Verhalenboek

Mededeling: Gebruik het verhalenboek (de naam zegt het al) alleen voor het schrijven van je levensverhaal! Het prikbord is bedoeld voor de rest (vragen, oproepen, updates over jezelf, toevoegingen etc). Anders wordt het verhalenboek erg vol en onoverzichtelijk.

<< < 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 > >>

Top 100 Verhalen:
Linda	(259)
Helena	(244)
Mug 40	(236)
Ik ben er weer in	(196)
Japke	(189)
Mickey83	(180)
E-tje	(155)
Kreeftje	(133)
Patsy22	(133)
Jeannette	(130)
Tamara	(120)
Godislove	(115)
Abbygail	(114)
Sammie	(113)
Sannie	(112)
-streepje	(107)
Blue eyes	(98)
Dilimmen	(95)
Wilma v	(95)
Kimyajax	(93)
Nienke	(92)
Nathalie	(89)
Bianca	(89)
Tomatje	(84)
Rampje	(80)
Tries	(78)
Hellepie	(76)
Qq	(74)
Madeliefje2	(69)
Meggie	(68)
Butterfly1980	(65)
Joanne	(65)
Daan	(64)
Coco	(63)
Ingridje7	(63)
Ina	(59)
Pluis	(56)
Meloen	(55)
Odilia	(54)
Cathy	(53)
Chiara	(51)
Romy	(50)
Ikke	(49)
Ik (sharone)	(48)
Marit	(48)
Roosje	(47)
Najat	(47)
Nada	(46)
Xxx	(46)
Jenny22	(46)
.....	(46)
Anja	(45)
Madeliefje1/Madel	(45)
Hulya	(45)
Meneer	(45)
Zonn	(45)
Camel123	(44)
Rachel	(44)
Lin	(41)
Anoniem	(40)
Marjolein	(39)
Suzie	(39)
Just-mii	(38)
Ellen	(38)
Serina	(38)
Cassandra	(38)
Bobo	(38)
Rose	(35)
Lady2	(34)
Chanel	(34)
Pricilla	(33)
Bloedend hart	(33)
Moeder	(33)
Aafke	(33)
Sanne	(32)
Pebbles	(32)
Els (sola)	(32)
Lady	(32)
Agirl	(32)
Dinah	(31)
Christa	(31)
Barbara	(31)
Anne	(31)
Visje	(31)
Ellis37	(30)
Anoniempje1980	(30)
Elv	(30)
Indiaan	(30)
Patries	(30)
Moira	(29)
Mayo	(28)
Mariek1981	(27)
Madeliefje	(27)
Moria	(27)
Carli	(26)
Kris	(26)
Just me	(25)
Senna	(25)
Jaidy14	(25)
Sarah	(24)

ano

20-04-2006 00:10

hallo!! ben hier nieuw!
ik ben nog maar 17,5 jaar, en ik heb wel wat meegemaakt. Ik vind het eng om hier neer te zetten, omdat ik bang ben dat mensen er achter komen. Ik schaam me.

Naja, ik heb anderhalf jaar een relatie gehad met een jongen. Hij had het heel erg slecht thuis. Ik kwam daar vaak thuis en hij bij mij. Mijn moeder werkt als psychologe, en had gelijk al door dat deze jongen niet goed voor mij was. Al in het begin hadden we gigantisch veel ruize, maar hij wist heel goed op me in te praten hij leekt echt perfect voor mij. Maar al gauw waren dingen niet goed, en moest ik altijd veranderen. Ik zei bijv. nooit uit mezelf dat ik van hem hield. Dat moest ik doen, dus deed ik dat. Ik voelde me goed als ik dat had gedaan, want hij wou dat! Ik deed eigenlijk alles voor hem, als hij hier thuis kwam wou ik niet op msn waar hij bij was, bang dat een jongen tegen mij zal praten want dan word hij al achterdochtig, en gaat de hele dag sjaggerijnig doen. Hij was heel erg jaloers, en had een hele uitgesproken mening over alles. Het begon op een avond, we hadden drank op en we waren weggeweest lopen door de buurt met vriendinnen van mij. Op een gegeven moment deed hij heel kortaf en boos. Ik vroeg wat er was. Hij vond dat ik dom deed, en zei zachtjes dat ik een vieze kankerhoer was. Dat zei hij wel vaker, om er daarna spijt van te hebben. Nou ik vond het al niet leuk meer dus we gingen naar huis. We gingen gelijk naar boven, en wat er toen gebeurd is kan ik niet meer in detaill uitleggen. Ik weet nog dat hij mij bij mijn keel greep, en de blik in zijn ogen. Ik sloeg terug, en dat maakte het alleen maar erger. Ik ging op mijn bureau stoel zitten. Helemaal in de war. Hij kwam naar me toe en alles ging in een waas. Ik viel met me hoofd tegen de muur. Ik kon daarna alleen nog maar huilen huilen huilen. Hij had spijt en de volgende dag lagen we de hele dag in bed. Hij moest huilen, hij vond het zo erg. Ik vond dat zo erg om te zien en ik maakte het weer goed. Het zal immers nooit meer gebeuren. Hij deed die dag heel raar, niet heel lief zoals ik verwacht had. Toen hij s avonds weg ging voelde ik me vreselijk. Dit is het begin, van daarna nog een half jaar mishandeling..

ik schrijf dit op om het van me af te schrijven.. en reacties te krijgen. Ik wil graag de rest nog vertellen

Er zijn 3 reacties Reageer

Micky

19-04-2006 21:42

Hallo allemaal,

Ik wil mijn verhaal ook graag kwijt. Ik ben 28 jaar en
heb 2 kinderen van 3 en 5 jaar oud. In het leven heeft het me nooit erg mee gezeten. Maar op het moment gaat alles echt om hopeloos van te worden. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, mijn vriend is agressief, dominant, supereigenwijs en superlief. Nee, dat is geen typfout. Hij heeft een enorm wisselvallig karakter. Hij blowt en dat zal er denk ik ook wel mee te maken hebben. Dit doet hij trouwens al 15 jaar. Maar meestal is hij juist "beter" als hij wel geblowd heeft. Hij kan zo ontzettend onuitstaanbaar zijn dat het me echt tot wanhoop drijft. Ik vind de eeuwige ruzies nog niet eens het ergste maar dat hij dan zo boos op mij is en me haat. Dat breekt me zo op. Ik ken hem nu 3 jaar en alle tranen die ik al om hem heb gelaten daar kun je een zwembad mee vullen. Het ergste is ook van een vriend met 2 kanten dat je weet hoe lief hij juist kan zijn, dus als hij dan boos is dat je dat dan nog erger treft. Ik ben heel dom geweest, 3 jaar geleden had ik alles... ik was getrouwd en had van mijn grote liefde 2 kinderen gekregen. Ik was ook wel zeker de laatste waarvan je zou verwachten dat ik vreemd zou gaan en zou gaan scheiden. Toch is dat gebeurt. Ik had het heel goed bij mijn ex-vriend. Daardoor was ik heel lui en heel onzelfstandig. Op een dag ontmoette ik een jongen bij het zwembad die alles was wat mijn ex niet is. Zelfverzekerd, spontaan en echt zo'n mannetje. Mijn ex is meer lief en "gehoorzaam", we hadden nooit ruzie gehad. Dus juist dat wilde van die jongen trok me zo aan. We werden verliefd en kregen een stiekeme relatie. Dat was spannend, vooral als je al 7 jaar een beetje saaie, maar wel goede rustige, relatie hebt.
Maar ik voelde me ook heel erg gemeen en vreselijk maar dat ik verliefd was geworden overwon dat schuldgevoel. Na 3 maanden trok ik echt niet meer om stiekem te doen en heb alles opgebiegd aan mijn ex man. Ik had verwacht dat hij me het huis uit zo gooien. Maar integendeel hij smeekte me om hem niet verlaten. Toch heb ik dat wel gedaan. Na een half jaar ben ik al bij mijn nieuwe vriend ingetrokken met 2 kinderen van een half jaar en 2 jaar. Het eerste jaar ging nog wel goed maar toen begonnen pas de problemen. Omdat mijn vriend zon spontaan type is werd ik al gauw jaloers... dus ik had ook al snel mijn eerste klap te pakken, want mijn jaloezie pikt hij echt niet! Ik kan me daar juist ook wel iets bij voorstellen want ik beklem hem daarmee. Ik heb al zoveel ruzies meegemaakt, duwen en een gescheurde elleboog oplopen, wurgen door middel van zijn handen op mijn keel, Of zijn hand op mijn neus en de andere op mijn mond. Bloedlip geslagen, neus etc. Waarom ga je dan toch niet weg?
Ik ben al zeker al een paar keer met de kinderen naar mijn ouders gegaan, maar ik trek het niet daar. Zo gauw ik daar ben mis ik mijn vrijheid en hem zo erg. Hoe kun je nu toch weer terug gaan nadat iemand je heeft geslagen, uitgescholden en vernederd heeft? Hij weet dat, hij weet dat ik altijd terug kom. Ik heb niets anders geen huis en wel een baantje maar dat is allemaal niet genoeg. Hij heeft de meeste rechten vindt hij want hij werkt. Ik kan geen discussie winnen want hij luistert nooit, het is altijd, ja maar ik dan... Wat, hij dan? Hij heeft zijn eigen leven, hij kan doen wat hij wil, want ik mag geen grote mond hebben, want als ik boos word, wordt hij het nog 3 keer erger. Hij heeft me helemaal in zijn macht. Ik had 20.000 euro gekregen voor mijn oude huis van mij en mijn ex. En ik stommerik heb dat allemaal in het huis gestopt van mijn vriend. En een vakantie.. en dat allemaal omdat ik zo graag wil dat hij van me houd. Ik zeg nu ook vaak dan gaan we naar de bank samen en dan koop je me uit, maar ja ik heb niets eens een samenlevingscontractmet hem. Nu komt er binnenkort een huis vrij in mijn geboortedorp (na 4 jaar, ik kreeg destijds geen urgentie toen ik bij mijn ex weg was. En dat met 2 kinderen) Als ik dat nu 2 keer weiger kan ik weer 4 jaar wachten. Als ik weg ga krijg ik het dan wel beter zijn dan ook steeds mijn vragen? Maar als ik blijf wordt het wel ooit beter? Mijn vriend doet de kinderen verder niks maar toch zien ze hun moeder wel huilen, en moeten ze soms weer halsoverkop mee naar hun opa en oma. Het is om hopeloos van te worden. Nu moet ik weer gauw eten gaan koken en de boel opruimen want hij komt weer zo thuis van zijn late dienst. Het stomme is dat als het weer een weekje goed gaat ik alle slechte dingen zo snel kan vergeten... zo leef ik met de dag al 3 jaar lang. Ik ben heel makkelijk en vergevensgezind. Ook al meent hij het tegenover gestelde. Dat ik zo moeilijk ben en zo kan zeuren en dat ik het dan verdien om iets aangedaan te worden omdat ik blijf doorzeuren en hem het bloed onder de nagels daar mee haal. Ik kan zo nog wel uren doorvertellen maar ik ben in ieder geval een beetje opgelucht door het schrijven van mijn verhaal.Als je op me wil reageren, graag! Groetjes van een gelukkige en ongelukkige Micky

Er zijn 7 reacties Reageer

Joanne

19-04-2006 00:47

Soms lijkt het..

alsof je wel een relatie wil met hem
maar dat het niet kan alleen door huiselijk geweld
alsof dat het onvermogen is in de relatie
en niet willen zien hoe de relatie is
maar denken als dat probleem is opgelost
zolang totdat je beseft, ik kan niet meer
steeds maar denken als hij nou hulp zoekt
dan komt het tussen ons weer goed
maar wil hij dan nog wel
elke dag ook herinnert worden aan dat geweld
en zich ervoor inzetten om het te laten slagen?

steeds denken, dit is het obstakel
zonder er bij stil te willen staan
wat het met je doet
en kosten wat het kost
toch hoop blijven zien

Huiselijk geweld is niet een probleem in je relatie
het is je relatie
maar om dat te bevatten en vast te houden
om dat te accepteren
om dat te geloven
omdat je dacht dat er daarnaast ook zoveel meer is
die samenspel van twee mensen
de stukjes van elkaar die je hebt

maar je blijft ook bij elkaar
om die rol die je hebt
omdat die toch ergens...

hoe ziek het ook klinkt

soms vond ik het ook niet erg als hij de toutjes in handen nam
als hij een soort vaderrol op zich nam
het leek soms ook een last van mijn schouders
een veilig gevoel wat geboden werd
eigenlijk was het ook als een ouder-kind relatie
ja zo voelde het ook, tot de volwassen mens het uitroept
dit alles is niet normaal, je bent een volwassen vrouw
hoe misleident dat gevoel van geborgenheid is
soms wil je ook een klein vogeltje zijn
en veilig onder zijn vleugels zitten
niet willen weten hoe verstikkent het is

Er zijn 65 reacties Reageer

Vida

17-04-2006 01:56

Hallo allemaal. Het is de eerste keer dat ik ergens mijn verhaal durf te schrijven. Het is heel erg moeilijk om alles te verwoorden (ook omdat Nederlands niet mijn moedertaal is) terwijl je probeert je gevoelens weg te stoppen en sterk voelen om het dagelijks leven aan te kunnen: voor jezelf, je kinderen en nieuwe partner die eigenlijk zijn best doet maar kan helaas niet al je wonden genezen.
Mijn verhaal in het kort:
Ben met een man getrouwd geweest die heel erg afhankelijk van zijn ouders was, voornamelijk van zijn moeder. Het werd er niks gedaan zonder haar weten. Ik dacht toen, nou ja 'moederlief' zorg goed voor haar kroost.....en ging verder met mijn leven. Na mijn huwelijk ben ik snel zwanger geworden en dat wou ik heel erg graag, maar moederlief nog erger dan ik want het zou haar eerste kleinzoon of kleindochter zijn en de enige want haar andere zoon en broer van mijn ex-man was (en is nog steeds) homofiel en er zouden dan geen kindjes uit zijn kant komen, geen 'eigen kindjes' terminste. Met de zwangerschap begon al de ellende want volgens mijn man had ik alleen ogen, oren, gedachten etc voor de baby en dat is ook waar. Er was op dat moment voornamelijk plaats voor de vruchtje in mijn gedachten. Er groeidde iets bijzonders in mijn buikje en ik kon aan niets anders denken. Ik hield van mijn man maar hij stond toen in de tweede plaats: Sorry! .....Ja dat was mijn eerste reactie toen we keer op keer ruzie hadden: Sorry, lieverd, ik vind het ook erg voor je dat ik weinig aandacht aan jou kan schenken. Zal mijn best doen om jou meer te betreken.
Het werd alleen maar slecht en mijn man liet mij vaak alleen om naar vrienden te gaan want ja...aan een 'zeikende zwangere' hebje niks aan. Hiermee waren de mishandelingen begonen: eerste verkeerde taal gebruik, pijnlijke woorden, daarna schreuwen, en de vuisten laten zien, dingen gooien en een mes tegen zijn eigen hals steken om mijn te laten zien dat hij erg moe was van al mijn 'gezeik' en hij wou beter dood gaan dat zo een vrouw hebben met zo een grotte mond die alleen maar ruzie wou maken. Waarom zoveel ruzie's?:

Ik: -Ga niet na je werk na de kroeg ik heb je nodig thuis!!!
Hij: - Ik moet mij ontspannen het niet leuk hier meer sinds je zwanger bent.

Ik: - Je moet stoppen met geld lenen want we hebben nog rekeningen om te betalen en dat geld krijg je niet meer terug!!!
Hij: - Bemoei jezelf met je eigen zaken, volgende week kom mijn salaris binnen.

Ik: - Je moet stoppen met wiet roken (ik rook dat zelf niet) want het is niet gezond voor mij in mijn toestand en straaks ook niet voor de baby.
Hij: - Ok, dan ga ik na de koffieshop, maar klaag niet dan als ik niet thuis ben.

Ik kan mij niet elke ruzie herineren maar het ging altijd fout. Ik vluchte toen vaak naar mijn schoonouders want ik heb geen familie hier in Nederland. Bij hun kon ik tot rust komen en daar werd 'moederlief' heel erg boos of haar boze zoon, maar ja meisje -zei ze tegen mij- mij zoon is ook gespannen door de zwangerschap want vader worden is ook voor hem ingrijpen, het komt helemaal goed na de geboorte van jullie baby.
En dat wou ik heel erg graag geloven maar het werd alleen maar erger. Kortom: we zijn na de geboorte van onze zoon meer uit elkaar gaan groeien, hebben moeten verhuizen uit geldnood en toen mijn kindje zes maanden oud was,waren we gescheiden van tafel en bed en mijn ex zou even in de woning blijven totdat hij een plaats kon regelen om te wonen....en toen ging helemaal mis!
We konden niet meer comuniceren dus even schoppen, uitschelden, duwen, dingen gooien, schreuwen, slaan...alles kwam aan de orde maar niet alles tegerlijk dus ik dacht: Nou ja, hij is zo binnenkort weg en dan is over!!!!
Uiteindelijk heb ik moeten vluchten met mijn kindje naar een politiebureau met een kapote gezicht, bont en blauw en zonder jassen, paspoort, pinpaas of wat dan ook. Ik ben naar een 'blijf van mijn lijf' opvang gegaan en ben aangifte tegen hem gaan doen en meteen een advocaat genomen om de scheidig in orde te maken.
Mijn ex wou het huis niet uit, en ik moest voor hem oppassen want hij zou me dood maken als hij mij zag, maar....ups mijn verblijfvergunning was bijna verlopen en ik zou terug naar mijn land moeten gaan en dat vond 'moederlief' niet leuk want haar kleinkind zou met mij mee moeten aangezien dat de vader ons mishandeld had. Plotseling verliet mijn ex de woning en was akkoord gegaan met de scheiding, hij zou al de schulden voor zich nemen, mijn kindje mocht zonder probleem bij mij blijven en hij zou mij nooit meer lastigvallen. Ik mocht alles houden in en om het huis en hij vroeg alleen maar een kleinheid van mij: Kon ik misschien de aangifte even ongedaan maken? Want het was niet zijn bedoeling geweest mij te slaan ....en hij huilde toen....en hij had zo en spijt van! En dat heb ik gedaan, maar nu heb ik spijt van. Nu ben ik vier jaar verder, heb andere partner en nog een kindje van twee jaar. Mijn oudste is immidels zes jaar en nu ben ik nog bezig met mediation, advocaten, procedures etc om de omgang te beperken tussen dat vreselijk familie en mijn zoon, want ik had alles goed geregeld maar ...ups had niet gedacht aan de ouderlijk gezag en nu heeft dat 'kl88tz44k' recht om omgang mijn zijn 'gelieve' zoon en of hij toen hij of zijn zoon mishandeld had? Dat zijn allemaal leugens, ik ben gestoord en had hij zelf gevraagd om geslagen te worden.....
Nu heb ik weer een advocaat genomen en ga strijden voor wat ik toen had moeten doen: gewoon getuigen en de waardheid voor de rechter vertellen. IK BEN DOOR MIJN EX MISHANDELD TOEN WE GETROUWD WAREN EN OOK MIJN KIND TOEN HIJ IN MIJN BUIKJE WAS. OOK NA DE GEBOORTE WAS HIJ NIET GELIEFD DOOR HET 'MONSTER' DIE MIJN LEVEN TWEE JAAR LANG KAPOT HEEFT GEMAAKT. DAT MAG IEDEREEN WETEN, OOK 'MOEDERLIEF' WIE NIET DE HELF VAN MIJN ELLENDE KENT EN NU HAAR ZOON STEUN IN ALLES. VOOR 'MOEDERLIEF' HEB IK VEEL TE VERTELLEN HIER OVER AL DE KEREN DIE HAAR ZOON DE KLEINTJE OP SLOT IN DE BABYKAMER ALLEEN LIET MET EEN BEKERTJE WATER EEN EEN KOEKJE TOTDAT IK 'S MIDDAGS UIT MIJN WERK KWAM, MET DEZELFDE LUIER AL DIE UREN EN RODE OOGJES TROF IK MIJN KINDJE MEERDERE KEREN ......MONSTER MONSTER EN NOG EENS MONSTER ....JE ZEI TEGEN DE BABY: HOU JE MOND GOODVERDOM..... ALS HIJ BLEEF HUILEN. EN JE BEN NIET STOPPEN MET WIET EN SHAK ROKEN OOK WAAR DE BABY WAS EN IK BEN EEN KLOTE WIJF GEWEEST EN JE WIST NIET WAAROM IN GOODSNAAM JE MET MIJN BEN GAAN TROUWEN!!!! MAAR MIJN ZOON HEEFT NU LAST VAN ASTMA EN IK VIND DAT GEEN TOEVAL.
EN NU GA IK MET JOU EN JOU MOEDER OP 24 APRIL A.S.BIJ EEN MEDIATOR ZITTEN EN JE VERWACHT DAT IK SAMEN MET JULLIE ALLES GA OPLOSSEN OM DE OMGAAN TUSSEN MIJN KIND EEN JULLIE MOGELIJK MAKEN MAAR IK ZAL DAAR ALLES KENBAAR MAKEN EN JE NOG EEN KEER VERTELLEN DAT IK NIET MEER BANG BEN VOOR JE WANT DOOD GAAN IS BETTER DAT DE VERNEDERING OM JE TE HOREN ZEGGEN DAT JE JE ALLES SPIJT EN DAT JE WEL VAN JE ZOON HOUD SINDS ALTIJD EN DAT WAT JE TOEN DEED NIET ZO ERG WAS WANT JE HEBT MIJ NOOIT MISHANDELD.....IK HEB ALLES AANGEDIKT, NATUURLIJK......MONSTER, MONSTER EN NOG EENS MONTER WEES MAAR BLIJ DAT IK JE BESCHOUW ALS EEN ZIEKE MENS DIE HULP NODIG HEEFT. TROUWENS IK HEB NOGMAALS HULP NODIG OM ALLES TE VERWERKEN WAT JE ONS HEBT AANGEDAAN.

Dit is mijn verhaal. Vergeef me aub mijn woede en mijn gebroken Nederlands; ik ben ook gewoon gebroken van binnen. Ik dacht dat de ellende voorbij was maar het lijkt alsof alles weer opnieuw gaat beginnen en ik wil vluchten en nog eens vluchten ......jammer genoeg heb ik een prachtig gezin en een lieve partner van wie ik veel houd. Hoe kan ik weer alles wegstoppen en verder met mijn leven? Ik ben toen maanden in therapie geweest om alles te kunnen verwerken ...maar alles komt weer terug .....ik zie dat man weer voor me die mij tegen de muur duwt en mij slaat zonder pardon omdat ik zo een grote mond had!!!! HELP HELP HELP HELP HELP IK BEN TEN EINDE RAAD!!!

Er zijn 5 reacties Reageer

*Ilovehimsomuch*

13-04-2006 10:26

Ik heb nu bijna 2 jaar verkering met mijn vriend.
ik ben nu 18 jaar en zwanger...
In het begin was alles heel mooi we waren super verliefd en gelukkig... maar na een paar maanden begon het te veranderen.
Ik hoorde in het begin wel eens verhalen over hem en hij deed wel eens stoer, maar ik was heel naief en geloofde een beetje in een heel goede wereld dus ik geloofde er niets van dat hij drugs gebruikte enzo..
maar ik kwam er later achter dat dat wel zo was (na een half jaar)
Toen hebben we veel gepraat en ik zei dat ik niet verder wilde als hij daarmee door ging. En gelukkig gebruikt hij niet meer!
Dat is wel met veel moeite gegaan maar ik was dolblij.
Ik hield ontzettend veel van hem en we gingen helemaal in elkaar op, hij zag zijn vrienden weinig en ik zag mijn vriendinnen bijna nooit meer.
Op een gegeven moment werd hij heel jaloers, hij werd boos als hij mij met andere jongens zag en hij deed chagrijnig als hij in mijn kamer was 'omdat mijn dagboeken daar lagen, met verhalen over (vroegere!) jongens.
hij heeft het nooit letterlijk gevraagd, maar ik heb al mijn dagboeken voor hem verbrand.
Het is er gewoon in geslopen. Hij werd steeds sneller kwaad, en op een keer heeft hij mij zelf keihard uitgescholden voor hoer, slet en noem maar op bij al zijn familie op een verjaardag!!! en ook zonder reden, hij had teveel gedronken en opeens was hij zo boos op me! Ik schaamde me zo erg en wilde het uitmaken. maar daarna zei hij dat het hem speet enz,
Ik nam hem weer terug.
Hij werd steeds dominanter en ik heb steeds het gevoel dat ik moet vechten voor mijn plekje.
Een keer werd hij ook kwaad en liet hij me niet gaan.
Hij zat bovenop me en ik huilde maar hij zat maar voor mijn gezicht te schreeuwen en werd zo kwaad. Hij kneep me als ik bewoog, en toen hij me liet gaan pakte hij een glas drinken en gooide dat over me heen. daarna nog een flesje drinken over mij leeg gespoten. Toen riep hij zijn moeder, zodat zij mij zo zag (de ultieme vernedering dus) Zijn ouders weten ook niet wat ze ermee aanmoeten.
Op een keer is het heel erg geworden... ik heb het wel zien aankomen dat hij mij zou slaan, en ik heb altijd gezegd als dat gebeurd ga ik weg meteen!
Maar goed we hadden ruzie, over dat ik niet wil samenwonen (dat kan ook niet op deze manier en al helemaal niet met een kleine erbij straks!!) Maar hij werd kwaad en zei je wilt mijn kind afpakken (wat totaal niet waar is) en ik zei dat hij een probleem heeft. En daar iets aan moet doen.
Toen werd hij kwaad en riep dat ik geen kind van hem mocht krijgen. En hij stompte me keihard in mijn buik!!!
Dit was zo erg... Ik was zo verdrietig! Ik zou willen dat ik kwaad kon worden maar ik was er gewoon kapot van.
Ik kon het niet uitmaken, ik hou zoveel van hem!!!
Ik heb me wel voorgenomen om dit geen tweede keer te laten gebeuren, en samenwonen komt niets van in...
Maar het doet pijn dat ik dit alleen moet doen.
Ik heb mijn familie en vriendinnen wel, maar het voelt zonder hem erg alleen. Hij helpt me nergens mee, echt zo van: jij gaat niet met me samenwonen, dan regelen we vanaf nu onze zaken apart. Maarja lekker makkelijk het kindje zit in mij dus hij hoeft zich niet druk te maken om die zaken te regelen.
Ik heb gezegd dat hij maar een agressiecursus moet volgen, omdat ik bij hem weg ga als het nog een keer gebeurd.
Maarjah nu ga ik dus op mezelf wonen, maar deel de flat met een jongen. Daar was hij dus helemaal overstuur van.
Hij moest huilen en vond het heel erg. Waarom ik niet bij hem ging wonen. Dat heb ik hem weer (voor de 100ste keer) uitgelegd.
En dat ik nu ging 'samenwonen' met een andere jongen (nou jah zeg :S) Hij zei wel dat hij ontzettend veel van me hield.
Dat doet pijn want ik hou ook zoveel van hem echt heel veel.
Maar ik moet aan mijn rust denken en aan ons kindje.
Ik hoop dat hij veranderd, maar volgens mij komt er van die therapie ook niets terecht.
Maar goed gisteren belde hij me en zodra ik over mijn flat begin sluit hij het gesprek af. Het doet echt pijn dat ik dit zo alleen moet doen. Hij doet alsof ik het zo wil, maar ik kan niet anders! En hij wil het ook niet zien, ik denk dat hij dat echt geloofd. Zolang hij niet naar zichzelf kijkt blijft hij geloven dat ik dit echt wil.
Maar ik ben ervan overtuigd dat hij me vaker slaat als we gaan samenwonen.
Het is nog maar een keer gebeurd, maar ik zag het al aankomen.
in zijn praten is hij altijd al agressief geweest, en ik heb al vaak duwen gehad, en meer van die dingen. Dus ik weet zeker dat samenwonen fout gaat, dus dit is de goede beslissing.
Alleen weet ik niet of ik door moet gaan. Hij steunt me zo weinig terwijl ik zwanger ben!!!
Maar aan de andere kant hou ik zoveel van hem en wil ik een gezinnetje met hem. Maar het kan gewoon niet! Nu zit ik zwanger, alleen in zo'n stomme flat.
Maar het kan niet anders. Ik weet dat dit de beste keuze is. Maar hoe het verder moet met ons weet ik niet.. ik vind t zo moeilijk...! Ik ben ook te moe om achter hem aan te zitten om die cursus te doen en dan te controleren of hij het echt doet. Het is zijn probleem!! Ik hoop dat iemand goed advies heeft want k weet niet meer hoe dit verder moet..

Er zijn 14 reacties Reageer

nicky2

11-04-2006 18:11

de twijfel wil maar weer niet verdwijnen. ben nu in therapie, er komt veel los, maar t gevoel dat ik gek ben blijft.

vaak vroegen vrienden of hij me ook sexueel had mishandeld..nee was en is t antwoord. heb nu een nieuwe vriend, heel lief etc maar ik kan t niet verdragen als hij me aanraakt..t ene moment voelt t goed en dan ineens verstijf ik en de aanrakingen voelen als een verkrachting...kent iemand dit?

ik vertouw mezelf niet, vertouw mijn gevoel niet..tien jaar lang ben ik mishandeld, heb niet mijn grenzen bewaakt...wie geeft mij de garantie dat ik niet weer over mij heen laat lopen? kent iemand dit gevoel?

ben niet meer in staat intimiteit aan te gaan, geen energie om vriendschappen te sluiten, ik die eens zo sociaal was.

mijn spullen nog steeds in een opslag ruimte...wanneer kom ik thuis?

hoe lang duurt dit? wanneer kan ik leven i.p.v. overleven???

dieper beschadigd dan ik dacht....verraden...in mijn dromen, nachtmerries gil ik tegen hem en zijn familie..ik probeer gerechtigheid te krijgen..maar krijg niets....hoe krijg je gerechtigheid? hoe kun je ongedaan maken wat is gebeurd?

zie je vragen van een gek...

Er is 1 reactie Reageer

morgan

09-04-2006 20:01

hoi
kweet niet goed hoe ik moet beginnen , dit is misschien mijn tiende poging ofzo :)
maar ik kom al een paar dagen hier en heb een beetje rond gekeken en op de chat gekletst
daar hebben paar mensen gezegt om hier iets te schrijven en dus ben ik daar mee bezig
ik zal me maar eerst voorstellen ik ben morgan een meisje van 16 jaar
ik vind het wel een beetje jammer dat er alleen zoveel ouderen zijn , lijkt dat ik hier de ukkiepuck ben ,maar ja maakt niet uit
ok genoeg rond de pot gedraait denk ik,ik ben hier ook voor een reden zoals jullie
eum ik heb niet een man die me pijn doet maar mijn ouders ,vooral men vader
men moeder weet er wel over maar gaat er niet op in
mijn ouders drinken beide teveel en ja zo loopt het vaak uit de hand
dat is al een aantal jaren bezig en verder weet ik niet goed wat ik moet vertellen
doei, morgan

Er zijn 15 reacties Reageer

Dutchie

03-04-2006 13:25

Ik heb de afgelopen 2 dagen op deze site doorgebracht, alleen maar met het lezen van de verhalen en met huilen omdat ik er veel te veel van herken.

Het begon allemaal zo mooi, ik had net een kindje gekregen em omdat mijn ex dat niet wilde zou ik mijn zoontje tristan alleen gaan opvoeden. Maar anderhalve maand later ontmoete ik P.
Ik was op slag verleifd op hem en hij op mij en Tristan, vanaf dag 1 heft hij hem als zijn kind behandelt.
Het was een leuke tijd, mar 6 maanden later raakte ik per ongeluk weer in verwachting.
Ik wilde eerlijk gezegd niet nog een kindje zo snel maar P. smekte me om het te houden, beloofde voor ons te zorgen.
Ik hield de baby.

Al tijdens de zwangerschap zag ik hem veranderen, ik wist van te voren niet dat hij een gok probleem had, honderde en honderde euro's vergokte hij per maand.
Maar elke keer beloofde hij weer het niet te doen, wat kon ik zeggen, het was zijn geld.

Een paar maanden later gingen we samenwonen, we hadden wel veel ruzie maar het gokken was gestopt
Toen werd mijn dochtertje, Nikita geboren.
op dat moment verandere eigenlijk alles, P. werd aggressief en begon weer te gokken. Onze ruzie liepen steeds vaker op vechten uit, waarbij ik nogal wat blauwe plekken opliep.
Altijd erna bood hij zijn excuses aan en beloofde hij dat het nooit meer zou gebeuren.

Langzamerhand begon het erger te worden, als ik hem probeerde weg te houden brak hij de deur of het raam en dan was hij nog aggresiever. Ook begn hij Tristan uit te schelden, Tris is nog geen 2 maar p. verwacht dat hij dingen doet die een kleuter doet.
Ook starfte hij tris veel en 1 keer heeft ie hem geslagen, ik ben toen zo boos geworden dat ik hem een hele harde klap heb verkocht.

Deze week heb ik na bijna 8 maanden een keuze gemaakt.
ik kan zo niet verder, 4 dagen geleden heeft ie een hele pluk haar uit mijn hoofd getrokken en gisteren sloeg hij mij met me hofd tegen de deur aan. en dat terwijl hij mij 30 minuten daarvoor nog had gesmeekt niet bij hem weg te gaan.
Vandaag heeft hij met opzet Tristan's favoriete speelgoed gebroken. Toen knapte er iets bij mij. Ik heb gezorgd dat hij weggaat. En meteen het steunpunt gebeld. Waar ze me natuurlijk door verwezen naar de politie. Die heb ik nog niet gebeld.
Eerlijk gezegd wil ik geen aangifte doen, ik hou onwijs veel van P, maar kan niet meer met hem leven op deze manier.
Ik wil graag dat hij hulp krijgt maar hoe?

Ik weet dat ik nu het beste doe voor mijn kinderen en mijzelf door hem niet meer binnen te laten, maar waarom doet het dan zoveel pijn?

Er zijn 4 reacties Reageer

Andrea

31-03-2006 20:06

Soms als ik naar je kijk vraag ik me af hoe jij je moet voelen.
Hoe voelt het om het leven van de vrouw met wie je leeft zo te domineren, haar ieder kontakt met de buitenwereld te ontzeggen?
Vindt je het echt nodig om te slaan omdat zij toch kontakt heeft met de enige vriendin die zij nog heeft over gehouden en met haar familie?
Maakt het je gelukkig haar te beledigen en te beschuldigen van dat zij een hoer is en intiem is geweest met al jouw vrienden waarvan zij de meeste niet eens kent en die zij wel kent heeft zij zelfs nooit aangekeken, stel je voor....
Voel je je iemand als je zelf weekenden gaat stappen terwijl zij niet eens vijf minuten te laat thuis kan komen, alleen naar de supermarkt kan gaan of naar de dokter als dat door jouw toedoen weer eens nodig is ?
Hoe zou jij het vinden als zij net zo te keer ging als jij als je een telefoontje krijgt,iemand groet op straat of stennis komt schoppen op je werk ?
Denk je echt dat anderen je als volwassen beschouwen als je slecht over haar praat om jezelf vrij te pleiten.
Hoe voel jij je als ze huilt, wanhopig is omdat ze geen uitweg meer ziet en het z� moe is om weer elke stap die zij doet aan jouw te verantwoorden en in paniek raakt bij opnieuw een beschuldiging die zoals altijd gebaseerd is op niets, wetende wat er weer komen gaat.
Meen je het als je zegt dat het nooit meer zal gebeuren, dat je van haar houdt en niet zonder haar kan ?
Geloof je echt dat zij je nog geloofd ?
Soms als ik naar je kijk voel ik niets, gevoel is iets wat jij allang vermoord hebt.

Er zijn 24 reacties Reageer

anoniem

30-03-2006 14:52

ik krijg nog rillingen over mijn lijf wanneer ik denk aan de laatste keer... ik zeg het maar even: ik ben 18 en eerlijk gezegd veel te vroeg van school gegaan, speciaal voor Don. Ik ging een keer iets drinken met een vriendin. Op dat moment waren er twee jongens binnen die we niet kenden van haar nog pluim. ZE kwamen op ons af en probeerden ons te zoenen tot...Don binnenkwam hij nam een zakmes boven en verjoeg die kerels. Tjah niet moeilijk dat ze schrik kregen zij waren een jaar of 16 en Don was zeker 25. M'n vriendin ging weg naar huis omdat ze geschrokken was van die twee gasten. Don bood me iets aan om te drinken en we babbelden. Ik bedankte hem honderdmaal voor wat ie gedaan had. We konden het heel goed met elkaar vinden, echt. We lachten de hele tijd, en waarscheinlijk was ik zo zat als iets want Don nam me mee naar zijn huis. Hij legde me op zijn bed en kuste me. Ik liet het gebeuren en genoot er zelfs van hij fluisterde de hele tijd dat ie me mooi vond, sexy en dat ie me wilde voor altijd. Het klinkt raar, en normaal gezien zou je op die leeftijd al beseft hebben dat er iets niet klopte of dat dit te overhaast ging(ik was toen 15). We lagen gewoon wat naast elkaar en babbelden nog. Ik kreeg nog drank, werd nog zatter en kleedde me uit. Don wachtte geen moment en ging met me naar bed op die moment was het heerlijk, maar als ik er aan terug denk dat ik met een man van 25 naar bed was geweest is het walgelijk. We spraken elke dag af bij hem thuis, niets aan de hand m'n ouders hadden niets door tot ze mijn resultaten zagen. M'n vriendin vroeg me waarom ik nooit meer met haar weg ging, ze begreep dat het aan die jongen lag die we hadden leren kennen en ze liet me doen, dat had ze misschien beter niet gedaan. Ik verwaarloosde m'n school, m'n vrienden en m'n familie. Vooral mijn ouders werden woest omdat m'n schoolresultaten zo slecht waren. Ik had samen met Don besloten om weg te gaan van school en bij hem in te trekken. Zo gezegd, zo gedaan. We vree�n, dronken, aten, sliepen, gingen weg en voor de rest niets. Hij wilde op een dag weg gaan elders dan dezelfde plaats waar we altijd heen gingen als we uit wilden. Ik kwam terecht in een bar met een podium en palen, ik schrok mezelf rot. Hij lachte en nam me mee naar een kamer. Hij zei dat alles ok was en dat ik niet moest doen wat ik dacht. Hij maakte me weer "strondzat" maar deze keer had ik geen besef niet meer van wat ik deed ik viel in slaap en toen ik wakker werd was ik vastgebonden aan een bed over me lagen bloemenblaadjes gegooit en Don stond naakt naast het bed. Ik begreep dat ie tegen me had gelogen en achteraf gezien moet ik ze allemaal gelijk geven: liefde maakt blind. Don ging naast me zitten en wreef over m'n lichaam ik probeerde tegen te spartellen maar ik lag vastgebonden. Hij heeft me de hele nacht liggen te neuken en te kletsen, te bespeken, me te bepotelen enz. Ik werd wakker en hij was weg, ik lag met betraande ogen vast aan dat bed ik riep, maar niemand hoorde me. Uiteindelijk kwam er 's avonds een jongen binnen van een jaar of 20, die poetste daar de kamers zei hij. Hij maakte me direkt los en vroeg wat ik er lag te doen. Ik vertelde het verhaal en huilde uit. De jongen, Daniel, gaf me een kamerjas en troostte me. Hij zei me dat ik eerst en vooral naar het politiebureau moest gaan, dan naar m'n ouders om het terug goed te maken en alles uit te leggen. Ik ging naar het politiebureau en toen ik daar was hing er een foto van mij aan de muur. VERMIST! Ik schrok en ging naar iemand toe, die belde m'n ouders op en ze kwamen direkt. Ik legde alles uit zowel aan m'n ouders als aan de politie. Die jongen zou opgepakt worden en daar zou waarscheinlijk een proces van komen. Ik won het proces een paar weken later en ik sprak nog af met Daniel. Hij was heel blij toen hij hoorde dat ik het had gewonnen. Daniel was ondertussen rechten gaan studeren om uit die club weg te gaan. 't Is nu twee jaar later en ik ben ondertussen weer gaan studeren, mijn relatie tussen mijn ouders en mij is super en deze keer heb ik mijn hart verloren aan iemand met het hart op de juiste plaats nl. Daniel. Deze keer is het niet iemand verkeerd. Ik ben even blij dat het eruit is.

Er is 1 reactie Reageer

Girl

30-03-2006 14:28

Hoi iedereen.
Ik wil even kwijt dat het nu ongeveer een jaar geleden is dat ik het uit heb gemaakt met mijn vriend en ik ben zoooo trots op mezelf. Ik ben zo blij dat ik weer een normaal leven heb. Ik hoef niet meer bang te zijn. Ik hoef niet meer te liegen, ik ben wat ik ben en als iemand dat een probleem vindt gaat ie maar wat anders doen. Het is een absoluut klotejaar geweest, maar nu ik erop terugkijk heb ik geen spijt. Hoe ik me nu voel, dat was het waard. Eerst iets korts over mezelf. Ik denk niet dat het veel uitmaakt maar ik wil dit expliciet zeggen omdat veel mensen een bepaald stereotyp beeld van mishandelde vrouwen in hun hoofd hebben. En dat klopt niet, het kan iedereen gebeuren. Ik ben een hoogopgeleide jonge blanke vrouw. Ik kom uit een hele normale gelukkige gezinssituatie. Mijn vader is echt een van de liefste mensen die ik ken. Ik heb absoluut geen laag gevoel voor eigenwaarde. Ik ben slim en zie er gemiddeld uit, zeker niet lelijk.
Ik heb vijf jaar een relatie gehad met mijn ex. Het eerste jaar was super. Hij was heel lief en respectvol. We hadden dezelfde humor en konden goed met elkaar praten. Toen begon het bergafwaarts te gaan. Er gingen bekenden van hem dood en hij had nog nooit een sterfgeval van dichtbij meegemaakt en kon daar niet mee omgaan. Hij kreeg van die buien, dat ik maar iets kleins verkeerd hoefde te zeggen dan werd ie kwaad, vooral na het stappen als ie gedronken had. Dat is uiteindelijk geescaleerd. Toen we naar huis liepen kregen we ruzie omdat ik iets met iemand had afgesproken en hij vond dat ik daar toestemming voor had moeten vragen. Ik vond dat grote flauwekul. Hij heeft me heel hard geduwd en is toen bovenop me gesprongen om me te wurgen. Ik kwam bloedend en onder de blauwe plekken thuis. Mijn moeder is zich kapot geschrokken. De dag erna zijn we aangifte gaan doen. Maar toen begon voor mij eigenlijk de ellende echt. Daarvoor werd ik nog niet echt beheerst door angst maar dat was de eerst avond dat ik heb gevoeld hoe het is om te bibberen van angst. Erna stond mijn ex op iedere hoek te kijken naar me. Ik zag m steeds net ergens wegschieten. Ik was zooo bang. Ik heb het toen goedgemaakt met hem, ook omdat ik heel erg veel van m hield en nog echt geloofde dat het goed zou komen. Het eerste jaar was immers geweldig geweest en de problemen hadden een duidelijk aanleiding (de doden). Maar ook omdat ik zo controle uit kon oefenen op zijn humeur en tenminste wist waar ie was en wanneer ik wat kon verwachten ipv altijd maar bang te zijn wie er nu weer op de hoek stond. Vervolgens hebben we dit denk ik twee jaar volgehouden. Bijna ieder weekend hadden we ruzie (ik studeerde doordeweeks). Na die twee jaar werd het beter. We leerden beter met elkaar praten en ik kreeg ook geen blauwe plekken meer. De geestelijke mishandeling bleef nog wel. maar toen zag ik dat niet zo als mishandeling. Dat werd me pas duidelijk toen ik tegen een nichtje en een zusje begon te vertellen wat hij deed en ik hen enorm zag schrikken. Dit was dus blijkbaar niet normaal (nu denk ik; "muts!").
Langzaam maar zeker begon het weer steeds erger te worden. Zo probeerde heeft hij bevoorbeeld mijn sleutels af te pakken door een mes op mijn keel te houden. En ja DAAR HOUD IK GEEN BLAUWE PLEKKEN AAN OVER!. Humpf...
Toen heb ik na een absoluut ellendige kerstvakantie een dagboek gekocht en ben gaan schrijven. Het eerste wat ik opgeschreven heb is hoe ik wilde dat mijn begrafenis eruit moest zien. En ik heb een uitvaartverzekering afgesloten. Beetje luguber maar nu denk ik dat ik die state-of-mind nodig had om de ballen te hebben om te stoppen. Het kon me niet meer schelen of ik dood of levend was. Op een maandagochtend vroeg ie me "jij wil me niet meer he" en toen ben ik heel rustig gebleven en heb dat bevestigd en dat uitgelegd. Hij is kwaad geworden, hij heeft gehuild, gesmeekt alles. Hij heeft me twee keer weer geprobeerd te vermoorden (o.a. met een kussen, ja daar krijg ik ook geen blauwe plekken van). Maar in tegenstelling tot vroeger, maakte het me nu niet bang, alleen maar vastbeslotener. Ik had gelijk, hij was slecht. Ik heb alles uitgezeten en toen ben ik gegaan. En hij zat heel duidelijk met een gevoel "het heeft geen zin, ze is er klaar mee". We zijn wel een tijdje vrienden gebleven, maar dat ging weer fout en toen ben ik naar de politie gegaan en nu is de situatie zo dat als ie langskomt ik kan bellen en ze binnen vijf minuten voor de deur. Het is nog niet nodig geweest maar de gedachte maakt me sterk. Tijdens een van de laatste gesprekken die we gehad hebben, heb ik hem uitgelegd hoe ik me voelde. Het vreemde was dat hij heeel verbaasd was hoe ik me voelde. Dat snap ik echt niet, hij was er toch bij? Het is toch logisch dat je alle kleuren schijt als iemand je een mes op je keel zet? Maargoed. Dat is mijn probleem niet meer. Afgelopen jaar is zwaar geweest, bijna zwaarder dan het laatste jaar van de relatie zelf. Ik was zo bang dat ie elk moment op iedere hoek kon staan. Ik miste m, want ik heb ook leuke tijden gehad en met dezelfde passie waarmee we vochten hielden we vanelkaar.
Ik snap dat ik er nog niet helemaal ben. Ik heb blijvende littekens, op alle niveau's. Maar ik ga de goede kant op, dat geeft goede hoop.

Er zijn 22 reacties Reageer

Godislove

24-03-2006 23:08

Lieve mensen

Ik hoop hier wat duidelijkheid te krijgen. Ik heb nu ongeveer 7 jaar een relatie waarvan het 1 jaar uit is geweest. Ik was 16 toen ik hem leerde kennen en hij 25. Mijn eerste grote liefde.
Ik was die tijd alleen maar met hem bezig hij was verslaafd aan harddrug (nu nog verslaafd aan softdrug) dat heeft me eigenlijk best gesloopt die onzekerheid elke keer hem controleren. Ik doe vaak of het niks maar hoe ik er nu echt over nadenk moet ik er spontaan van janken. En schaam ik me eigenlijk dat ik weer met hem ben. Heb nu ook een kind met hem. Hoe de situatie nu is:
Ik begin bij mezelf, ik heb zulke woede naar hem toe en mijn buien zijn ook erg afwisselend.Ik weet van mezelf dat ik diep binnen in mij een heel lief en vrolijk persoon ben, maar bij hem laat ik dat de laatste tijd weinig zien ik weet niet wat het is boosheid opmezelf dat ik er geen punt achter durf te zetten? wat het ook is ik ben helemaal de kluts kwijt met mn gevoel mijn verstand zegt: ga weg !!!! Je verdiend beter, je mag ook genieten met je vrienden, je hoeft niet alles te verantwoorden,je hoeft niet naar zijn wet te leven. Als ik hem laat merken dat ik echt geen zin er meer in heb om verder met relatie te gaan begint hij over het verleden wat er in het jaar dat het uit was is gebeurt. En zegt dan: OOO dat had je zeker allemaal al gepland je hebt nu lekker alles voor elkaar(eigen huis) dan kun je lekker mannen laten komen en je kapot laten neuken vieze hoer dat is wat je wil he!! de laatste tijd heb ik ook echt geen zin in sex met hem en nu word hij nog wantrouwiger dan ie al is. denkt dat ik het ergens anders zoek ofzo? Hij begint ook vaak over mijn verleden en zegt dat ik zo ben en blijf terwijl ik verander en juist groei en het verleden achter me laat. ik kanniet echt zijn wie ik wil zijn in mijn relatie ben nu een beetje mijn contacten aan het opdoen wat mij erg goed doet moet ik zeggen. Maar zodra ik bij een vriendin zit en er zouden bijvoorbeeld 3 jongens binnenkomen vrienden van haar vriend bijvoorbeeld dan krijg ik meteen een heeel naar gevoel zo van : O ik doe iets fout ik mag hier niet zijn, beter zo snel mogelijk weg wat als hij belt en hij hoort die jongens lachen of praten! Wij hebben ook geen gezamenlijke vrienden onze vrienden zijn heel anders en andere leeftijdscategorie. Ik was al niet zelfverzekerd voor dat ik hem kende maar het is door hem denk ik alleen maar erger geworden. de ene keer denk ik dat ik de hele wereld aan kan en de andere keer lijkt het wel of ik in zon diepe put val. We denken zo anders hij vind dat vrienden alleen maar problemen veroorzaken in je leven ik juist het tegenovergestelde. het zal wel door verschillende ervaringen komen maar goed. Hij heeft me nooit echt in mekaar geslagen wel mn keel gegrepen 1x geschopt geduwt en vaak met dreigende ogen aankijken of net doen of hij me wat aan doet daar is hij een ster in vaak zegt hij dat zeg nog 1 letter van het alfabet dan ga je zien!!! Hij zegt ook vaak dat hij me wat gaat aandoen stel ik zou het uitmaken maar hij zou het goed doen hij zal er niet voor gaan vastzitten dat is niemand waard zegt ie. Dus dan gaat er in mijn hoofd vanalles om wat zou hij doen dan ? Voodoo? de raarste dingen. ook weleens gezeg dik snij je strot door. Als ik later op zijn woorden terugkom dan zegt hij dat hij dat nooit zal doen zal misschien ook wel bluf zijn bang om me kwijt te raken of zijn dochter kwijt te raken. Maar genoeg over hem ik zelf ben er ook niet makkelijker op geworden ik zei in het begin al ik heb erge woedeaanvallen naar hem en wantrouweig niet maar meer jaloezie en dan treiter ik hem met gemene dingen te zeggen of smsen, maar dat komt omdat hij lekker doet waar hij zin in heeft en ik hier met een kind zit hele dag en alles moet verantwoorden. ik zeg vaak ook van ik hoe fje niet meer ik verdien beter ouwe lul ik haat je , je verpest mijn leven dat soort dingen....is niet aardig maar heb veel woede misschien omdat ik er een punt achter wil zetten maar er echt te zwak voor ben en emotioneel er zo vast aan zit! het leven is zoveel mooier ik fantaseer ook overhet leven als hij er niet meer is dan geniet ik ecth en voel ik me vrij maar ook weer heel verdrietig en toch voel ik me klote bij het idee dat hij dan een andere vriendin zal krijgen gewoon angst wat er in zijn leven komt dan.
Ik kan er geen eind aan maken hij dreigde ook om mn kind mee te nemen zijn familie zegt dat hij dat nooit zou doen en ik geloof ook dat hij dat niet zou kunnen, maar toch.iK hoop dat ik wat reacties krijg want mn gevoel en verstand liggen echt overhoop groetjessss

Er zijn 115 reacties Reageer

Suzie

22-03-2006 20:53

Tja met een echt origineel verhaal zal ik niet komen. Of verhaal? Mijn leven, en zoals ik gelezen heb het leven van anderen die in net zo een hel leven als ik. 3 jaar geelden heb ik hem leren kennen. Vond 'm aardig maar daar was ook alles mee gezegd. En nadat hij 2 maanden achter mijn kont aan had gelopen...werd ik verliefd. Ik heb het zo geprobeerd tegen te houden omdat hij van een andere cultuur was en bang was dat mijn ouders het nooit zouden accepteren. Maar toch lukte dat niet meer en wilde het een kans geven en dat hij geaccepteerd werd bij mijn ouders. Hij werd geaccepteerd en mijn leven was perfect die tijd. Echt een vent waarvan een vrouw hoopt dat een man is en na 2 maanden trok hij al bij mij in. Een jaar lang ging het goed.......totdat.....jaja, hij ging vaak stappen, en met vaak bedoel ik 5 a 6 keer per week, kwam pas thuis als ik moest gaan werken, dronken of onder invloed was van drugs......Ik trok het niet meer, ik sliep niet meer, ging eraan kapot. Als ik thuis kwam uit mijn werk lag hij nog in bed en kon ik het huishouden nog gaan doen, koken, boodschappen, alles. En verder was t nog zo dat stappen met hem niet meer mogelijk was, omdat hij zo jaloers was, ik kon tijdens het stappen niet eens naar het toilet gaan, want dan was ik bang dat er een jongen naar me toe kwam om me te versieren, en dan had ik het gedaan, en was ik de hoer! Ik wist dat ik voor mezelf moest gaan kiezen, of in ieder geval een keuze moest gaan maken omdat het zo niet ging, ik was op. Raakte vrienden kwijt, raakte in een isolement, ik werd ontzettend mager. Uiteindelijk heb ik de keuze gemaakt om 1x goed verdriet te hebben i.p.v. altijd omdat hij toch niet wilde veranderen, ik had al zoveel geprobeerd. Na 2 jaar heb ik er een punt achter gezet. Met pijn in mijn hart, want ik hield verschrikkelijk veel van hem. In december 2004 was onze relatie voorbij, maar brak voor mij een tijd aan waarvan ik dacht deze nooit mee te maken. Elke keer kwam hij 's nachts aan mijn deur, elke nacht was het weer feest. Een collega zei "je laat het zelf toe en zeg gewoon dat je de politie belt als hij niet weg wilt gaan". Ik heb die nacht 5 keer op een normale manier gevraagd of hij mijn huis uit wilde gaan, maar dat was zinloos. Ongeveer de 6e keer zei ik dat ik de politie zou bellen als hij niet zou vertrekken....en voordat ik het wist lag ik op de grond...en heeft hij tegen mn hoofd aan staan schoppen, ik dacht dat er nooit een einde aan zou komen. Totdat hij in paniek op de bank ging zitten huilen. Het stopte gelukkig, ik dacht dat het mijn dood zou worden. Ik zat bij te komen op de grond en ben naar buiten gerend en hij rende achter me aan, hij had spijt (cliche, bekende verhaaltje). Maar ik moest wel naar het ziekenhuis. Ik zat onder de bloeduitstortingen op mijn hoofd en in mijn oren. Inmiddels meer dan een jaar later zit ik nog steeds in dezelfde situatie, mijn raam is ingegooid omdat ik koeltjes reageerde dat hij mij kwam melden dat hij met een andere griet naar 't nest was geweest. Hij wilde kijken of het me wat deed natuurlijk. Maar mijn reactie maakte hem kwaad. Ach hoe je ook reageert, het is nooit goed, als hij maar een reden heeft om agressief te worden. Dus toen heeft ie mn raam maar ingegooid en vervolgens gedreigd mijn ouders wat aan te doen toen hij weg ging. Pas geleden kreeg ik ruzie met hem in de auto en ben mn auto uitgestapt, hij werd steeds gekker, begon me te slaan en te bijten in mijn gezicht. Midden op straat.....en steeds meer mensen kwamen kijken, totdat 112 is gebeld en hij is opgepakt.....en zo heb ik er nog wel een paar. Puntje bij paaltje komt het erop neer dat ik al een hele poos geen relatie meer heb maar niet door kan met mijn leven. De hulpverlening is mij vies tegen gevallen. Slachtofferhulp????? Pffffffffff, ze hebben me zo laten vallen, ik heb meerdere malen om hulp gevraagd via de site, 6 weken duurde het voordat ik gebeld werd. Vervolgens zou ik die week nog terug gebeld worden maar dat werden 3 weken later. Daarna ben ik op gesprek gegaan bij hen en zou ik terug worden gebeld, dat is nu ongeveer een jaar geleden en ik moet nu nog worden gebeld. Het enige wat zij mij konden melden was dat dit nooit op houdt, nou dat heb je echt nodig he? En daar krijg je hoop van.....NOT!!!!! Vervolgens het FIOM....daar kreeg ik een reactie van een secretaresse dat ik maar een maatschappelijk werker moest gaan zoeken. Politie zei dat ik aangifte moest doen, maar wat hebben die 2 dagen cel voor zin? En slachtofferhulp zei weer dat ik geen aangifte moest doen.....Ach is dan niet gek meer dat je niet weet bij wie je nog hulp moest gaan zoeken. Sinds kort krijg ik hulp van een instantie, die mij weer een beetje hoop geeft. Het enige wat ik denk bij mezelf....blijf sterk en niet huilen, je moet helder blijven denken, huilen komt later wel maar nu moet je voor jezelf zorgen en kracht houden, want als je niet helder nadenkt stort je in en geef je toe.....De angst die ik heb is niet zomaar. Ik weet dat mijn ex gek is, hij net weer een straf uitgezeten voor een steekpartij en heeft in zijn jeugd 4 jaar lang een jeugd-tbs uitgezeten. Afgelopen week heeft ie weer in de cel gezetenm voor een vechtpartij. Ik weet dat hij gek genoeg is........als jullie begrijpen wat ik bedoel.En dat maakt de angst zo ontzettend groot. Hij heeft de middelen om mij wat aan te doen, en dat maakt je af en toe zo machteloos. Hij heeft volledig vat op mij leven, hij leeft mij....en zo zou het niet moeten zijn. Vandaag heb ik weer een gesprek gehad met de desbetreffende instantie. Ik heb gevraagd of hun denken dat ik hier nog uit kom....... ooit.....en ze zeiden van wel, dat geeft mij de kracht om te vechten. Al moet ik ervoor naar het buitenland vluchten, dat heb ik er voor over om weer gelukkig te worden!!!! Het enige wat ik tegen jullie wil zeggen is dat kracht het belangrijkst is, al is het nog zo moeilijk.....blijf vechten voor jezelf want jij staat op nummer 1. Ook ik hou van mijn ex, maar dat hoef ik jullie niet uit te leggen. Maar onthoud goed dat mishandeling NOOIT goed is. hele dikke knuf

Er zijn 39 reacties Reageer

mistygirl

22-03-2006 08:35

Goedemorgen allemaal,

Na een tijdje gelezen te hebben op deze site heb ik toch maar besloten om mijn verhaal te schrijven.

Begin December heb ik een jongen leren kennen,waar ik nu nog steeds samen mee ben.
We zijn nu ongeveer 3 mnd bij elkaar.
In het begin ging alles zo goed,ik dacht heb nu eindelijk mijn geluk gevonden.
Voor mijn huidige vriend heb ik nog 2 relaties gehad die niet goed gingen.
Ik ben nog niet zo lang het huis uit,nu zo ongeveer 6 mnd.
Waarvan ik me nieuwe vriend heb leren kennen in dec.

Het ging zo goed tussen mij en me vriend dat we snel zijn gaan samenwonen.
mischien had ik dit achteraf gezien niet moeten doen,en beter kunnen wachten!

Maar zoals ik al zij het ging in het begin zo goed.
Voelde me gelukkig,niets maar ook niets kon me schelen wat er gebeurde om me heen.
Ik leefde alleen voor hem.
De laatste paar weken hebben we vaak meningverschil,dat gepaard gaat met schelden.
Maar sinds kort ook met geweld!
Het begon een keer op een middag,hij was boos maar ik wilde natuurlijk weten waarom en vroeg dat hem.
Maar altid als hij boos is wil die niet praten,maar ik zet dan door en vraag net zolang tot ik antwoord krijg.
Op een gegeven moment slaan de stoppen door en gaat hij gooien met spullen.
Zoals muizen van de pc,afstandbedieningen enz.
De laatste keer kreeg ik zelfs een afstandbediening tegen me hoofd!
Ik natuurlijk erg boos en pwilde niet meer met hem praten en ging boos op de bank zitten.
Na een tijdje komt die bij me en dan zegt die dat hij er spijt van heeft en het niet zijn bedoeling was.
Dus dan vergeef ik hem (zoals altijd).
Ook als hij door het lint gaat dan scheld hij me overal vooruit.
Zoals Hoer,kankerwijf,trut enz.
De laatste paar weken zijn zo veranderd !
Onze ruzies gaan gepaard met schelden,duwen,gooien (hij gooit me op bed) enzo.
En elke keer dan heeft hij spijt! en dan zegt hij dat we aan onze relatie gaan werken.

Nou sinds gisteren ben ik eigelijk best wel bang geworden voor hem.
Vanacht was het zo erg!!
Ik had nooit gedacht dat zoiets mij zal overkomen.
De hele dag was me vriend boos en wilde niet met me praten.
En waaro hij kwaad was,nou omdat ik met een jongen omga die ik al lang kende.
Hij wil niet hebben dat ik met hem praat en bij hem komt.
Ook mag hij hier niet komen,doet hij dat wel dan slaat hij hem met de grond gelijk zegt hij!!
Alleen omdat ik met iemand om ga waar ik vroeger wel eens wat mee heb gedaan toen ik vrijgezel was.
Maar ik zeg ook wel tegen hem dat ik niet vreemdga en alleen bij hem blijf.
Hij is zooo jaloers!

Maar goed ik dwaal weer al van wat ik wilde vertellen over vanacht.
Mijn vriend wilde dus niet praten gisteravond.
Ik heb alles geprobeerd,en hij blijft maar achter de pc zitten.
Nou ik dacht bekijk het ook maar ik ga naar bed heen zo.
Nou toen ik in bed lag begon het.
Hij wilde praten over die jongen,maar ik zij heb geen zin erin en wil slapen jij wilde net niet praten nou ik nu ook niet!
hij bleef maar doorgaan en ik draaide me om en zij weltrusten.
Hij bleef doorgaan,toen zij ik nogmaals ik wil slapen!

Zoniet dan slaap ik op de bank,toen heb ik mijn kussen gepakt en ben ik op de bank gaan liggen.
Niet voor lang natuurlijk moest terug in bed komen liggen bij hem.
Maar daar had ik geen zin in.
Hij begon te schreeuwen,en sleurde me naar de slaapkamer.
ik wilde niet!!
Elke keer verzette ik me,vele malen geprobeerd om weg te komen ik was zo bang hij schelde me overal vooruit kankerhoer enz.
Hij gooide me op bed en hield me vast.
dit erg lang.
Ik zij wil niet praten wil slapen.
Hij werd zo kwaad gooide stoelen door de woonkamer wilde me telefoon kapot gooien schelden tegen me elke keer weer.
Toen ik weer op bed lag en hij me vast had zij hij luister naar me!
maar wilde niet meer naar hem luisteren,hij trok aan me haar en schold me overal vooruit kankerwijf,trut.
Ik gilde het uit en wilde weg,ik riep om me moeder.
Mamma please help me??

Dit heeft lang geduurd deze nacht alleen maar schelden aan me haren trekken me mee sleuren naar de slaapkamer als ik naar de woonkamer wilde enzo.
Steeds maar tegehouden als ik weg wilde.

Ik zij ook nog heb genoeg van je het is uit ik wil dat je weg gaat!!!!
Maar hij wilde niet en wilde praten,ik niet zij ik heb genoeg gepraat met je.
Hij werd weer zo woest en trok aan me lange haar omhoog en zij vieze vuile kankerslet wacht maar.
Hij gooide met de deur en was ff weg.
Hij kwam terug en ging naast me liggen en zij ik heb er spijt van en begon ook nog te huilen.
Ik hou van je en wil je niet kwijt!!

Ik was zo moe en ben in slaap gevallen.
De volgende ochtend deed hij poeslief.
Ik dacht wat doet hij vreemd????
Hij deed in een keer alles voor me!
Heel aanhankelijk naar mij toe schatje dit en schatje moet je nog koffie?
Wil je een sjaal om als je me zo wegbrengt enz.

Toen ik hem naar zijn werk had gebracht zij hij voor hij uitstapte`` dit blijft tussen ons h�``.
Ik hou echt heel veel van je.

Nou ik weet niet of dit erg duidelijk is want volgens mij schrijf ik alles doorelkaar.
Maar goed ik ben gewoon erg in de war en moest gewoon me ei kwijt.
Dit gebeurd nu al zo 3 a4 wk lang alleen maar ruzie en schelden en gooien met dingen naar me toe,aan me haartrekken en me overal voor uitschelden.

veel liefs een hopeloos meisje.

ps;ik hou zo veel van hem,en wil niet dat er weer een relatie kapot gaat.

Er zijn 14 reacties Reageer

me	21-03-2006 17:16

Moeilijk om dit werkelijk hier neer te zeten zeg...
Ik weet niet meer precies wanneer het de eerste keer was wanneer ie mij sloeg. Ik denk 4 jaar geleden, we hebben nu 5,5 jaar een ralatie. De aanleiding, als die er was, weet ik ook niet meer precies. Ik Toen sloeg en schopte ik hem nog terug, hoewel ik het natuurlijk van hem verloor. Het vechten ging ook gepaard met schreeuwen en schelden. Ik vond het eigenlijk niet zo raar dat hij me sloeg. Ik zag het eerder als vechten, wat je vroeger ook wel eens als kind deed...
Met vrienden/collega's kwam ik wel eens op het onderwerp ruzie en slaan. Over slaan hadden zij een erg duidelijke mening. Toen we nog eens op dat onderwerp kwamen, zei ik dat ik wel eens letterlijk slaande ruzie had. Niet zo vaak, een stuk of 10 keer ofzo in die tijd. Ik zag er niet zoveel kwaads in, maar toen ik het vertelde, vond ik het eigenlijk wel raar of niet normaal klinken.

Vorig jaar zomer ging er echter een knopje bij me om. Uit het niets kreeg ik ineens, terwijl ik buiten zat, een paar klappen in mijn gezicht. Ik weet niet meer waarom, maar ik deed of zei iets wat hem irriteerde (zoals ook het geval was bij die slaande ruzies). Die klappen kwamen nogal hard aan en dit was de eerste keer dat ik echt heel erg geschrokken was, vooral omdat het zo plotseling was. Ik heb het toen ook voor het eerste aan mijn ouders verteld. Die waren natuurlijk nogal boos, maar op dat moment kon het me niet schelen hoe ze over hem dachten. Omdat mijn ouders het wisten, en er tegen hem ook wat van gezegd hadden, had ie me ook beloofd dat ie het nooit meer zou doen. Ik had beter moeten weten en wist dat eigenlijk ook wel. Het gebeurde dus nog een keer, weet niet precies meer wanneer. Hij sloeg mij hierbij letterlijk op de grond en trok een behoorlijke pluk haar uit mijn hoofd. Als altijd greep hij naar mijn keel en ging op mij zitten zodra ik op de grond lag zodat ik niets meer kon doen. Ik spuwde in zijn gezicht met als gevolg dat ik weer een paar flinke klappen in mijn gezicht kreeg. Toen heb ik me maar helemaal stil gehouden en mijn ogen dichtgedaan. Toen liet ie eindelijk na een tijdje los. Ik wilde toen al weg. Maar na een tijdje was het weer als �gewoon�.
De reden dat hij mij sloeg is omdat ik dat zou uitlokken. Op een of anderen manier wist ik hem zo boos te krijgen dat hij mij sloeg. Ik ook niet de allerliefste en kan nogal direct en mogelijk daarmee kwetsend in mijn opmerkingen zijn, maar ik begrijp nog steeds niet dat iemand daarvan kan �doordraaien�. Het zou ook komen omdat ie zoveel van mij houd zei hij�.

Ik heb eigenlijk nooit echt super blauwe plekken gehad gelukkig. Maar 2 keer een heel klein beetje in mijn gezicht en een keer op mijn armen en been. Meer niet. Gek eigenlijk, want hij sloeg best hard voor me gevoel.

Ruim een maandje geleden is het weer mis gegaan. Dit keer op een weekje vakantie. Een keer op de hotelkamer toen ik ge�rriteerd was door het geluid van de bovenburen en de tv aanzette. Hij greep me weer plotseling van achter, greep me bij me keel en drukte me plat op het bed. Ook dit keer was ik nogal verrast. Hij zei dat hij sliep en ik hem wilde treiteren en dus de tv aanzette. Ik was dus begonnen en hij deed dit voor mij om mij rustig te houden (mijn irritatie naar de bovenburen). Voor mij was dit eigenlijk wel een (zoveelste) druppel. Ik zei hem dat dit echt de laatste keer was geweest en ik bij hem wegwilde. Uiteraard accepteerde hij dit niet en mocht ik niet bij hem weggaan. Weer legde ik me erbij neer. Hij gedroeg zich die vakantie, vond ik toen, ook wat bezitterig. Veel een arm om me heenslaan, boos als ie geen aandacht van me kreeg of een grapje om hem maakte. Door het slaan had ie mij alleen nog maar verder van hem verwijderd.

Op de laatste avond van de vakantie hadden we met een stel mensen veel te veel gedronken (in het hotel). Het was laat en hij wilde naar bed en ik moest met hem mee. Ik wilde niet want ik had het op dat moment wel naar me zin. Ik stond met 2 andere jongens (want dat waren het nog) te praten, meer was het ook niet. Uiteindelijk is ie toch naar de hotelkamer gegaan. Opeens kwam hij weer terug en viel me aan waar die andere mensen bij stonden. Ik viel op de grond met hem bovenop me. Hij schrok hier van, trok me omhoog en sleurde me uit de ruimte mee naar de kamer. De andere mensen waarmee ik stond te praten, stonden erbij en keken ernaar. Dit gaf mij een enorm gevoel van schaamte. Op de hotelkamer had ie al mijn kleren door de kamer heen gegooid. Ik wilde toen ala minuut weggaan, maar hij hield me letterlijk tegen. Ik had toen gewoon gelijk weg moeten gaan.

Nu zit ik nog steeds bij hem. Met die laatste keer heeft mijn gevoel naar hem toe eigenlijk helemaal weggeslagen. Ik moet er niet aan denken om nog intiem met hem te zijn en ben dat dan ook al heel lang niet meer geweest. Gelukkig dringt ie ook niet meer aan. Hij wil graag kinderen. Maar ik niet, niet van hem denk ik. De biologische klok begint te tikken, dus ik hier wel voor mezelf snel duidelijkheid over hebben� Ik heb hem ook gezegd dat ik een tijdje alleen wil zijn, zonder hem. Ik denk dat ik dat nodig heb om beter te kunnen voelen wat ik wil, wat ik echt voel al dan niet voor hem. Mijn vrienden zeggen ook dat ik weg moet gaan, maar op een of andere manier is dat toch moeilijk. Ik zit een beetje vast, alsof ik geen kant op kan of die keuze niet kan maken. Ik weet het gewoon niet en ik voel het ook niet.
Als ik tegen hem zeg dat ik een tijdje alleen wil zijn zegt hij �dat wil je niet�. Ook bestaat het niet volgens hem om even uit elkaar te gaan. Het is dan altijd definitief. Hij wil dat niet. Ik mag niet weg. Alleen als ik vreemd ga, dan gaat ie weg. Lekker oplossing�..

Hij heeft spijt van die laatste keer (omdat ie zag dat er bij mij een knop om is gegaan?). Het zou door de drank komen omdat ik hem niet genoeg aandacht geef. Misschien is dat ook wel zo, maar dan wel met reden! Na de laatste keer wist ook dat al die keren daarvoor mijn gevoel naar hem toe langzaam eruit is geslagen. Hij heeft hulp gezocht en werkt er wel aan. Maar eigenlijk doet het me niet heel veel en daar voel ik me eigenlijk ook schuldig om. Ik kan mijn gevoel nou eenmaal niet zomaar weer omzetten en misschien kan ik dat wel helemaal niet meer. Natuurlijk betekend die wel veel voor me, maar misschien zijn we zonder elkaar beter af. Ik weet het niet en het is ook wel eng. Het maakt me onzeker. Maar het bij elkaar blijven voor een verkeerde reden klopt natuurlijk ook niet. Hij is heel erg bang om mij te verliezen. Maar ik ben bang dat hij het nog een keer doet. 2 weken geleden nog zag ik weer zo�n dreiging in zijn ogen. Ik ben er bang voor geworden. Tjee, wat heb ik daar een hekel aan zeg, misschien wel aan mezelf omdat ik niets doe voor mezelf! Ik wordt alleen maar meer sarcastisch�..

Er is 1 reactie Reageer

agirl

21-03-2006 00:51

hallo, ik wil ook even mijn verhaal kwijt.. weet niet of ik het trek maar dat zie ik wel..6 februari is het helemaal uit de hand gelopen met mn "vriend" "ex"..hij is n foto tegengekomen van n ex van mij..had overigens nog niet eens 3 maanden met hem..maar hij had dus die foto gevonden en had niks laten merken..even later vroeg hij aan mij of ik n afgelegen plek wist hiet in de buurt..dus ik niksvermoedend..ja dat weet k wel..even later zegt ie kom trek je jas aan..dus we stappen in de auto en vraagt waar hij heen moet rijden..gewoon heel normaal, normaal gesproken merk ik wel als er iets aan de hand is..oke aangekomen op de plaats..kreeg ik toch wel nn raar gevoel en vroeg wat er aan de hand was..even later trok hij dus de foto uit zn zak en zn pistool en tape..nou dit was de schrik van mn leven..hij heeft me gedreigd te vermoorden en in de plas achter te laten..hij heeft t pistool op mn hoofd gezet en ook in mn mond gedaan...nou gelukkig liet hij het daarbij en we reden weer naar huis..waarop hij verder ging, ik moest naar de slaapkamer op bed gaan zitten en even later uitkleden..pistool lag op het bed..daarna bond hij me vast aan het bed en heeft me anaal verkracht..daarna deed hij weer normaal..ik helemaal in shock, zegt ie nu zal je wel 2 keer per dag therapie nodig hebben..ik heb borderline voor de duidelijkheid en heb geen grenzen..volgende dag heeft ie mij naar werk gebracht en ben huilend de auto uit gestapt..wou daar niks vertellen maar mensen hebben het uit me gepraat en gezegd dat ik de politie moest bellen..maar dat durfde ik niet..tot dat ze zelf belden en n afspraak hadden gemaakt voor mij..dus heb m aangegeven en heb er nu ongelovelijke spijt van..ben bezig met de rechtzaak maar wil het niet meer en weet niet wat ik moet doen..ben al bij hem op bezoek geweest afgelopen vrijdag..en wil gewoon terug naar hem..nu zal hij nog wel lang vastzitten want ik denk dat ik de aangifte niet kan terugtrekken..maar oke nu zit ik hier dus helemaal door te draaien...en weet niet meer wat ik moet doen.....word gek van iedereen snap de mensen die om mij geven en erg bezorgd zijn..maar ik wil gewoon terug.....hoop wat reacties te krijgen...liefs.....

Er zijn 32 reacties Reageer

Anne

20-03-2006 22:47

Ik zit zo in de war met mijn gevoel. Het ene moment ben ik heel gelukkig, en denk ik dat ik er overheen ben, en het vergeten ben, en het andere moment maakt het mij zo verdrietig. nog steeds. Ik kan er soms nog steeds om huilen, vooral als ik me niet lekker voel of een tegenslag heb. Ik vind het slecht, om mezelf na een tegenslag meteen weer zo zielig te voelen, maar ik kan er niets aan doen. Ik wordt soms ook zo kwaad. Waarom heb ik dit laten gebeuren. Een tijdje, toen ik nog met hem ging ben ik zo depressief geweest dat als ik wat ging eten ik het idee had dat ik het niet waard was om te eten, zo stom was ik.
Ik voel me heel erg alleen af en toe. Mijn beste vrienden heb ik gelukkig nog steeds, en daar ben ik ook heel dankbaar voor, maar ik spreek nooit meer met ze over hem enzo. Als ik bij mijn vrienden ben heb ik daar geen behoefte aan.
Maar voor de rest heb ik mijn contacten verwaarloosd en baal daar erg van. Het is ook nog moeilijk voor me om nieuwe contacten te leggen, niet als ik vrolijk ben, maar als ik me rot voel heb ik helemaal nergens zin in, en kan alleen maar boos en somber voor me uitstaren. Het is zo moeilijk om steeds door te zetten, ook mijn studie, die is zwaar voor me, en zeker omdat ik me op school nu zo alleen voel.
Die rotzak stuurt me nog veel smsjes, emails, enz hij komt langs en dat zit me heel dwars, ik reageer nu niet meer op hem, en wil hem echt kwijt, het gevoel voor hem verdwijnd gelukkig wel. Maar het doet nog steeds heel veel pijn. Ik zou willen dat ik er niet meer elke dag aan dacht, dat er een manier was om het zo snel mogelijk te vergeten. Ik woon op kamers, maar ik voel me veel beter de laatste tijd als ik thuis bij mijn ouders ben. Veilig en beschermd, en minder verdrietig, maar ik weet niet meer wat ik moet doen, als ik weer bij ze ga wonen, ik bedoel ik wil vooruit.. Anne 20 jaar

Er zijn 20 reacties Reageer

iloveyah87

20-03-2006 19:01

hey

nu ook dan mijn verhaal sorry als hij erg lang is!!

Eind augustus 2003 kreeg ik met een jongen ik toen 15 hij 21. Hij wonend op zichzelf in een studenten flat, ik bij me moeder.Hij liep toen bij de breiderstichting voor een alcohol probleem maar dronk toen al malt bier. In het begin ging alles goed tot 30 dec. Toen was er een vriend van hem precies een jaar daarvoor verongelukt.We zijn die dag naar het graf gegaan en s'avonds gingen we wat drinken bij mij thuis boven op me kamer. Opeens sloeg er een knopje om en begon hij met flessen te gooien zonder aanleiding en wilde weg. In eerste instantie probeerde ik hem rustig te krijgen totdat ik hard bij de deur weg werd gesmeten. Me moeder hoorde wel geluiden maar dacht dat het vuurwerk was. Toen hoorde ze de buitendeur (dat was ik die probeerde te vluchten). Me moeder vroeg aan toen me vriend die inmiddels in de gang was wat er aan de hand was waarop hij me moeder tussen de deur en muur in duwde en een klap gaf op het raam ervan die wonderbaarlijk heel bleef. Daarna begon hij tegen de vuilnisbak buiten te trappen waardoor hij stuk is gegaan en ging weg. Ik ben met ehm meegegaan richting zijn huis. Onderweg kwamen we een dealer tegen. Hij heeft toen cocaine gekocht om te kunnen snuiven terwijl ik hem smeekte dat niet te doen. Bij hem thuis aangekomen begon hij te huilen dat het hem speet en dat het kwam doordat die vriend was overleden. Ik kon het begrijpen het is immers niet niks om je maatje te verliezen. Het enigste wat ik wilde op dat moment was hem steunen.

een paar maanden ging het goed en woonde zelfs bij hem totdat hij een vriend leerde kennen(ook collega) Deze jongen dronk regelmatig bier en betrekte mijn toendertijd vriend erbij. Bijvoorbeeld als ik tegen me vriend zei je hebt wel genoeg gedronken dan pakte die andere jongen een biertje en deed hem voor zijn neus open en zette hem klaar voor hem... Maar mijn toendertijd vriend had geen vrienden waardoor hij gevoelig was voor gezelligheid. en dacht dat het een echte vriend was. vaak gingen ze daarna de hoord op(ik in de zenuwen thuis) en kwam hij thuis met een pilletje of iets anders. en altijd was ik weer de lul.. om het minste geringste ging me vriend door het lint. en sloeg me en schopte en gooide dingen naar me... OOk maakte die collega hem wijs dat ik hem manipuleerde enz... Ik dacht dat me vriend zo deed door de problemen die hij had en door die vriend en wilde hem dus voor die vriend beschermen en helpen met z'n problemen maar zelf ging ik eraan onderdoor. Mede bewonders op de verdieping hoorde het en als ze het me een paar dagen later vroegen ontkende ik het dan zei ik '' ooooo was een woordenwisselingetje'' maar volgens mij wisten hun ook wel beter.

Augustus 2004 was het weer misgegaan. Die collega was er toen weer. Ze hadden gedronken en me vriend sloeg door naar mij.. Ik vluchte naar de lift daar kreeg ik een klap op me wang en slaap. Toen is die vriend ertussen gekomen. Me slaap was dik zijn knokkels stonden erop. Wat was er gebeurd als die vriend er niet tussen was gekomen? Ik ben toen weggelopen. Ze hadden em gebeld maar ik weigerde te zeggen waar ik was(bang om terug te gaan). toen hebben ze me moeder en de politie gebeld. Toen ik de poltitie aan de telefoon kreeg heb ik naar me moeder gevraagt en aan haar verteld waar ik was. Zij heeft me toen opgehaald. Ik was bang dat me moeder boos zou worden op me dat ik dit liet gebeuren en dat ik nooit wat zei maar gelukkig heeft ze me altijd door dik en dun gesteunt. Toen is het uitgegaan. Ik woonde weer bij me moeder enz. Mijn ex vriend begon me toen te stalken midden in de nachtbellen op zowel huis als mobieletelefoon terwijl ik half 5 op moest staan, rozen sturen, brieven cadeau's enz.. Ik heb toen toegegeven aan zijn verdriet en ben bij hem december 2004 terug gegaan. weer ging het fout binnen een maand en toen begon het lampje te branden!!!liefde maakt blind!!!ik kon hem niet helpen/veranderen zonder dat ik eraan onderdoor ging. weer begon het stalk enz. maar hij begreep dat het echt over was.

hij ging wel nog vaak met me eme naar de paarden. Toen werd de manege verkocht. Er stond een hengst die verkocht moest worden en anders zou hij afgemaakt worden. Ik heb toen samen met hem besloten dat paard tekopen. Hij had een leuk leerpaardje en ik had dan het leven van dat paard gered en voor me zelf een leuk recreatie paard. We hebben dat paard op afbetaling gekocht tenminste tot 3 weken geleden.....

Er moest nog 300 euro afbetaald worden. maar ikw as erg ziek en kon dus niet naar stal. Hij is toen snel naar de manege eigenaar gegaan en heeft die 300 euro betaald waardoor het paard nu op zijn naam staat!! dus ik had met hem afgesproken dat ik langs zijn huis zou komen om met hem te praten.. daaraangekomen ging het heel normaal. totdat hij 3 a 4 halve liters gedronken had. toen werd de sfeer grimmeger nadat ik erachter was gekomen dat mijn hoofdstel bij hem lag. Ik wilde weggaan maar in eerste instantie wilde hij dat niet. toen ik zijn hond gedag zei probeerde hij de deur open et trekken om mij eruit te sturen. mijn voet stond perongeluk voor de deur maar kon hem niet weghalen want mijn hondje stond links naast me voet. Toen trok hij de deur open over em voet heen. Toen ik z'n woning verliet gaf hij em een trap na waarna ik naar de lift vluchte. Hij achtervolgde mij naar de lift en gaf me een stoot op em gezicht waardoor ik em hoofd tegen de muur stootte. toen probeerde ik me telefoon te pakken waardoor hij die weer probeerde aftepakken. gelukkig kwam de lift toen en viel zijn deur bijna dicht waardoor ik de lift in kon vluchten. beneden aangekomen heb ik meteen 1-1-2 gebeld die hebben mij verzocht naar het bureau te komen wat daar aan de overkant is. Ik heb aangifte egdaan voor mishandeling. Mijn ex heeft in zijn verhoor alles ontkend. KORTOM ben nu me paard geld kwijt en een hoop gestres rijker. aankomende donderdag ehb ik een gesprek bij slachtoffer hulp. Waarschijnlijk wil ik dit voor laten komen want hij heeft al een lijstje staan voor mishandleingen (niet van mij) en hij heeft al voorwaardelijk.

ditw as mijn ervaring +wat er nu gaande is. Ik ben nu inmiddels 18..

groetjes nic

Er zijn nog geen reacties Reageer

heather

14-03-2006 13:19

Hallo,
Ik kwam toevallig op deze site omdat ik me na een nacht vol ellendige nachtmerries een beetje radeloos voel.
Ook ik heb het meegemaakt. Ik ben pas 22 maar soms voel ik me er 62.
En ik was er 17 toen ik hem ontmoette.
Ik heb niet echt meer de behoefte om het volledige verhaal op te schrijven, dat heb ik al een tijdje geleden voor mezelf gedaan en op die moment voelde ik al veel spanning van me afdrijven.
Ik kan enkel vertellen dat het mijn eerste 'echte' relatie was en de eerste drie maanden waren fantastisch. Ik zweefde. Tot hij me met een klap terug naar de grond hielp. Letterlijk en figuurlijk.
En aan alle wereldverbeteraars die zelf niks meemaakten maar het toch zo goed voorhebben: Ja, ik ben na�ef geweest, ja, ik besefte dat hij dingen deed die niet door de spreekwoordelijke beugel konden. Toch hield ik van hem, hij was mijn eerste liefde. Ik geloofde echt dat het ooit beter ging gaan. Wat wil je, iedereen in mijn omgeving hield van hem. Voortdurend feliciteerden mensen me en zeiden dat ik echt geluk had en dat ze jaloers waren dat ik zo een fantastische jongen aan de haak had kunnen slaan. Hij wist dat en hamerde me, hetzij SUBTIEL, in dat ik van geluk mocht spreken: ik verdiende hem eigenlijk niet.
Hij heeft me zes keer verlaten en elke keer dacht ik dat ik ging sterven. Hij had me zo afhankelijk van hem gemaakt - bij elke nieuwe start wist hij me af te zonderen van de buitenwereld, hij was, hoe clich� het ook is in deze context, ontzettend jaloers - en ik de put waarin ik viel leek geen bodem te hebben.
Hoe gelukkig was ik dan ook niet als hij weer naar me toe kwam en me beloofde dat hij het nu goed ging aanpakken. Hij zag me graag en hij wist dat hij me eigenlijk niet verdiende, maar hij ging alles veranderen. Niet dus.
De laatste keren als ik terug bij hem ging, wist ik al dat het weer fout ging aflopen, maar het is een soort cyclus waarin je bent terechtgekomen en probeer er maar eens uit te klimmen.
Intussen wisten mijn ouders, familie en vrienden al hoe het tussen ons zat en ze verklaarden me gek omdat ik terug bij hem ging. Vele 'vrienden' ben ik kwijt, ze geloofden niet meer dat hij iets misdaan had (hij kon het trouwens ook heel goed uitleggen) en ze zagen in mij de boosdoener. De vernedering, de pijn die dat veroorzaakt heeft en nog steeds veroorzaakt, is onwaarschijnlijk.
Ik ben nu negen maanden van hem weg. Al zes maanden heb ik een nieuwe vriend, die ik in de eerste maand van onze relatie gekwetst heb, door na een avondje uit nog eens met mijn ex 'mee te gaan'. Het gevolg van mijn laag zelfbeeld.Maar jullie moeten toch ook begrijpen dat ik niet kon geloven dat ik zo een goede lieve jongen verdien zoals mijn huidige vriend. Hij is zo lief voor me en hij is ook nog zo jong van hart. Het doet soms zo pijn om te beseffen dat ik iets vreeslijks moet meedragen.
Sinds drie maanden droom ik nu bijna elke nacht over het geweld en de vernederingen die mijn ex me aangedaan heeft, maar dan in de gedaante van mijn huidige vriend. In het dagelijkse leven denk ik al veel minder aan al die ellende maar door die nachtmerries komt alles weer naar boven.
Ik wil dat het stopt. Ik wil ook dat mijn vriend het beter kan begrijpen, ik durf er niet al te veel meer over praten omdat ik zijn vertrouwen in die eerste maand zo beschaamd heb.

Er zijn 5 reacties Reageer

Broken Star

13-03-2006 15:08

Hallo allemaal..
Ik lees al jullie verhalen en dacht dat ik nu ook even mn verhaal kwijt moet...

Wat een ellende moeten we doorstaan he? Soms vraag je je af waarom je dit hebt verdient? enige wat je op been kan houden is een beetje hoop dat het op een dag over is..

Ik zit in een relatie van 3 jaar en het pijnelijk:( Ik kan niet weg bij mijn vriend, omdat hij me anders heel erg zal mishandelen. In mijn situatie is alles helemaal bizar:( Mijn ouders weten niet van mijn relatie af.. dus hij dreigt ook nog mij voor mijn deur te komen slaan en mn ouders alles te vertellen..:(
Omdat hij weet dat ik bang voor hem ben om weg te gaan heeft hij me van alles aan gedaan:( Vreemd gegaan, gespuugd, uitgescholden, geslagen, getrapt..van alles..zelfs gedwongen sexuele handelingen te verrichten dat ik helemaal niet wilde..

Ik weet niet meer wat ik moet doen:(.. heb gebrobeerd een eind aan mijn leven te maken, maar ik heb het lef niet ervoor:(

Er zijn 3 reacties Reageer

<< < 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 > >>

Laatste 100 reacties:
najat	29-07 19:34
Helena	29-07 19:31
geitje	29-07 19:28
geitje	29-07 15:26
geitje	26-07 13:47
bloempje	22-07 09:34
Diana	18-07 22:09
geitje	18-07 22:01
Diana	18-07 12:54
Kristien	14-07 16:58
Kristien	14-07 16:58
Helena	13-07 16:54
Helena	13-07 11:06
Helena	12-07 19:08
Helena	12-07 18:26
Helena	12-07 18:04
Helena	12-07 18:01
Helena	11-07 10:44
bianca	29-06 14:54
Ron	25-06 14:57
bianca	23-06 21:57
mell	07-06 18:48
Mickey83	30-05 21:01
Hulya	27-05 22:53
pukkie	25-05 19:18
pukkie	25-05 06:37
klein_mei	25-05 03:50
gippy	22-05 11:00
mell	13-05 19:18
an1	13-05 14:52
mell	12-05 18:02
mell	12-05 10:09
Kristien	09-05 02:47
klein_mei	09-05 02:31
Kristien	09-05 02:24
najat	03-05 22:32
najat	03-05 22:31
najat	03-05 11:22
najat	02-05 18:24
najat	02-05 17:25
najat	02-05 13:18
najat	02-05 12:49
Kristien	30-04 04:13
najat	30-04 03:51
Kristien	28-04 08:28
Kristien	21-04 10:32
mell	20-04 21:49
mell	16-04 19:52
mell	13-04 21:38
najat	13-04 11:17
klein_mei	08-04 23:20
klein_mei	06-04 19:29
klein_mei	01-04 22:09
klein_mei	01-04 19:17
an1	30-03 23:56
an1	30-03 23:22
Kristien	30-03 21:46
ellen	28-03 19:57
ellen	28-03 12:38
ellen	28-03 12:38
najat	24-03 13:51
weggecijf	21-03 22:22
an1	21-03 22:14
weggecijf	18-03 20:09
weggecijf	18-03 08:01
weggecijf	18-03 02:46
weggecijf	16-03 23:23
weggecijf	16-03 14:52
najat	15-03 20:16
najat	15-03 17:18
weggecijf	13-03 16:23
weggecijf	13-03 11:06
weggecijf	11-03 18:08
weggecijf	11-03 09:29
weggecijf	10-03 19:09
weggecijf	10-03 10:50
an1	08-03 20:21
an1	08-03 12:00
xxx	08-03 11:35
Trotsemoe	02-03 14:44
Pluisje19	19-02 00:30
Pluisje19	17-02 18:06
Pluisje19	13-02 23:47
Pluisje19	11-02 23:58
tweeling	11-02 13:11
Pluisje19	11-02 13:08
Pluisje19	10-02 22:02
tweeling	09-02 23:31
tweeling	08-02 11:49
Trotsemoe	28-01 22:17
sas	27-01 09:47
Mug 40	16-01 00:28
Mug 40	14-01 19:08
Mug 40	14-01 11:48
Mug 40	13-01 10:06
Mug 40	13-01 10:06
Trotsemoe	12-01 20:55
Trotsemoe	12-01 14:47
Trotsemoe	12-01 14:42
Mug 40	10-01 23:51