Ik kijk nu ongeveer een half jaar op deze site en ik heb veel verhalen gelezen die erg herkenbaar zijn. Vele verhalen hebben mijn ogen geopend en mij doen inzien, dat een leven met geweld en continue angst niet gezond en normaal is. Ik heb ontzettend veel aan jullie gehad! Bedankt.
Ik heb mijn verhaal nooit durven schrijven omdat ik eigenlijk gewoon niet weet hoe ik moet beginnen. Ik vind het echt heel moeilijk.
Ik ben bijna 20 jaar en sinds drie maanden probeer ik mijn vrijheid weer terug te krijgen. Ruim vier jaar lang heb ik verkering gehad. Jaren met leuke momenten, maar vooral momenten die te erg zijn en die ik nog steeds niet over mijn lippen kan krijgen.
Op mijn vijftiende werd ik verliefd op een jongen, wat mijn leven zo veranderd heeft. Vanaf dag één was ik zo verliefd dat ik veel dingen niet heb opgemerkt en in veel spelletjes ben getrapt. Mijn ex is een meester in het manipuleren van mensen. Hij is zo’n typische aardige, spontane jongen, maar een duivel van binnen.
De jaloezie begon zo onschuldig, ik zag het als iets beschermends en niet als iets verkeerd.
De verbiedingen begon eerst zo simpel en zo makkelijk.
Ik weet eigenlijk niet eens hoe het allemaal zo ver heeft kunnen lopen, ik heb messen en wapens gezien en pijn gevoeld waarvan ik niet eens wist dat ik het kon voelen.
Maar weetje die blauwe plekken gaan wel weg, maar die littekens die hij in mijn gedachten en gevoelens heeft gegeven, verdwijnen maar niet. Keer op keer zie ik weer voor me hoe hij me vernederde, bespuugde, sloeg en met woorden zo klein maakte dat ik geen woord meer kon uitbrengen. Ik ben zo bang als iemand zijn hand onverwacht omhoog doet.
Ruim vier jaar lang mocht ik niets, en was ik een slaaf van mijn eigen vriend. Ik heb spijt van mijn keuzes die ik gemaakt heb. Hoe heb ik zo diep kunnen zakken . Dat ik nu zo angstig en verdrietig ben.
Tot op de dag van vandaag ben ik nog steeds niet boos op hem. Ik weet dat ik boos hoor te zijn, maar het lukt me gewoon niet! Ik ben boos op mezelf, boos dat ik niet meer realistisch na kan denken. Ik weet niet meer wat goed of fout is
Het moeilijke is dat hij me niet los wil laten, hij doet er alles aan om mij in zijn leven te houden. Hij is al drie maanden de liefste man op aarde en ook al weet ik dat die lieve man niet echt is, vind ik het toch zo moeilijk om achter mijn beslissing te blijven staan.
Ik vind het echt moeilijk kom mijn eigen keuzes te maken en na te denken over wat ik wil en niet wat hij wilt.
Ik hoop dat er een dag komt dat hij me écht vrij laat en me mijn eigen leven weer laat opbouwen.
Eigenlijk weet ik gewoon niet wat ik moet doen. Ik wil me weer vrij voelen, hoe doe je dat?
Moet ik aangifte doen? Moet ik alles negeren?
Ik weet het gewoon niet meer, er is niemand met wie ik dit kan delen. Ik durf het gewoon niet te zeggen. Ik zou zo graag alles er eens uit willen gooien, maar het lukt me gewoon niet.
Ik had me voorgenomen om open te zijn bij het schrijven van dit verhaal, maar zelfs nu schaam me.
Lieve Chanel,
het is heel dapper van je dat je met je verhaal begonnen bent.
Dit is de eerste stap naar een goed leven voor jou.ik herken heel goed dat je zo graag wilt delen maar niet over durft te praten.
Misschien kun je een afspraak maken met iemand van meldpunt huiselijk geweld, zij kunnen je verder helpen. Het is heel normaal dat je jezelf bent kwijt geraakt en dat je niet weet hoe je hier in je eentje uit kunt komen. Mij is het ook alleen gelukt met steun van de hulpverlening. probeer eerst iemand te vinden die je vertrouwd en die je kan helpen meer helderheid te krijgen. Ik ben bang dat jouw vriend niet van plan is jou je vrijheid te geven. Je zult het dus zelf moeten doen maar als je zo kapot gemaakt bent, lukt dat alleen met met steun van anderen. Heel veel sterkte. Inge
ingridje7
07-08-2007 22:40
Lieve Chanel.
Ik vind het fijn te lezen dat je veel aan deze site hebt, dat heb ik zelf ook nog steeds.
Dat je je nu realiseert dat je je vrijheid terug wilt is een hele goede stap en ook een van de moeilijkste.
Dat je nog steeds niet boos op hem bent dat baart mij zorgen!
Ik raad je dan ook echt aan om proffesionele hulp te gaan zoeken.
Iemand waar je je goed bij voelt en waar je je hele vehaal kunt vertellen.
Je hebt ontzettend veel meegemaakt en bent jezelf totaal kwijt geraakt.
Je weet dat het niet normaal is wat hij heeft gedaan maar je gevoel zegt heel wat anders!!
Meisje, je zegt dat je hoopt dat HIJ je vrij laat maar JIJ ZAL MOETEN LEREN OM HEM LOS TE LATEN!!
Zoek hulp, dan ga je ook zien dat je dit nooit mag negeren en dat aangifte doen weleens heel goed zou zijn!
Toen ik aangifte deed was dat een daad naar mijzelf!
Hiermee zei ik tegen mezelf :DIT NOOIT MEER!
Ik wens je heel veel sterkte toe.
Liefs Ingridje
Hesje
07-08-2007 22:53
Lieve Chanel,
allereerst wil ik zeggen hoe goed ik het vind dat je hem hebt kunnen verlaten!!!
Dat verhaal vertellen is heel moeilijk, ik heb er langer dan een half jaar over gedaan voordat iemand wist dat k niet bij hem ben weggegaan voor een ander maar omdat ik geregeld klappen kreeg. Je bent al heel ver, en daar heb ik zeker respect voor, je kan trots zijn op jezelf!!
Ik ben pas 18 geworden en dat vind ik best vreemd af en toe, zo jong en getekend voor het leven. die blauwe plekken vergeet je maar de littekens inderdaad niet en daar ben ik het helemaal mee eens! En dat lijken maar zo weinig mensen te begrijpen!
Ik ben het ermee eens dat je ex jou je vrijheid niet gaat geven. Ik ging er weer in geloven toen mijn ex weer lief ging doen en ben tot 5 keer toe bij hem terug gekomen. Laat je dit niet gebeuren, geloof me! De eerste keer ben ik 4 maanden van hem gescheidden geweest, dit kwam door een heel simpele maatregel, ik had per direct mijn telefoonnummer veranderd en niemand uit het dorp had het gekregen. Tuurlijk kwam hij opdagen voor de deur, dus ging ik nooit alleen naar huis of nam k juist de voor of achter deur.
De manier waarop ik mijn verhaal kon vertellen was dat er op een gegeven moment werd gerrodeld over mij, ik was ineens the bad guy en dat vond ik niet eerlijk! Ik zuiverde mijn naam en vertelde het, en tijdens het vertellen schakelde ik emoties uit, het was alsof ik een verhaaltje voor las wat over een meisje ging dat ik niet eens kende. Het is zeker belangrijk om het te vertellen want zoals jij zelf al zegt de littekens gaan nooit meer weg en de komende tijd zal je nog anders dan anderen reageren op bepaalde situaties. Dan is het handig als mensen daar rekening mee kunnen houden!
Ik merk dat hoe meer mensen weten wat er aan de hand is het me makkelijker afgaat, ik stel minder hoge eisen aan mezelf en er worden minder hoge eisen aan mij gesteld door anderen. Mijn vrienden zijn trots op me en dat word ik ook op een dag op mezelf!
Nu is het jou beurd meisje, en het gaat je lukken hoor!
kusjes!
Hulya
07-08-2007 22:59
Dag Chanel,
Wat goed van je dat je je verhaal hier met ons hebt gedeeld, dat is al je eerste stap. Ik herken het dat je je schaamt, doordat ik me ook schaamde dacht iiedereen om mij heen dat ik de gelukkigste vrouw op de werled was, mijn ex gedroeg zich naast andere erg lief. Dat je van hebt gehouden en dat je misschien nog steeds van hem houdt dat is zo te begrijpen. Je wordt verliefd op iemand en je verwacht dezelfde gevoeles terug maar helaas zijn er mannen die dit niet kunnen..
Misschien kan stap 2 voor jou zijn dat je met huiselijkgeweld belt ( www.huiselijkgeweld.nl daar kun je het telefoonnummer vinden van jou regio) daar kan je je verhaal aan iemand kwijt en heb je een luisterend oor. Die persoon ken je niet en kan je makkelijk dingen vertellen. Ik zou als stap 3 aangifte doen, ik denk dat aangifte voor personen zoals wij heel erg belangrijk is, door aangifte te doen laat je ook aan jezelf zien dat je het niet langer pikt, dat je voor je vrijheid kiest en dat je nu voor jezelf gaat vechten. Je bent zo jong..je zal zoveel leukere mannen tegen komen, die jou met respect zullen behandelen en aan jou gevoelens zullen denken. Ik ben zelf 5 weken geleden weggegaan bij mijn ex man, ik was 8 maanden met hem getrouwd en kende hem in totaal 2 jaar. Hij was mijn grote liefde, ik heb soms nog steed slast van huilbuien en ik kan hem niet uit mijn hoofd zetten terwijl hij mij geestelijk en lichamelijk heeft mishandeld, hij heeft mij zoveel pijn gedaan dat ik het in mijn hele levensloop niet zal vergeten. Ik ben trots dat ik nu eindelijk kan zeggen: Ik ben blij dat ik voor mezelf heb gekozen, want ik hou van mezelf ( ik probeer van mezelf te houden...)
Veel sterkte Hulya
zonn
08-08-2007 16:00
hee meiss..
ik ben 21 en ik heb ook een relatie met iemand sinds mijn 18e en ik herken mij precies in jouw verhaal.. bijvoorbeeld dat je snel schrikt van onverwachtse bewegingen, dat je je klein voelt en vooral dat jarloerse... wat ik wou zeggen tegen je is dat je alsjeblieft achter je beslissing wilt staan.. mijn vriend ziet me nog steeds als zijn slaaf en ik moet hem ook geld betalen.. het word alleen maar erger.. als je een tijdje rust hebt van hem ga je je realiseren dat het leven geweldig is en dat je niet meer bang meer hoeft te zijn, geen verantwoording meer af hoeft te leggen voor waar je heen gaat en je je eigen beslissingen kunt nemen.. ik zou zo graag zo'n kans willen als jij nu hebt.. wees trots op jezelf.. bedenk dat de gevoelens die je nu hebt ook deel zijn van zijn manipulatie.. zet desnoods punten op papier van de ideale man en vergelijk ze met zijn karakter zodat je afknapt op hem.. als je weet dat je in de verleiding komt door hem, probeer dan te denken aan de mishandelingen en hoe bang je was.. misschien lukt het zo om standvastig te zijn...
veel liefs zonn
ps: veel succes en geloof van mij en ik spreek vast namens iedereen dat jij het NIET waard bent om zo te worden behandeld en hou a.u.b. in je achterhoofd dat wanneer hij lief is, hij je manipuleerd..
ingridje7
08-08-2007 16:39
He Lieve Zonn
Ik hoop voor jou dat je ook gauw die kans gaat krijgen ( nemen ) die Chanel nu heeft.
Liefs Ingridje
Chanel
10-08-2007 00:35
Lieve Inge, ingridje7, Hesje, Hulya en zonn
Bedankt voor jullie reacties en vooral mooie woorden. Ik voel me gelijk een stukje minder alleen. Het is zo fijn dat er mensen zijn die begrijpen wat ik bedoel.
Ik ben echt blij dat ik een begin van mijn verhaal kwijt heb kunnen vertellen.
Ik heb gekeken naar verschillende hulpinstanties in de buurt en wat telefoonnummers bij elkaar verzameld. Nu alleen nog de stap zetten om daadwerkelijk hulp te zoeken.
Ik sta meer achter mijn keuze en besef dat mijn ex mij echt verkeerd behandeld heeft.
Het is alleen zo moeilijk om continu aan de negatieve kanten te denken. Het houden van overheerst soms toch wel. Ik probeer sterk te blijven.
Het is alleen zo moeilijk omdat hij mij blijft smsen, bellen opzoeken enzovoort.
Ik heb al een ander nummer, maar die heeft hij natuurlijk alweer…
Weet je wat voor gevoel me dat geeft, ik ben vrij gelaten uit de gevangenis, maar de politie houdt me continu in de gaten of ik niet weer een delict pleeg, waarvoor ik gestraft kan worden.
Ik hoop dat er dag komt, dat ik net zo sterk kan zijn als velen van jullie.
Lieve zonn, er komt een dag dat je opstaat met een glimlach. Een dag dat je kunt doen wat jij wilt en waar jij zin in hebt!
Ik hoop zo graag dat je een kans krijgt dat je er ‘uit kunt stappen’, heel veel sterkte en vergeet nooit dat ook jij het niet waard bent om zo behandeld te worden.
Groetjes Chanel,
Hulya
10-08-2007 10:02
Dag Chanel,
Wat goed om te horen dat je je niet meer zo alleen voelt! Ik begrijp heel goed dat het houden van nog erg overheest, ik heb zelf zulke nare dingen meegemaakt met mijn ex maar toch komt dat houden van op bepaalde momenten weer terug.
Mijn zus zei vandaag: als iemand van je houdt dan slaat hij je niet, dat kan gewoon niet. Je kan iemand toch geen pijn willen doen als je om iemand geeft???
Het doet mijn dan eigenlijk pijn om dit zelfs te horen, maar tegelijkertijd maakt het mij sterker. Ik ben blij dat ik opnieuw mag beginnen en zal nu beter opletten wat er op mijn pad komt. We komen maar 1 keer op de werelrd en ik wil er wat van maken. Ik wil met een glimlach mijn dag beginnen en lieve woorden horen. Ik wil met respect behandeld worden want dat verdien ik. En jij ook!! Jij verdient alles op zijn mooist. Een lieve man die je een lief smsje stuurt, geen smsje om zijn excuses aan te bieden omdat hij je zo slecht behandeld. Je komt vast een lievere man tegen want dat verdien je !!
Hij heeft zijn kans al gehad, hij weet dus niet hoe hij ermee moet omgaan, laat hem dan en laat zien dat je sterk bent..
Ik weet dat het moeilijk is, voor mij is het ook nog steeds zo ontzettend moeilijk. Maar weetje, het lukt ons wel.Op een dag kijk je terug en denk je; ik ben hier sterker van geworden, en ik blij dat ik voor mezelf heb gekozen..
Groetjes Hulya
Chanel
10-08-2007 12:41
Lieve Hulya,
De woorden van je zus hebben me echt aan het denken gezet. Het klopt dat iemand die van je houdt, je niet hoort te slaan!
Het klinkt alleen zo makkelijk he...
Ik heb je verhalen gelezen en ik ben dan geen Turkse, maar mijn ex is ook van Turkse komaf, ik kan goed begrijpen dat jou situatie nog veel gecompliceerder is. De eer en trots maakt alles nog zo veel moeilijker.
Ik hoop dat jij ook je eigen leven weer krijgt, en dat je eindelijk de rust en liefde weer zult vinden.
groetjes Chanel,
Mandy86
10-08-2007 20:54
Hoi Chanel,
Allereerst wil ik tegen je zeggen dat ik het knap van je vindt dat je toch je verhaal hebt verteld.
Ik heb ook hetzelfde meegemaakt als jij en ik raad je aan om er wel een melding van te maken bij de politie, je doet dan geen aangifte maar het wordt wel geregistreerd als hij je weer iets aandoet hoef je alleen maar de politie te bellen en ze staan voor je deur.
Het is misschien raar dat ik het zo zeg maar ik praat uit eigen ervaring.
Mijn ex vriend heeft me twee jaar lang geslagen, mij gedwongen om sex met hem te hebben ( terwijl ik zelf niet altijd wilde), hij heeft me bedreigd met messen en andere wapens. het was een hel!! En ik was zo bang voor hem, op een bepaald moment hield ik niet eens meer van hem maar haatte ik hem alleen nog maar. maar was te bang om weg te gaan.
Hij had ook wel eens een periode dat hij weer lief leuk en aardig deed, maar trap er alsjeblieft niet in.
Bij zulke mannen wordt het van kwaad tot erger, het lijkt alsof de duivel ineens in ze zit.
Toen ik het uit wilde maken met hem heeft hij me 5 keer gestoken met een mes, hij zei ''als ik je niet kan krijgen krijgt niemand je''. Ik wil niet dat het bij jou ook zo uit de hand loopt vandaar dat ik je aanraadt om er een melding van te maken.
Het is voor mij nu 2 jaar geleden dat ik die heftige ervaring meegemaakt heb.
En heb er nog wel eens last van terwijl ik nu een vriend heb en die heeft me echt laten zien wat houden van is.
Ik gun jou ook een vriend die wel écht van je houdt en je vertroetelt.
Je verdient veel beter dan de loser die je nu hebt.
Ik hoop dat je er iets aan hebt.
Veel sterkte
Liefs Mandy
zonn
19-08-2007 22:58
lieve chanel,
ik vind het fijn om te horen dat het wel iets beter gaat met je.. probeer toch gebruik te maken van de hulpinstanties.. al is het alleen maar om je verhaal kwijt te kunnen. Ik lees dat je soms nog moeite hebt met je gevoelens, om sterk te zijn bedoel ik. Ik wens je veel sterkte en probeer al deze berichten vaak te lezen zodat het je sterkt.. Ook door dus 'gebruik' te maken van zo'n hulpinstantie wordt er telkens aan herinnerd dat wat hij gedaan heeft, niet door de beugel kan. Het is misschien wel moeilijk in het begin om er telkens aan herrinert te worden maar dan hou je ook goed in je achterhoofd dat je nooit meer in zo'n situatie meer wilt verkeren.. En dat verdien je!!
Bedenk ook nog dat je persoonlijke gesprekken.. zij kunnen je recht in je gezicht kijken en ZIEN dat het moeilijk gaat, en je beter helpen..
Chanel en INgridje7 bedankt voor jullie lieve woorden, jullie weten niet wat dat voor mij betekend. Het helpt echt om mijn hoofd er weer goed erbij te houden en me kracht te geven om idd op een dag op te staan met een (oprechte) lach en een gelukkig gevoel..
heel veel liefs van zonn
Tamara
20-08-2007 14:59
Hoi meid,
jammer dat je verliefd bent geworden op zulk type. Maar het is nu zo en je moet verder. Ik denk dat het altijd moeilijk zal blijven en waarschijnlijk blijf je je aangetrokken voelen tot zulke mannen.
Maar wees er op bedacht dat zulke mannen je weerhouden van de zoektocht naar jezelf, je eigen intimiteit enz. Probeer te ontdekken waarom jij op hem viel. En niet op iemand die gezond en stabiel is. Meestal is er bij zulke vrouwen iets mis met hun eigen gevoelswereld. Ik zou zeggen, probeer te weerstaan aan de verleidingen van hem en ga op zelfonderzoek uit. Dit is ook: met vriendinnen op stap gaan, alleen naar de sauna gaan, op je kop gaan staan, buikdanslessen gaan volgen, eender wat,... Het is het beste wat je kan doen voor jezelf en mooi bijkomstig, ook voor hem!
Take care,
Tamara
Chanel
23-09-2007 22:59
Lieve meiden,
Herken je dat moment, dat het de hele dag goed gaat tot dat je alleen bent. Ik heb dat de laatste week iedere dag. Het ging de afgelopen maand best goed me, ik kon al mn gevoelens best onderdrukken. Alles ging gewoon z’n gangetje. Ik heb heel veel leuke dingen gedaan, die ik al in geen jaren had gedaan. Ik onderneem veel dingen en probeer weer de oude Chanel te worden, maar toch geeft het me geen goed gevoel.
Mijn ex heeft me heel erg gestalkt, me achtergevolgd, bedreigd, en geprobeerd fysiek ‘aan te pakken’, zoals hij dat noemt.
Dankzij jullie berichtjes heb ik de stap genomen om een melding te maken bij de politie. Ik vond het echt verschrikkelijk, echt heel erg. Het voelde echt niet goed aan.
Ik had vervolgens een afspraak gemaakt om aangifte te doen, maar ik ben toch niet gegaan. Iets in me houd me tegen, ik weet niet wat het is, maar ik heb het gevoel dat wanneer ik aangifte doe alle ellende weer opnieuw begint.
Weet je wat ik zo moeilijk vind om continu te doen alsof er niets aan de hand is. Het lukt me gewoon niet om mn gevoelens te uiten.
Ik kan niet huilen of verdrietig zijn. Zelfs als ik alleen ben lukt het me niet. Ik voel me kut maar het lukt me niet om dit op welke manier dan ook te uiten.
Bedankt dat jullie even naar me willen luisteren, heel veel sterkte allemaal,
Xx Chanel
-edit- verplaatst door admin
ingridje7
23-09-2007 23:41
Lieve Chanel.
Je schrijft dat je je gevoelens goed kon onderdrukken en dat je veel leuke dingen hebt gedaan!
Zou het kunnen zijn dat je eigenlijk aan het weglopen bent voor jezelf??
Bang om onder ogen te zien wat er allemaal met je gebeurd is en eigenlijk nog!!!!!!
Bang voor welk gevoel er naar boven komt als je de beerput van verdriet open maakt??? Ik denk echt dat je er op deze manier niet uitkomt.
Heb je al hulp gezocht bij een maatschappelijk werker of psycholoog?
Of gewoon bij iemand waar je je verhaal kunt doen en die je wil helpen, zodat je je gevoel kunt uiten?
Dat is echt hard nodig hoor. Je kan dit niet binnen houden!!
Veel sterkte en liefs
Ingridje
marijkie
24-09-2007 19:50
lieve chanel
je verhaal is heel herkenbaar ook ik kon niet meer verdrietig of noos of iets voelen.toch moet je proberen om er met iemand over te praten iemand die je echt vertrouwd en waar je jezelf kunt zijn niet alle gevoelens hoeven in 1 keer te komen maar vroeg of laat komen ze en dan tegelijk en dan weet je niet waar je moet beginnen probeer het stukje bij beetje.
liefs marijkie
daisy
26-09-2007 15:08
weet je chanell,
ik weet wat je voelt ik hou 21 jaar alles binnen en weet me soms geen raad meer ik kan niet meer huilen nu wordt ik als ik bang wordt ijskoud tot in mijn botten.
ik heb nu eindelijk een site gevonden waar ik ook mijn verhaal kan doen ook al is het heel moeilijk ik ben mishandeld zowel geestelijk als lichamelijk ik heb 2 weken terug nog de politie moeten bellen ook ik ben vaak afgehaakt en denk dan ach laat maar, maar chanell eens houd het op en kan je neit verder en dan gaat het je leven beheersen bij mij is dat nu 21 jaar later pfff wat een tijd zeg.
als hij voor de deur staat wordt ik ineens steenkoud en overmand door angst dat kan toch nooit goed zijn??
nou meid sterkte met alles en neem een keer de stpa om wel te gaan
groetjes daisy
Marjolein
29-09-2007 00:57
Lieve Chanel,
Het is heel zwaar wat je doormaakt. Ik ben zelf ook een keer aangifte gaan doen bij de politie, om vervolgens de dag erna bij hem op de stoep te staan vol tranen en excuses dat IK hem dat aangedaan had. De dag erna kreeg hij een brief van de politie waarin stond dat hij geen contact meer met mij mocht opnemen terwijl ik vrolijk naast hem lag.. Ik begrijp dus wat je voelt.
Het is hoe moeilijk dat voor je is heel erg belangirjk je gevoelens te uitten. Wanneer je dit niet doet, zal het helaas harder terugkomen dan wanneer je het meteen op het moment verwerkt. Het moet er ooit uit, je kunt er niet voor weglopen, hoe hard je dat ook probeert. Het is er altijd totdat jij er aandacht geeft en er iets mee doet.
Gestalkt worden is vreselijk. Het beneemt je vrijheid, je adem, je leven. Je kunt niets meer en je bent doodsbang. Ik hoop dat je ex je niet meer lastigvalt en je weer rust hebt. Afleiding hebben en leuke dingen doen is heel erg goed, maar je moet af en toe ook plaats maken voor je verwerking. Dingen doe jou helpen hierin, misschien helpt het om van je af te schrijven, of om er met iemand over te praten. Hier kun je in ieder geval altijd terecht en met iedereen persoonlijk mailen.
Het is in ieder geval al een hele moedige stap van je dat je hier hulp hebt gezocht. Lieve meid, veel sterkte ermee. Geloof in jezelf.
chanel
03-10-2007 08:54
Bedankt voor jullie lieve reacties. Het klopt dat ik mijn eigen gevoel echt uitschakel. Ik weet alleen niet hoe ik met alles om moet gaan. Ik kan zo goed doen alsof er niets aan de hand is.
Misschien is het wel een goed idee om er met iemand over te praten. Ik denk dat ik morgen maar een afspraak ga maken bij de huisarts. Pfft wel erg moeilijk lijkt me dat.
Misschien kan ik via die manier alles een plekje geven... Ik hoop het.
Liefs Chanel
-edit- verplaatst door admin
Ingridje7
03-10-2007 08:54
He lieve Chanel.
Niet denken dat je een afspraak gaat maken maar DOEN!!!!!
Je zet een stap voor jezelf! Probeer het positief te zien.
Laat je hier ff weten of je goede hulp hebt gevonden?
Liefs ingridje
-edit- verplaatst door admin
Hulya
13-10-2007 21:00
Dag Chanel,
Ik ben al zo lang niet meer op de site geweest, maar ik was erg benieuwd hoe het met je gaat?? Ben je nog bij je ex trouwens ik had het niet zo goed doorgekregen..
Ik ben nu al 4 maanden weg bij mijn ex maar heb het best moeilijk. Maar ik ben ondanks alles blij dat ik voor mijzelf heb gekozen..
Hij was mijn grote liefde, ik denk niet dat ik snel weer verliefd word op iemand het zal me altijd heel veel pijn doen.. Maar door een man zo gekleineerd te worden en respectloos behandeld worden is pijnlijker dan alles voor een vrouw.
Groetjes Hulya
Chanel
15-10-2007 23:59
Lieve allemaal,
Ik heb vorige week een afspraak gehad bij de huisarts. Ik kon het gewoon niet over mijn lippen krijgen om mijn verhaal te vertellen. Het lukte me gewoon niet. Ik baal er nu wel van en ik ga echt weer in een nieuwe afspraak maken en ik wil het dan echt gaan zeggen.
Weet iemand misschien hoe ik dit het beste kan aanpakken? Ik ben zo gewend om altijd te doen of alles goed gaat, dat ik niet weet hoe je in vredesnaam over je verleden begint.
Lieve Huyla, ik hoop dat het een stukje beter met je gaat! Mijn ex was ook mijn enige liefde, mijn enige vriend, maar als ik er nu op terug kijk, noem ik dat geen liefde. Een man hoort respect voor je te hebben, lief voor je te zijn en van je te houden zoals je bent!
Je verdient echt beter dan continu geweld, bedreigingen, beledigingen, schelden en ga zo maar door.
Je bent veel meer waard!
Lieve Ingridje7 bedankt voor je reacties en adviezen!
Liefs Chanel,
ik
16-10-2007 08:28
Je kan het ook opschrijven ,en je hoef niet alles uit te leggen .Je hoeft niet in details te treden .Je kan het dan opzeggen of laten lezen .
Veel sterkte
Hulya
16-10-2007 15:38
Hoi Chanel,
Het gaat vandaag beter met me, al heb ik vannacht geen oog dicht gedaan.. Ik heb dagen dat ik me zoo slecht voel, het is niet normaal dat je je als mens zijnde zo slecht kan voelen..
Je hebt gelijk dat is geen liefde die wij van hun hebben gekregen een man die slaat kan toch niet van je gehouden hebben het is onmogelijk. Het is zo pijnlijk allemaal het liefst wil ik de opstaan en alles vergeten alsof het een nachtberrie was en mijn normale leven weer oppakken maar helaas gaat het niet zo makkelijk. Het is een proces die we moeten verwerken dat is zo moeilijk het duurt zo lang allemaal. Ik ben nu 4 maanden weg bij mijn ex en soms moet ik aan hem denken en dan mis ik hem zo erg dat ik van moet huilen en dat ik me zo ellendig voel. Ik kan niet meer eten en ben heel erg afgevallen, ik wil er normaal uitzien maar dat gaat niet. Ik kan gewoon niet eten.
Ik hga naar een dietiste die mij helpt maar ik ben weer afgevallen dus ik ben benieuwd of ik wel weer ooit de ouwe word. Ik wil gewoon mijn normale kleren aandoen , ik wil normaal zijn..
Nou meid, hoop gauw weer wat van je te horen.
Groetjes Hulya
Chanel
17-10-2007 13:10
Hoi Hoi,
Hulya wat vervelend dat je zo afgevallen bent, wanneer je je beter voelt zul je vast weer wat meer kunnen eten. Ik denk dat het vanzelf wel weer komt. Ik ben ook erg afgevallen en ik probeer heel regelmatig te leven en op tijd te gaan slapen.
Het is alleen zo moeilijk als je slecht slaapt, ik doe vaak geen oog dicht omdat ik bang ben voor een nachtmerrie.
Weet je wat het voor mij zo moeilijk maakt, ik weet dat mijn ex niet goed voor mij is en dat hij een steekje los heeft zitten, maar toch kan ik niet boos op hem zijn.
Het is zo moeilijk om afstand van iemand te nemen waar je zoveel voor gedaan hebt, en zoveel van gehouden hebt.
Meid je gaat het echt redden! Je bent al uit je huwelijk gestapt en al vier maanden lang kies je voor jezelf!
Ik weet dat het als Turksevrouw erg moeilijk is omdat iedereen over je gaat praten. Mijn ex is een turkse man en de hele familie staat gelukkig achter mij. Daar ben ik zo blij om, vooral omdat de familie erg groot is en zodra er iets gebeurt iedereen mij zal helpen.
Dat nadenken over alles kost me zoveel energie, ik hoop dat er een dag komt dat ik met een gerust hart kan opstaan en de toekomst met veel plezier in kan gaan! En dat hoop ik natuurlijk voor iedereeen!
Liefs en kusjes Chanel,
Chanel
28-10-2007 19:57
HoiHoi,
De laatste twee weken lijken maar niet voorbij te gaan. Ik ben veel vrij van mijn studie en ik probeer iedere dag te studeren, maar het lukt me gewoon niet. Het alleen zijn vind ik zo moeilijk. Er komen zo veel gevoelens naar boven waar ik echt niet mee om kan gaan.
Ik begin nu pas te voelen wat er allemaal is gebeurd. Ik mis mijn ex verschrikkelijk. Opeens kan ik alleen maar aan de leuke dingen denken, die we samen hebben gedaan.
Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om naar hem terug te gaan, maar ik vind het toch verschrikkelijk om er continu aan te moeten denken.
Het gekke is dat ik niet moet huilen ofzo helemaal niet. Ik kan gewoon totaal geen rust vinden, niet slapen, eten, studie, werk het loopt allemaal niet.
Drie personenen in mijn omgeving weten wat er werkelijk is gebeurd. De rest van de wereld denkt dat ik een perfect leventje heb. Dat is zo raar he, ik kan alles zo goed verbergen. Ik ben echt een ster in me anders voordoen.
Ik probeer alle ruzies die ik met mijn ex gehad heb te analyseren en ik pieker me suf hoe het zover heeft kunnen komen.
Ik ben geslagen omdat ik verkeerd bukte in bijzijn van zijn vrienden, Ik ben geslagen omdat ik een man (per ongeluk) aankeek. Je kan het zo gek niet verzinnen of ik heb er een klap voor gehad. Ik had een keer eerder een likje van mijn ijsje genomen dan mijn ex, waardoor ik het ijsje sneller ophad, klap gehad. Ik denk dat ik nu pas onder ogen durf te zien hoe extreem alles was.
De afgelopen maanden kon ik alles verbergen door veel leuke dingen te doen en mijn gevoel uit te schakelen. Maar nu ..Ik ben echt op.
Ik moet telkens aan één ruzie denken, Ik was zestien jaar en ik wilde naar een feestje toe van een vriendin van me. Natuurlijk moest ik eerst 'toestemming' van mijn ex hebben of ik wel naar feestje mocht. Hij deed best relaxt en ik zou vrijdag gaan.
Op de betreffende dag was ik bij hem, ik zei dat ik moest gaan omdat ik me nog even wilde douchen en omkleden.
Op het moment dat ik dat zei, kreeg ik zo'n harde klap, dat ik bewusteloos op de grond viel. Na enkele minuten/ secondes werd ik wakker. Mijn ex stond met een pistool voor me en had een riem in zijn handen. Ik was half van de wereld en besefte niet wat er aan de hand was. Ik had zo'n hoofdpijn. Zijn familie en vrienden waren gewoon beneden. Ik ben toen zo hard geslagen dat ik gewoon nu vier jaar later nog steeds een bult om mijn hoofd heb zitten.
Het enige wat hij tegen mij kon zeggen was: Als beneden iemand merkt dat je hebt gehuild, snij ik je kop eraf.
Hoe kan het in vredesnaam dat je als jongeman je vriendin zo'n pijn doet? Hoe kan het dat ik nog steeds van zo'n monster hou?
HOe komen jullie de nacht door? Hoe praat je hierover? Ik heb echte goede vriendinnen, maar ik durf het gewoon niet te zeggen. Laat staan tegen mijn familie....
Ik wil nu niet een zielig verhaal neerzetten, maar ik hoop gewoon dat iemand me wat tips kan geven..
Ik moest het even kwijt...
liefs Chanel
-edit- verplaatst door admin
maria
28-10-2007 20:46
Hallo ik kan niet echt veel raad geven als alleen paar telefoonnummer en beetje zeggen waarom ik ben 23 jaar mishandeld en misbruikt ik zit nu pas alleen vanaf 20 juli 2007 ik zit nu midden in scheiding en ben door hem nu 2 jonger kids kwijt
0900 - 555 44 45 voor huiselijk geweld
0900-0101 voor slachtoffers hulp die geven advies
Mail bv met stichting SOS of met stichting zijweg
Dat kan jou nu geven die weten jou weg te wijzen
Maria
en kan alleen zeggen denk na liefde of geweld wat wil je graag
maria
28-10-2007 20:47
en kan nog iets zeggen
familie of vrienddin vertellen kan goed zijn of niet een ding ze zullen niet begrijpen is voor hun veelste moeilijk omdat niet erin zitten huisarts kan ook helpen ermee ggd en mondriaan ook wees alleen voorzichtig dat mijn advies
maria
ingridje7
28-10-2007 22:29
Lieve Chanel.
Een tijdje terug vertelde je dat je een afspraak bij de dokter ging maken. Heb je dat ook gedaan?
Liefs Ingridje
Chanel
28-10-2007 23:00
Hoi Ingridje7
Ik heb een afspraak gehad bij de huisarts, maar ik durfde het niet te zeggen. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen...
Ik klapte gewoon helemaal dicht. De dokter reageerde heel rustig en vroeg of ik later nog eens terug wilde komen.
liefs Chanel
Chanel
28-10-2007 23:03
Misschien moet ik maar eerst een algemeen nummer bellen, zoals Maria aangaf.
Dan is de stap niet zo groot, en hoef ik het nog niet in 'reallife' te vertellen.
Bedankt voor de telefoonnummers Maria,
groetjes Chanel,
R
03-11-2007 00:32
21 jaar en sinds vorig jaar wist ik het een naam te geven..
Huiselijk geweld. Dat is waar sprake van is bij mij thuis.
Ik ben de oudste thuis, heb nog 2 jongere broertjes.
Mijn moeder en vader zijn nu 25 jaar getrouwd en ik vraag me af waarom zij nog bij elkaar zijn. Al vanaf toen heeft hij mijn moeder mishandeld en gezien als LAAG.
zoveel meegemaakt!! Mijn vader heeft ons helemaal kapot gemaakt en tot nu toe gaan we nog steeds kapot in huis.
Ik zeg maar zo. Dit gezin is gewoon abnormaal.
Heb vanaf kleins af aan alles gezien en meegemaakt, ik dacht dat het normaal was allemaal.
Heb er nooit zo gezeten als hoe ik er nu mee zit.
IK weet dat ik 21 ben en dat ik weg kan hier uit deze gevangenis maar mijn moeder dan?
WE hebben nooit de politie gebeld, of het aan iemand verteld. we zijn nooit in gezinstherapie gweest of iets dergelijks of naar een maatscxhappelijk werker of psygoloog. Helemaal niks. Het is zo onbekend allemaal.
Anderen zien mijn vader als een heilig man. HIj is open en staat altijd voor iedereen klaar. Helpt iedereen in de maatsfchappij . Super populair bij iedereen.
Echt niemand zou dan ook zeggen dat hij het slecht met zn gezin voor heeft.
WEL DUS. WAarom doet hij dit ons aan?
ik ben nu een beetje een krom verhaal aan het vertellen omdat ik gewoon niet zo goed weet waar ik moet beginnen..
ik weet 1 ding. ik ben het zat. er moet iets gebeuren. voordat ik en me broertjes ouder worden en er oorlog is in huis.
Op dit moment slaapt mijn moeder bij mij in mijn bed elke avond. ieder moment denk k dat mijn vader binnen komt en weer eens inrampt.
Ik weet het niet meer. ik zit met mijn studie werk en stage en probeer zo weinig mogelijk thuis te zijn.
ik werk me eigen kapot. ben 24 uur per dag bezig. zelfs op zondag werk ik om weg te lopen voor de problemen.
Voor alle anderen die verschrikkelijke dingen meemaken huiselijk geweld. heel veel sterkteX
ingridje7
03-11-2007 00:41
Lieve R.
Ga alsjeblieft hulp zoeken!!!
Hij mag dit jullie niet langer meer aan doen. Het is al veel te lang stil gehouden.
Gooi het naar buiten en kom voor je zelf op. Hoe Moeilijk ook voor je maar jouw moeder heeft haar eigen verantwoordelijkheden.
Ga uit die gevangenis, zoals je dat zelf zegt en ga hulp zoeken.
Dit houd je niet vol!
Ik wens je heel veel kracht toe.
Liefs ingridje
Anneke
04-02-2008 16:58
Hoi...
Ik weet helemaal niet waar te beginnen.
Over een 16maand terug wordt ik verliefd op een turkse man,na een 4tal maanden samen vertelde hij mij dat hij al 23jaar gehuwd was en 5kinderen had,daar stond ik dan.
Hij wou onze relatie niet stop zetten want hij houd van mij zegt hij.
Natuurlijk goedgelovig stemde ik er mee in,ik zelf ben alleenstaande met 2kids.
Nu is het voor mij de hel geworden.
Zijn vrouw is hier achter gekomen,zij heeft mij gebroken ribben geslagen plus mijn zoontje ook geslagen,omdat hij mij wou verdedigen.
Ik ben nu zo bang want zij laat mij niet met rust.
Ik heb deze wel bij de politie aangegeven.
Ik wil uit deze relatie stappen,want ik ben te bang geworden,hij begint mij nu ook te slaan,hij wil niet dat ik zijn vrouw ga verder aangeven.
Ik ben ondertussen al naar een andere stad verhuisd,maar overal vindt hij mij terug.
Ik wil niet meer blauw staan,maar wat moet ik nu doen????
Ik durf hem oon niet te gaan aangeven.Ik durf gewoon niet meer naar buiten alleen.
Hij zegt dat alles mijn schuld is,en ik moet nu binnen blijven van hem zo dat zijn vrouw nog kan buiten komen.
Hoe stop ik dit AUB.
Ook wil hij bij mij de relatie verder zetten,maar ik hou het niet meer vol.
Ik ben zo ontzettend bang.
Ik hoop dat iemand mij helpen kan,maar ik kan echt niet naar de politie,want dan ga ik er niet goed van zijn.
Alvast bedankt voor het lezen.
Anneke
ellis37
04-02-2008 21:54
Hoi Anneke,
Kan me goed voor stellen dat je hier uit wilt en het is goed dat je hulp vraagt.
Zelf denk ik dat het goed is om op de een of andere manier naar een steunpunt
huiselijkgeweld te gaan als dat niet lukt probeer dan telefonisch kontakt met hun
op te nemen.
Het is misschien weinig advies maar ik hoop dat je er iets aan hebt boven aan
de pagina bij links kun je ook info vinden voor eventuele opvang.
Ik hoop dat iemand je verder kan helpen zodat je hier uit komt.