Ik ben best bang om dit op te schrijven maar ik wil het toch proberen omdat de pijn zo erg is dat ik er iets mee moet doen.
Ik ben drie jaar geestelijk en fysiek mishandelt door mijn ex.
Ik ben nu 21. Ik ben nu twee maanden van hem af, nadat hij mij het laatste jaar op de meest pijnlijke manieren heeft proberen bij zich te houden. Bedreigen, publiekelijk vernederen, een fake zelfmoordpoging, systematisch stalken (bellen, smsen, aan m'n deur staan, langs mn huis ronddwalen en schreeuwen, pogingen om mij aan te vallen): vanalles heeft hij geprobeerd om mij te behouden. Ik ben er een paar keer ingetrapt, zoals bij zijn zelfmoordpoging waarbij ik echt dacht dat hij mij nodig had en ik hem wilde helpen. Natuurlijk was dit een middel van hem om mijn aandacht te trekken. Mijn ex lijdt aan een narcistische persoonlijkheidsstoornis, gediagnosticeerd door een psychiater. Hij dient acuut opgenomen te worden, maar weigert dit pertinent want Hij is niet ziek en ''iedereen die dat denkt moet ter plekke vermoord worden.'' Voor de buitenwereld is hij sociaal, charmant, intelligent, zorgzaam, wanneer zijn masker valt is hij een gevaarlijke psychopaat die geen spaan van je heel laat.
Ik verviel vaak in het ideaalbeeld van onze liefde dat hij mij altijd en eeuwig voorhield. Het was allemaal schijn. Het idee dat jij de enige bent. Zijn grote liefde. Hier heb ik het erg moeilijk mee gehad: ik vond het ZO geloofwaardig hoe hij vertelde dat ik zijn passie, zijn liefde, zijn vrouw was. Met mij wou hij oud worden, met mij zou hij gaan wereldreizen. Om vervolgens 360 graden om te draaien en te veranderen in een grote duivel. Hij was de engel en de duivel ineen. Het geloof in de engel heeft het altijd overwonnen, en zelfs nu verlang ik nog naar die engel. Maar ik weet dat het een schijnwereld, een acteerspel van hem is, om mij te manipuleren. Het is niet echt. Deze tegenstelling in een persoon heeft me erg verward. Maar ik heb me vooral systematisch kapot laten maken. Er is nu heel weinig van mij over.
De persoonlijke schade die ik van de afgelopen jaren voel, voelt echt ondraaglijk. Ik vind het zo erg wat er allemaal is gebeurd. Iedere miniscule situatie heeft er bij mij ingehakt en zit nu vast als een grote brok pijn en verdriet in mijn maag. Ik weet niet hoe ik met deze pijn moet omgaan.
Hoe kan ik al het vernederen, de ontelbare keren agressie, het kleineren, manipuleren, uitschelden, slaan, de vreselijke dronken buien waarin ik keer op keer doodsbang was en hij de ergste dingen deed en zei, alle keren dat hij me keihard liet vallen, enz. in godsnaam een plek geven? Ik voel me letterlijk en figuurlijk verrot getrapt. Het ergste was de vernedering.
Ik zou het heel fijn vinden als ik van jullie kon horen hoe jullie deze pijn verwerken, hoe dit aan te pakken, want ik voel me erg wanhopig en hulpeloos. Kunnen jullie me alsjeblieft helpen, ik zit echt vast in mijn pijn. Alleen al herkenning zou me veel steunen.
Lieve Marjolein,
Iedereen heeft een andere manier om iets te verwerken. De een vindt het in sport, de ander in muziek. Ikzelf heb mijn verleden verwerkt door er over te schrijven in de vorm van gedichten. Ik heb zelf hulp gekregen van Slachtofferhulp, alleen was ik daar niet tevreden over. Maar dat verschilt per persoon. Ik ben erg blij dat je deze site hebt gevonden. De mensen op deze site staan dag en nacht klaar voor lotgenoten. Wij weten als geen ander hoe het is om op deze manier te moeten leven. Je wordt geleefd. Het op je tenen lopen herken ik zo in je verhaal. Zelf had ik ook jouw leeftijd toen ik voor mezelf koos. Maar het heeft nog een jaar geduurd bij me voor ik hem daadwerkelijk niet meer in mijn leven had. Ik ben nu 3 jaar verder en heb mijn verleden achter me kunnen laten. Ik weet ook dat jij dat kunt.
Ik ben zo trots op je dat je voor jezelf hebt gekozen en dat is ook iets wat jij van jezelf moet vinden. Je bent dapper, echt waar. Je bent het waard om gelukkig te zijn.
Ik wens je heel veel sterkte met je verwerkingsproces en als je wilt praten kun je me een mailtje sturen via deze site.
Heel veel liefs,
Deborah
sannie
20-08-2007 08:55
Hoi Marjolein, ik herken het een en ander in je verhaal, en ook van je gevoel waar je in zit. Zou je een keer willen msn'en?
misschien kunnen we elkaar tot steun zijn.
liefs van sannie
Tamara
20-08-2007 14:34
Hoi,
wat een ellende zeg heb je meegemaakt.
Het maakt je depressief, boos en bang.
Dat is normaal. Het enige wat je kan doen lijkt me, is zo goed mogelijk voor jezelf zorgen, dingen alleen of samen met anderen dat maakt niet uit, maar ik denk dat je op die manier weer moet leren genieten... Want dat lijkt nu heel ver weg. Life sucks sometimes, zeker voor mensen die zich aangetrokken voelen tot tegenstrijdige en labiele wezens. Probeer te ontdekken waarom je je tot zulke mensen aangetrokken voelt. En dan begint een nog grotere ellende, dan moet je je bezig houden met jezelf, je eigen ik, maar dan ben je wel op de goede weg... En jij bent al bezig...
Hou vol!!!
Groetjes,
Tamara
ingridje7
20-08-2007 15:34
Hoi Lieve Marjolein.
Dat je zo bang bent om je verhaal te doen snap ik heel goed hoor.
Het voelt een beetje als verraad naar hem he. Het begin van voor jezelf opkomen en kiezen voor jezelf is nu een feit en dat voelt heel erg eng.
Je weet dat je niet meer terug mag en kan gaan naar dat "leven" wat je had.
Nu moet je helemaal leren wie je zelf bent en uit eigen ervaring weet ik dat dat heel erg moeilijk en eenzaam voelt.
Jouw relatie met hem was gebasseerd op hem en niet op jullie samen.
Je hoopte van wel en dacht vast dat ooit alles goed zou komen en hij zou gaan zien dat jij de ware was.
Ach meisje, wij vrouwen leven nog teveel met de bewuste boeketreeks!!
De werkelijkheid is heel anders.
Nu is het echt heel belangrijk om dingen voor jezelf te gaan doen. Hoe moeilijk ook. Voorlopig zal je nog veel verdriet hebben en het is heel goed omdat er uit te laten komen maar blijf er niet in hangen.
Al doe je elke dag maar iets kleins.
Hoe moeilijk nu voor je maar echt waar je zal zien dat je elke dag ietsje sterker word.
Ga een nieuw luchtje kopen, nieuwe kleding, andere muziek, nieuwe mensen ontmoeten enz. Dingen doen voor jezelf zonder erbij na te denken wat hij er van vind. Dat is echt heel belangrijk!
Je eigen gevoel en gedachten gaan ontdekken.
Ik lees veel boeken die mij inzicht geven in mezelf en waarom ik dit allemaal heb toegelaten.
Voor mij is het nu 3 maanden geleden enbij mij gaat het echt een stuk beter.
Ik ben veel minder zenuwachtig en angstig.
Het komt voor jou ook. Heus! Maar elke dag een stapje en ook geregeld een klein stapje terug!
Bedenk goed wat hij je heeft aangedaan en dat je dat nooooooit meer wil.
Ga voor jezelf!
Veel sterkte en liefs
Ingridje
Marjolein
21-08-2007 20:35
Hallo iedereen, ontzettend bedankt voor jullie reacties allemaal, vind het heel erg lief en ben blij dat er mensen zijn waarmee ik kan praten die me begrijpen. Het voelt echt als een verademing om op deze site te zijn. Ik voel me op het moment echt niet goed, de pijn knaagt voortdurend. Alles suist door m'n hoofd heen van wat er allemaal is gebeurd, het voelt als een grote brok spanning die ik maar moeilijk getemd krijg. Ik zou graag met jullie willen e-mailen en/of msnen maar hoe kan ik jullie e-mailen?
Sannie: ik zou graag met je willen msnén, alleen moet ik er dus nog even achter komen hoe dat werkt.
Tamara: wat ik heel erg herken in jou is dat je heel erg vecht met het engel - duivel principe; aan de ene kant is hij de ideale man, die geweldige prins waar je werkelijk alles aan zou willen geven, maar die ene duistere, destructieve kant duikt dan weer op om je te verslinden. Ik voel er zelf nog steeds erg veel pijn van dat die engel niet de echte ex was, maar een schijnwereld, een manipulatiespel. Ik voel pijn om dat ik DIE man niet heb kunnen krijgen. Dat is een van de ergste pijnen die ik kan voelen voor mezelf, want hoe krijg ik het verdomme klaar om zo'n man, zo'n duivel te missen!!!! Daar vervloek ik mezelf vaak om.
Ingrid: je zin ''Jouw relatie met hem was gebasseerd op hem en niet op jullie samen.'' is zo waar. Dit heeft bij mij ontzettend lang geduurd eer ik dit inzag. Eerst dacht ik dat het aan mij lag, daarna ging ik ''ons'' veranderen, maar ik was bezig om iets te laten bloeien wat nooit heeft bestaan. Dat is zo frustrerend, het lijkt zo geloofwaardig hoe zij je vertellen dat jij hun toekomstvrouw bent. Maar alles, ieder klein detail , was inderdaad gebaseerd op Hem. Het is nu ook zo raar om mijn energie enkel voor mijzelf te hebben. Ik ben nu echt in een nieuwe fase aangekomen qua verdriet en dat is onder ogen zien wat hij allemaal gedaan heeft. Het is nu mijn pijn en heb inmiddels geleerd om alleen te zijn en niet meer met hem bezig te zijn.
En dan is er nog een laatste iets waar ik echt gek van wordt, misschien herkennen sommige van jullie dit ook; sinds hij mij zo gestalkt heeft ben ik bijna obsessief bang dat ik hem tegen kom. Hij woont drie straten verderop. Iedere keer als ik uit mijn raam kijk (en dat is VAAK als ik thuis ben..), ben ik bang dat hij er loopt en zie ik ook veel mensen die op hem lijken. Wanneer ik uit mijn flat loop en in het gebied eromheen, ben ik bang. Loop echt vaak trillend en zwetend erlangs, zeker omdat ik dus al vaak ben tegengekomen. Het beheerst mij als ik uit mn deur ben. Ik zou het namelijk niet kunnen verdragen hem te zien. Dan word ik helemaal gek. Dan denk ik: daar loopt degene die mij zoveel pijn heeft gedaan en herleef ik alles weer. Hij is mijn trauma en ik wil hem gewoon niet zien. Ik ben echt zo zenuwachtig buiten. Hebben jullie nog tips hoe ik hier een beetje rustiger van kan worden?
maria
22-08-2007 10:57
tja zo zie hoe vergissen kan in man kijk mijn verhaal mijne is al 23 jaar met mijn bezig geweest ik heb leven gehad als hel onder naam maria vind mijnverhalen mannen mogen te veel in deze wereld
sannie
24-08-2007 14:10
Ja mannen mogen teveel en vrouwen laten te veel toe
sannie
24-08-2007 16:08
Goeie zet Abbieke,
Lieve Manuela, als je naar het prikbord gaat en je klikt daar op een naam die een onderwerp heeft gestart, krijg je een overzichtje waarin onder andere staat: verzend email naar...
welkom zou ik zeggen ik wil graag met je praten, heb zelf ook een hoop achter de rug, misschien kunnen we elkaar helpen. liefs sannie
-edit- verplaatst door admin
abbygail
24-08-2007 16:11
ooooooh had hele reactie met oa uitleg over de site en welkom enz maar die #$%*&^code vergeten te kopieeren,en nu moet ik weg ik kom erop terug sorry abby .....liefs
-edit- verplaatst door admin
sannie
24-08-2007 16:34
Hi hi, arme abbieke, jaja rotcode he, grrrrrrrrr, komt goed meis,
dikke knuf van sannie
-edit- verplaatst door admin
Marjolein
24-08-2007 17:24
hoi Sannie,
Ik zie je naam niet staan bij het prikbord. Hoe kan ik met je e-mailen en/of msnen? xxx
ingridje7
24-08-2007 17:55
He lieve Manuela.
Goed van je, dat je deze site hebt gevonden!
Je zult hier veel herkenning vinden en dat zal je zeker gaan helpen bij het steeds meer gaan kiezen voor jezelf.
Ik vind het knap van je dat je al hulp hebt gezocht bij het riagg.
Ik hoop voor je dat je de juiste persoon treft en waar je je goed bij voelt, want dat is erg belangrijk.
Liefs Ingridje
-edit- verplaatst door admin
japke
25-08-2007 09:00
hoi,
als je met vragen zit of een luisterend oor zit je hier goed.
we staan voor je klaar.
iedereen heeft zijn eigen verhaal,meschien herken je je in de een meer dan in de ander....
ik ben er voor je.....net als de rest....
groetjes japke
een kaars met een klein vlammetje...versprijd enorm veel warmt.
warmt voor iedereen hier.
-edit- verplaatst door admin
ina
28-08-2007 01:04
Ja,Manuela...duurde bij mij ook een tijdje alvorens ik door had hoe het werkte hier.
Blijf maar proberen.
Ik vraag me af hoe het met je gaat??
Hier zit je goed en veilig...
Als je zover bent dat je verhalen van anderen kunt lezen..zul je de warmte van de reakties opmerken.
Heel vaak van steeds dezelfde betrokken en bewogen lieverds die zelf het één en ander meemaakten.
Heej vrouwen..jullie zijn echt super..
Ik hoop Manuela dat je snel mag lezen hoe deze sterke vrouwen hier voor iedereen een goed en wijs woordje hebben.
Helaas kan ik verstandelijk vaak dingen beredeneren,maar de emoties slepen me mee.Aard van het beestje.
Veel sterkte:Ina
-edit- verplaatst door admin
marjolein
25-09-2007 00:10
Het gaat niet goed.. het gaat zo niet goed. Ik heb hem vandaag gezien, van een afstand bij het stoplicht, en die paar seconden brengen me compleet van slag. Ik word echt helemaal gek, ik mis die goede kant. De ideale man, Daar hou ik van .. zo was hij. Ik doe er alles voor. Terwijl hij me tegelijkertijd helemaal kapot mishandelde. Ik blijf hangen aan hem, ik blijf het doen. Waarom kom ik niet los van hem ,na alles wat hij gedaan heeft. Hij heeft me zo vreselijk kapot gemaakt. En dan toch nog dat verlangen. Ik snap mezelf niet. Echt niet. Hij kan me nog steeds maken en breken, ook al ben ik al drie maanden niet meer bij hem geweest. Hij heeft alle macht. Fijn dat ik zo zwak ben om dit toe te laten.
Ik kan het maar niet verkroppen dat ik die ideale man niet krijg, dat is alles voor mij. Het is een obsessie. Dan ben ik gelukkig, dan ben ik gered. Dan hoef ik het niet meer alleen te doen in deze wereld. Ik voel me zo verloren en eenzaam. Ik kan het niet alleen.
sannie
25-09-2007 08:45
Lieve marjolein,
ik hoop dat ik je vandaag op msn spreek.
dan kunnen we elkaar weer even moed inspreken. Liefs van Sannie.
-edit- verplaatst door admin
ina
25-09-2007 21:35
Lieve Marjolein,
Ja...dat is net wat ik voel....precies hetzelfde.
Het slijt wel een heel klein beetje,maar als het je in de greep heeft..op die momenten dan is dat gevoel zo allesomvattend.
Ik woon nu twee jaar apart..en toch had ik dat moment dat ik hem belde en zei dat het zo niet verder kon.Hierdoor is hier de "probeerfase"uit ontstaan..die ik zelf wilde.
Maar toch,je gelooft het misschien niet..de drie maanden van jou(dat je geen contact had) en de twee jaar van mij...ze hebben toch een werking.
Dat ervaar je dan als je weer omgang met hem hebt.Ik ben in gezelschap veel zekerder...het valt mensen op(ook met hem erbij).Het zal hem ook niet ontgaan en mijn onzekerheid was wel iets wat hem altijd stoorde.Nu denk ik dat het door de echte verplichte zelfstandigheid is gekomen(iets waartoe hij mij niet in staat achtte.Het is een kringloop waarvan je toch de vruchten plukt(je deed het toch maar die drie maanden zonder hem).
Zonder dat je het in de gaten hebt is er een proces op gang gezet.
Los van de hele moeilijke momenten die je nu weer in de greep hadden zijn er ook andere tijden en momenten(waarin je het niet hebt) en die vallen je niet meer op.
Ja, ik herken het: waarom heb ik die(of geen man)? waarom ben ik voor hem niet de moeite waard?Waarom behaagt hij me niet?Waarom ben ik alleen?
Dat gevoel is heel erg..en tegelijk weet je dat het een obsessie is.Liefde laat zich niet dwingen..
En ook ik..zie hem nu vaker..voelde me vandaag beter..op een verjaardag samen met hem..terwijl me opviel dat ik helemaal los van hem,mezelf vermaakte.
Ik heb dus echt(zonder het te weten) dingen geleerd.Het was de pijn waar jij nu ook in zit.Honderden keren die pijn en er alleen door heen..
In het begin toen hij weg was,lag ik hier op de vloer...en jankte en schreeuwde in een kussen.
Dit zit heel diep..
Nogmaals wil ik zeggen dat dit proces heel persoonlijk is en met tijd en verwerking te maken heeft.Soms moet men dingen steeds dichterbij laten komen..dat gevoel als men gekwetst wordt.Dat gevoel dat we allemaal kennen en omhoog kruipt vanuit je tenen..en je dan voelt..durft te voelen: dit wil ik niet...dit WIl IK NIET.
Dat kan nog honderd keer herhaald worden totdat het voor JOU genoeg is..terwijl het voor een ander niet eens zo ver hoefde te komen.
Ik spreek nu over verbaal geweld..dominantie en over kritiek.
Meer..zou ik ook zeker niet toelaten.
Het kwartje valt pas als jij er rijp voor bent.Het is geen excuus,maar zo ervaar ik het.
Wens je alle goeds..en blijf voelen..
en probeer toch door te zetten,want je was op de goede weg.De pijn gaat ook weer over..als je het over je heen laat komen.
Jij ben jij.Ik ben ik.Delen is nodig om dit proces bewust te laten worden.
Hoe zegt Abbytje ook weer altijd over die éénheid?
Liefs:Ina.
-edit- verplaatst door admin
ina
25-09-2007 22:01
Marjolein,
Nog even verder...las in je verhaal: ik kan het niet alleen.
Als iemand dat ooit dacht: dan ben ik het wel.Hij had vele jaren nachtdiensten.Dan zat ik op tot het ochtendkrieken.
Zelfs toen de kinderen hier nog woonden.
Alleen zijn was voor mij onaanvaardbaar en echt niet te doen.
Hij wist dat..en zei steeds dat ik een aansteller was..en dat ik beslist de enige niet zou zijn.
Toen hij twee jaar geleden weg liep,zal hij dit zeker als machtsmiddel hebben gebruikt.Maar ik hield het vol..huilend en schreeuwend en met de muren pratend.
Niet lang daarna werd ik verliefd op een ander...maar ook die man kon niet bij me zijn..hij droeg me misschien wel door de ergste fases heen door zijn aandacht voor mij.Nu denk ik soms..zou deze verliefdheid een reden hebben gehad?Een functie?los van de ander "mogen".?
Ook deze man zat en zit "vast"in een oud stramien van "geen aandacht" krijgen en altijd maar zorgen voor een ander.
Met deze man heb ik nu een contacloze periode afgesproken.Het was ook weer "de tijd"die dit aangaf.We hadden elkaar alles gegeven..en de tijd vroeg weer om andere dingen en prioriteiten.
Zo dus nu mijn besluit om te zien wat de twee jaar apartheid met mijn man met hem en mij deden.Zolang mensen groeien zul je altijd iemand tegen komen die je als het ware "gezonden"wordt.
Het valt me nu weer niet mee deze andere man "niet"te zien..en toch weet ik dat er duidelijkheid moet komen en ik een ander niet alleen mag gebruiken om mijn aandacht "binnen"te halen.
Of leegte en pijn te verzachten.
Er is een "rest" die de volheid van liefde omvat.Degene die voor mij bestemd is,zal hopenlijk in het licht komen.Ik zelf stond dat in de weg,door de pijn die jij ook hebt.HET ABSOLUTE WILLEN DAT DE ANDER JE LIEF HEEFT.
Geloof me, en vergeef me mijn lange verhaal..dat ik weet waar je over schrijft.Ik geloofde altijd maar dat ik zoiets zou voelen..
Liefs :Ina
-edit- verplaatst door admin
abby
25-09-2007 22:41
hoi lieverds,
abby zegt altijd:
E.L.T.O(eenheid lijdt tot overwinning)
love u all abby xxx
-edit- verplaatst door admin
ina
25-09-2007 23:12
Grappig Abbytje dat je het zo snel aanvulde..
Ja zo is het: E.L.T.O.
Knuffel:Ina
-edit- verplaatst door admin
inge
25-09-2007 23:14
Een man kan je niet gelukkig maken als je zelf niet gelukkig ben .Je moet eerst van je zelf houden .Een man moed een aanvulling op je leven zijn .
Geef het de tijd de pijn en het verdriet ,ik ben 15 mnd verder vraag me soms ook nog of waarom hij is het gewoon niet waard zelfs voor ze kind niet wilde hij niet in therapie .
Moed blij zijn dat ik met rust gelaten word ,maar aan de andere kant boos dat hij niks om ze zoon geeft .Het ergste is hij roept de hele dag papa hij kent ze papa niet vanaf 5mnd niet meer gezien .
inge66
-edit- verplaatst door admin
Marjolein
28-09-2007 18:05
Hallo lieve meiden,
Ontzettend bedankt voor jullie reacties!! Sorry dat ik zelf zo laat reageer, ik ben even een tijdje flink weggezakt. Maar nu ben ik weer een beetje terug, mede dankzij jullie!! Ina je verhaal raakte me enorm. Inderdaad.. dat absolute willen dat iemand je liefheeft. Dat is het. Dat is precies de kern van mijn pijn. En dan dat HIJ me liefheeft. Maar hij is alles behalve lief. Ik zie dan inderdaad alles negatief, gevoel dat ik nog niets opgeschoten ben, terwijl ik wel degelijk verder ben. Ik ben niet meer naar hem toe gegaan. Ik had makkelijk op zijn pogingen in kunnen gaan, maar ik deed het niet.
Bij mij is het grote probleem dat ik een enorme angst heb om op eigen benen te staan. Ik heb moeite met volwassen worden. Daardor zoek ik mijn veiligheid bij anderen, in dit geval hem. Hij heeft dit gevoel voor de volle 100% uitgebuit en misbruikt. Heel vals. Maar nu ben ik er los van en daar ben ik heel blij om. Nu nog het alsnog leren alleen te zijn en zelfstandig+onafhankelijk te worden. Het is zwaar, meiden.. echt zwaar. Maar op dit moment kies ik voor mezelf. (INA: IK WIL HET NIET MEER. Ik voel het!! jaaa!!! en nu nog vasthouden) Ik ben de enige die mijn pijn en leegte kan oplossen. Dat kan de mooiste prins op het witte paard niet. Ik hoop dat het me lukt. De afgelopen 2.5 jaar met hem hebben het er in ieder geval niet makkelijker op gemaakt.
Ik wil even kwijt dat ik jullie allemaal supersterk vindt. Ik heb echt respect voor jullie. We helpen elkaar hier, deze site is een geweldig initiatief. Die herkenning en het gevoel dat er naar je geluisterd wordt, dat is zo waardevol mij. Bedankt allemaal.
Liefs,
Marjolein
-edit- verplaatst door admin
sannie32
28-09-2007 19:23
Lieve Marjolein,
je bent een geweldige meid en ik ben ontzettend trots op je. Zo jong nog en al zo als een dijk in het leven staan. Intelligent en lief en open, jij komt er wel! Liefs van sannie.
-edit- verplaatst door admin
Marjolein
29-09-2007 00:32
Lieve allemaal,
Ik hoop dat zoveel mogelijk van jullie dit zullen lezen en er iets aan hebben. Wat is dit in ons: we verlangen terug naar iemand die ons mishandelt/kapot gemaakt heeft.
Mijn theorie is dat juist doordat we ons zo ellendig voelen over wat zij ons hebben aangedaan, verlangen naar liefde en geborgenheid. We gaan dan terug naar een beeld waarin we dit voelden. Onze (ex)partners hebben ons deze ideale liefde allemaal gegeven. Allemaal. Echter.. dit beeld is NIET ECHT. Een schijnwereld, een illusie. Het was hun wapen om ons voor zich te winnen. Ze zijn hier meesterlijk in getraind. Ze moeten op de een of andere manier verbloemen hoe verknipt ze daadwerkelijk zijn, dus spelen ze de rol van ideale partner. Ze zijn vaak sociaal, charismatisch, intelligent.. maar dit is een buitenkant, een omhulsel. Een luchtbel die uit elkaar spat op het moment dat je hem aanraakt: van het mooie is niets meer over.
Waarom is deze liefde een illusie? !! Mensen die zo met hun partner omgaan kunnen NIET van iemand houden !! Als je van iemand houdt, mishandel je die persoon niet (zowel geestelijk als fysiek). Klaar. Wanneer je hem/haar mist, denk dan hieraan. Het heeft daarom ook geen zin om iets met deze persoon op te bouwen.
Dit is een feit.
Lieve allemaal, ik hoop dat jullie dit begrijpen en onthouden zodat jullie niet de keuze maken bij hem terug te gaan. Ook ik ben ontelbare keren teruggegaan, maar ik doe het niet meer. Ik weiger het. Ook al lijkt hij nog zo oprecht, intens en passioneel, zij brengen ons niets dan ellende. Zij houden niet van ons, het is pure manipulatie! Niets meer dan dat.
KIES VOOR JULLIE ZELF!!!! Ik weet dat dit loodzwaar is. Ik zit er zelf middenin. Maar het is echt het beste. Dit is wat IK wil. We blijven vasthangen aan iets wat niet bestaat en niet echt is. Wij hebben hen niet nodig. We hebben onszelf nodig. Wanneer wij afhankelijk blijven, kunnen zij ons maken en breken. Zij hebben dan de macht. Neem deze macht terug over jezelf.
Jullie bezitten allemaal over deze kracht, dat weet ik 100% zeker. Het levert je het ware geluk op. Echt waar.
Sterkte allemaal en geniet!!
-edit- verplaatst door admin
Ina
29-09-2007 01:25
Hallo Liefjes..
Zo erg...zo'n lang verhaal weer eens foetsie..ik kan het niet nog eens overdoen.
Marjolein...vervolg je koers..je zit op de goede weg.
Allemaal fijn weekend van :ina.
-edit- verplaatst door admin
Marjolein
29-09-2007 01:27
Dank je Ina. :) tip: typ het eerst in word en sla het dan op, dan gebeurt dat niet meer. Slaap lekker meid, knuffel van Marjolein
-edit- verplaatst door admin
linda
29-09-2007 06:17
hallo marjolein! wat mooi en goed beschreven
en applaus voor jou hoor ik had laatste tijd niet zo zin om tereageren op verhalen maar las wel mee en wat mij op valt bij jou verhaal is dat je in eerder verhalen dat jij steeds sterker aan het worden bent!!
kei goed van je!!probeer dit gevoel vasthouden wijffie!!
wat je schrijf is zo herkenbaar het gemis,het verlangen steeds op en neer maar probeer nu alleen op tegaan !
knuf linda
ingridje7
29-09-2007 11:52
He Lieve Marjolein.
Helemaal top om te lezen dat je steeds meer door gaat krijgen dat je heel veel kracht in jezelf hebt.
Ik ben hartstikke blij voor je en ik vind het ook erg fijn om nu een positief verhaal te lezen.
Dat doet mij ook erg goed!!!
Wij vrouwen komen er wel hoor.
WOMENPOWER!!!
Een dikke knuffel
Ingridje
Sanne
30-09-2007 16:18
Vind het geweldig hoe je het omschrijft.... Ik zit er middenin en kan geen beslissing nemen..... Wil wel, weet diep in mijn hart dat dit zooo fout is maar kan het nog niet... Ben bang dat ik de verkeerde beslissing neem....
Marjolein
30-09-2007 20:27
Hoi Sanne, het is inderdaad heel moeilijk. De verleiding om erheen te gaan is heel groot. Maar lieve meid, ik ken je verhaal niet, maar aan je tekst te lezen is het niet goed. Denk aan de gevolgen voor jou zelf bij hem.
Is er een kans dat je op lange termijn gelukkig met hem zou kunnen worden? Heeft hij respect voor je? Behandelt hij je eerlijk en gelijkwaardig? ..
Ik hoop dat je eruit komt. Denk heel goed na over wat je doet. Probeer vooral naar je verstand te luisteren en niet naar je gevoel. Deze is vaak misleidend. Ik weet dat ze het altijd andersom zeggen, maar ik ben het er in mijn geval niet mee eens. En ik denk dat dat voor veel andere vrouwen hier ook op gaat.
In het artikel van het verhaal van de geweldige vrouw achter deze website stond: ''Wij verwarren afhankelijk zijn maar al te vaak met houden van.''
Dit is zo motiverend en inspirerend geweest voor mij. Mijn ogen gingen nog verder open. Ik heb het zo vaak geroepen: Ik hou van hem!!! Maar het is niet zo. Ik was 100% afhankelijk. Maar, nu pas ik daar voor. Ik kies voor mezelf en wil dat niemand anders de controle over mij heeft dan mijzelf.
Succes Sanne, geloof in je eigen kracht. Het zit er. Het is alleen even goed graven.
Tamara
01-10-2007 19:07
Dank je voor je toelichting, het ondersteunt me.
Merci
Tamara
Madeleine
02-10-2007 11:03
Hallo Marjolein,
Wat je schrijft is zo juist. Het voelt ook echt allemaal zo. En dat maakt het ook zo verwarrend, je weet wat goed is voor jezelf maar je doet het tegenover gestelde. De wanhoop, pijn verdriet, boosheid enz....ik word er zo moe van.
Lieve vrouwen, ik dank jullie dat jullie het vertrouwen hebben om je verhaal hier te delen. Het steunt me enorm in mijn eigen strijd. Die eigenlijk nog het meest in jezelf zit.
xx Madeleine
DD
02-10-2007 21:57
Je volkomen gelijk ik heb het nu al 3 maanden volgehouden en ook aangifte gedaan van alles..Mijn dochter is nu 3,5 maanden oud al is het afentoe moeilijk..Maar we zijn beter af zonder...Al is het soms moeilijk..
Hulya
14-10-2007 18:50
Dag Marjolein..
Ik heb net je verhaal gelezen en zag ook dat jij een berichtje voor mij had achtergelaten. Het is raar dat je zoiets meemaakt he? raar dat er zulke mensen bestaan die je proberen kapot te maken terwijl jij alleen maar gelukkig wil zijn en een beetje liefde wilt.
Ik begrijp jou zo goed, de pijn die je voelt de boosheid het komt zo bekend voor. Ik ben trots op je dat je al 2 maanden weg bent bij hem. Je hebt 3 jaar van je leven aan hem gegeven en nu moet het stoppen! Je bent nog zo jong en weetje je gaat nog zoveel leuke dingen meemaken, je zal op een dag de prins op het witte paard zelfs tegenkomen, je verdient het beste..
Ik heb nu na 4 maanden zoveel pijn nog steeds..Ik heb dagen dat ik me zuper goed voel maar dan heb ik weer dagen dat ik me zo ellendig kan voelen. Het is pijnlijk omdat ik van hem hou. Ik denk aan de dagen dat ik het zo leuk met hem had. Hij was ook zo lief eerst, hij behandelde mij als zijn prinsesje. Ik was nog nooit zo verliefd geweest. Hij deed mij zoveel pijn maar toch wilde ik bij hem zijn.. Ik ben nu bij mijn ouders en heb echt rust. Iedere dag zoveel ellende meemaken maakte mij helemaal kapt ik kon het gewoon niet meer aan. Het werd te veel ik wilde zelfs doodgaan zo erg was het. Hij was iedere dag dronken en sloeg mij zo hard dat ik zelfs niet normaal kon lopen meer. Ik had altijd bevroren vlees zodat ik het meteen op mijn gezicht kon zetten..
Ik probeer mijn leven weer op t epakken en wil gewoon gelukkig zijn. Ik ben hard bezig met mijn studie en ga in januari voor 4 maanden naar Turkije voor mijn stage.
Hoe gaat het verder met jou, zit je nog op school of werk je al? Ik zou je heel graag willen helpen. Als je een luisterend oor nodig hebt of steun dam mag je dat zeggen. Ik weet heel goed dat het erg moeilijk is voor je nu, je bent 2 maanden weg maar ik denk dat je het nu erg moeilijk het dat weet ik van mezelf. We moeten elkaar steunen en helpen..
Groetjes Hulya
Marjolein
15-10-2007 13:30
Hoi Hulya,
bedankt voor je reactie. Ik zit nu weer een aantal dagen in een diep dal, hiervoor ging het goed. Ik heb dat precies hetzelfde, op en neer .. ik ben op het moment misselijk van pijn. Ik kan erg moeilijk dragen wat er allemaal gebeurd is. Tal van herinneringen van die lange tijd schieten me non stop te binnen en ik kan ze niet verwerken. Ze flitsen aan me voorbij en ik voel steeds de pijn die ik op dat moment voelde.
Ik heb er geen last van dat ik hem mis. Heb ik lang gehad, en kan ook weer terugkomen. Zit nu meer in de fase dat ik het hartverscheurend vind wat er allemaal is gebeurd. Bovendien ben ik panisch bang dat ik hem tegenkom. Niet omdat hij mij iets aan zal doen, maar omdat ik het niet aan zou kunnen zien om hem te zien. Ik durf de straat niet meer op bijna, het is een obsessie.
Ik zie het ook even niet meer zitten. Zou eigenlijk moeten werken maar zit thuis omdat ik niet naar buiten durf en omdat ik teveel pijn voel.
Ik heb het gevoel dat je heel goed bezig bent. Hou vol, je kunt mn msn adres krijgen als je dat wilt.
Groetjes
Hulya
15-10-2007 16:56
Hoi hoi,
Wat vervelend dat je je zo ellendig voelt, maar het hooert er allemaal een beetje bij.. Het is niet niks wat je hebt meegemaakt. Ik heb ook dagen dat ik zo misselijk ben van de ellende dat ik zo veel moet huilen en dat ik dan zelfs aan de dood denk, maar dan heb ik weer opeens een dag dat ik me supergoed voel.. Het is erg moeilijk allemaal, het is een soort rouwproces die we moeten verwerken. Het is niet makkelijk allemaal, je verwacht natuurlijk niet dat jij zoiets meemaakt. Hij liet de eerste dagen natuurlijk ook een hele andere kant vanzich zelf zien..Een lieve kant waar je behoefte aan had een lieve man die je altijd bij je wilde houden maar helaas heeft hij dat niet volgehouden en heeft hij de beest in zich meteen laten zien.
Ik vind het goed hoor als je je msn adres geeft dan kunnen we ook praten via msn..
Soms stopt het leven ook even voor mij en dan wil ik niets meer doen, ik weet heel erg goed wat je voelt en wat je meemaakt. Ik heb ook een maand niets gedaan en heb me ziekgemeld maar nu heb ik de draad weer opgepakt en dat is niet altijd even makkelijk.. Maar het leven gaat door, kijk het is nu al herfst en bijna weer winter het leven draait door en wij zitten ook in dit leven. We moeten er wat van maken het leven is te kort. Ik heb vandaag bezoek gehad van 2 hele lieve vriendinnen waarmee ik uren heb gekletst, ik voel me vandaag wat beter lijkt wel..Maar of ik me morgen weer zo goed voel? dat weet ik niet..
Ik hoop snel weer wat van je te horen.
Groetjes Hulya
Marjolein
18-10-2007 00:15
Beste allemaal,
Daar ben ik weer. Ik moet even mijn verhaal kwijt. Ik keek net uit mijn raam en ik zag mijn ex langsfietsen. Dit kan toeval zijn (ook al is dit niet waarschijnlijk omdat hij, van welke richting hij ook komt, niet door mijn straat hoeft te fietsen), maar het kan ook zijn dat hij dit om mij doet. Hij heeft mij een tijd gestalkt en bedreigd, het was nu drie maanden stil. Hij zei dat hij ''wraak'' wilde (om wat??). Ik ben zo ontzettend bang dat het weer begint nu ik hem hier gezien heb! Bovendien durfde ik al moeilijk de straat op uit angst dat ik hem tegen zou komen. Dit uit angst dat hij me iets aandoet, maar wat ook erg meespeelt is wat hij in mij losmaakt als ik hem zie. Ik voel dan zoveel pijn om alles wat hij mij heeft aangedaan. Alsof alles terugkomt. Ik heb hierdoor een lichte straatangst opgelopen. En nu fietste hij 10 meter van mn huis af !!
Ik ben ook zo kwaad dat hij het lef heeft hier nog te komen na alles wat hij gedaan heeft. Dat getuigt weer van zijn respectloze arrogantie. Ik heb hier geen goed gevoel over. Ik weet dat ik nog geen conclusie kan trekken, maar de onrust en angst is er weer. Help! Ik vertrouw die man voor geen cent. Ik trek het echt niet als het weer zou beginnen. Hebben jullie misschien een tip om met deze angsten om te gaan, want ik merk dat het nogal m'n gevoelens nogal met me op de loop gaan..
-edit- verplaatst door admin
ellis37
18-10-2007 01:07
Hoi Marjolein,
Ik heb niet alles van jou gelezen maar dit stukje alleen al zegt
me genoeg hoe bang je bent of je nou wel of geen conclusies trekt.
Mijn ex zit vast maar ik wordt konstant gestalkt en bedrijgt door
zijn familie ook ik heb hier door straat angst.
Ik weet dus heel goed hoe bang je bent.
Weet niet of je aangifte hebt gedaan en of hij een straat of contact
verbod heeft als dat niet zo is zou ik dat overwegen dat te doen.
Het advies wat ik je kan geven is wat ik zelf doe
Als je iemand hebt in je omgeving die je vertrouwt neem contact op.
Houd je tel bij de hand zodat je 112 kan bellen,niet open doen als er
gebeld wordt of je moet kunnen zien wie het is.
En tja makkelijk gezegd maar probeer rustig te blijven maar op je hoede.
Misschien is het zelfs wel beter om weg te gaan.
Ik hoop dat ik je een klein beetje advies zo heb kunnen geven vind dat
best lastig om dat ik dus in een soort gelijke situatie zit.
Wens je heel veel sterkte.
Veel liefs ellis
mijn naam zegt niet i.v.m ex
18-10-2007 11:54
Marjoleine hallo ga naar buiten laat niet zien dat bang ben net als ik ik ben den doods bang van hem want heeft mijn zaterdag tegen hoofd geslagen kwam in straat en kwam uit auto begon te schelden op mijn ik zei laat mijn met rust en toen boem lag op grond en niemand doet wat in straat is sta erna en kijk erna zelf de politie had hem gevraag en zegt ik heb niks gedaan zelf straat durf zijn mond niet te openen te doen dat LAF is nog erger dan wij zelf laf zijn al jaren dat buurt ogen dicht hebben omdat jij net ik en vele ander vrouwen een vent heeft die geweld misbruikt en agressie en drank gebruiken omdat demken dat BAAAAAAAAAAAAAAAAS ZIJN OVER ONS