er geweld tussen jullie heeft plaatsgevonden ?
Verbaal geweld, treiteren en vernederingen gaan ook vaak vooraf aan fysiek geweld.
Soms kan je in een dagelijkse routine van treiteren terecht komen dat een uitbarsting onvermijdelijk wordt.
Ik mijn geval ging ik na drie jaar mishandeld te zijn geweest, fysiek en verbaal, ook over de grens en was ik het die ,in het laatste jaar van de relatie, ook vaak de eerste klap uitdeelde na de zoveelste teleurstelling en vernedering.
Met de hele voorgeschiedenis in ogenschouw genomen te verklaren maar niet goed te keuren.
Wat ik maar zeggen wil is dat je grenzen kunnen gaan vervagen in bepaalde situaties en dat dan het einde zoek is...
Probeer een nieuwe balans te vinden met je vriend en stel allebei je grenzen probeer nooit toe te geven aan je woede.
chiara.
20-07-2006 13:36
Hoi atrix,
Wat e-tje zegt is waar, Hij vraagt om een time out en je wilde kijken hoe ver hij ging. Waarom??
Toch blijf ik er bij dat het nooit een reden mag zijn voor geweld.
als je sterker bent, mag je dat nooit gebruiken, Ik zal mijn dochter ook nooit slaan,ook al ben ik boos, ik zal haar ook niet vernederen,ook al ben ik boos. Het mag nooit een excuus zijn
Camel
20-07-2006 23:39
Ik zou iedereen willen bedanken die op mijn verhaal gereageerd heeft. Het zet me wel aan tot denken. Een nadeel vind ik dat ik mezelf meer toesta dat ik me zielig vind. Voor mij is dat niet goed omdat het me meer brengt tot mijn onderliggende gevoel van lamheid en apathie.Ik heb zo onderhand het gevoel dat dat helmaal nergens goed voor is.Op een of andere manier zou ik hier toch uit moeten komen. Wat doen anderen om zich weer goed te voelen? hoe kom je weer tot jezelf. Ik heb mezelf in mijn relatie totaal onaantrekkelijk gemaakt voor sociale contacten.Ik denk ook dat ik heel mijn leven al behoorlijk tegendraads ben geweest. Me overal tegen af zetten is een prima eigenschap van mij. Dingen niet goed vinden maar vervolgen een oplossing realiseren is een stuk moeilijker voor mij.Zo ook mijn problemen met mishandeling. Ik vind het helemaal fout maar zal dit nooit naar de buitenwereld(politie of familie)kenbaar kunnen maken.Het heeft lang geduurd voor ik op zoek ging naar een psychloog en nog langer deze contacten.Ik vind het verstandelijk wel heel goed dat mishandeling open komt te liggen.Schijnbaar help dat ook het terug te dringen!Mijn mishandeling duurd trouwens al heel mijn relatie en neemt in heftigheid alleen maar toe. Waar zal het eindigen of waar eindig ik, ik het het zelf in de hand. Het klinkt mooi maar de werkelijkheid is toch anders, het is verschrikkelijk moeilijk. Groet
Atrix
21-07-2006 15:20
Chiara, ik wilde kijken hoe ver hij ging omdat ik nooit had gedacht dat hij dit zou kunnen doen.
Ik snap de racties wel en ik weet dat hij niet in andere relaties geweldadig is geweest in tegendeel hij heeft zich bemoeid toen hij zag dta een vrouw geslagen werd.
Ik denk dat dit nu van moest komen omdat de oorzaak gevonden moest worden. En de oorzaak is mijn jaloezie en onzekerheid. Maar hij is erg sneaky van nature dat geeft die ook toe. Dat heeft hij welmoeten zijn om te overleven.
Het is heel complex, een hele voorgeschiedenis. Ik vraag niet om steun, maar ik wil het begrepen en dankzij jullie verhalen begrijp ik het dan ook heel goed. Ik was zowel dader als slachtoffer op dat moment, en ja het is heel wat anders dan wat jullie vertellen. Maar het leek mij wel raadzaam op tijd te begrijpen hoe het kan zijn en wat er moet gebeuren daar ik niet in dezelfde situatie wens te komen.
Het is dan ook juist dat aan het slaan vooraf ging dat hij zei: 'ja ik ben sneaky dan weet je het geen verrassingen meer en dat is het'. Er viel niet te praten en ben daarom enorm kwaad geworden. Dat accepteerde ik niet.
Als ik verstandiger was geweest was ik weggelopen. Ik zie het verschil wel. Ik hoop dat ik jullie niet heel kwaad maak, maar ik moest echt mijn positie bepalen.
blueeyes
21-07-2006 17:09
Hallo Atrix
Je kan iedereen zover krijgen hoor dat hij/zij je gaat slaan. Ik begrijp niet goed wat je denkt op deze site te vinden. Als ik je verhaal zo lees ben je helemaal geen slachtoffer maar gewoon een dader en zoek je allerlei uitvluchten om de schuld bij hem te leggen. Ik vind het sneu als je vriend al mishandeld is in zijn jeugd en hij nog niet eerder iemand in een relatie heeft mishandeld om hem daar dan nu van te beschuldigen terwijl jij alle grenzen voorbij bent gegaan. In wat je tot nu toe hebt geschreven zie ik helemaal niets wat het rechtvaardigd om hem te slaan of te treiteren. Wat voor spel speel je met deze man? en welke positie heb je nu voor jezelf bepaald dat je dader of dat je slachtoffer bent? Ik kan je alleen maar het advies geven ga alsjeblieft heel snel hulp voor jezelf zoeken want het is niet normaal om mensen zo tot het uiterste te drijven. Als ik het zo lees dan denk ik dat er met je vriend niets meer mis als met ieder ander mens en wens hem dan ook veel sterkte.
ellen
23-07-2006 00:37
Dag camel,
ik herken veel in jouw verhaal en dan vooral hoe je je voelt. Ik denk dat ik ongeveer het zelfde meegemaakt heb en het heeft de hele relatie geduurd. Ik voelde me waardeloos omdat ik niet in staat was mezelf in de relatie neer te zetten. Achteraf weet ik vrij zeker dat mijn ex-man eenpersoonlijkheidsstoornis
had.( Hij wordt nu verplicht behandeld) gesprekken waren altijd enorm frustrerend omdat hij verbaal zo sterk was en zo goed kon manipuleren. Ik ging er vaak tegen in omdat ik wilde laten zien wie ik was en hoe ik over dingen dacht.Ik won het nooit. De psychische klachten die ik had(en nog heb) heten
Compexe Posttraumatsche Stress Stoornis.
Je kunt het krijgen door langdurige
mishandeling door een vertrouwd persoon.
Het betekent dat je 'zelf' aangetast is. Het effect is o.a. afhankelijkheid.
De psycholoog waar ik bij in behandeling ben heeft mij duidelijk gemaakt dat ik niet zielig doe, maar dat ik daadwerkelijk slachtoffer ben.
Verder moet ik zeggen dat veel hulpverleners mijn situatie volstrekt verkeerd hebben ingeschat en deden alsof het een relatie-probleem was.Hij kon goed manipuleren en deed dat ook bij onze kinderen, mensen in de omgeving en hulpverleners. Ik kon bv niet bij mijn huisarts terecht omdat mijn man daar allerlei leugens over mij verteld had. O.a. dat ik psychisch heel labiel was en vaak van huis weg liep.
Nou, het hakt er wel in iemand zo met je om gaat, je gaat je steeds slechter voelen en dan is de circel rond.
Camel, je kunt het niet voorkomen. Het heeft niets met jou te maken. Als je die eisen aan jezelf stelt, kun je alleen maar falen. Machteloosheid is het wat ik die hele relatie gevoeld heb en ik wist niet waar het vandaan kwam.
Ik denk dat je inmiddels wel begint te voelen in wat voor situatie je zit.
Het fijnste wat ik nu mee maak( nu ik een relatie van meer dan 20 jaar heb be-eindigd) is, dat als ik iets doe, dat het betekenis heeft.Vroeger stopte ik alles in de relatie maar het werd steeds slechter.
Nu kan ik de vruchten plukken van wat ik doe, ik ben aan het opbouwen, durf weer wat contacten te leggen en dat voelt ontzettend goed.
Heel veel sterkte.Ellen
chiara
24-07-2006 10:14
Hoi Camel.
Je mishandeling bestaat uit schoppen spugen,koude douches,dat kan je toch nooit verdient hebben.Als iemand je geestelijk en lichamelijk probeert af te breken ,is dat nooit je schuld.
Als je niet bij hem weg wilt of nog niet kunt, probeer dan in de kleine dingen je geluk te vinden, Je werk, dat vind je leuk,men behandeld je daar goed,denk ik, zoals het hoort.
Probeeer dat ook bij de kinderen te vinden.In de bloemen in je tuin Stukje bij beetje. Dat zal je misschien kunnen genieten van kleine dingen en zo ook geestelijk sterker worden. Hij is gek,dom en aggressief, niet JIJ!!.
chiara
24-07-2006 10:21
Hoi Atrix,
Misschien kunnen jullie er samen wel uitkomen ,
Als hij geweld haat en zijn verleden kan verwerken en jij kan je angsten met zo iemand bespreken, dan is hij iemand die het nooit meer doet. Als je heel open en eerlijk tegen elkaar kan zijn en jullie hebben hulp die alles in goede banen kan leiden , succes.
Atrix
26-07-2006 11:35
Inmiddels zijn we twee weken verder en het gaat hartstikke goed. Ik ben me (mede door Jullie) bewust geworden van de situatie. Ik denk dat het allemaal bij dit incident zal blijven. Ik ben niet meer bang. Maar voorzichtigheid blijft geboden. Hij had zaterdag weer te veel op en toen trok die een beetje aan mijn haar, zo maar, heel raar.
Ik wilde toe opstaan en weggaan en toen was het ook over. Het blijft wel een punt van aandacht.
chiara
26-07-2006 19:01
Hoi Atrix, ik ben blij dat het goed gaat tussen jullie. Ik hoop alleen dat jullie met een goede therapeut nog over zijn verleden kunnen praten en over hoe jij je voelde die avond, zodat ook dat haartrekken nooit meer gebeurt.
Mischien omdat ik en velen hier weten dat het eigenlijk alleen maar gaat om respect tussen mensen, regel 1 ; behandel een ander hoe je zelf behandeld wil worden, zoals ik mijn dochter leer, heel veel geluk voor jullie
chiara
31-07-2006 18:30
Hoi Camel,
ik wilde weten hoe het nu met je is.
Als ik je verhalen nogmaals lees, lijkt het of je in een echte depressie zit.Die lamlendigheid en apathie zijn daar kenmerken van. Die negatieve spiraal moet je kunnen doorbreken misschien met hulp.
Je schrijft dat je niet bij de doelgroep mishandelde vrouwen wilt horen,wie wel? Het zegt volgens mij niet zo veel over ons. Misschien waren we te lief , op het moment dat we eigenlijk onze mond open hadden moeten doen.Misschien hadden we geen muur om ons heen , toen hij letterlijk en figuurlijk tegen ons aan schopte.Hij heeft met zijn gestoorde geest gezien dat het kon en heeft geschopt.
Als je een lievere man was tegengekomen had hij dat nooit gedaan.
Je moet nu alleen hulp hebben om uit die deppressie te komen, anders gaat het mis. Voor jou en voor je kinderen.
Helpt die psycholoog je ?
Camel123
02-08-2006 01:10
Hallo allemaal
Het is al erg laat,het is stil in huis en heb net verhalen gelezen.Moeilijk maar ook een steun dat verhalen zo herkenbaar zijn.Dat veranderd niet een ieders identieke leven maar het verdriet , pijn en machteloosheid lees ik in veel verhalen terug.Moeilijk omdat ik nog steeds niet begrijp en wil begrijpen dat ik er geen invloed op kan uitoefenen.Volgens mijn man heb ik die invloed wel en zou er met communicatie(open) geen mishandeling zijn. Man man mishandeld mij nl.als ik me voor de communicatie afsluit.Ik doe dit omdat ik geen begrip ervaar,mijn man trouwens ook niet. Volgens mijn psycholoog(2 we zijn in relatietherapie)reageren we constand op elkaar en voeren we alleen maar strijd.Ik ervaar in de communicatie enorm veel frustratie waar ik niets mee kan. Ik moet mijn ik weer terug gaan vinden en dingen doen die ik wil.Snapt iemand dat ik me daarvoor eerst goed moet voelen?Iemand reageerde op mijn vorige verhaal dat ik depressief lijk en dat is deels ook zo, denk ik.Het lijkt depressief maar ik heb een groot intern conflict. Ik heb nog steeds de overtuiging dat ik er met mijn man moet uit kunnen komen. Als ik ruzie heb denk ik dat niet meer. Ik ben dan boos en gefrustreerd dat het weer gebeurd.Te boos wordt mijn man ook verbaal gaat het dan over mijn grenzen. Het lijkt mij zo eenvoudig hier wat aan te doen.
Ik vind mezelf eigenlijk nu wel heel erg zielig. Ik heb vakantie en het liefst zo ik in een ander leven willen zitten of weer gewoon werken. Werken is voor mij een heel goede vlucht. Ik voel me er goed .Ja hoe gaat het met mij? mijn antwoord is slecht. Ik krijg mijn situatie nog niet veranderd.
-edit- verplaatst door admin
chiara
02-08-2006 12:13
mijn man er ik zijn ook in relatietherapie, bij zijn psychiater. Hij gaat zelf ook nog naar een psycholoog. Wat ik eigenlijk niet zo goed snap is, als een een geweldpleger is en de andere slachtoffer, hoe kan je dan relatietherapie krijgen. Bij relatietherapie moet je toch gelijkwaardig zijn. Wat vind jouw psycholoog daarvan?Mijn man zegt steeds maar(net als de jouwe dat hij mishandeld omdat ik iets niet goed doe, )In de trant van het was niet nodig geweest als jij.. twee vechten, twee schuld. Wat zegt zo,n therapeut dan? Als ik alleen met onze dochter ben dan gaat het geweldig, dan ben ik blij ,gelukkig en heel positief.
Op je werk ben jij dat toch ook. Blij en gelukkig.daar zit je toch geen ruzie te maken. Dan ligt het toch niet aan jou, of ben ik nu gek. Als je je gewaardeerd voelt hoef je de communicatie helemaal niet af te sluiten
sterkte
sanne
02-08-2006 13:36
Het ligt echt aan je man, niet aan jou. Het is heel logisch dat je je depressief gaat voelen door zo'n persoon. Die haalt je helemaal naar beneden. Relatie therapie heeft volgens mij ook niet echt zin, dan lijkt het alsof je wil zeggen dat jullie samen een probleem hebben, met elkaar. Maar dat is niet zo, Hij heeft een probleem, jij hebt daar niks mee te maken, hij zou zijn probleem met elke willekeurige vrouw kunnen hebben. Ik denk eerlijk gezegd dat je beter zonder een man kan zijn als met zo iemand. Hij moet zelf therapie volgen, en eens toe gaan geven dat het aan hem ligt en niet aan jullie samen, Twee vechten twee schuld? ik dacht toch van niet.
E-tje
02-08-2006 16:36
als jij je open zou stellen dan zou hij nog meer hebben om tegen je te gebruiken en dat is waar die gasten op zitten te wachten.... het moment dat ze je af kunnen breken tot op t bot.
Zou t niet doen als ik jou was ;o)
xxx
02-08-2006 21:14
Ze zoeken altijd je zwakste punt.
Bij jou lijkt me dat, jou geloof dat je er invloed op heb.Hij laat je geloven dat
dat je te snel op de kast zit en boos wordt.
marieke
03-08-2006 21:20
Mijn ex-man en ik hebben ook relatie-therapie gehad. Toen ik de therapeut opbelde en vertelde over de mishandeling, was hij heel duidelijk naar mij. Het probleem lag bij mijn ex (die daar heel anders over dacht)en het enige wat ik kon doen was weggaan omdat mijn man niet wilde veranderen. Het heeft me veel tijd gekost om niet meer te willen dat hij zou veranderden en in te zien dat ik daar niets goed of fout in kon doen. Nu ik weg ben, begin ik weer normaal te worden en ik snap niet meer dat ik het volgehouden heb. ik ben weer in de normale wereld.Geen verbijstering meer, geen onmacht, geen frustratie maar ontroering dat er mensen in mijn omgeving zijn die meeleven, die mij iets fijns willen geven.
nada
04-08-2006 01:10
hai allemaal,
tijd geleden dat ik hier was en jee wat schrik ik van je verhaal. ook ik werd gedwongen om in relatie therapie te gaan en daar vroeg zijn pschyloog aan mij in bij zijn van mijn gewelddadige ex: mevrouw zou t lukken t verleden te vergeten en door te gaan!!!!!!!!!
nou je kunt wel begrijpen dat ik wel door de grond kon zakken en toen moest ik nog met mijn ex mee naar huis..ik ging dood in de auto. want nu kon hij zeggen: zie je jij moet t los laten en door gaan....
en we moesten van de psycholoog samen dingen gaan doen, dus de week daarop organiseerde mijn toenmalige echtgenoot een dagje skieen.....nou ik ging zowat dood.....na tien jaar mishandeling moest ik maar een dagje gaan skieeen....
gelukkig heb ik toen gezegd, ik ga niet met jou in therapie, jij begrijpt niet wat je mij hebt aangedaan...
dus: de pot op met relatietherapie bij HUN psychologen...idioot dat is wat t is.
- streepje
04-08-2006 13:48
hmm ja ik snap alle verhalen wel. Ik zal ff vertellen hoe het bij ons ging, misschien hebben julie daar wat aan. Wij hadden 3 dubbele therapie. Hij kreeg als eerste een psychodiagnosties onderzoek, om te kijken wat er precies aan de hand was. En daarna kreeg hij zelf therapie, agressieregulatie enzo. Ook ik ging met iemand praten om zo alleen over me eigen dingen het te kunnen hebben. En dan gingen we dus nog samen. a whole lot of therapy. Maar ik denk dat als je eg wil, dat dat de enige manier is. Niet hij alleen, of jij alleen, of alleen maar samen. Maar allemaal! En als je wat grotere kinderen hebt, ook die! Als je er echt uit wilt komen, is van mijn menig dat dat de oplossing is. Naast het feit dat de man uiteraard wel moet erkennen en accpeteren dat hij een probleem heeft en hij moet er eg achterstaan en het willen, anders is het dweilen met de kraan open.
ok, ik hoop dat je wat aan mijn mening hebt!
Groetjes van streepje
Camel
12-12-2006 23:41
Ik Voel me slecht. Ik ben bijna een jaar in psycotherapie en het leverd niets op. Mijn man blijft mij zodanig frustreren(met momenten)dat ik niet in staat ben om normaal te functioneren. Ik verlies mezelf dan in mijn frustratie en doe dan verkeerde dingen. Dingen die ik eigenlijk niet wil en die slecht voor me zijn. Voorbeelden zijn veel roken, slecht eten, spelletjes op de computer etc. Kortom inadequaat gedrag. Praten leverd dusdanig strijd op dat ik uiteindelijk lam geslagen wordt. Dit door fysiek geweld of bedreigingen. Voorval nu. Ik sta af te wassen en mijn man laat het spoelwater weg lopen welke ik er net in gedaan heb. Ik zeg dat ik dit verveelend vind. Mijn man reageerd geaggiteerd door te zeggen dat ik moet stoppen. Ik moet zijn hulp accepteren en niet zeiken. Hij wil nl. alleen maar helpen.Het feit dat hij begint over mijn gedrag op de betrekking van hoe ik reageer maakt mij nog bozer. Dan zegt mijn man dat ik dood kan vallen en de ruzie is daar. Mijn man reageerd niet meer. Voor mij is het heel frusterend dat ik alleen gelaten wordt met mijn frustratie. Als ik thuis kom ligt hij in bed. Ik ga op een andere kamer slapen maar weet dat ik hierdoor wat mij betreft alles dwz de ruzie in stand hou. Ik zou willen dat alles mij niet zo frusteerde.
-edit- verplaatst door admin
sannie
13-12-2006 10:46
Het klinkt alsof er een ijskoude situatie is daar, en veel strijd en boosheid en machteloosheid. Hebben jullie al gedacht aan relatietherapie? Ik weet niet hoe erg de mishandelingen zijn, en wat je man voor iemand is, en of er nog liefde is, of alleen maar frustratie, maar er moet duidelijk iets doorbroken worden.
Vluchten in computerspelletjes lost ook niets op, je zegt het zelf ook dat je je daar ellendig over voelt.
Succes Camel.
Joanne
13-12-2006 14:55
Je voelt je alsof je niks goed kan doen, terwijl zoals hij zegt je alleen maar wilt helpel en dan raak je zo gefrustreerd en voel je je onbegrepen en zijn houding maakt het nog erger, uiteindelijk weet je het helemaal niet meer.
Uit frustratie at ik niks mer en viel alleen maar af. Dan dwong hij me wel weer om toch te eten en dat was dan weer "zorgzaam" en om mij te helpen natuurlijk. Ik kon ook nooit iets normaal doen en als ik gek werd en dus ook begon te schelden was ik een gestoort wijf dat hulp nodig had. Dus vraag ik mij af, waarom jij hulp hebt gezocht en niks help. Heb je er wel aan gedacht da thet nischien heleaal niet aan jou ligt?
ps, het is inderdaad heel dodelijk als de ander niks meer zegt en je alleen bent in je frustratie... dat maakt je ook gek.
heel veel sterkte
elisabeth
17-01-2007 18:52
Beste allemaal,
Ik herken vele dingen, vooral dat stil muisje en doen wat hij zegt om nog geen brokken te maken en de angst om het geweld.
En ja dat heb ik zeven jaar volgehouden dat ik volledig mijn zelfvertrouwen en eigen waarde kwijt raakte.
Wij zijn gaan scheiden en ondertussen is dit zeven jaar geleden.
Ik knok nog altijd om uit mijn isolement te raken en mijn eigenwaarde op te krikken.
En geloof me, dit komt in alle rangen en standen van de mensen voor.
Mijn Mrx is geen arbeider..., en dan kan je je voorstellen als je vrouw een klacht gaat indienen dat de represailles nog groter zijn.
Ik heb die moed gehad, maar het koste me veel moeite en tranen, en de gevolgen.......isolement.
Ik overweeg om profesionele hulp te zoeken.
Maar ik wens jullie allen heel veel moed, je kan eruit raken, geloof me.