Carli

18-10-2008 20:25

Hallo mijn naam is Carli en ik woon nu in Turkije ik heb een relatie in Nederland gehad maar nog steeds heeft hij invloed op mij en mijn leven. Hij kan mij maken en breken. Ik kom er nu achter dat veel met mijn verleden te maken heeft maar dat maakt het niet makkelijker. Ik ben de laatste twee dagen erg verdrietig en trek me dan weer terug. Blijf thuis of in bed. Ik weet nu dat het allemaal met mijn vader te maken heeft. Ik had als kind niet het gevoel geliefd of de moeite waard te zijn. Ik ging erg mijn best doen voor mijn vader en zijn problemen om op die manier zijn aandacht en liefde te krijgen. Die was ik kwijt. Maar het lukte niet echt goed. Ik kreeg hierdoor het waanidee niet de moeite waard te zijn ik was slecht. Er is een parallel in mijn laatste relatie. Het eerste jaar werd ik verwend alles kon. Ik voelde me daardoor de moeite waard en was gelukkig. Na een jaar kwam er een geheel andere situatie. Mijn vriend sloot zich af achter zijn computer en liet me dus aan mijn lot over. I.p.v. dat ik de relatie beeindigde hield ik me er krampachtig aan vast. Mijn zelfbeeld eigenwaarde etc werd met de dag slechter. En in mei maakte mijn vriend het uit toen ik in Turkije zat voor twee weken. Het was de eerste dag van mijn vakantie dat ie mij dat mededeelde. Ik houd niet meer van je en de relatie is afgelopen. Na een paar dagen ontmoette ik een turkse vriend. Die steunde mij en ving mij op. Ik ging terug naar Nederland en omdat mijn astma hier zo goed als verdwenen was nam ik het besluit hier te gaan wonen. Toen ik terug was in Nederland ging mijn vriend weer aan mij trekken. I.p.v. dat ik flink was liet ik het gebeuren. Trapte ik er weer in. Tot de laatste dag 6 augustus toen ik op het vliegtuig stapte zei hij nog ik houd van jou. Ik kwam in Turkije aan en ontmoette mijn vriend. Mijn vriend in Nederland gaf ik toen de kans om mij weer in zijn macht te krijgen. Hij verzocht mij afstand te nemen van mijn turkse vriend want hij had al twee weken niet gegeten en was erg verdrietig. En jawel hoor dat vond ik erg voor hem en ik nam dus een afstandelijke houding naar mijn turkse vriend. Daarna begon het spel. Mijn vriend in Nederland voelde zich hier rustiger door. Eerst was het Turkije is een eng land. dan was het ik mis je ik verlang naar je etc etc. Nu de laatste week was het er weer ik verlang naar je en ik heb nog drie weken vrij. Hij wist dat ik mijn plek graag met hem wilde delen. Maar dat is het probleem telksen de laatste vier jaar als ik iets wilde ging het of niet door of er werd vantevoren eerst gezorgd dat ik verdrietig was en daarna ging het alsnog door maar dan moest ik wel blij zijn en dat kon ik dan niet echt meer. Nu weer hij wist dat ik blij was dat ie zou komen en nu net op het laatste nippertje kwam de tekst via messenger. Carli ik moet je iets zeggen ik ben afstand aan het nemen van je ik ben je aan het loslaten. Ik heb hem net nog gesproken via messenger en zei hem dat ik afscheid wilde nemen. Toen kwam er de arrogante opmerking ik ben nu aan het koken en ik heb visite kan het ff wachten en ik vind niet dat je zoiets via messenger doet. Neen uitmaken via de telefoon dat kon wel en zeggen dat ie afstand en me ging loslaten dat kon ook via messenger. Het vernederende telkens op mijn plaats gezet te worden. Ik voel me momenteel erg verdrietig en vooral het intens diepe gevoel het hardnekkige gevoel van ik ben niet de moeite waard. Wel voor mijzelf maar voor de ander. Weer dat gevoel wat ik als kind had. En daar zit ik nu erg mee met dat gevoel. Dat gevoel zorgt ervoor dat ik niet onder de mensen kom ik verdwijn dan trek me terug in mijn huis of in bed. Dat gevoel is zo diep zo erg. En dat gevoel kreeg ik steeds meer bij mijn vriend. Ik doe toch mijn best voor jou maar jij vind mij niet de moeite waard om rekening mee te houden of je best voor te doen. Vooral dat laatste. Dat zit er zo diep in. Het eerste jaar was ik de moeite waard voor mijn vriend maar na dat eerste jaar deed ik hetzelfde als bij mijn vader toen ging ik mijn best doen me uitsloven om mijn vaders aandacht en liefde terug te krijgen. Maar helaas het kwam niet en nu deed ik mijn best bij mijn vriend om zijn aandacht en liefdevolle houding terug te winnen maar het kwam maar niet. Ik kreeg het idee zowel als kind als nu ik ben slecht niet de moeite waard en dat zit erg diep verankerd in mij. Het eerste jaar was ik zo gelukkig en nu nog mijn vriend kan me maken en breken. Mijn zelfbeeld is laag. Ik voel me nu erg verdrietig en alleen. verloren en verlaten. Ik heb het gevoel mijn vriend is goed en ik ben slecht. Ik ben was hem niet waard. Dat is wel niet de waarheid maar hoe kom ik van hem af. Hoe kom ik er van af dat ik hem nodig heb om mezelf iets waard te voelen. |Hoe kom ik eraf dat mijn eigenwaarde afhankelijk is van hem. Als hij mij de moeite waard vind ben ik de moeite waard en zo niet dan ben ik niks. Dat maakt mij afhankelijk en ik weet dat ik dan een speelbal ben voor hem. Hij kan me alle hoeken van de kamer laten zien dan gevoelsmatig. In mijn ogen is hij geweldig en ben ik niks. En nog denk ik dat ik niet zonder hem kan en daardoor klamp ik me aan hem vast waardoor hij me weer pijn kan doen dat weet ik. Waar haal ik de kracht vandaan los te komen van hem. Ik blijf achter hem aanhollen nu via messenger. Ik denk dat hij de enigste is die mij kan helpen kan redden. Als ik hem niet heb dan is er niemand die van mij houd. Dan ben ik echt alleen. Dat denk ik. Dan ben ik weer net als dat kind onzichtbaar. Dan blijf ik binnen of in bed dat weet ik. Ik ben bang. Met hem betekent pijn vernedering afhankelijk van zijn grillen. Dan krijg ik een warme douche dan weer een koude en zo word ik op en neer geslingerd. Dan voel ik me fijn en dan erg verdrietig. En nu hij is me aan het loslaten zegt ie en weer lijkt hij groot en sterk. Hij speelt met me en ik weet niet wat ik moet doen dat dat ophoud. Ik moet flink zijn en messenger afsluiten maar dan zo flink ben ik niet. Dan komt de pijn dan is alle hoop c.q. valse hoop verdwenen dan is er echt niks meer. Geen fijn en geen niet fijn. Dan sta ik er echt alleen voor. En daar ben ik bang voor want dat stond ik als kind al er alleen voor. En dat was verschrikkelijk. Bedankt voor het delen van mijn verhaal Liefs Carli een nu nog erg wanhopig stukje mens

Laatste 20 reacties:
najat	29-07 19:34
Helena	29-07 19:31
geitje	29-07 19:28
geitje	29-07 15:26
geitje	26-07 13:47
bloempje	22-07 09:34
Diana	18-07 22:09
geitje	18-07 22:01
Diana	18-07 12:54
Kristien	14-07 16:58
Kristien	14-07 16:58
Helena	13-07 16:54
Helena	13-07 11:06
Helena	12-07 19:08
Helena	12-07 18:26
Helena	12-07 18:04
Helena	12-07 18:01
Helena	11-07 10:44
bianca	29-06 14:54
Ron	25-06 14:57

26 reacties:

ingridje7

18-10-2008 21:31

Lieve Carli.

Jouw gevoel is voor mij heel herkenbaar.
Ook ik voelde mij niks waard en liet met mij spelen in de hoop dat........
Ja welke hoop??????
Dat een ander mijn verdriet zou wegnemen?
Dat een ander zou zeggen, kom maar je mag bij mij klein zijn?
Nu ik inmiddels een jaar verder ben kan ik met heel mijn hart zeggen dat ik super blij ben dat ik mij heb losgemaakt van een illusie.
Juist door die verstikkende en vernietigende relatie had ik geen eigenwaarde meer.
Zolang jij met hem bezig blijft en blijft hopen op iets wat hij je onmogelijk kan geven zul je je klote blijven voelen.
Een ander nodig hebben om te kunnen leven is een zeer krom denkbeeld.
Je hebt jezelf nodig!!!
Ik hoop dat je jezelf gauw de kans geeft om te breken met die man en open gaat staan voor de ECHTE diepe gevoelens en behoeftes diep in jouw zelf.
Ga zelf aan de slag en neem je eigen verantwoording!!!!!

Veel sterkte.
Liefs Ingridje

Andrea

20-10-2008 17:55

Hoi Carlie,
Ik kan niet anders dan me bij de vorige reaktie aansluiten.
Ik denk dat de meeste van ons hier op het forum met zich hebben laten spelen, dat je hele wezen viel op stond bij zijn goedkeuring, liefde en waardering.
Helaas een liefde die niet onvoorwaardelijk was, integendeel.
Carli als je je echt goed over jezelf wilt voelen, zonder goedkeuring nodig te hebben van wie dan ook, sluit dan je messenger en dit hele hoofdstuk af.
Met deze stap zal je goedkeuring voor jezelf stijgen en tevens maakt dit de weg open voor een andere toekomst waarin je zijn mening, goedkeuring of wat dan ook nodig hebt.
Vertel hem dat je afstand hebt genomen van hem en van het miserabele gevoel wat hij je te lang gegeven heeft en dat je op volle kracht vooruit gaat zonder hem en zonder kontakt met hem.
Afsluiten dit machtsspelletje van zijn kant en trots zijn op jezelf.

Katalie

22-10-2008 20:29

Ingrid en Andrea bedankt voor jullie reaktie.

Ik kom erachter dat in mij nog veel verdriet zit.
Soms is dat verdriet zo sterk zo erg dat ik niet vrolijk kan zijn of genieten endat laatste doe ik zo graag.
Elke vorm van genot werd met name door mijn vader onderuit gehaald.
Die man heeft mijn jonge leven stevig verzoekt.
De situatie met mijn vriend leek erg op die van mijn vader.
Ik werd daardoor erg afhankelijk.
Ik werd zowel door mijn vader als mijn vriend blij of bedroefd.
Vaker bedroefd als blij.
Nu de keren dat ik blij ben geniet ik erg en dan ben ik zo gelukkig maar als het verdwijnt en ik me verdrietig voel en niet kan genieten dan kruip ik het liefste in mijn bed en verstop me op die manier voor de wereld het leven.
Wat heeft het dan voor zin als je toch nergens van kunt genieten.
Ik heb messenger afgesloten maar het kost mij moeite.
Het mijzelf wijsgemaakt te hebben dat ik zonder hem niet kan geen leven heb is een illusie dat weet ik.
Maar hij heeft me eerst afhankelijk gemaakt dat eerste jaar om me daarna als een speelbal te kunnen gebruiken.
Het was verschrikkelijk.
Ik heb erg geleden als kind en nu in herhaling.
Ik hoop dat dit het begin is van heling en een weg naar echt blijvend geluk.
De eerste stap is gezet en nu volhouden.
Dank jullie wel

ingridje7

22-10-2008 21:09

Lieve Carli/Katalie.

Als kind wist je niet beter en had je gewoon geen keus. Nu als volwassen vrouw heb je dat wel!!
Je zegt dat je vriend je afhankelijk heeft gemaakt maar lieve Carli dat heb je helemaal zelf toegelaten.
Het was JOUW keus om dat te doen!
Dat jouw keus gebasseerd was op een illusie begrijp ik heel goed maar nu weet je dat de werkelijkheid heel anders is.
Je zal je eigen leven in handen moeten gaan nemen en weet je.... het gaat ook bij jou SUPER voelen.
Ik weet dat je je dat nu nog niet voor kunt stellen maar heus ook voor jou gaat dat gevoel komen. Knap dat je messenger hebt afgesloten!!
Naar mijn idee heeft het niet met volhouden te maken maar met steeds tegen jezelf zeggen dat je hem niet meer nodig hebt.
Je hebt hem even nodig gehad om te beseffen waar je mee bezig was en nu is het tijd voor je eigen groei.
Ik ben in die tijd veel gaan lopen met mijn jongste zoon.
Juist door het lopen ging ik in mijn lijf zitten en kon ik beter dingen op een rijtje zetten.
Elke dag gebeurde er wel iets wat mij anders deed denken.
Ik kreeg letterlijk en figuurlijk meer lucht in mijn leven!

Wij zijn sterke vrouwen maar hebben helaas niet geleerd om lief te zijn voor ons zelf. Maar NU gaan we er helemaal voor!!!

Liefs Ingridje

Carli

22-10-2008 21:32

Ik heb dat toegelaten ja dat klopt. Ik was ongelukkig toen hij in mijn leven kwam. Hij deed veel met mij en mijn zoon en ik ws zo blij. Alles kon het eerste jaar niks was hem teveel. Maar na een jaar was er enkel hij en zijn belangen en pc. Het draaide allemaal om hem. Net als bij mijn vader. Ik richtte mij toen naar mijn vader en zijn dingen. Ik verdween. Ik wilkde zo graag dat de vader die ik verloor weer terug kwam. I.p.v. een liefhebbende vader was er een vader die dronk vaak vreemd ging en rare dingen deed. Veel spanningen thuis. Ik ben hooggevoelig dus ik absorbeerde die spanning en dat drukte mijn veiligheid thuis weg en ik probeerde in mijn eentje ervoor te zorgen dat het weer goed werd thuis. Ik ving mijn vader op maar het kwam niet goed. Ik voelde me onveilig thuis en op school. Ik had geen eigen leven meer ik was onzichtbaar. Ik was nog alleen maar bezig om ervoor te zorgen dat alles weer goed kwam. Ik hield alles onder controle. Mijn moeder deed een zelfmoordpoging waar ik bij was. Ik heb anorexia boulimia gehad etc. Ik verloor mijn ouders al te jong en werd een volwassene in een kinderlijfje.
Ik deed zo mijn best om de liefde de harmonie thuis weer terug te krijgen. Maar tevergeefs en ik dacht dus dat ik slecht was zijn liefde moest verdienen en niet verdiende. Ik legde de schuld bij mijzelf. Ik was de eerste jaren vrolijk en intens genietend kind maar daarna ben ik nog alleen maar eenzaam en verdrietig geweest. Al de leuke dingen mijn behoefte het fijne werd door mijn vader onderuit gehaald. Ik wilde zo graag verpleegster worden maar ook dat ging niet door. Telkens kreeg ik zijn vernederingen en afkeuring te slikken. Mijn vader reageerde zich af p mij. Toen ik 26 jaar was pakte ie in de keuken mijn borsten vast. Knuffels kreeg ik niet. Een trauma zou ik aan die man overhouden. zeiden ze. Mijn zus zei laatst ons pa heeft de jeugd van 4 kinderen kapot gemaakt en dat is zo. Het eerste jaar was Remco mijn ex vriend net als mijn vader de eerste 7 jaar zo lief en attent. Maar daarna zei ie tegen mij wat ik je geef kan ik ook weer terug nemen. Ik weet nog goed de eerste avond toen het begon de hel. De hele avond zat ie achter zijn computer. Geen woord. Geen contact meer. terwijl we het eerste jkaar zo fijn konden praten. Alles veranderde van de hemel naar de hel. Ik huilde en snapte het niet. Ik ging twijfelen aan mijzelf wat doe ik fout niet goed waarom stelt hij mijn gezelschap niet langer op prijs. Ik legde alle schuld verantwoordelijkheid bij mijzelf neer en niet bij hem en hij deed er nog een schapje bovenop. Toen ik huilde om het verlies van wat we samen hadden en zo belangrijk was voor mij maar schijnbaar niet langer voor hem toen negeerde hij me. Ik zei hem toen later ik vind het niet leuk dat je zolang achter de pc zit en niet wat samen doet. Zijn antwoord was Accepteer het maar dit is voor mij belangrijk. En vanaf die tijd ging veel op zijn voorwaarden als hij een film mooi vond gingen we boodschappen een half uur niet langer etc etc Telkens als ik groter werd krachtiger wist hij die kracht weer te ondermijnen zodat ik weer zwak en afhankelijk was en dat was de wurggreep. Ik voelde me zo vernederd en schaamde me zo maar ik was zo bang om te verliezen en weer alleen te komen staan dat ik veel teveel pikte. Ik richte me steeds meer naar hem en werd een speelbal soms verzette ik me kwam ik in opstand en maakte ik het uit of wees hem de deur. Maar daarna als ik alleen was werd ik weer zwak en holde ik weer achter hem aan.
Ik weet dat het met mijn vader te maken heeft. 4 jaar heb ik geleefd tussen hoop en valse hoop soms was het erg fijn maar vaak ook niet en de spanning vooral dat die om hem heen hangt afschuwelijk. Ik ben hooggevoelig en vroeg hem daar rekening mee te houden en hij zei toen dat kan ik niet. Hij overheerste mij net als mijn vader. Ik wilde gewoon zo graag de liefde van mijn vader terug maar die is er nooit meer geweest. Ik woon nu in Turkije. Ook ik liep al in nederland veel folders rondbrengen en de krant. Hier in Marmaris Turkije doe ik dat ook. Maar soms als ik zo verdrietig ben dan wil ik me verstoppen voor mensen want dan wil ik niet dat ze zien hoe verdrietig ik ben.
Later misschien verder sorry er zit nog zoveel
Dank je wel Ingridje Liefs van mij aan jou

Carli

22-10-2008 21:56

Ik had laatst een aasje uitgegooid. Ik vertelde hem dat ik hulp nodig had en naar Nederland terug kwam. Toen zei mijn ex vriend dat ie de tickets zou betalen ik hoefde niet naar een hulpverlener maar ik had hem nodig. Hij zou me wel helpen. Ik moest naar de bron naar mijn vader want daar kwam die negatieve energie vandaan en daar moest ik het weer terug geven. Maar neen ik voelde al meteen ik ga niet terug naar nederland en zeker niet naar jou. Terug bij af. En het probleem is nu niet mijn vader maar is de relatie met jou die ik aanhoud omdat ik nog niet goed in mijn vel zit en nog geen goed relatie heb met mijzelf. Of het idee fixe dat ik niet zonder je kan en dat is dus die illusie waar jij het over had. Het probleem is begonnen in het verleden maar zal ik in het heden nu aan moeten pakken want het verleden kan ik niet meer veranderen enkel het heden Goed he zelf uitgevonden

ingridje7	22-10-2008 21:57
Ja er zit veel!! Schrijven heeft mij ook enorm geholpen. Als je zover bent dan lees ik je weer verder.

Carli

22-10-2008 22:01

Het enigste wat ik heel erg vind is dat ik vaak me heel erg verdrietig voel van binnen en ik was altijd zo blij als kind en ik ben nu als ik even niet verdrietig ben dan ben ik zo blij dat ik even daardoor van die innerlijke hel verlost ben snap je want dat is zo erg niet kunnen genieten. Hier is een oude man en die man die kan mij laten lachen daar heb ik een fijn gevoel bij. Zoals hij loopt en leeft genieten en dat zijn de kleine belangrijke dingen lichtpuntjes in mijn leven nu. Kleine houvastjes

Carli

22-10-2008 22:13

Ik vind dat zo'n goeie dat van vergeten lief te zijn voor jezelf dat klopt helemaal. Ik ben mezelf goed vergeten door mezelf te veel te richten naar de ander liet ik mezelf in de steek. En ik maar wachten tot de ander lief was voor mij en daarvoor deed ik alles ten koste van mijzelf. Erg goed Ingridje dus daar zal ik eens een begin mee gaan maken en telkens als ik niet zo lief ben voor mijzelf mezelf eens helpen het wel te zijn en uitzoeken wat ik werkelijk nodig heb en mezelf dat dan ook te gunnen. Hier wonen is al fijn vlak bij de zee geen astma. Dus de start is er ver weg van mijn vriend zodat als ik een keer zwak ben toch niet achter hem aanhol. Zou ie wel willen terug komen. Dan kan ik nergens wonen als bij hem. Ik moet er niet aan denken. Neen dat zou niet zo'n lieve daad zijn naar mezelf door dat te doen zou ik laten zien dat ik niet echt weet wat ik nodig heb. Ik blijf lekker zitten waar ik zit en er is 4000 kilometer tussen hem en mij fysiek tenminste nu nog gevoelsmatig en geestelijk van hem loskomen. Door echt weer aanwezig te gaan zijn in mijzelf ipv in hem

ingridje7	22-10-2008 22:22
THAT'S THE SPIRIT GIRL!!!! Kijk en geniet van de dingen die je WEL hebt. Heerlijk de zee. Ik ga nog jaloers op je worden. Liefs.

Carli	22-10-2008 23:40
Wat houd voor jou precies lief zijn voor jezelf in? Ingridje

ingridje7

23-10-2008 10:24

He Carli.

Lief zijn voor mij betekent dat ik mezelf mag zijn en niet moet voldoen aan het beeld van een ander.
Van huis uit kreeg ik ( en ik denk de meeste vrouwen) mee dat ik lief en dienstbaar moest zijn.
Mezelf niet belangrijk mocht vinden en alles moest doen voor de lieve vrede.
Wat ik voelde deed er niet toe, als een ander maar gelukkig was.
Ik wist helemaal niet wie ik zelf was en wat IK nu eigenlijk wilde.
Na mijn laatste mishandeling heb ik ook het contact met mijn moeder en zussen gebroken.
Ik liet mij veel teveel bepalen door wat zei wilde.
Nu na een jaar kan ik zeggen dat die stemmetjes diep in mij weg zijn en ik mijn eigen stem kan gaan volgen.
Ik mag nu verdrietig zijn of juist super blij!
Dat hele holle diepe eenzame gevoel is weg!!!
Ik dacht altijd dat als ik maar een man en mijn familie heb ik een gelukkige vrouw zou zijn.
Voor mij was dat dus een illusie.
Nu ik alleen met mijn 2 kids ben, heb ik rust in mezelf en komen er juist steeds meer mensen op mijn weg waar ik een stuk herkenning in vind. Waar ik mezelf mag en kan zijn.
Nu pas VOEL ik echt dat ik een leuk mens ben.
Lief zijn is voor mij, mezelf accepteren zoals ik ben!!!!

Liefs Ingridje

Carli

23-10-2008 12:54

Vroeger als kind stond ik op en was ik blij met de nieuwe dag intens genietend en nu sta ik op en ben bang voor de dag die komen gaat. Ik voel me verdrietig en tevens schuldig om dat verdriet. Ik sleep me door de dag heen en weet niet wat ik moet doen om mezelf beter te voelen. Ik doe maar wat. Een beetje lezen dan ff naar buiten maar met een leeg gevoel. Ik geniet nergens echt van. En dat vind ik zo erg niet kunnen genieten. Ik houd zo van plezier lachen vrolijk zijn maar er is iets wat dat tegen houd ondermijnd. En dan denk ik als ik toch niet blij kan zijn dan doe ik maar niks. Als ik andere mensen in een danszaal zie dansen genieten blijzijn dan huil ik van binnen dan zie ik wat ik zo graag wil. Blij zijn dansen en dan jank ik van binnen. Dan wil ik het liefste weer naar huis in bed kruipen. Want bij uitgaan en dansen muziek hoort toch een blij gevoel maar ik voel me niet blij enkel verdrietig. Ik voel me dan schuldig en schaam mijzelf. Ik wil niet dat anderen het zien. Ik probeer dapper mijn verdriet te verbergen maar het verdriet is zo sterk en moeilijk te onderdrukken. Ik wil gewoon zo graag gewoon simpel weg gelukkig zijn zoals ik was als kind met iedere nieuwe dag en niet niet blij zoals nu. Nu ben ik bang voor de nieuwe dag omdat het me weer niet lukt er blij mee te zijn. Ik weet wel waar het vandaan komt waarom ik blij zijn het fijn hebben tegen houd. Telkens als ik blij was werd het afgepakt of kapot gemaakt door anderen. Met name toen ik kind was werd elk gevoel van blijdschap onderuit gehaald door mijn vader en daarom houd de angst in mij mijn blijheid tegen. Er is iets in mij die graag blij wil zijn maar de andere kant is er bang voor want als ik blij ben of iets fijn vind dan ben ik daarna nog dieper bedroefd als het weer verdwijnt. Dus door mijn blijheid tegen te houden kan ik het ook niet verliezen want het is er niet. Complex maar zit wel een logika achter. Ik durf gewoon niet meer blij te zijn gelukkig te genieten en daar ben ik erg verdrietig over want ik zou zo graa het weer durven te zijn. Maar iets houd mij in een greep en houd het tegen. Iets in mij zegt niet blij zijn of genieten of gelukkig zijn pas op gevaarlijk. Ik ben zo bang ervoor want dan kan het weer stuk getrapt worden. En het is dat stuk trappen waar ik bang voor ben. Toen ik zo blij was met dingen in mijn jeugd wist mijn vader dat telkens weer te ondermijnen. Hij kon mij zo krenken als ik niet aan zijn verwachtingen voldeed. En ik denk dat ik in de rol van mijn vader ben gekropen. Nu ben ik degene die al het fijne ondermijnd door mijn angst voor verlies.
Ik snap het allemaal nog niet zo goed. Een ding wat ik weet ik lijd erg hieronder.

ingridje7	23-10-2008 13:39
Nu ben je geen kind meer en weet je dat het leven anders in elkaar zit. Je zult echt door dit gevoel heen moeten gaan. Laat het toe. Hoe moeilijk ook maar het is het begin van jezelf serieus nemen. Ook ik heb heel wat gehuild en dacht nooit meer blij te kunenn zijn maar heus het komt weer terug. Ook voor jou!

ingridje7

23-10-2008 13:44

Vergeet ik nog wat te zeggen over dat je schrijft dat je er erg onder lijd.
Ik denk dat je beter tegen jezelf kunt zeggen dat je er veel verdriet van hebt.
Lijden klinkt zo slachtofferig en nu ben je geen slachtoffer meer. Nu kies je eindelijk voor jezelf.
Probeer de dingen positief te zien en zie het als een leerproces.
Voor mijzelf weet ik nu dat ik deze nare dingen nodig had om wakker te worden.
Ook de dingen positief gaan zien hoort bij lief zijn voor jezelf.

Carli

23-10-2008 14:23

Gewoon ik heb nu een houding van als ik toch niet blij kan zijn nergens van genieten wat heeft het dan voor zin om iets te doen. Dan kan ik net zo goed in mijn bed gaan liggen. Die houding heb ik dan. Ik verlang van mijzelf dat ik eerst blij kan zijn kan genieten en dan heeft het pas zin om iets te gaan doen en ik zit dus te wachten tot ik blij kan zijn kan genieten en tot die tijd doe ik niets stom he maar ik spreek maar gewoon uit zoals het is. Ik vind het eng om dit te schrijven omdat ik bang ben dat een ander dit stom vind en afkeurt of niet begrijpt.

Carli

23-10-2008 15:20

Mijn ex vriend gebruikt alcohol weed en soms coke. Ik gooide laatst een aasje uit. Ik zei em dat ik het moeilijk had en het allemaal niet zag zitten. Ik zei dat ik van plan was terug te gaan naar nederland om hulp te gaan zoeken. Ik kreeg toen als antwoord dat hij dus de tickets zal gaan betalen en zo en dat de hulp die ik nodig heb dat ik die van hem ga krijgen omdat hij beter is als welke andere hulpverlener dan ook. Ja een xtc pilletje dat is zijn hulp. En dan ben ik er weer degene waar hij mee naar bed kan en dan is zijn probleem opgelost. Dan hoeft hij er niet meer op uit om te scoren zoals ie zei. Want seks drank weed etc zijn de dingen waardoor hij zichzelf en zijn gevoelens uit de weg kan gaan. Maar hetgene hij niet durft te voelen daar zorgt ie voor dat ik wel voel door zijn manier van afwijzing etc. Hij zegt nu dat de schuld voor mijn problemen ligt bij mijn vader en dat ik dat aan moet gaan pakken. Hij zou wel eens samen met mij naar mijn vader gaan om mijn negatieve energie die daar vandaan kwam aan te apkken. Maar dat s het verleden wat ik nu niet meer kan veranderen. Maar het verleden is nu het heden. En het heden gebeuren er dingen die met hem te maken hebben maar door de aandacht naar mijn vader te verleggen hoeft hij zijn aandeel zijn manieren zijn houding zijn omgang zijn probleme niet aan te pakken. Want ook alles is mijn schuld. En elke keer hoor ik weer ik verlang naar je ik mis je ik wil bij je zijn. Ik weet dat hij mij zo in zijn ban houdt. Ik weet dat hij mij dit geeft niet vor mij maar voor hemzelf. Ik weet dat door mij verdrietig te maken en klein dat ie zich daardoor beter voelde. Ik weet dit omdat hij mij dit verteld heeft. Hij gebruikt het leed van anderen om zich beter te voelen als de ander. Dan is zijn leed er niet meer maar dan staat het leed van de ander voorop en zijn leed op de achtergrond en hoeft hij daar niet aan te werken. Ook de weed de coke de drank zorgen ervoor dat zijn dingen verdoofd worden en dus niet gevoeld en hoeft ie daar niet mee bezig te zijn. Telkens weer had ie een excuus voor zijn gebruik. Het was experimenteren en zo en anders zou ie zich niet staande kunnen houden. Maar ik moest hem telkens bewijzen dat door zijn nukken en grillen ik me wel staande wist te houden en als het mij allemaal teveel werd dan keek ie op mij neer. En toch het meest erge is idd in je hoofd. De ontkenning het valt allemaal best wel mee. Het vergeten het idealiseren het je weer zwak maken door de gedachte het viel wel mee. Door de leuke dingen die ook verdwijnen als hij er niet meer is. Het was niet alleen maar ellende en slecht. Hij had ook zijn goeie kanten. En daardoor hield ik het vol door zijn goeie kanten die zou ik ook verliezen. De kwaaie minder leuke kanten die mij mijn zelfvertrouwen mij eenzaam en ongelukkig maakten maar de andere kant het samen in bed samen praten samen zijn. Ik vond het moeilijk de teleurstellingen. Ik vond het moeilijk teleurgesteld te worden door hem.
Mijn moeder zei me hij gebruikt je voor de seks meer niet. Verder ben je alleen maar lastig voor hem. En dat was ook zo voor de rest was elke moeite voor mij hem teveel. En als ik na een tijd verwaarloosd te zijn hem de deur wees begon het spel weer dan werd ie lief aardig kon er weer van alles en ik begreep er steeds minder van. Dan was ie een compleet andere man. Het meest belangrijke wat ik weet dat ie thuis heel anders was als buitenshuis. En dat snapte ik niet. Voor de buitenwereld sloofde hij zich uit. En als ik afstand nam als hij het idee had dat ie mij ging verliezen dan werd ik die buitenwereld en dan sloofde hij zich voor mij uit tot het weer veilig was voor hem en ik onder zijn invloed was van hem en dan verdween het en werd ik weer minder goed behandeld. Dan deed ie weinig of geen moeite meer voor me. En dat was dus het eerste jaar. Het eerste jaar was ik de buitenwereld en liet ie zich van zijn beste kant zien en na dat jaar van zijn andere kant. En wie is hij nu echt. Ik vraag me af door zijn weed coke en alcoholgebruik of de echte persoon er wel kan zijn. Ik denk dat de echte man die erachter zit het moeilijk heeft maar ook hij net zoals ik bij anderen heb gelezen werkt niet aan zijn problemen maar reageert ze af op mij en ik ben de schuld slecht niet goed hij probeert op allerlei manieren mij te laten zien dat ik een slecht intens slecht mens ben en soms lukte het hem zo dat ik er in ging geloven. Niet hij maar ik ben slecht en telkens moest ik aanhoren waarom ik slecht was en verdraaide hij de dingen zo dat ik zelf niet meer wist wie of wat ik was. Waarom is het zo belangrijk voor hem om mij als slecht te zien, Waarom heeft hij dat nodig mij klein te maken slecht te zien om zich via mij beter groter sterker te voelen waarom.

Door

23-10-2008 16:25

Hoi Carli,

Je bent zo in kringetjes aan het draaien en al die kringetjes gaan over hem, hem en hem..

Idee....:-) Ga s'avonds eens een lijstje maken van 3 dingen die JIJ misschien leuk zo vinden de andere dag te doen ...en doe ze dan ook! Wie weet ga je er lol in krijgen om weer plezier te hebben!

Dat is toch veeeeeeel belangrijker dan je maar af zitten vragen waarom hij dit en waarom hij dat ....zelfs al zou je daar antwoord op krijgen dan kun je er nog niks mee.

Sterkte, Door

Carli

23-10-2008 17:05

Door bedankt voor de tip. Ik ga je raad zeker opvolgen hoe dan ook. Ik zit nu te huilen. Gewoon ik heb hem weer de kans gegeven. Alweer de zoveelste keer. Ik heb me weer blij laten maken door hem. Ik ben er weer ingetrapt en dat voor de zoveelste keer. Ik kwam hier in Turkije aan 6 augustus. Vlak voordat ik weg ging zei mijn vriend nog Ik houd van jou. Toen begon er een spel. Eerst kreeg ik te horen van hem ik heb al twee weken niet bijna niet gegeten geslapen en veel gehuild. Dat ik afstand nam van mijn turkse vriend stelde hem op zijn gemak zei ie. En toen was het de ene keer ik mis je ik verlang naar je toen weer turkije is een eng moslim land en ik ga daar nooit wonen toen weer ik kom naar je toe ik heb nog drie weken vakantie toen weer van ik ga je loslaten ik ben gaan stappen en jij moet ook doen wat je wil toen ik heb al twee maanden geen seks gehad dus ik wil wel toen weer ik houd van je toen ik betaal je ticket als je terug komt en zo werd ik op en neer geslingerd tussen hoop. Mijn houding was en dat wil ik toch even kwijt oh ik zou het zo fijn vinden om het hier wonen met hem te kunnen delen mijn huis de plaats de zee etc. Ik verheugde me er erg op. En steeds werd mijn vreugde onderuit gehaald door hem. Telkens het gaat wel door het gaat niet door. Ik kan er niks aan doen gewoon dat is wat ik wilde zo graag. Maar nu is de vreugde omgeslagen in verdriet want dat zal nooit gebeuren dus voor mijn gevoel ben ik iets wat ik in eerste instantie zo graag wilde en waar hij me eerst lekker mee heeft gemaakt werd door allerlei sta in de wegs zijn angst zijn weerzin voor turkije etc maar wel ik verlang naar je allemaal zo dubbel zo onduidelijk. Ik raakte in de war en heel erg langzaam is er dit verdriet ontstaan. Kun je dat begrijpen Door ik heb me voor de zoveelste keer om de tuin laten leiden door hem met alle nare gevolgen van dien. Dus dat verdriet is niet in een dag gekomen maar langzaam aan werd ik steeds verdrietiger. Eerst maakte ie me blij met positieve dingen en toen langzaam draaide hij alles terug. Ik ben nu zover en ik wou dat iemand mij begreep dat wat ik in het begin zo fijn vond het samen zijn met hem hier is nu niks meer van over. Ook al zou hij nu komen dan durf kan ik niet meer blij zijn. En dat vind ik zo erg. Weer iets wat voor mij veel betekende wat de mist verloren gaat. Ik ben er weer ingetrapt. Ik heb me weer voor de zoveelste keer blij laten maken om daarna te eindigen verdrietig. Ik weet gewoon even niet wat ik met dit verlies met dit wat ik zo verlangde en verloren gaat ik vind het gewoon echt heel erg en ben echt heel erg verdrietig. Zelfs als ie nu wel zou komen zou dat niet meer goed kunnen maken. Ik heb hem voor de zoveelste keer de kans gegeven. Dit gebeurde in nederland ook. Telkens kort van tevoren maakte hij iets wat voor mij leuk was kapot door zijn negativiteit of door zijn buien. En nu ben ik dus in zijn lieve praatjes beloftes ingetrapt en staat er het verdriet wat voor mij in eerste instantie zo fijn leek en zo belangrijk was zijn bezoek hier even in de weg om blij te zijn. Zo reageerde ik in nederland ook. Zelfs als hij nu zou komen dan kan ik er niet meer van genieten zoals ik zou willen want hij heeft me eerst blij gemaakt toen bedroefd en dan moet ik weer blij zijn en dat durf ik niet meer. Die macht heeft ie over mij omdat ik mezelf heb wijsgemaakt dat hij belangrijk is en dat ik zonder hem niet besta niets voorstel. Ik ben mezelf gewoon even kwijt. Tijdens dit schrijven zit ik alleen maar te huilen Ik voel me zo leeg van binnen zo ontzettend leeg nu. Zo niks. Ik maakte mezelf wijs dat ik alleen maar iets ben door te zijn met een ander. Als ik alleen ben dan blijft er weinig of niks van mij over. Dan voel ik me overbodig nutteloos niks waard. Erg he maar wel eerlijk. Maar ik ga toch je raad opvolgen. Het is een stapje en bestaat uit drie delen en Door dank je wel voor deze eenvoudige maar best wel goeie tip

Carli

24-10-2008 16:12

Door het heeft geholpen. Ik heb iets leuks gekocht ben naar het strannd geweest en heb een boek gelezen. Ik voel me nu stukken beter en by the way Drie is mijn geluksgetal. Het patroon de vicueuze cirkel waar ik in zat en zelf niet uit kon komen heb jij mij helpen te doorbreken. Hiervoor dank. En door als het weer even niet zo goed gaat dan verzin ik weer drie verwendingetjes. Er zijn er zat douchen insmeren boek lezen wandelen terrasje niks doen is ook iets is niks doen maar goed Danke je wel Door

Door	24-10-2008 17:05
:-) Goed gedaan !!!!!!!Carli Je hoeft mij niet te bedanken hoor, bedank jezelf :-)Hihi, je bent een KEI! D'r is ook niks mis mee om iedere avond 3 leuke dingetjes te bedenken die je de dag erna zou kunnen gaan doen..;-) Knuffel van mij, Door

Andrea	24-10-2008 20:21
Hoi Carli, Als hij xtc, coke en weed gebruikt.....pfff afkappen die handel. Uiterst egoistisch en manipulatief zijn deze personen met zero geloofwaardigheid. Denk hier maar eens goed overna want dit is echt een hele goede reden om een andere koers in te slaan. Iemand verander je zo wie zo al niet maar iemands gebruiken nog minder. Fijn weekend en wees lief voor jezelf.

carli

25-10-2008 13:28

Knuffels van mij aan jullie allemaal. Ik heb hier meer aan dan de relatie waar ik in zat. Daar legde ik alles bij neer en stelde ik mijzelf in een afwachtende posite. Buiten de relatie vind ik meer als erin. Daar had ik nodig en stond ik in de kou en nu ik geen relatie heb vind ik veel meer. Andrea egoistisch was remco niet echt maar wel egocentrisch behoorlijk en manipulatief zeer zeker. Maar okk bepalende overheersend. Ik ben erachter gekomen dat ik probeerde opgewassen te zijn tegen hem. Wij waren uitersten. Hij heeft een saaie rustige jeugd gehad en creeert nu vaak spanning en zo terwijl ik juist iemand ben die harminie rust en vrede fijn vind. Daar griezelt hij van en dan zorgde hij weer voor onrust en spanning wat mij onveiligheid gaf. Door de dag dat ik het wel fijn kon hebben zonder hem gaf me weer vertrouwen in mijzelf en dat is wat ik nodig heb een groeiend hervonden vertrouwen in mijzelf. En dat gaat er komen. Soms zal ik wel eens terug vallen maar dan heb ik nu een houvast de drie leuke dingen verzinnen en daar mee bezig zijn. Dat leid me dan af van het piekeren somber zijn twijfelen en wanhopig worden. Nu weet ik een manier hoe ik er voor kan zorgen uit de put te komen weer en er uit blijven. En geloof mij maar er zijn zat dingen die ik best wel leuk vind. Ik ga weer dingen verzinnen en doen die de dag wat meer kleur gaan geven. |Want dat is veel leuker dan de kleur somberheid die is zo grijs. Lief zijn voor mijzelf weet ik nu is niet mijzelf vergelijken met de ander de ander alles vinden en mezelf niks waardeloos dat is niet echt lief zijn voor mijzelf. Ik ben anders dat wel niet beter niet slechter. Gewoon ik ben Carli en dat is goed genoeg. Ik deed het net weer mezelf vergelijken en ik merkte dat ik mezelf rot ging voelen. Trigger dus. Zij was alles een vrouw van de wereld die al zoveel gepresteerd had en gedaan en ik ik ben maar een wao vrouw. En toen kwam ik tot het besef dit klopt niet dit is niet lief zijn naar mijzelf toe. Ik heb het anders gedaan en doe anders maar zeer zeker ben ik niet de mindere of stelde het tegenover haar weinig of niks voor. Kom op Carli je bent niet lief bezig voor jezelf. Dat deed ik in de relatie ook hij was groot sterk alles en ik was maar assepoester. Ik cijferde mezelf helemaal weg voor hem. En er bleef weinig van mijzelf heel over. Ik adoreerde hem keek tegen hem op. Maar dat was niet lief zijn voor mijzelf. En bovenop dat ik dat deed deed hij er nog een schepje bovenop en toen was er helemaal geen Carli meer. Die vrouw net ook ik heb tattoos op mijn bovenarmen en ze gaf me haar ongezouten kritiek.
Tattoo mensen ruinieren hun lichaam daarna gaan ze naar plastische chirurgie om het weg te laten halen kost de gemeenschap veel geld en zo zei ze. Ik trok het me even aan maar al snel voelde ik wat er gebeurde met mij. Ik corrigeerde het van binnen. Gelukkig.
Ze vond tattoo zetten een manier om je lichaam te verminken. Dat mag ze vinden maar ik deed het om een andere reden.
Het is mijn lichaam en ik ben niet de tattoo maar de inhoud en via de tattoo toon ik iets van mijn innerlijk voor mijzelf. Ja Andrea xtc coke en weed zijn drie problemen bij de problemen die er onder verscholen liggen dus je geeft jezelf er nog wat problemen bij om op te lossen. Maar het is zijn keuze. Enkel ik werd misleid door hem. Het gebruik zou zijn voor spirituele redenen. Maar ik weet nu dat die middelen ervoor zorgen dat je verder van je spiritualiteit afkomt. Je spiritualiteit begint vlgs mij van binnen en niet via buiten. Neen als ik hier met hem verder zou gaan dan zou het land veranderen maar niet de relatie en ik ben bang dat ik dan in een nog verschrikkelijker hel kom dan in nederland. Maar wat blijft is was toch 5 jaar van mijn leven wat ik met hem gedeeld heb en het was niet allemaal niet leuk of voor niks. Het heeft toch een bedoeling gehad en de bedoeling ervan is vlgs, mij dat ik weer sterker geworden ben meer geleerd heb over mijzelf en er iets mee kan gaan doen in mijn verdere leven zonder hem. Okee ik vind jullie net zo goed keien Door en Andrea ik groet jullie vanuit turkije Merhaba

Carli Varga

04-11-2008 14:49

Hallo Door en Andrea

FF goed nieuws ik heb eindelijk de vinger op de juiste plek ik ben c.q. was relatieverslaafd en dat is allemaal begonnen met mijn vader. Ik verafgoodde hem keek tegen hem op was een papa's kindje totdat die pa veranderde van een lieve aanwezige zachte man in een onaardige harde afwezige vader. Hij viel dus van een voetstuk af en ik leed verlies een verlies wat voor ij als kind te groot was om te kunnen dragen. Ik deed er alles aan om hem weer terug te verdienen. Maar helaas zo werkt dat niet. Ik maakte hem tot een hogere macht en dat is er maar een het universum onze schepper en geen vader of mens kan die plaats innemen. En zo gedroeg ik me ook in mijn relaties tot mannen. Eerst de roze wolk en de lieve zachte hartelijke man en daarna de andere kant. Ik was verslaafd behoorlijk ik durf mijn verslaving nu te herkennen te erkennen en dat is al een grote stap. Niet langer plaats ik de mens op een voetstuk en laat mijn patner de plaats bezetten alszijnde een hogere macht waar ik niet zonder ben. Ik ben in handen van een hogere macht en dat is niet mijn partner. He he dat lucht op nu de volgende stap vertrouwen me veilig voelen geborgen en weten dat het universum mij helpt en leidt altijd dus ik ben nooit meer alleen. Ik ben nu dankbaar erg dankbaar voor dit inzicht en hoop vanaf nu dat ik met die hogere leiding de mijn juiste pad weg in zal slaan. Met of zonder man ik ben nu nooit meer alleen. Ik liet het universum mijn hogere macht de hogere macht in de steek voor een man. En dat mag dat kan niet daar ben ik wel achter gekomen. Geen mens kan die plaats innemen daarom zijn we zo heerlijk menselijk. We hoeven niet meer te zijn als menselijke mensen die fouten mogen maken om te groeien te leren te ontwikkelen tot een beter mens dat wel maar nooit een hogere macht kunnen zijn. Neen ik voel me nu in dienst van die hogere macht en die leidt me wel verder door mijn oh zo menselijke bestaan. En dat bestaan is zeer zeker de moeite van het leven waard. Liefde wens ik jullie en geluk en vooral steun kracht leiding en wijsheid. Carli

Carli Varga	04-11-2008 15:02
p.s. en ingridje 7 natuurlijk niet te vergeten

Carli Varga

08-01-2009 21:23

Mijn vader is inmiddels overleden. 1 december is hij tijdens zijn slapen gestorven. Ik ben toen naar Nederland geweest voor de crematie. Tijdens mijn verblijf heb ik gelogeerd bij mijn vriend. Dit heeft ongeveer een week geduurd. Ik kon geen seks hebben met hem en ik weet niet waarom. Ik ben zit vol met mijzelf met alles verlies vader terug in nederland etc. Ik heb allerlei gevoelens waar ik niks van snap. Moe depressief verdrietig ongelukkig twijfelen aan mijzelf mezelf niks waard vinden etc. Gewoon ik kon er even niet echt zijn voor de ander mijn vriend. Ik was wel blij bij hem te zijn het was allemaal erg relaxed buiten dan mijn allergie. Na een week zijn we samen naar Turkije gegaan. Nog kon ik geen seks hebben wat ik heel erg vind. Mijn lichaam laat mij en hem in de steek en het doet zo'n zeer. Een keer hebben we het geprobeerd gedaan en dat ging niet echt goed. Ik voelde er niks bij ben teveel nog met mijzelf in de knoei. Veel is er door de dood van mijn vader losgemaakt losgekomen bij mij en ik ben graag thuis nu en ga het liefste zo min mogelijk naar buiten. Mijn vriend ging inkopen doen en ik vroeg hem hoe laat kom je thuis. Hij antwoordde ik weet het niet ik trek er de tijd voor uit die ik nodig heb en ik zie dus wel wanneer ik thuis kom. Ik voelde me daar niet goed bij merkte ik later. Ik wist weer niet waar ik aan toe was. Ik ga dan weer twijfelen aan mijzelf. Altijd weer die eeuwige twijfel aan mijzelf. Ik wil zijn vrijheid niet beknotten maar ik voel me niet prettig bij dat ik niet weet waar ik aan toe ben en het is niet duidelijk wanneer hij er weer is. Dit geeft mij spanning en een afwachtende positie. Ik merkte dat ik onrustig werd en zo. Toen hij thuis kwam vertelde ik hem dit en vroeg hem de volgende keer wel een tijd af te spreken. Wat ik gemerkt heb is dat ik naar mijn vriend toe een angstige afwachtende onderdanige houding heb. Uit angst hem te verliezen heb ik me vaak naar hem geschikt en mezelf op die manier veel tekort gedaan. Ik deed dingen die niet goed voelde en liet mezelf telkens weer in de steek door me te richten naar hem en zijn wensen en dat kon ik sexueel niet meer. Ik merkte i ben er ook nog en ik heb ook wensen en behoeften maar ik durfde ze nooit uit te spreken bang voor afwijzing bang voor verlies of bang om lastig en vervelend gevonden te worden. Ik slikte veel in en accepteerde vaak en veel dat hij bepaalde omdat ik zo bang was door hem in de steek gelaten te worden. Waar ik zo bang voor was is nu toch gebeurd. Hij vertelde mij dat hij een oplossing gevonden had voor het sexuele probleem. Hij kon voor zijn sexuele behoeften hier wel naar de prostituees gaan. Dat deed zo'n pijn want dat wilde ik niet ik wilde mezelf zo graag geven aan hem maar ik mijn lichaam werkte niet zo goed mee op dat gebied. Het lukte niet en ik wilde geen toneel spelen of dingen doen waar ik nog niet aan toe was. Dit heeft voor mijn vriend wel als een afwijzing gevoeld denk ik maar dat was mijn bedoeling niet. Ik kon het even niet opbrengen. Ik was zo bang zo verdrietig hierom omdat ik hem geen pijn wilde doen maar ook geen dingen wilde doen die mij pijn zouden doen. Mijn vriend en ik gingen uit eten de laatste avond. Ik had gevraagd niet naar barstreet te gaan want ik ben daar erg bang. Ik voel me in die wereld van kroegen en zo niet op mijn gemak. We zijn er toch terecht gekomen en dat nam ik hem hoogst kwalijk. Ik ging in een andere hoek op de grond zitten en keek hem boos aan. Door mijn vader zijn toedoen ben ik vroeger in voor mij angstige nare situaties gekomen en dat kwam ik nu weer. Mijn vriend zei later dat er toch niks gebeurd was maar dat was wel voor mij. Ik voelde me beroerd gespannen bang in de steek gelaten niet begrepen niet gewaardeerd niet gerespecteerd en niet gekend in mijn verzoek er niet te komen. Ik had nodig dat mijn vriend rekening met mij hield zoals ik het zo graag met hem wilde doen. Ik wil zo graag rekening houden met de ander maar ik heb ook nodig dat de ander moeite doet voor mij en rekening houd met mij en mijn gevoelens. Ik was bang en ik weet niet waarom toen niet. Nu wel mijn vader ging vaak naar zulke gelegenheden en kwam dan diep nacht thuis dronken en ik vind die wereld en vond mijn vader zo eng. Ik was bang vooral daar waar drank is die gelegenheden roepen bij mij angstige gevoelens op ik voel me daar zo naar. Maar ik ben niet duidelijk genoeg geweest naar mijn vriend toe ik wist mezelf niet uit te leggen. Ook mijn geen behoefte aan seks snapte ik niet. De vijf jaar dat ik met hem een relatie heb gehad heb ik mijn vriend nog nooit misschien een of twee keer seks geweigerd. Dus ik snapte mezelf en mijn lichaam niet zo goed. Ik wou dat hij mij geholpen had door er met mij over te praten en ij op mijn gemak te stellen. Ik had kreeg het gevoel of het een test was en als ik geen seks zou geven dat ik dan afgewezen zou gaan worden als vrouw als zijnde niet goed genoeg meer en dat gaf mij steeds meer een grote druk. Mijn vriend ging terug naar nederland en ik bleef hier. Ik was teleurgesteld en boos. Mijn vriend heeft mij wel financieel gesteund en zo en dat waardeer ik best wel maar ik had zo zijn steun nodig en begrip naar wat er aan de hand was waarom ik geen seks met hem kon wilde hebben. Ik reageerde boos vol verwijten en niet zo leuk op hem via e mails maar eigenlijk ben was ik erg wanhopig en verdrietig en begreep ik mijzelf en mijn lichaam niet meer. Ik denk dat ik teveel aan mijn hoofd had en ik denk dat ik me te depressief en te wanhop[ig voelde toen. De oplossing naar de prostituees gaan viel niet zo goed bij mij deed pijn. Ik had mijn vriend en zijn begrip en zijn aandacht en praten erover zo nodig. Ik wilde zo graag dat ie mij zou vragen wat is er aan de hand ik had zijn begrip nabijheid troost aandacht liefde hartelijkheid zo nodig. Ik wilde dat ie een arm om mij heen zou slaan en gewoon close was knuffelen lekker tegen elkaar liggen praten rust aandacht liefde whatever maar dat had ik nodig om me op mijn gemak te voelen bij hem en de afstand te overbruggen juist fysieke nabijheid en dan zou ik wel weer ontdooid zijn. Maar ipv daarvan voelde ik zijn boosheid en werd het alleen maar erger. Ik voelde dat het mij kwalijk werd genomen dat ik hem geen seks kon geven en dat deed pijn. Ik wilde hem zo graag seks geven maar het lukte niet en het deed mij ook zoveel pijn. Enkel hij kwam zijn pijn tegen daardoor en ik kon hem die pijn niet besparen maar wilde dat zo graag. Daarbij kwam de pijn van de oplossing naar de prostituees gaan. Nu is hij in nederland en sinds twee dagen is de relatie door hem beeindigd. Ik kreeg te horen dat hij zijn best had gedaan die tijd en ik niet. Dus ik was de schuld van alles. Ik heb vier jaar hem nooit sexueel geweigerd maar nu wel en ik wou dat ik het wel gekund had. Hij zei dat als we wel seks hadden gehad dat dat de band versterkt zou hebben en door geen seks was de band alleen maar minder gworden en verslechterd. Maar juist als hij (ik kon het niet want ik voelde me schuldig en schaamde me voor mijn geen seks gevoel) ipv afstand en oplossing prostituees met mij gepraat had erover en lief was geweest toenadering had gezocht en niet de verantwoordelojkheid alleen bij mij had gelegd dan was het allemaal stukken beter gegaan. Ik voelde me nu de hoofdschuldige en de hoofdverantwoordelijke voor ons probleem. Ik ben nu verdrietig en wanhopig omdat het allemaal zo naar moest eindigen met ons. Maar ach ja het had allemaal zo anders zo beter kunnen zijn. Ik had hem en zijn steun en zijn begrip zijn aandacht zijn liefde zijn geduld zijn hartelijkheid zo nodig en niet zijn innerlijke verwijt of afwijzing van mij. Het was niet ik die hem afwees neen mijn lichaam liet mij in de steek en werkte even niet zoals het zou moeten. Ik ben nu verdrietig en voel me erg wanhopig.

Reageer